Η απροσδιόριστη (Undetermined)

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 61
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

•    Ομολογώ πως μου ξεφεύγει η παρουσία της. Τι είναι αυτό «το πράμα» που βλέπω μπροστά μου; τι είδος τραγουδιού ακούω; τι μουσική είναι αυτή; σε ποιαν συνομοταξία θα την συναντήσω; τι ανθρώπινο μόρφωμα είναι αυτό; από ποιον διαβολεμένο πολιτισμό γεννήθηκε;
•    Ακούει στο Lady Gaga, αλλά τη λένε Stefani Joanne Angelina Germanotta και αδυνατώ να προσδιορίσω τα χαρακτηριστικά της (δεν είμαι και από τους πιο εξοικειωμένους του είδους) και δεν επιχειρώ να πατήσω σε εδάφη που δεν γνωρίζω, αλλά να, τα τελευταία χρόνια που εμφανίζεται αυτό «το πράμα», νιώθω πως εγώ είμαι από άλλον πλανήτη, με ενοχοποιεί που δεν έχω καταφέρει να προσαρμοστώ σε προχωρημένα «πράματα» της εποχής τών ταχυτήτων και των υπερβατικών φαινομένων. Που δεν μπορώ να συμφιλιωθώ…
•    Τις πταιει για το ακατανόητο γεγονός ότι ο εγκέφαλός μου δεν έχει -ως φαίνεται-άλλον χώρο για να χωρέσει και αυτή τη γυναίκα που προέρχεται (λένε) από τη Madonna, αλλά την έχει ξεπεράσει στο αδυσώπητο παιχνίδι του σκληρού marketing με απίστευτα συχνές παρουσίες στα διεθνή ΜΜΕ, στις τηλεοράσεις, στα διαδίκτυα και όπου αλλού μπορεί να χωρέσει το μυαλουδάκι μας…
•    Ως και η σοβαρή εφημερίδα που παίρνω καθημερινά, δεν χάνει την ευκαιρία να μοστράρει τη Lady με τις καλά οργανωμένα εκκεντρικές αμφιέσεις της και τα απίστευτης φαντασίωσης τερτίπια που θέλουν να προκαλέσουν τη λίμπιντο, θαρρείς και είναι δεδομένο πως η τελευταία είναι στο ναδίρ… Μα, αναρωτιέμαι: διαβρωμένη και η εφημερίδα από τους μηχανισμούς προώθησης τού προϊόντος;
•    Πώς να προσδιοριστεί αυτό που είναι η Lady Gaga και η μουσική που εκπροσωπεί; Ποιο είδος; ποιες επιρροές; σε ποια κατηγορία του κιτς να την τοποθετήσω;
•    Ξεκίνησε πρόσφατα τη δισκογραφία της, το 2008 και κατάφερε (η δισκογραφική βιομηχανία) να της δώσει βραβεία Γκράμι, το 2010 και 2011. Ούτε ένα γκραμμάριο ντροπής! Δεν σταμάτησε ποτέ η πλύση και η Lady μάς φορτώθηκε επίμονα από τον αόρατο βομβαρδισμό γύρω από την μυθική ζωή της.
•    Στο άψε-σβήσε την μάθαμε. Μάθαμε πως υπάρχει και βασιλεύει και ψάχνοντας στο διαδίκτυο δεν άντεξα να πληροφορούμαι δίχως να γκρινιάζω, ξεστομίζοντας λέξεις υπερβατικές για το δικό μου λεξιλόγιο…
•    Η  Lady κατάφερε και με έβαλε μέσα στο ζήτημα που το θεωρώ σοβαρό:
•    Όταν η μαζική κουλτούρα φέρνει στην κορυφή έναν καλλιτέχνη, εμείς δεν μπορούμε να προσπερνάμε τις επιλογές της. Σημαίνει πως κάτι υπάρχει που εμείς δεν έχουμε δυνατότητα να δούμε και να κατανοήσουμε…
•    Σέβομαι πάντα αυτή την άποψη που πολλές φορές μάς συνιστά να μη βιαστούμε να καταλήγουμε σε συμπεράσματα που θα μας παρασύρουν σε αποφάσεις επιπόλαιες. Ας δώσουμε χρόνο όταν θέλουμε να κρίνουμε μια μουσική, έναν καλλιτέχνη, ένα έργο, ένα τραγούδι. Όχι στα γρήγορα…
•    Από την άλλη, ομολογώ, είναι και η ανοχή που διαθέτει ο καθένας από εμάς. Μια …κόκκινη γραμμή, που από κει και πέρα ξεχύνεται η άρνηση, η αντίρρηση, έως και ο θυμός, για πνευματικά προϊόντα που ξεπερνούν τα προσωπικά όρια και παραιτείσαι από την ανοχή.
•    Μου συμβαίνει πολύ συχνά με ελληνικά εκφυλιστικά συμπτώματα τραγουδιστών, που παραβιάζουν την καλή μου πρόθεση να τα ξαναδώ, να τα ξανακούσω, να τα ξανασκεφτώ.
•    Γνωρίζω πως η δισκογραφική βιομηχανία (όχι μόνο η ελληνική) συσσώρευσε χιλιάδες τραγούδια, άχρηστα, επιζήμια, κενά περιεχομένου, μόνο και μόνο για να αναζητήσουν μια θέση σε μια αγορά πλεονάζουσα και προβληματική. Και για να χρησιμοποιήσω πολιτικούς όρους, λέω πως ο τυφλός …ιμπεριαλισμός τής δισκογραφικής αγοράς, αυτή η δίχως όρια υπερπαραγωγή, γέννησε χιλιάδες τερατάκια, με εκατοντάδες τραγουδιστές παρακμιακούς και άχρηστους…
•    Ποιος διαφωνεί; και-για να το συνεχίσω-το ίδιο συμβαίνει στη διεθνή αγορά του δίσκου. Υπερπληθώρα και άνευ προηγούμενου γεννέσεις προϊόντων με τα αντίστοιχα τερατάκια να χαίρουν αποδοχής σε μια τεραστίων διαστάσεων παγκόσμιας αγοράς δισεκατομμυρίων, και ενός internet με αμέτρητους χρήστες τής χαοτικής διαδικτυακής πραγματικότητας και κατά ένα μέρος ηλίθιας χρηστικής αγοράς υποπροϊόντων αμφίβολης ποιότητας…
•    Εδώ συναντάμε την Lady Gaga!!! Την πιο Undetermined (απροσδιόριστη) περσόνα τών μίντια.
•    Δεν ισχυρίζομαι πως εμείς δεν διαθέτουμε τέτοιο «πράμα» στην Ελλαδίτσα μας. Κάθε άλλο. Ένα σωρό ψώνια θα συναντήσει κανείς σε τηλεοπτικές εκπομπές με δυστυχείς που περιφέρονται ως τερατάκια πλουμιστά στην Πάνια και αλλαχού, αλλά εδώ, η βιομηχανία του δίσκου δεν είναι τόσο ξετσίπωτη ώστε να τα προβάλλει και να τα επιβάλλει, για το λόγο πως η αγορά είναι πολύ μικρότερη. Δεν είναι πολλά τα μπικικίνια…
•    Δεν ξέρω αν πάλι έχω πάρει το αυστηρό ύφος μου. Αποφεύγω σε τέτοιες περιπτώσεις να κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Αλλά πριν αποφασίσω να πετάξω στα σκουπίδια τη Lady, σας διαβεβαιώνω πως περίμενα να δω και κάτι άλλο πέρα από ένα «σύμπτωμα κατανάλωσης», από «ιδεολογικό κενό της καπιταλιστικής κουλτούρας», από «κατακερματισμό της δυτικής αισθητικής» και άλλα τέτοια που ακούω και διαβάζω σε αριστερούς κύκλους και έντυπα…
•    Όχι, δεν στέκομαι σ’ αυτά. Περιορίζομαι στην κακογουστιά τής Lady, της τεράστιας ομάδας παραγωγής της, καθώς και στην πλήρη αδυναμία της να παραθέσει και κάτι αυθεντικά καλλιτεχνικό δίπλα στα άλλα, που να μας κάνει να συμφιλιωθούμε μαζί της.
•    Αντ’ αυτών, εκκεντρικότητες, το παιχνίδι της πρόκλησης και άλλες αηδίες της παρακμασμένης sow bis.
•    Αδυνατώ να σκεφτώ την παρουσία της με μουσικά κριτήρια, έστω απ’ αυτά που συνήθως τα συζητάμε βάζοντας νερό στο κρασί μας, προκειμένου να δείξουμε κατανόηση, έστω στα χαμηλού επιπέδου τραγούδια που μας κατακλύζουν και μας πνίγουν…

Νότης Μαυρουδής
(23/1/2012)

Κρίση! Με πιάνει κρίσηηηηηηηηηηηη….

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 60
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

•    Απουσία! Αδικαιολόγητη για έναν επικεφαλής περιοδικού, όπως αυτό του TaR, και με αποτέλεσμα να δίνει αφορμή στους συνεργάτες να αναρωτούνται: «Γιατί λακίζεις από την ύλη ρε μεγάλε;»
•    Μερικοί μάλιστα σκέφτηκαν πως-ίσως-υπάρχει κρίση στην κρίση… Δηλαδή, στην ήδη υπάρχουσα, προστέθηκε και αυτή του TaR! Πως οι γενικότερες εξελίξεις και τα οικονομικά αδιέξοδα της χώρας, στρίμωξαν και το περιοδικό μας, υποδεικνύοντας να συμμορφωθεί μέσα στο πλαίσιο των καιρών, που κατεβάζουν ρολά καταστήματα, γραφεία, επιχειρήσεις και άλλα μετερίζια της φτωχής, νεόπτωχης και δοκιμαζόμενης μικρομεσαίας τάξης των νοικοκυραίων…
•    Όμως, εμείς εδώ στο TaR.
•    Δοκιμαζόμαστε, αλλά αντιστεκόμαστε. Δηλώνουμε πως δεν το βάζουμε κάτω… Δοκιμάζω εκείνο το παλαιό αντιστασιακό τραγούδι που λέει: «Χιόνια, βροχές και λιοπύρια/ δεν μας τρομάζουν εμάς…» Έτσι, με αυτή την έννοια, δηλώνουμε κάτι σαν …αντιστασιακοί, σε εποχές που ο καθένας ζητάει να αρπαχτεί από κάπου για να διορθώσει την υπαρξιακή του οντότητα, με προτεραιότητα τα οικονομικά του προβλήματα, που, δες σύμπτωση, όλων πάνε κατά διαόλου!
•    Ωστόσο, εμείς συνεχίζουμε χάρη στην ανιδιοτελή (αυτοθυσία) προσφορά των συνεργατών μας που εξακολουθούν να θεωρούν πως αυτή η κρίση οικονομίας-κοινωνίας-πολιτικής-πολιτισμού και άλλων αμέτρητων παραγόντων, θα ξεπεραστεί (?) μέσα από πνευματικές δράσεις και μια απ’ αυτές είναι η γραφή και η καταγραφή σκέψεων και ιδεών, γύρω από τη Μουσική και ό,τι άλλο κυοφορείται γύρω από τις πνευματικές μας ανησυχίες.
•    Προσωπικά, έχω να γράψω στο TaR από τις 8/9/2011, όταν αναφέρθηκα στον Λεωνίδα Κύρκο. Με έναν περίεργο τρόπο μπήκα σε ένα κλίμα εσωστρέφειας τόσης, που να μου φαντάζουν ουτοπικές όσες σκέψεις απασχολούσαν το μυαλό μου. Θεωρούσα πως δεν θα ενδιέφερε τους αναγνώστες καμία από τις προσωπικές μου εμμονές.
•    Ένιωσα πως μια τέτοια και τόση άρνηση, ήταν -ενδεχομένως- …φρούτο της γενικότερης ύφεσης που μαστίζει τον τόπο τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να πιάσει και μένα το κλίμα τής άρνησης για κάθε σκέψη…
•    Κάτι σαν αρρώστια δηλαδή, που καταλαμβάνει όλο το κορμί σκεπάζοντας ακόμα και τη σκέψη. Ναι, το παραδέχομαι. Ήμουν άρρωστος!
•    Τι άλλο είναι η αρρώστια δηλαδή; στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζονται ασπιρίνες και μαντζούνια, ούτε  εξειδικευμένοι γιατροί που κάνουν σωστές διαγνώσεις. Έχω σώας και δεν έχασα ακόμα τας φρένας… Γνώριζα πως το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα πρώτο κείμενο εκμυστήρευσης, για να γνωρίζει ο αναγνώστης τού μπλογκ μου την αιτία της εξαφάνισής μου. Γιατί να φτιάχνουμε μπλογκ, όταν δεν υπάρχουμε;
•    Παράλληλα με όλα αυτά, είναι και ένα βιβλίο που ετοιμάζω με κείμενα γύρω από το ελληνικό τραγούδι που με έχει απορροφήσει εδώ και πολύ καιρό. Ένα βιβλίο που απαιτεί πολλή σκέψη και το περιμένει ο Γαβριηλίδης για να το εκδώσει. Δύσκολο να ανταπεξέλθεις στην κρίση όταν είσαι κι εσύ σε κρίση!
•    Ήταν επιτακτική η ανάγκη να αντιδράσω δίχως χρονοτριβές. Αυτό ήταν το συμπέρασμα των προβληματισμών και των συζητήσεων με παρέες φίλων που εμπιστεύομαι. Ο καθένας μας παραδέχτηκε την προσωπική του κρίση, παραδεχόμενοι πως σε ένα ολόκληρο Σύστημα «εν κρίση», εμείς οι πολίτες, δεν μπορούμε να δηλώνουμε τη δική μας κρίση, γιατί τότε, το όλον έχει απείρως πολλαπλασιαστική επίδραση και χτυπάει κόκκινο!
•    Και επειδή το ίδιο το Σύστημα που μας περικλείει διαθέτει πολιτικούς που αποδεικνύουν μεγαλοπρεπώς πως διατελούν εξ’ ανέκαθεν σε βαθύτατη και μόνιμη κρίση, συνάγεται εύκολα πως και αυτή (η κρίση ντε) είναι ασθένεια απόλυτα μεταδοτική.
•    Λοιπόν, ας τελειώνω με αυτές τις σκέψεις γιατί, αντί να με βγάζουν από το σκοτεινό δωμάτιο της κρίσης, μου ανοίγουν την όρεξη να ανοίξω και πάλι την πόρτα για να ξαναμπώ…
•    Η συλλογική κοινωνική κρίση αποτελείται από εκατοντάδες, από χιλιάδες, από εκατομμύρια προσωπικές, που δεν ξεπεράστηκαν ποτέ! Φώλιασαν εκεί, μέσα στο προσωπικό μας κάστρο, στον εαυτό μας, βρήκαν καταφύγιο, απάγκιο, εκεί όπου κι εγώ θα ήμουν έτοιμος να καταχωνιαστώ για να μεταμορφωθώ (παραμορφωθώ) σε έναν υποταγμένο πολίτη ευρύτατης κρίσης και χρήσης, που -ειρήσθω εν παρόδω-είναι και οι καλύτεροι «πελάτες» τού Συστήματος και της εν γένει ανελευθερίας…
•    Και επανερχόμενος στην απουσία, δηλώνω πως ίσως επαναληφθεί, γιατί κανείς ποτέ δεν ξέρει για τις κρίσεις. Συνήθως τις ευθύνες γιαυτές τις επιρρίπτουμε σε άλλους. Αποποιούμαστε τις δικές μας, είναι γνωστά αυτά. «Κρίση στην οικονομία», «κρίση στο πολιτικό σύστημα», «κρίση στην κοινωνία», «κρίση στον πολιτισμό», «στο κομματικό σύστημα», «στο ποδόσφαιρο», «στον Τύπο», «στα ΜΜΕ», κα. Μα, αναρωτιέμαι: «πώς γίνεται να υπάρχει κρίση σε όλα εκτός από την προσωπική μας;» Και για να το ολοκληρώσω, θα έλεγα πως μάλλον η δική μας προϋπάρχει…
•    Σουμαριστά λοιπόν: θα αναζητώ θέματα που να εστιάζουν την προσοχή μου σε φίλα προσκείμενα προς τον πολιτισμό της Μουσικής και των τεχνών, στον βαθμό που οι δυνατότητές μου φτάνουν. Θα αποφύγω τις ανούσιες πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις που είναι και το σύνδρομο της εποχής τού αντιμνημονιακού status quo. Όταν όλοι και όλα εκτιμούνται ανάλογα με την τοποθέτησή σου απέναντι στο μνημόνιο…
•    Εγώ τώρα επανέρχομαι στη στήλη των Σουμαριστών με το εξηκοστό κείμενο (60) και στέλνω συντροφικούς χαιρετισμούς στους αναγνώστες μου, σε μια εποχή που ο τιμάριθμος εξακολουθεί να τραμπαλίζεται, η κρίση να βαθαίνει, η χώρα να πωλείται, η ασυνεννοησία των κομματικών φορέων να πρυτανεύει, οι νεόπτωχοι να πολλαπλασιάζονται, η ΑΕΚ να φυλλορροεί, η πτώχευση να απειλεί…
•    Θα συνεχίσω και-μα τον Τουτάτη- θα αναζητήσω την επαναφορά της σχέσης μας, η οποία θεωρώ πως διαταράχτηκε από την εν κρίση απουσία μου…
•    Ά! Για να μη ξεχνιόμαστε. Καλή χρονιά για το ‘12.

Νότης Μαυρουδής
(15/1/2012)

Για τον Λεωνίδα που έφυγε…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 59
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Άλλα είχα στο νου να γράψω για την φθινοπωρινή περίοδο και άλλο μου βγαίνει. Είχα σκοπό να αναφερθώ στην ασταμάτητη ροπή της ύφεσης που ταλανίζει όλους, θέμα πάντα επίκαιρο για τα ΜΜΕ, ακόμα και τους διαδικτυακούς τόπους, να αραδιάσω κάποιες καλές στιγμές του καλοκαιριού που μόλις πέρασε˙ όλο και κάτι καλό-ευχάριστο συμβαίνει στον καθένα μέσα σε ένα καλοκαίρι… Τέλος, με το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου (12/10/1924 – 28/8/2011), με την απουσία αυτού τού ευπατρίδη, ανατρέπονται όλα όσα είχα στο νου και έρχομαι και πάλι σε θεματολογίες που αναδεικνύουν τα αριστερά ανακλαστικά, όσα έχουν απομείνει από τις παλινδρομήσεις των καιρών…

Η ελληνική αριστερά δίχως τον Κύρκο είναι κάτι καινούργιο για τις συνήθειές μας, όχι γιατί ο Λεωνίδας ήταν πολύ ενεργός τα τελευταία χρόνια˙ απεναντίας ήταν αυτοβούλως ερημίτης! Συμβαίνει να νιώθουμε όλοι την ανάγκη να ζει ακόμα η μάνα και ο πατέρας μας, έστω και αν σώμα και ενέργεια πάλιωσαν σαν το ξεχασμένο ρούχο…

• Νιώθω πολύ έντονα όλα αυτά τα συναισθήματα με τους παλαιότερους ανθρώπους. Αίφνης ο γηραιός πια Μίκης, που από το 1925 δεν σταμάτησε ποτέ να δρα και να μας απασχολεί, πότε θετικά (όταν φτιάχνει τραγούδια), πότε αρνητικά (όταν η …σπίθα του, ανάβει μπροστά στα πλήθη…). Όμως υπάρχει! Βρίσκεται ανάμεσά μας, αυτός, έμβλημα μιας ολόκληρης εποχής που εκεί μέσα μεγάλωσα κι εγώ.
• Ο Μίκης, ο Χατζιδάκις, ο Λεωνίδας είναι η εποχή μου. Ένας χρόνος ανάμικτος με τις υπερβάσεις και τις συντηρητικές δράσεις της όλης αριστεράς, ολόκληρου τού ελληνικού πολιτισμού. Με τα τραγούδια που μας δόνησαν και μας έθρεψαν, μαζί με κάποιες από τις αλλόκοτες φαλιρισμένες ιδεολογίες που τις είδαμε να καταρρέουν στον Καιάδα της ζωής, ανήμποροι εμείς να προλάβουμε…
• Ο Λεωνίδας σηματοδότησε μια σοβαρή παρουσία στο σύνολο δράσεων μιας παλαιότερης θεώρησης για μια κοινωνία καλύτερη. Πέρασε και αυτός από φωτιά και σίδερο, μπήκε και αυτός στις φυλακές, μπήκε στη μήτρα της κομματικής νομενκλατούρας, χτυπήθηκε, ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της πολιτικής που ξέρει να καταβροχθίζει, καταφέρνοντας να διαμορφώσει τις σκέψεις που δείχνουν πως η Επανάσταση είναι «γράμμα κενό» αν δεν συνοδεύεται από ουμανισμό.
• Εκεί ο Λεωνίδας εστίασε το ενδιαφέρον του, συμβουλεύοντας πως η αριστερά θα προχωρήσει εγκαταλείποντας την όποια βίαιη δράση και τους ανούσιους βερμπαλισμούς. Υποστήριξε τη συναίνεση και επίμονα συμβούλευε να επανατοποθετήσουμε τις σκέψεις γύρω από αναχρονιστικά μοντέλα ανατροπής. Δεν μπορούσε πια να επηρεάσει τους πολλούς καθ’ ότι είχε επιλέξει να συμπαρίσταται στον πολιτικό χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς με το μικρό πολιτικό εκτόπισμα στους σύγχρονους καιρούς.
• Ο Λεωνίδας δεν ενδιαφερόταν πια για ηγετικούς ρόλους. Από τότε που δήλωσε πως αποσύρεται από την ενεργό πολιτική δράση, τήρησε το λόγο του προτιμώντας να δίνει χώρο στις νέες παρουσίες. Γνώριζε από μέσα τις κακοτοπιές ενός κομματικού συστήματος που μπορεί να σε κατασπαράξει και να σε υποτάξει σε μηχανισμούς που εξακολουθούν και στην εποχή μας να λειτουργούν με παλαιές αναχρονιστικές αντιλήψεις και –πάνω απ’ όλα- με έλλειψη δημοκρατικής δεοντολογίας.
• Ο χρόνος τού έδωσε σοφία. Για να το πω αλλιώς: έκλεψε από τον χρόνο τη σοφία που εμπεριέχει μέσα του. Είναι εύκολο αυτό; γνωρίζετε πολλούς που καταφέρνουν κάτι τέτοιο; ο μόνος δρόμος είναι όταν ο άνθρωπος μπορεί να συνδυάσει την πολιτική με τον στοχασμό και κάτι τέτοιο δεν έγινε προσφιλές στους πολιτικούς.

• Είχε συντροφιά τη φυσαρμόνικα έχοντας επαφή με τη μουσική τόσο, που να την απολαμβάνει και να λειτουργεί στην ψυχή του. Πάνω από το μνήμα του είχε ζητήσει γραπτώς να παίξει κάποιος το τραγούδι του Μίκη και Αναγνωστάκη «Δρόμοι παλιοί» και την «Ωδή στη χαρά» του Μπετόβεν. Ζήτησε έτσι να γίνει το τελευταίο του ταξίδι. Δίχως περιττές αλλοπρόσαλλες φανφάρες. Επέλεξε για ομιλητή, τον φίλο του Φώτη Κουβέλη κι έτσι ταπεινά, πολιτικά, όπως του άρμοζε, διάλεξε να φύγει για πάντα, αυτός ο ισορροπιστής και συναινετικός της ζωής.
• Αυτό το σημείωμα δεν είχα την πρόθεση να γίνει …συγκινητικό και θρηνητικό. Ξέρω πως και ο ίδιος είχε αποστροφή σε τέτοιες αποχωρήσεις, αλλά όλοι εμείς που συνεχίζουμε να χάνουμε έναν-έναν εκείνους που μας έδειξαν «δρόμους παλιούς», που έβαλαν ένα λιθαράκι στην προοπτική μιας διαφορετικής πορείας, απομένουμε μπροστά σε ένα πολιτικό τοπίο γκρίζο, σε ένα αριστερό περιβάλλον που φυλλορροεί, σε αξιακές αναφορές κατακερματισμένες από την υπεροψία παρωχημένου αριστερού λόγου δίχως αντίκρισμα στην πραγματική ζωή. Τότε η φυσική ύπαρξη «των παλαιών» γίνεται αναγκαία, απαραίτητη και νιώθουμε πως μας λείπουν τέτοια πρόσωπα…
• Ο Λεωνίδας είναι απώλεια. Δεν θέλω να υπαινιχθώ για το αναντικατάστατο, αλλά το ότι έφυγε ένας ισορροπιστής της αριστεράς, ένας συνειδητός ειρηνιστήςτου πολιτικού αγώνα, σε μια εποχή που κατακυριεύεται από άναρθρες κραυγές μέσα στην εποχή του μνημονίου και της πολιτισμικής κρίσης, με βάζει σε μεγάλο προβληματισμό…   Νότης Μαυρουδής
  (7/9/2011)

Πραγματική πτώχευση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 58
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Έγινε κι αυτό! Τι άλλο μας μένει; έχουμε και λέμε: ΚΟΑ, ΚΟΕΜ, ΚΟΘ, Ορχήστρα του Δήμου της Αθήνας, Συμφωνική και Χορωδία της ΕΡΤ, ορχήστρα Καμεράτα τού Μεγάρου Μουσικής, εκείνη της Πάτρας, ε, δεν είναι και πολλές…
• Ούτως ή άλλως, σ’ αυτή τη χώρα, ακόμα και στις καλές εποχές τής …ανάπτυξης, υπήρχε κάτι σαν αποστροφή στη δημιουργία ορχηστρών και στη διατήρησή τους από τα κρατικά κονδύλια, με τις συμβάσεις που είχαν συμφωνηθεί.
• Τώρα, με αφορμή την παραίτηση του μόνιμου μαέστρου (από το 1994) τής Ορχήστρας των Χρωμάτων, Μίλτου Λογιάδη, ξεκινάει το μήνυμα της συνέχειας που μάλλον θα ακολουθήσει, δηλαδή της παύσης της οριστικής χρηματοδότησης από το ΥΠΠΟΤ που από το 1994 δίδεται, έστω με καθυστερήσεις μηνών και παρακάλια…

• Η Ορχήστρα των Χρωμάτων φέρνει άμεσα τη σφραγίδα, αλλά και τη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι, αφού με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το 1989 και τη φρόντισε ως μαέστρος και ιθύνων νους έως το 1993. Ένα χρόνο αργότερα έφυγε για πάντα από την ορχήστρα και τη ζωή…
• Ψάξτε το νόμο N.2273/94. Εκεί μέσα θα διαβάσετε το καθεστώς της σύμβασης μεταξύ Υπουργείου και Ορχήστρας. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν ήταν μυστικό η πραγματικά δεινή οικονομική κατάστασή της, εξαιτίας της κάκιστης διεκπεραίωσης της κρατικής χρηματοδότησης, με «οφειλόμενα» πολλών μηνών.
• Η ορχήστρα λειτουργούσε με τον γνωστό …πατριωτισμό των μουσικών που περίμεναν πάντα κάποια …θεϊκή δύναμη να βάλει το χέρι στην τσέπη!
• Ιστορίες για αγρίους! Τα μέλη, των κατά καιρούς Δ.Σ., αντικαθίσταντο ξαφνικά. Οι ίδιοι το μάθαιναν από τις εφημερίδες…
• Πάντως, έχει ενδιαφέρον το περσινό φύλλο της εφημερίδας «το Βήμα» της 27/7/2010, http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=345484    , που κοντολογίς μας λέει, ο παραιτηθείς εδώ και ένα χρόνο καλλιτεχνικός διευθυντής της ορχήστρας Γιώργος Κουρουπός, πως τα πράγματα ήταν αισιόδοξα, «όσον αφορά τις υποχρεώσεις του ΥΠΠΟΤ»!
• Τώρα, έναν χρόνο μετά, τη σημερινή ημέρα της τιμητικής συναυλίας στη μνήμη του ιδρυτή της, Μάνου Χατζιδάκι, στο Μέγαρο Μουσικής, μαθαίνουμε για την ακύρωση του σημερινού αφιερώματος και σας παραπέμπω στο  http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=282329 της Ελευθεροτυπίας για περισσότερα.
• Ιστορίες για αγρίους επαναλαμβάνω! Με τέτοιες απερίγραπτες συμπεριφορές αποδεικνύεται πως ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος είναι απλώς ένας διακοσμητικός παράγοντας, ο οποίος παραμένει θεατής μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο γκρέμισμα πολιτιστικών κεκτημένων, όπως η κατάργηση της συγκεκριμένης ορχήστρας. Άγριες πράγματι ιστορίες που, παρ’ όλη τη γενικότερη κρίση, χρεώνεται το ΠΑΣΟΚ που ΚΑΙ ΑΥΤΟ (μαζί με τη Ν. Δημοκρατία) δεν μπόρεσε να διατηρήσει τη «σκυτάλη» ενός πολιτιστικού αγαθού, σαν αυτό που παρέδωσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Μια ορχήστρα που εκτός από ποιότητα, έχει να επιδείξει και σημαντικές καλλιτεχνικές δράσεις.

• Ένα μέγα ερώτημα είναι οι αντιδράσεις των μελών των ΔΣ. Νυν και πρώην. Ποιοί είναι; Δυσκολεύομαι να μάθω αν υπάρχει εν ενεργεία ΔΣ μετά την παραίτηση Κουρουπού. Πάντως, η φωνή τους, οι θέσεις τους, θα φώτιζαν περισσότερο το δυσμενές κλίμα που έχει διαμορφωθεί. Αν μη τι άλλο, οφείλουν να μιλήσουν για το μουσικό κόσμημα που από το ’89, δηλαδή επί 22 χρόνια, λειτούργησε και πρόβαλλε έργα και ερμηνευτές.
• Νιώθω πως κάνω επικήδειο! Συγχωρείστε το ύφος της γραφής. Το κλείσιμο μιας ορχήστρας ή έστω η αίσθηση πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε έναν τέτοιο «θάνατο»…είναι μια πολιτιστική απώλεια που αφορά όλους μας!
• Δεν χωράει αμφιβολία πως σήμερα είμαστε θεατές μιας τέτοιας κατάρρευσης, που αποδυναμώνει τις δημιουργικές μουσικές δυνάμεις του τόπου και κάνει πιο φτωχή την καθημερινότητά μας. Η παραίτηση του Μίλτου Λογιάδη μας δίνει το σήμα πως, εκτός των άλλων επαγγελμάτων που θίγονται από την πολύμορφη κοινωνική και οικονομική κρίση που μας οδήγησε στους ισχυρούς νόμους του μνημονίου, ήρθε για τα καλά και η σειρά της Μουσικής…
• Θα παρακολουθήσω με πολύ αγωνία την έκβαση. Και επί πλέον θα θεωρήσω πως μια πτώχευση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά πρωτίστως ιδεολογική. Όταν ένα κράτος χάνει κάθε ενέργεια για δημιουργικές σκέψεις, όταν καταργεί τους καλλιτεχνικούς φορείς από τους οποίους θα έπαιρνε χυμούς και οξυγόνο, τότε αυτό το κράτος δηλώνει όντως την πτώχευσή του. Όταν οι πολίτες του, αφήνουν να χάνονται ορχήστρες, θέατρα, πολιτισμός, τότε η χώρα ολόκληρη τίθεται σε μαρασμό και κατάπτωση…
• Αυτόν τον θάνατο, δεν ήθελα να τον δω. Και θα παραφράσω τον Χρόνη Μίσσιο, για να πω κι εγώ:
  Καλά Μάνο (Χατζιδάκι), εσύ έφυγες νωρίς…Νότης Μαυρουδής
  (8/6/2011, για την απειλή του κλεισίματος της Ορχήστρας των Χρωμάτων)

Αγανάκτηση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 57

(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Οι «αγανακτισμένοι»! Θαρρείς και υπάρχουν πολίτες που δεν είναι…
• Είναι οι μέρες που θα πρέπει να παρατηρηθεί με νηφαλιότητα το φαινόμενο. Να μπορέσει να δει δηλαδή κανείς το πώς διαμορφώνεται και πώς εξελίσσεται η αγανάκτηση, ο θυμός, η απογοήτευση, η ανασφάλεια, η αντίθεση, ο εμπαιγμός, τέλος, η απουσία πολιτικής κουλτούρας, με όλα όσα συμβαίνουν με το μνημόνιο και πριν απ’ αυτό, καθ’ ότι η χώρα και οι πολίτες της υπήρχαν και πριν απ’ αυτό…
• Αλλά, ποια νηφαλιότητα επικαλούμαι αναγνώστες μου, όταν το πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι να μουντζώσεις, να πάρεις μια πέτρα, να γράψεις ένα σύνθημα σε λευκό τοίχο, να φωνάξεις «Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή»…
• Επί τέλους, οι πλατείες ανά τη χώρα γέμισαν από κόσμο και φιλοξένησαν χιλιάδες πολίτες, υποκινούμενους όχι από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά από διαδικτυακούς τόπους και την πληθώρα των ηλεκτρονικών μέσων στις μέρες μας τα οποία, τουλάχιστον στις χώρες της Μέσης Ανατολής, δημιούργησαν κλίμα και ενημέρωση τέτοια, που ανέτρεψαν ακόμα και καθεστώτα δικτατορικά…
• Εδώ, η πλατεία Συντάγματος κατακλύζεται από ένα πλήθος που προσπαθεί να συντάξει και να διαμορφώσει ένα μίγμα ελπίδας, για να βγούμε από μία πολιτικό-οικονομική και κοινωνική πρωτοφανή δυσχέρεια, που φθάνει στα όρια του αδιεξόδου!
• Θα τα καταφέρει; ουδείς γνωρίζει, αφού προς το παρόν οι πρώτες μέρες θαρρείς και είναι αναγνωριστικές, ώστε το όλον να μπει σε δρόμους με μια πολιτική σκέψη. Δηλαδή να γνωρίζουμε τι ακριβώς ζητάμε απ’ αυτούς που πήραμε απόφαση να …αντικαταστήσουμε και τους ζητάμε «να φύγουν».
• Είσαστε υπέρ ή κατά του μνημονίου;
• Γελοίο το ερώτημα! Είναι σα να λες: «Είσαι υπέρ ή εναντίον του πολέμου;», «Είσαι υπέρ ή κατά της Ελευθερίας;», «Υπέρ ή εναντίον των ναρκωτικών;», «Υπέρ ή εναντίον της φτώχιας;», «Υπέρ ή εναντίον της συρρίκνωσης των μισθών και των συντάξεων;»…
• Τι διάλογο να κάνεις περί αυτού; πώς να εξηγήσεις πως το μνημόνιο υπάρχει επειδή κάποιοι δημιούργησαν τις συνθήκες  ύπαρξής του, κάποιοι ψήφισαν αυτούς που το προκάλεσαν και κάποιοι (οι πλειοψηφίες) συνέπραξαν για την τραγική αναγκαιότητά του;
• Το μνημόνιο είναι αποτέλεσμα τού μονόδρομου που μας έβαλε αυτό το είδος Δημοκρατίας που σχηματίσαμε και στηρίχτηκε στην τυφλή μεταπολιτευτική καταναλωτική υστερία, στην απαξίωση τού ανθρώπινου παράγοντα και στη δοξασία των νεοπλουτίστικων υλικών αποκτημάτων.
• Στρέψαμε το βλέμμα στον πλούτο και μάλιστα στην απόκτησή του με κάθε κόστος, θυσιάζοντας αξίες και πολιτισμικές κατακτήσεις…
• Δημιουργήσαμε μια ολόκληρη χώρα, μια Ελλάδα, με μόνιμο ηχητικό υλικό τα σκυλοτράγουδα στα σπίτια μας, στα Φεστιβάλ και τις καφετέριες, απ’ άκρο σε άκρο.
• Τι αναζητάνε τα πλήθη του Συντάγματος ; Να φύγουν οι πολιτικοί; όλοι; Να σκεφτώ πως όλοι διαπλέχθηκαν, εξαργύρωσαν, έκλεψαν, λήστεψαν, ξεγέλασαν; να καεί το μπουρδέλο; να μη μείνει τίποτε όρθιο;

• Και πώς θα στήσεις μια καινούργια ζωή πάνω στα καμένα; πάνω στις στάχτες ενός παρελθόντος που υπήρξε με τη δική μας συναίνεση, με τη δική μας ψήφο;
• Αν για κάτι πρέπει να αποφασίσουν τα ’’δικαστήρια’’ της πλατείας, αυτό θα πρέπει πάραυτα να είναι η ποιότητα της Δημοκρατίας μας!
• Ίσως αυτό είναι το κομβικό σημείο και το ζητούμενο, που ενδεχομένως θα τροφοδοτήσει με οξυγόνο την προοπτική της χώρας…
• Όποιος ζητάει τυφλά «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», δηλώνει ευθαρσώς πως γράφει το θεσμό της Δημοκρατίας στα παλιά του τα παπούτσια. Και αν σ’ αυτό το αίτημα-σύνθημα συγκλίνουν μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, συνιστώ ψυχίατρο κλινικών περιπτώσεων, ώστε να διαπιστωθεί εδώ και τώρα η φασιστική προέλευση αυτής τής αρρωστημένης σκέψης…
• Τα πλήθη της πλατείας διαβιούν περίοδο προβολής των αιτημάτων τους από τα ΜΜΕ. Αναζητώ να βρω συνθήματα με πολιτικό περιεχόμενο (όχι κομματικό). Αναζητώ δηλαδή να με συνδέσουν με ένα μέλλον εφικτό˙ με ένα γήινο περιβάλλον που θα πραγματώνονται τα όνειρα και (έστω) οι ουτοπίες μιας άλλης ζωής εναλλακτικής, μακριά από το μοντέλο ζωής που μας παρέσυρε στη χοάνη του μνημονίου.
• Για να γίνει αυτό, χρειάζονται πολιτικά εργαλεία! Όχι οι έως τώρα κομματικοί μηχανισμοί που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα από τη ραστώνη της μεταπολιτευτικής ανίας…
• Αυτά να αλλάξουμε, μια που δεν στάθηκαν ικανά να αφουγκραστούν επαρκώς τα κελεύσματα και τις ανάγκες των καιρών.
• Να αλλάξουμε έναν ολόκληρο π ο λ ι τ ι σ μ ό, που μας έχει προ πολλού καθηλώσει στις πολυθρόνες μας και έχει περιορίσει το ρόλο μας ως τηλεθεατές μιας ζωής στηριγμένης στην εικονική πραγματικότητα…
• Να αλλάξουν οι πολιτικές, οι αντιλήψεις, οι αποφάσεις, τα κακώς κείμενα. Ναι, να αλλάξουν όλα αν γίνεται! Μόνο, σύντροφέ μου της πλατείας, βρες έναν πολιτικό τρόπο, μια κάποια σκέψη πιο σοφή από εκείνην του πολιτικού που κρίνεις πως μας έφερε σ’ αυτό το αδιέξοδο.
• Θα απαλλαχτείς κι εσύ κι εγώ από τις κομματικές παραπλανήσεις και εξαρτήσεις, μόνο αν σχηματίσουμε μαζί σκέψη πολιτική έξω από λαϊκισμούς, κολακείες και ψηφοθηρικά αλισβερίσια. Πολιτική σκέψη και πράξη, που θα μας κάνουν να πορευτούμε ανεξάρτητοι, αυτόνομοι, με διαφορετική νοοτροπία καίστην καθημερινότητά μας, προς το δρόμο των πολλαπλών θεσμικών αλλαγών που είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να ακολουθήσουμε…εάν θέλουμε να υπάρξουμε ως εθνική οντότητα.

  Νότης Μαυρουδής

  (2/6/2011, για τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων»)

Η αγορά των ηττημένων…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 56
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Όλα πήγαν …μια χαρά στην έκτακτη συνέλευση-συνάντηση των μελών της ΑΕΠΙ την Τετάρτη (25/3/2011). Μαζεύτηκαν αρκετοί συνθέτες, λιγότεροι στιχουργοί, στο σύνολό των 150 περίπου καλεσμένων, περίπου ογδόντα, σε μια εκρηκτική περίοδο, όπου τα Πνευματικά δικαιώματα συνθλίβονται από την αλλοπρόσαλλη, αψυχολόγητη και έως ύποπτη διαχείριση τού αρμόδιου Υπουργού Πολιτισμού που αποδεικνύει πως τόσο η γνώση του, όσο και οι ικανότητές του γύρω από ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας χτυπούν κόκκινο, δείχνοντας παντελή ακαταλληλότητα να αποφασίζει για τόσο ζωτικής σημασίας θέματα που αφορούν σε έναν τόσο νευραλγικό επαγγελματικό κλάδο, όπως αυτόν της παραγωγής έργων (τραγουδιών) μουσικής και στιχουργικής.
• Μαζευτήκαμε λοιπόν εκείνο το μεσημεριανό για να ενημερωθούμε από τον κο Πέτρο Ξανθόπουλο (διευθύνοντα σύμβουλο της ΑΕΠΙ) καθώς και τον πρόεδρο του ΔΣ Κώστα Τριπολίτη, για το όλο σκοτεινό σκηνικό γύρω από την εξέλιξη των Συγγενικών και την αλλοπρόσαλλη προστασία του ΟΠΙ (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας) που (υποτίθεται πως) προστατεύει το κράτος, εποπτεύοντας (δήθεν) τους υπάρχοντες εισπρακτικούς οργανισμούς… Αντ’ αυτών, ο ΟΠΙ έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, (παρά τις επίμονες πολύχρονες καταγγελίες της ΑΕΠΙ), αφήνοντας τις πόρτες για την ασύδοτη κατάχρηση της δημιουργίας «σφραγίδων» και με βιλαέτια είσπραξης δικαιωμάτων (18 εισπρακτικοί νέοι οργανισμοί!!!) που αναζητούν να υφαρπάξουν από την «πίττα», εξουθενώνοντας την αγορά και τον χρήστη, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η χώρα περπατάει πάνω σε μια κλωστή… Σε μια περίοδο που η δισκογραφική αγορά έχει συρρικνωθεί απόλυτα και το διαδίκτυο έχει εξελιχθεί σε …φέρετρο των πνευματικών δικαιωμάτων που θα μπούμε μέσα όλοι όσοι ακόμα μπορούν και ζουν από τα ποσοστά των τραγουδιών, των έργων, της σκέψης και του πνευματικού μας δικαιώματος.

• Η συνάντηση αφορούσε στην ενημέρωση αλλά και στον προβληματισμό μας, για να ξέρουμε τι μας γίνεται˙ άνθρωποι παλαιότεροι και νεότεροι, έμπειροι και πνευματικοί, πολλοί απ’ αυτούς πρωτοκλασάτα ονόματα με πολλές παρεμβάσεις σε καίρια ζητήματα της πολιτικής, πνευματικής και κοινωνικής ζωής.
• Ήταν εκεί, μη μπορώντας να πιστέψουν την κατρακύλα, την κατάπτωση, τη συρρίκνωση, ενός πνευματικού προϊόντος (της δικής τους δημιουργίας) που δέσποσε στην καθημερινότητα και στον πολιτισμό μιας ολόκληρης χώρας, από το θρυλικό ‘60 έως το μνημονιακό 2011… Αυτές οι γενιές ήταν εκεί και τους ζητήθηκε να παρέμβουν, να προβούν σε πράξεις, να κινητοποιηθούν, να χρησιμοποιήσουν εμπειρίες, γνωριμίες, έστω ιδεολογίες…
• Παρακολουθούσα το αμήχανο βλέμμα όλων! Κάποιοι έπρεπε να πουν κάτι˙ να δηλώσουν πως είναι εκεί. Έπεσαν προτάσεις ανεδαφικές, καλής πρόθεσης όμως. Για απαγόρευση ρεπερτορίου ενός μηνός από τον Θάνο Μικρούτσικο (θαρρείς και στη χώρα της διαπλοκής και της ασυδοσίας, απέναντι σε νόμους και γραφές, θα σεβαστεί κανείς το δικαίωμα της απαγόρευσης, από τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, τα νυχτερινά κέντρα και τις συναυλίες…) Για να επιβάλλεις κάτι τέτοιο, θα πρέπει να έχεις διαπραγματευτική δύναμη και τέτοια δύναμη, μας ετελείωσε προ πολλού, από τότε που το βλέμμα του κόσμου κοιτάζει την άμεση επιβίωση!
• Έπεσε η πρόταση ενός κειμένου διαμαρτυρίας προς τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς από τον Κώστα Τριπολίτη που το διάβασε. Άλλος το βρήκε δραματικό, άλλος ρομαντικό, άλλος ήπιο, έως και υπερβολικά ευαίσθητο (!) και χάθηκε στους διαδρόμους και τα πηγαδάκια έξω από την αίθουσα…
• Προτάθηκε να συσταθεί μια επιτροπή από επωνύμους που θα αναζητήσουν συνάντηση με τον πρωθυπουργό, για να τον πείσουν πως θα πρέπει να αποσύρει αποφάσεις που έρχονται αντιμέτωπες με τα συμφέροντα του κλάδου!
• Τέλος, όλοι αποδέχτηκαν τη σύσταση ενός συλλογικού οργάνου με προσωπικότητες που θα πρέπει να κινήσουν γη και ουρανό, για να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, θαρρείς και αυτή η τελευταία δεν έχει με τι άλλο να ασχοληθεί σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία…
• Διαπιστώθηκε ένα αναμενόμενο τέλμα! Ένας ολόκληρος  κλάδος δεν βρήκε μια κάποια «χαραμάδα», ώστε να εισχωρήσει και να βρει έδαφος μιας ρηξικέλευθης πρότασης μέσα σ’ αυτό το αχανές τοπίο της πνευματικής ιδιοκτησίας και στην προσπάθεια των Συγγενικών να ελέγξουν το τοπίο με όχημα το «μπέστε σκύλοι αλέστε».
• Ίσως η εποχή δεν αφήνει αυτές τις «χαραμάδες» ανοιχτές και ουδείς μπορεί πλέον να αναδείξει κάποιο σκεπτικό, με δεδομένη τη δύσκολη πολιτική συγκυρία. Μα, αλήθεια, ποιος βλέπει πλέον νέες ιδέες (και προτάσεις) από πρόσωπα, κόμματα, κινήματα, που να ωθούν προς μια κατεύθυνση λύσεων σε οποιοδήποτε θέμα; Εδώ, μια ολόκληρη χώρα πτώχυνε, κυρίως από ιδέες και λύσεις για να σταθεί στα πόδια της! Ένας ολόκληρος κόσμος τής πάλαι ποτέ αριστερής διανόησης στερείται πλέον σκέψεων και προτάσεων που θα είναι «λύσεις» για οτιδήποτε… Ένας ολόκληρος πολιτιστικός χώρος-κόσμος στερείται ιδεών για να προσαρμόσει την κρίση και όχι η κρίση να προσαρμοστεί σ’ αυτόν το χώρο. Η ίδια η δισκογραφία (με τους πρωταγωνιστές της) έδειχνε στα πρόσφατα χρόνια την κόπωση ιδεών, αφήνοντας το προϊόν της να οξειδώνεται και να απομακρύνεται από το ενδιαφέρον του κόσμου. 
• Ας αναρωτηθούμε: είναι όντως αδιέξοδο στα περί πνευματικής ιδιοκτησίας αυτό που συμβαίνει ή  μήπως και ελλοχεύει η πτώχευση ιδεών όλων εμάς που αδυνατούμε πλέον να βρίσκουμε λύσεις στα καυτά θέματα που μας αφορούν; η μάζωξη των πνευματικών δημιουργών στα γραφεία της ΑΕΠΙ ανέδειξε ακριβώς αυτή την αποδυνάμωση  ολόκληρου του κλάδου! Υποταγμένος στα παιχνίδια της εξουσίας και στη χειραγώγηση από τα Εκδοτικά και συντεχνιακά συμφέροντα εφημερίδων- Ραδιοτηλεοπτικών μέσων, δισκογραφικού κατεστημένου, δεν ενδιαφέρθηκε να φτιάξει στέρεες βάσεις για να προστατεύσει μακροχρόνια τα συμφέροντά του, παρ’ όλες τις ενημερώσεις από την ΑΕΠΙ. Όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, διαφαινόταν η εξέλιξη. Τώρα, ο κόσμος μας, δείχνει κουρασμένος, ανήμπορος να αντιδράσει, δίχως δισκογραφικές εταιρείες, με ένα διαδίκτυο που δεν είναι φίλα προσκείμενο προς τα πνευματικά δικαιώματα και -κυρίως- με την παράφρονα αφύπνιση της συντεχνίας των συγγενικών να κάνει πλιάτσικο σε μια άρρωστη και εξουθενωμένη αγορά των ηττημένων…
• Παρακολουθούσα σιωπηλός και εμβρόντητος τη συνέλευση των μελών. Σκέφτηκα πως κι εγώ είμαι μέσα σ’ αυτό το κάδρο σκοτεινής εικόνας. Είχα μπροστά μου έναν κόσμο που αδυνατεί πλέον να παρέμβει σε μια χώρα που προσπαθεί να περισώσει τα κομμάτια της. Σκέφτηκα πως ίσως άλλες γενιές να βρούνε το νήμα που θα τις οδηγήσει να ανοίξουν άλλους ορίζοντες. Ο σημερινός κόσμος τού τραγουδιού θα ζει με τις ένδοξες σελίδες του παρελθόντος του…

 Νότης Μαυρουδής
(Σκέψεις γύρω από μια συνάντηση δημιουργών. 27/5/2011)

Εάλω η πόλις…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 55
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

«Η πόλις εάλω», «Χάσαμε το κέντρο»! «Χάσαμε την πόλη»! «Χάσαμε την Ομόνοια», «το ιστορικό κέντρο», «τη Βάθη», «την Πατησίων», «την Κυψέλη»!

• Εφιαλτικά πρωτοσέλιδα ελληνικού σύγχρονου μελοδράματος, με την  διαπίστωση πως στ’ αλήθεια χάσαμε τον μπούσουλα!
• Στην ουσία χάσαμε όποιον προσανατολισμό ψάχναμε επί δεκαετίες, αφού για το μόνο που νοιαζόμασταν ήταν να φτιάξουμε μια βιτρίνα της ζωής, με μπροστά-μπροστά να υπάρχουν τα γυαλιστερά, τα φρου-φρου και τα αρώματα, τα 4Χ4, την πισίνα, το τζακούζι και άλλα πολυποίκιλα ανούσια μιας ζωής ανερμάτιστης…
• Θαρρείς και μας πήρε ύπνος βαθύς κι όταν ξυπνήσαμε είδαμε ξαφνικά (!!!) τις εικόνες ντροπής μιας πόλης (πρωτεύουσας παρακαλώ…) κατακτημένης, υποβαθμισμένης, λεηλατημένης. Μεταμορφωθήκαμε όμηροι ενός «εχθρού», που προσποιούμαστε πως είναι οι «κακοί» ξένοι, ξεχνώντας τους «καλούς» Έλληνες.
• Τώρα πλέον τα νούμερα των νεκρών της πόλης λόγω παραβατικότητας, τείνουν να είναι αναρίθμητα!
• Μου θυμίζει εκείνο το τραγούδι του Μαρκόπουλου με τον Ξυλούρη «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», που είχε γίνει σουξέ πριν 37 χρόνια και το τραγουδούσαμε όλοι εμείς οι «προχωρημένοι», οι οποίοι είχαμε  βολευτεί αποχαυνωμένοι με τον ηρωισμό του μελοδράματος, έτσι, αφηρημένα στο ιστορικό μήνυμα, πιστεύοντας πως ο μόνος κίνδυνος ήταν η …Τουρκία, άντε και τα …Σκόπια και όχι ο κακός μας ο καιρός και η ελληνική ακροαριστεροδεξιά εθνικοφροσύνη, που μαζί με τα λαθρομεταναστευτικά στίφη άνοιξαν και μπήκαν ανενόχλητοι όλοι, σούμπιτοι, μέσα σε έναν «κήπο της Εδέμ» που τελικά προσφέρθηκε για αίμα, βία, πορνεία, ναρκωτικά, τρομοκρατία και άλλα συναφή…
• Πόρτες ανοιχτές επαναλαμβάνω, αφού ολόκληρη πολιτεία (μια ολόκληρη κυβέρνηση) δεν είχε άλλον υπουργό «προστασίας του πολίτη», παρά ένα αποτυχημένο στέλεχος του κόμματος, που συνηθίζει να ψελλίζει τηλεοπτικά ιδεολογήματα-πυροτεχνήματα περί εσωκομματικών συντεχνιών, ξεχνώντας πως η δουλειά του είναι να βρίσκει τρόπους να αποφευχθεί η απόλυτη παρανομία του καθενός, ξένου και Έλληνα…
• Αντ’ αυτών, η αθλιότητα θριαμβεύει! Η ανικανότητα ενός υπουργού «προστασίας» όπως αυτή του Παπουτσή, προστίθεται σε εκείνη του προηγούμενου, μια εφιαλτική αλυσίδα ακατάλληλων και όλοι μαζί συμπλέουν με εκείνη των δημάρχων, που οι παλαιότεροι αποδείχτηκαν παντελώς ακατάλληλοι και -πάντως- υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι, ο δε νεότερος (δήμαρχος) δείχνει πολύ …cool, μάλλον αδύναμος να κάνει τη …βρώμικη δουλειά, να καθαρίσει το κέντρο της πόλης…
• Να καθαρίσει λοιπόν το κέντρο. Ωραία! Γνωρίζει όμως κανείς από τί να καθαρίσει; τώρα που όλες οι συμμορίες από τους χουλιγκάνους, τα αποβράσματα, τους αριστεριστές, τη Χρυσή Αυγή, τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, την απόλυτη φτώχια, απελπισία, απόγνωση των απανταχού παρανόμων, τον θρίαμβο της λαθρομετανάστευσης των φυλών του …Ισραήλ, ένα παράνομο αλισβερίσι απίστευτης επιμειξίας που τελειωμό δεν έχει!!!
• Να καθαριστεί τί; η πορνεία; η εγκληματικότητα; η διακίνηση ναρκωτικών; οι χρήστες; οι προμηθευτές; από τα σκοτεινά συμφέροντα της προστασίας; το ανεξέλεγκτο των παρανόμων; των συμμοριών; τη βίαιη καταστολή της αστυνομίας τού ανεύθυνου υπουργού; την απίστευτη οικιστική υποβάθμιση; Τί;
• Ποιος ισχυρίζεται πως θα πρέπει να «καθαριστεί» μόνο αυτό που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού; και όλα όσα δημιούργησαν αυτή την βρωμιά, αυτή την καθημερινή δυσωδία, αυτά που δεν φαίνονται, αλλά γεννούν το τεράστιο πρόβλημα, πώς θα καθαρίσουν;
• Εδώ τώρα έχουμε να κάνουμε με μια ακατάλληλη κυβέρνηση που ολιγωρεί μπροστά σε ένα τεράστιο εθνικό θέμα του παρόντος και του μέλλοντος…
• Αυτή η Αθήνα, δεν είναι η πόλη που μεγαλώσαμε. Από την αντιπαροχή του εθνάρχη Καραμανλή, μέχρι τον σημερινό πρωθυπουργό, από ανεκδιήγητους δημάρχους και από πολεοδομίες που έγραψαν εκεί που ξέρουμε την ανάπτυξη αυτής της πόλης, κρύβοντας τον ορίζοντα με πολεοδομικές κατασκευές, για να στοιβάξουν τα εκατομμύρια των ψυχών που «έτρεξαν» στο άστυ για καταφύγιο, αποκόβοντας το θαλασσινό στοιχείο, εγκλωβίζοντας τους πολίτες μέσα στο απεχθές τοπίο του περιφερειακού αυθαίρετου και στο πολύπαθο, άκρως προβληματικό, ιστορικό κέντρο..
• Από τί να καθαρίσεις; εδώ η σπέκουλα των κομμάτων (αριστερών και δεξιών) πετάει με άνεση τσιτάτα πάνω από το πτώμα της πόλης και τα εγκλήματα έχουν γίνει καθημερινός τρόπος ζωής. Η μισαλλοδοξία, ο “προοδευτικός” βερμπαλισμός και ο εκ βαθέων ρατσισμός  περιφέρονται τυφλά στη χώρα, έχουν γίνει υποχείρια των κομματικών γραφείων και μάλιστα συχνά ενδύονται πολιτικές συμπεριφορές που καταφέρνουν να αναδεικνύουν φασίζοντα πολιτικά κόμματα, με καλά νούμερα σφυγμομετρήσεων στη φαρέτρα…    
• Για να αλλάξει η πόλη, πρέπει να αλλάξει το πολιτικό τοπίο. Το ξέρω, δεν λέω κάτι καινούργιο… Αυτό θα γίνει όταν καταφέρουμε (σε συλλογικό επίπεδο) να αλλάξουμε την κοσμοθεωρία για τη δημιουργία μιας άλλης πόλης, δηλαδή μιας άλλης ζωής για τον άνθρωπο, τον πολίτη, όχι για την τυφλή ανοικοδόμηση και το αυτοκίνητο.
• Να αναζητήσουμε ουσιαστικά έναν άλλον πολιτισμό, μια διαφορετική παιδεία! Βάσεις-ρίζες που αν δεν αλλάξουν, θα κοιτάζουμε άφωνοι και «άβουλοι αντάμα» τον απόλυτο θάνατο της πόλης και των ανθρώπων που την κατοικούν
• Ποιος ξέρει; ίσως βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, τα κατάλληλα πρόσωπα, οι κατάλληλες πολιτικές, για να μην κρυβόμαστε όλοι πίσω από το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, ώστε να μην συνεχίζουμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί όλα τα προβλήματα.
• Έως τότε, θα συνεχίζουν οι πολιτικοί αχρείοι να επιρρίπτουν ο ένας τις ευθύνες στον άλλον, για το μεγάλο πρόβλημα της πόλης, θα προσποιούνται πως …ψάχνουν τη λύση και θα εκπονούν προγράμματα και δήθεν «αποφάσεις» που δεν θα τηρηθούν ποτέ.
• Διαβάζω πως ο πρωθυπουργός συγκάλεσε επείγουσα σύσκεψη για το θέμα, θαρρείς και το πρόβλημα προέκυψε τώρα! Ξαφνικά! Ως να μην υπήρχε πριν!!!
• Τρελάθηκα! Τα χάπια μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
• Η αστυνομία θα εξακολουθεί να γνωρίζει μόνο τα ασφυξιογόνα και τα γκλοπς ως κατασταλτικό μέσον, οι άθλιοι «αντιεξουσιαστές» να οραματίζονται «λαϊκές εξουσίες» του…αέρα, οι γκεσταπίτες της «Χρυσής Αυγής» να σπέρνουν τον όλεθρο του αλλοδαπού αίματος, η πολιτική εξουσία να απουσιάζει, αρνούμενη να αναλάβει τις ευθύνες της, τα κόμματα να περιορίζονται σε φλογερές (βεβαίως) διαμαρτυρίες και όλα να συμβάλλουν στη δυναμική παρουσία του ΛΑΟΣ ως κόμμα που καθορίζει το πολιτικό παιχνίδι…
• Αυτή την πόλη δεν θα την ξαναδώ όπως ήταν. Την έχασα κι εγώ από το οπτικό μου πλάνο. Κι επειδή τα χρόνια περνούν, θα προσπαθήσω να κρατήσω όποιες μνήμες και εικόνες μιας παλιάς Αθήνας, με γειτονιές και δρομάκια γραφικά, ήρεμα, ανθρώπινα, όταν η ζωή δεν μας έστελνε μηνύματα για μια τέτοια εξέλιξη ή εμείς δεν ήμασταν ικανοί να τα λάβουμε και να τα καταλάβουμε…
• Το ξέρω πως τέτοιες νοσταλγίες δεν είναι και το πιο υγειές πνευματικό συναίσθημα και δεν σώζουν ούτε εμένα, ούτε βεβαίως την πόλη. Απλώς συνθηκολογώ με το ψέμα για την προσωπική μου ισορροπία, μια που ξέρω πως εκτός από την πόλη, έχω χάσει και την αξιοπρέπειά μου ως πολίτης της Αθήνας…
• Ουαί τοις ηττημένοις…Νότης Μαυρουδής
  (14/5/2011, για το κατάντημα της πόλης της Αθήνας.)

Ωδείων κρίση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 54
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Μέσα σε όλα, κρίση και στα Ωδεία! Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;
• Κι εδώ, της οικονομικής κρίσης, προηγήθηκε εκείνη της ποιοτικής.
• Χρόνια τώρα διατυπώνουμε κριτική και ενστάσεις γύρω από τη λειτουργία των Ωδείων και τις παροχές ποιοτικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων στους σπουδαστές.
• Χρόνια τώρα τίποτα δεν αλλάζει. Όλα βαίνουν ομαλώς καταθλιπτικά και συρρικνώνουν τις όποιες φαντασιακές επιθυμίες σχετικές με μια μουσική εκπαίδευση όπως εκείνη των γειτονικών ευρωπαϊκών χωρών.
• Έτσι, το οικοδόμημα της ωδειακής παιδείας ήταν αναμενόμενο πως θα κατέρρεε˙ απλώς, η οικονομική κρίση συρρίκνωσε την πελατεία των Ωδείων και σε συνδυασμό με τη χαμηλότατης ποιότητας παροχή σπουδών, μείωσε το ενδιαφέρον των σπουδαστών και των οικογενειών τους, που χρηματοδοτούν ένα οικογενειακό πλάνο, δίχως προοπτική… Μείωσε (έως εξαφάνισε) και το ενδιαφέρον της πολιτείας.
• Πόσες αποδείξεις να παραθέσουμε γύρω από το θέμα, όταν είναι κοινό μυστικό πως στη χώρα με τις λιγότερες ορχήστρες, τις λιγότερες χορωδίες, καθώς και την χωρίς στόχο υποχρέωση προγραμματισμού σπουδών επιβεβλημένη από το αρμόδιο υπουργείο, ουδείς δίνει λογαριασμό σε κανέναν και όλα μπαίνουν μέσα σε μια αδιαφάνεια δίχως προηγούμενο;
• Τώρα, το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης διανέμει  στον κόσμο του την εξής ανακοίνωση:
• ΘΕΜΑ : Το Κρατικό Ωδείο, ο παλαιότερος (97 χρόνων) δημόσιος φορέας πολιτισμού  της χώρας  ΚΛΕΙΝΕΙ !!!!!!!!
  

Ο Σύλλογος Καθηγητών Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης σας ενημερώνει ότι στις στάσεις εργασίας της προηγούμενης εβδομάδος υπήρξε καθολική συμμετοχή των εργαζομένων. Ωστόσο, δεν σημειώθηκε καμία αντίδραση εκ μέρους της Διοίκησης και  του ΥΠΠΟΤ. Ως εκ τούτου, ο Σύλλογος συνεχίζει τις κινητοποιήσεις του προβαίνοντας  σε   24ωρη απεργία την Πέμπτη 12 Μαΐου.
Τα αιτήματα της απεργίας  δεν  αλλάζουν και παραμένουν ως εξής :

1        Πλήρης κάλυψη του εγκριθέντος προϋπολογισμού με άμεση καταβολή κρατικής επιχορήγησης.
2       Άμεσος διορισμός νέου Διοικητικού Συμβουλίου.
3       Άμεση πλήρωση θέσης Διευθυντή.
4       Καταβολή του συνόλου των οφειλόμενων δεδουλευμένων στο διδακτικό προσωπικό του ωδείου.
5       Διαβάθμιση των σπουδών στο ωδείο με αντιστοίχησή τους με τις ακαδημαϊκές βαθμίδες της ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης.
6      Άμεση κατάρτιση σύγχρονου οργανογράμματος αντίστοιχου με τη σημερινή δομή και λειτουργία του ωδείου.
7      Άμεση κάλυψη των υλικοτεχνικών αναγκών του ωδείου.
8     Οριστική λύση του κτιριακού με μεταβίβαση του κτιρίου της οδού Φράγκων στην κυριότητα του ωδείου.

 Με   Τιμή
Η  Πρόεδρος  Κατερίνα Καρατζά
 Ο Γραμματέας  Γεώργιος Λυγερίδης

• Τι σημαίνει άραγε «κλείνει» και μάλιστα ένα κρατικό Ωδείο με ιστορία;
• Όλοι αντιλαμβανόμαστε το βάρος μιας τέτοιας είδησης και αυτό μας κάνει να είμαστε όλοι έτοιμοι, για το χειρότερο σενάριο που αφορά σε οτιδήποτε στηρίζεται σε κρατικές χρηματοδοτήσεις, όπως το Ωδείο Αθηνών όπου και από ‘κει τα μαντάτα δεν είναι ευχάριστα, όταν μαθαίνουμε πως η διεύθυνση χρωστάει δεδουλευμένα μηνών στους καθηγητές…
• Οι καθηγητές και το προσωπικό στο κρατικό της Θεσσαλονίκης έχουν να πληρωθούν από το Νοέμβριο του 2010 (!!!) και βεβαίως το κράτος δεν έχει και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις ετήσιες υποχρεώσεις του, που απ’ ότι μαθαίνω είναι 1.200.000 (ανελαστικά έξοδα) κάθε χρόνο. Το Ωδείο εισέπραξε τα μισά για το 2010 και το αδιέξοδο καλά κρατεί…
• Όσο κι αν το τοπίο των χρωστούμενων (φέσι τα λέμε) να γίνεται καθημερινή εικόνα, όσο κι αν οι διαμαρτυρίες να είναι στην ημερήσια διάταξη, γνωρίζουμε πως ουδείς από τους αρμόδιους θα ακούσει τα αιτήματα, ιδιαίτερα από έναν επαγγελματικό κλάδο που δεν έχει τη δύναμη να πλήξει σημαντικούς στόχους της εθνικής οικονομίας (όπως –για παράδειγμα- η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ).
• Μήπως στο απευκταίο ενδεχόμενο να κλείσει το Κρατικό Ωδείο  Θεσσαλονίκης, πρέπει να σκεφτούμε πως όντως τα πράγματα θα αρχίσουν (και στα ωδεία) από μηδενική βάση;
• Μήπως δηλαδή τα Ωδεία θα πρέπει να διεκδικήσουν την επανατοποθέτησή τους στη συνείδηση της κοινωνίας ως χρήσιμα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε να «επιβάλλουν» στο «νέο κράτος» και στην πολιτεία την οντότητά τους, με στόχο να κατακτήσουν τη θέση που τους αξίζει;

• Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο εγώ προσωπικά δεν θα είχα την παραμικρή αντίρρηση, αρκεί να γνωρίζω την ύπαρξη ενός κράτους σοβαρού, που να είναι ικανό για μια σημαντική αξιολόγηση προσώπων, γνώσεων και ικανοτήτων! Υπάρχει τέτοιο κράτος; τέτοιοι παράγοντες; πού είναι και δεν τους έχω δει τόσα χρόνια σε διοικητικές θέσεις εκεί πάνω, στους θώκους των υπουργείων;
• Με βάση λοιπόν τη δυσοίωνη εποχή και στο χώρο των Ωδείων, κάτι μου λέει πως, πράγματι, ένας νέος κύκλος πρόκειται να αρχίσει. Ένας άλλος αγώνας, διαφορετικός από τους έως τώρα, που θα έχει να κάνει με την ανασύνθεση ολόκληρου του συστήματος της μουσικής εκπαίδευσης, πάνω σε μια διαφορετική βάση από εκείνην του παρελθόντος χρόνου…
• Να ψάξουμε να βρούμε τους τρόπους ώστε η μουσική να γοητεύσει τις νεότερες γενιές. Μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι εύκολη υπόθεση, γιατί απαιτεί ευφάνταστους καθηγητές που κατέχουν τους επικοινωνιακούς κώδικες αυτής της τέχνης, που ως γνωστόν λειτουργεί τις περισσότερες φορές λυτρωτικά.
• Ποιος θα ισχυριστεί πως δεν υπάρχουν; Απλώς, συνθλίβονται σε ένα ανύπαρκτο πεπαλαιωμένο σύστημα εκπαίδευσης.
• Το ενδεχόμενο «λουκέτου» ενός σημαντικού μουσικού κρατικού ιδρύματος θα είναι ό,τι πιο δυσάρεστο μπορεί να συμβεί στο χώρο της μουσικής, αλλά, σύντροφοι των Ωδείων της ελληνικής επικράτειας, καλό είναι να είμαστε προετοιμασμένοι για τέτοιες ανατροπές σε μια χώρα, σε μια οικονομία, σε ένα σύστημα αξιών που χωλαίνει, που νοσεί βαθύτατα και πληρώνει τις παραμορφώσεις, καθώς και τις κακοδαιμονίες, μιας καθησυχαστικά βαλτωμένης αντίληψης.
• Με δεδομένο πως ο χρόνος κρατάει στο διηνεκές του, ό,τι είναι χρήσιμο, ζωντανό και ουσιώδες για τη ζωή και τον άνθρωπο, ας το απλώσουμε όλο αυτό, τοποθετώντας και τους εαυτούς μας (και την ιδιότητά μας) μέσα σε αυτή τη θεώρηση…
• Η μουσική εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαντλείται στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Επεκτείνεται σε όλη την επικράτεια και όλοι συνομολογούμε πως από τη δεκαετία του ’80 και μετά, κάτι συνέβη και το σκάφος δείχνει μπαταρισμένο…

• Κανένα σημάδι ανανέωσης-βελτίωσης σε προγράμματα σπουδών και σε ωδειακή αξιοπιστία. Όχι πως όλα τα Ωδεία είναι ίδια και επιδεικνύουν έλλειψη σοβαρότητας, αλλά -είπαμε- πάντα στους κανόνες υπάρχουν οι εξαιρέσεις…
• Η οικονομική ύφεση και η πολυεπίπεδη κοινωνική κρίση μοιραία αλλάζει τη χώρα και τίποτα δε θα μείνει αναλλοίωτο. Όλα μέσα στο τοπίο θα υποστούν αλλαγές και μετασχηματισμούς που θα οδηγήσουν τη χώρα, τους πολίτες, όλους εμάς, σε άλλες ατραπούς!
• Έτσι και τα Ωδεία! Θα αλλάξουν δρόμους.
• Θα είναι καλύτεροι αυτοί οι δρόμοι; χειρότεροι; δημιουργικοί ή οπισθοδρομικοί;
• Ένα είναι σίγουρο: το χρήμα δε θα βρίσκεται στο επίκεντρο, γιατί απλούστατα δεν θα υπάρχει. Ό,τι θα γίνει γύρω από τη μουσική εκπαίδευση, ό,τι θα συντελεστεί, θα έχει ως ζητούμενο την ίδια την Τέχνη, διαφορετικά ο κακός μας ο καιρός θα μας καταστήσει παλαιούς και αραχνιασμένους, σαν το παλιό σάλι της γιαγιάς…

Νότης Μαυρουδής
(10/5/2011, για το ενδεχόμενο κλεισίματος του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης)

To “μπουρδέλο”…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 53
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Ας μην γελιόμαστε. Είναι μερικά πράγματα που θαρρείς και ήρθαν για να μείνουν! Όταν ήμουν πιτσιρίκι άκουγα τους μεγαλύτερους να χασκογελάνε λέγοντας πως «σε πενήντα χρόνια θα φτιάξουν τα πράγματα!!!» Και σκάγανε στα γέλια…
• Τι πενήντα, θείο; και εκατόνπενήντα να ‘λεγες, πάλι μέσα θα έπεφτες…
• Να μην μακρηγορώ όμως. Το θέμα μου πάλι το ποδόσφαιρο, όσο αντιπαθής κι αν έχει καταντήσει η αναφορά μας στο δήθεν  ελληνικό ποδόσφαιρο και στην απίστευτη εξαθλίωσή του, βρίσκω πως πάντα είναι ένα θέμα.
• Δεν είναι καλλιτεχνικό θέμα, το ξέρω, αλλά κάποιοι τζιτζιφιόγκοι (έγινε της μόδας η λέξη) θεωρούν πως το ποδόσφαιρο, επειδή ανήκει στο χώρο του αθλητισμού, πρέπει να το τοποθετούν δίχως δεύτερη σκέψη στον ευρύτερο χώρο τού …πολιτισμού!!!
• Ναι! εξακολουθούν οι άθλιοι να λερώνουν τον πολιτισμό με το εθνικό μας σκατό που λέγεται ελληνικός ποδοσφαιρικός παραγοντισμός!

• Τώρα που το πρωτάθλημα βρίσκεται στο παρά πέντε, με τη «φαεινή ιδέα» των play off να καταταλαιπωρεί όλους μας με κύριο στόχο να απομυζήσουν περισσότερο χρήμα, να τακτοποιηθούν περισσότερα συμφέροντα…
• Κατάντια, κατρακύλα και τω θεώ δόξα, με τις κατ’ επίφαση …ελληνικές ομάδες, όταν το ξέπλυμα μαύρου χρήματος βολεύτηκε με τον ευρωπαϊκό νόμο περί ελεύθερης διακίνησης παιχτών, που έκανε να γεμίσουν οι ελληνικές ομάδες με λατινοβαλκανοαραβικό στοιχείο και να ξεχάσουμε (!!!) την εγχώρια ανάπτυξη των Ελλήνων παιχτών, τόσο που να δυσκολεύει η σύνθεση ακόμα και εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου!!!

• Μετά το Σάββατο της ντροπής στο κύπελλο με «νικήτρια» την ΑΕΚ και ηττημένους όλους τους υπόλοιπους, δηλαδή εμάς, μετά τις εικόνες της ντροπής και το θρίαμβο της απόλυτης ξεφτίλας επί της κεφαλής μας, μετά την τζάμπα βία και μαγκιά ολόκληρης της μαστουρωμένης αλητείας να περιφέρεται άνετη και αδίστακτη μπροστά στις κάμερες, με τη βεβαιότητα πως ουδείς θα τολμήσει να δει τις κασέτες για να βρει ενόχους, μετά την χιλιοστή επιβεβαίωση πως οι «τιμωρίες» δεν υφίστανται σ’ αυτή την ασύδοτα δημοκρατική χώρα, που μπορείς να φας το ξύλο της αρκούδας έτσι και εναντιωθείς στο παρακράτος των ΠΑΕ, στον Μπεϊσμό, στον Ψωμιαδισμό, στον Μαρινακισμό και σε κάθε άλλης μορφής φασισμό που κατοικοεδρεύει σε όλο το φάσμα της ποδοσφαιρικής μας κουλτούρας…

• Και το ψέμα να θριαμβεύει, δίχως την ικανότητα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη για να μας δούμε κατάματα και να παραδεχτούμε πως τα λόγια του προπονητή πως είμαστε ένα «μπουρδέλο» δεν απέχουν από την αλήθεια. Ήταν απλώς ειλικρινής ο άνθρωπος, αλλά αυτά δεν λέγονται γιατί ο Εισαγγελέας είναι αυστηρός σε κάτι τέτοια…
• Σε κάτι τέτοια, όχι σε άλλα… Όχι στην καταστροφική μανία των Συνδέσμων και των «μισθοφόρων» στρατών των ΠΑΕ, που παρατάσσονται κάθε Κυριακή και ορίζουν αυτοί όλα όσα συμβαίνουν.

• Ο Εισαγγελέας στέκεται στη λέξη και όχι στην ουσία, γιατί όντως το  «καφενείον η Ελλάς» είναι διαφορετικό από το «μπουρδέλο η Ελλάς» και ως εθνικοπατριώτες δεν βρίζουμε την πατρίδα. Είναι ανήθικο…
• Με τέτοια εθνικά ρεζιλίκια, που τα χρεώνεται πλέον και η παρούσα κυβέρνηση, ο αδαής Υπουργός Πολιτισμού και κυρίως, ο Πρωθυπουργός (!!!), μια που έφτασε (άκουσον-άκουσον) να ζητήσουν τη δική του παρέμβαση και απόφαση, για αυτό το κακόγουστο θέατρο της ντροπής που ονομάζεται ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι η αυστηρή τήρηση των κείμενων νόμων.
• Ποιος θα είχε αντίρρηση πλέον να δει τσεκούρι να πέφτει με αμείλικτες ανατρεπτικές τιμωρίες, έως και με αποκλεισμούς που ίσως θα αναγκάσουν τις ΠΑΕ να συνετίσουν τα στρατεύματά τους…
• Αντ’ αυτών και πάλι χάδια και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

• Τι μένει λοιπόν σε προσωπικό επίπεδο; πώς θα αντιδράσουμε όλοι εμείς που κάναμε την αμαρτία να μας αρέσει το ποδόσφαιρο και να αναζητάμε καλή μπάλα;
• Ας απομακρυνθούμε λοιπόν από τα γήπεδα (όσοι πάνε σ’ αυτά). Ας σαμποτάρουμε με κάθε τρόπο τις ομάδες μας. Ας μην τις υποστηρίξουμε σε τίποτα, ούτε καν με το να τις βλέπουμε. Ας θεωρήσουμε πως όλο αυτό το τεράστιο ποδοσφαιρικό ελληνικό μόρφωμα είναι ένα τέρας με δόντια σουβλερά, που στρέφεται εναντίον μας, έτοιμο να μας κατασπαράξει, όπως με τον μανάβη μας όταν έχει σάπιες ντομάτες…
• Όπως έχει εξελιχθεί, το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται απέναντι σε κάθε φιλοπρόοδη σκέψη. Σε κάθε ανθρωπιστική ιδεολογία, σε όποιες αισθητικές αναζητήσεις, σε δημιουργικές δράσεις και σε ό,τι μας πάει παραπέρα, στον ορίζοντα μιας Ελλάδας διαφορετικής…
• Ο συναισθηματικός εγκλωβισμός στο ποδοσφαιρικό ελληνικό κατεστημένο, μας κάνει να συμμετέχουμε κι εμείς σε όποια παραμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας, που τη βλέπουμε να μας οδηγεί ραγδαία στην απόλυτη «συμφιλίωση» με την καθημερινή βία. Μια βία που την προσφέρει ανενόχλητα σε εβδομαδιαίες δόσεις ο οπαδισμός και ο χουλιγκανισμός του ποδοσφαιρικού παρακράτους…
• Να απαλλαχτούμε επί τέλους από τέτοιον και τόσο σκοταδισμό…
  Νότης Μαυρουδής
  (7/5/2011, για το παρακράτος του ποδοσφαίρου.)

Για το 20ο Φεστιβάλ Κιθάρας στην Πάτρα (15 – 18 Απριλίου 2011)

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 52
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

·    Ημέρες γιορτινές (τρόπος του λέγειν) όσο τα ωδεία και τα σχολεία είναι κλειστά κι έτσι αραχτοί στη ραστώνη των αργιών και των παύσεων, ο εγκέφαλος ενίοτε αποκοιμιέται και αναβάλλει ακόμα και εκείνα που λόγω επικαιρότητας θα έπρεπε να αναρτώνται σε έναν διαδυκτιακό τόπο όπως το TaR.
·    Η επικαιρότητα αφορά στο 20^ο ετήσιο φεστιβάλ της Πάτρας 2011, που τελείωσε το τετραήμερό του τη Δευτέρα 18 Απριλίου.
·    Έφτασα ημέρα Σάββατο (16/4) και παρακολούθησα τις εκδηλώσεις (ομιλία του οργανοποιού Νίκου Ιωάννου – Ρεσιτάλ του Roland Dyens), και έμεινα έως και τη λήξη του (18/4), μετά τους τρεις διαγωνιστικούς κύκλους.

Roland Dyens

·    Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα! Ευθύς αμέσως αντιλήφθηκα την ποιοτική διαφορά που μπορεί να σου προσφέρει ένας κατάλληλος χώρος για τη διεξαγωγή Φεστιβάλ-σεμιναρίων-διαγωνισμών, μια κατάλληλη αισθητικά αίθουσα, χώροι διδασκαλίας, ανέσεις χωροταξικές.
·    Μόνο συναισθήματα χαράς προκαλεί το θέαμα τόσων νέων κιθαριστών που κατέβηκαν στην Πάτρα για την μεγάλη συνάντηση, αφού ξέρουν πως εκεί, στη Φιλαρμονική Εταιρεία Ωδείου Πατρών της Κας Βασιλικής Φιλιππαίου, από τις 15 έως τις 18 Απριλίου το 20^ο Φεστιβάλ κιθάρας με οικοδεσπότες τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο και τη Λίζα Ζώη, ανοίγει τις πύλες του στους διψασμένους για κιθάρα νέους από κάθε σημείο της Ελλάδας, με επίσημο προσκεκλημένο τον εξαιρετικό σολίστα-συνθέτη-διασκευαστή-στοχαστή της κιθάρας, Roland Dyens.

Roland Dyens

·    Πάντως, σκέφτομαι πως 20^ο Φεστιβάλ σημαίνει είκοσι χρόνια εντατικής και επίμονης δουλειάς των δυο αυτών προσωπικοτήτων του οργάνου, που ξεκίνησε ως σεμινάριο και εξελίχτηκε σε ένα Φεστιβάλ με όλα όσα καταγράφονται για τέτοιο σκοπό αναγκαία και από τη διεθνή εμπειρία.
·   Δεν είναι διόλου εύκολη υπόθεση να διατηρήσεις έναν τόσο σύνθετο κύκλο και να τον εξελίξεις σε πανελλήνιο θεσμό, ιδιαίτερα σε δύσκολες οικονομικά εποχές, που τώρα πια οι χορηγίες και οι τραπεζικές ευκολίες είναι πλέον …όνειρα απατηλά!

Η επιτροπή του διαγωνισμού με τους διοργανωτές.
(Βασιλική Λεοντάρη, Μπέσσυ Διαγωμά, Κώστας Γρηγορέας, Λίζα Ζώη, Ευάγγελος Ασημακόπουλος, Roland Dyens, Βασιλική Φιλιππαίου(διευθ.), Νότης Μαυρουδής)

·   Δεν παρακολούθησα το περσυνό Φεστιβάλ που ήταν και το πρώτο που έγινε στη νέα έδρα, στη Φιλαρμονική Εταιρεία Ωδείου Πατρών μετά από το Ωδείο Φ. Νάκα της Πάτρας όπου είχε φιλοξενηθεί επί πολλά χρόνια. Ο προβληματικός χώρος εκεί δημιουργούσε οργανωτικές δυσχέρειες οι οποίες αποκαταστάθηκαν με την αλλαγή έδρας και οργάνωσης.

Διδασκαλία μικρών μαθητών

·    Το σημείωμα αυτό δεν θα επιχειρήσει βαθυστόχαστες αναλύσεις αλλά επιγραμματικές εντυπώσεις.
·    Έχασα λοιπόν εφέτος τα ρεσιτάλ της Παρασκευής και τους δυο νέους περσινούς νικητές του διαγωνισμού, τον Απόστολο Καρποντίνη και την Αντιγόνη Μπαξέ.

Απόστολος Καρποντίνης

Αντιγόνη Μπαξέ

·    Είναι γνωστό πως ένα μεγάλο πρόβλημα του θεσμού των διαφόρων Φεστιβάλ είναι η καλή διαμοίραση του χρόνου, ανάλογα με τις ανάγκες του φορτωμένου προγράμματος.
·    Γιαυτό και θεωρώ πως μια ομιλία για παράδειγμα όπως αυτή ενός οργανοποιού που αναφέρεται στην ιστορία της κατασκευής της κιθάρας, του Νίκου Ιωάννου, δεν μπορεί να γίνεται σε ισοδύναμο χρόνο όπως ενός ρεσιτάλ, που οι κανόνες απαιτούν μιάμισης ώρας πρόγραμμα.

Διάλεξη Νίκου Ιωάννου

·   Μια ιστορική αναδρομή, ο τίτλος της «Τέχνη και τεχνική στην κατασκευή της κιθάρας», με τη βοήθεια εικόνων παλαιών οργάνων έχει ανάγκη ασφαλώς από πολλαπλάσιο χρόνο, εκτός εάν ο ομιλών αναλάβει ένα μέρος μόνο της ιστορίας και της ανάπτυξης της κατασκευής της κιθάρας.
·    Ο Ιωάννου, με έδρα του την Αμερική και προμηθευτής πολλών ισορροπημένων οργάνων σε Έλληνες κιθαριστές, επί πολλές δεκαετίες, άξιος κατασκευαστής, με αξιόπιστα δικής του κατασκευής όργανα, γνωρίζει την ιστορία, αλλά ο περιορισμένος χρόνος δεν του επέτρεψε να αναφερθεί στο καθαρά κατασκευαστικό μέρος, αλλά να ρίξει το βάρος στην ιστορική συντομογραφία σημαντικών προσωπικοτήτων της κιθάρας, όχι τόσο κατασκευαστών αλλά συνθετών, ιδιαίτερα στην προκλασική και κλασική περίοδό της.
·    Ο περισσότερος χρόνος θα του επέτρεπε να εισδύσει στο αντικείμενο της κατασκευής για να φωτιστούμε κι εμείς «οι απ’ έξω» για τα ένδον και τις αστείρευτες λεπτομέρειες της ηχητικής μιας κιθάρας, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε ώστε να ελέγχουμε τις ιδιομορφίες και τις λεπτομέρειες που προέρχονται από την πηγή, δηλαδή από το ηχείο και την εσωτερική του επεξεργασία-κατασκευή.
·   Το ίδιο βράδυ, το ρεσιτάλ του Roland Dyens (19/10/1955), που μάζεψε όλους τους ενδιαφερόμενους που κατέκλυσαν την ωραία αίθουσα (που έχει δώσει το όνομα «Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης») της Φιλαρμονικής.
·    Ο Γαλλοτυνήσιος σολίστας, άπλωσε τη δική του προσωπικότητα, με τις ηχητικές του επινοήσεις, με τις ευφάνταστες διασκευές και το πάντα οξυμένο πνεύμα γύρω από τις λεπτεπίλεπτες ερμηνείες του.
·   Δεν χωράει αμφιβολία πως ο Dyens με το πέρασμα του χρόνου, αποκαλύπτεται σε έναν Μύστη του οργάνου. Ερμηνεύοντας, θαρρείς και απλώνει φιλοσοφίες και σκέψεις που έχουν συσσωρευτεί μέσα του επί χρόνια, επιδιώκοντας να αναδείξει μουσικές πολυφωνικές φράσεις με «κρυφές» νότες και ανεπαίσθητες ηχητικές ισορροπίες…

R.Dyens, Evangelos & Liza

·    Παρακολουθώντας το ρεσιτάλ, άκουγα τις λεπτομέρειες. Κρυμμένες νότες, εξαντλώντας τις pianissimo μεταβατικές  συγχορδίες, μπάσα και ενδιάμεσες γύρω από τη μελωδία, ήχοι αστείρευτοι που περιφέρονται γύρω από το θεματικό κέντρο. Μια αρχιτεκτονική που απαιτεί ακροατές που «ξέρουν να ακούν»…
·   Νοιώθω πως τον «βαθύτερο» σημερινό Dyens μπορούν να τον παρακολουθήσουν μόνο όσοι γνωρίζουν πολύ βαθιά τον ηχητικό κόσμο τής μουσικής και της κλασικής κιθάρας κι εγώ έχω ανάγκη να ξανακούσω ζωντανά τα παιξίματα αυτού του …φιλοσόφου.
·    Πάντως, κοινή ομολογία πως τα απίστευτα κουρδίσματα (ξεκουρδίσματα) της κιθάρας είναι πάντα προβληματικά και δεν επιτρέπουν ομαλή τονική διεκπεραίωση. Η συνεχής διόρθωση των μπάσων στη σωστή νότα, είναι κακός σύντροφος της αυτοσυγκέντρωσης, τόσο, που να μοιάζει παιχνίδι με τα κλειδιά της κιθάρας…
·    Την επόμενη μέρα (17/4) δέσποζαν στο πρόγραμμα τα ρεσιτάλ της Μπέσσυς Διαγωμά-Αντώνη Χατζηνικολάου, και του Αθηναϊκού Κουϊντέτου με προεξάρχουσα τη Βασιλική Λεοντάρη στην κιθάρα.
·   Η απουσία του οργανοποιού Παύλου Γύπα και η αντικατάστασή του από τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο σε μια ομιλία γύρω από το τρακ, έφτιαξε το κλίμα γιαυτό που θα ακολουθούσε.

Duo Μπέσσυ Διαγωμά-Αντ.Χατζηνικολάου

·   Το πρώτο ρεσιτάλ με το κιθαριστικό ντουέτο με την Διαγωμά και τον Χατζηανικολάου, αποκάλυψε δύο νέους συνθέτες, τον Gary Ryan (Άγγλος, γεννημένος στις 16/5/1959) και Goran Ivanovič (σύγχρονος Κροάτης, που ζει στην Αμερική). Μετά από τις τρεις σονάτες του Domenico Scarlatti, μεταφερθήκαμε σε έργα με ουσία και γνώση, παιγμένα με υψηλό γούστο, πλημμυρισμένα με νέες τεχνικές και απόλυτη αντιληπτικότητα των δυο οργάνων.
·   Κι εδώ τα κουρδίσματα ήταν με τονικές παραλλαγές, η διαφορά όμως ήταν η αλλαγή οργάνων με προετοιμασμένες κιθάρες που είχαν στρωμένες από πριν χορδές.
·  Οι δύο κιθαριστές επέδειξαν ωριμότητα και γοήτευσαν το ακροατήριό τους.

·   Το Αθηναϊκό κουϊντέτο νυκτών «Δημήτρης Δούνης» με τα κυρίαρχα όργανα της οικογένειας των νυκτών που αποτελείται από τους: Γιώργο Γουμενάκη-Μ. Σιδηρόπουλο (μαντολίνο), Γιάννη Γουμενάκη (μαντόλα), Γ. Θεοδωρόπουλο (μαντολοτσέλο) και τη συμμετοχή της προεξάρχουσας Βασιλικής Λεοντάρη στην κιθάρα, μας έθεσε ένα διαφορετικό είδος μουσικής, λιγότερο ενδιαφέρον για το κιθαριστικό κοινό, παρ’ όλη την σοβαρότατη ορχηστρική αντιμετώπιση από τους πέντε ερμηνευτές.
·   Η κιθάρα (μοιραία) ήταν συρρικνωμένη, αφού ο ρόλος της ήταν να «συνομιλήσει» ισότιμα σχεδόν με τα νυκτά και την εποχή τους ή έστω σε πιο σύγχρονα κομμάτια. Έτσι, η «συνομιλία» αυτή φάνηκε απόμακρη από τη σημερινή εξέλιξη της κιθάρας.

“Κουιντέτο Δημήτρης Δούνης”

·   Η προσαρμογή της σε ένα παλαιό μουσικό ύφος, με αυτονόητες-αναμενόμενες μουσικές φράσεις και τεχνικές, αφαίρεσε μια κιθαριστική παρουσία με οντότητα. Ανοίγει συγχρόνως και τη συζήτηση-προβληματισμό γύρω από τους δρόμους ανάπτυξης του ρεπερτορίου της παλαιάς και της σύγχρονης μουσικής.
·    Τόσο από την παλαιά, όσο και από τη σύγχρονη, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, ο χρόνος και οι σκέψεις να οξειδώνουν πολλές φορές τάσεις-ρεύματα-τεχνοτροπίες και συνθέτες. Αυτός είναι και ένας σοβαρός λόγος που πολλές φορές νιώθουμε έργα να «παλιώνουν»…
·    Ωστόσο, θεωρώ πως το ρεπερτόριο των νυκτών οργάνων δεν είναι στάσιμο. Αντιθέτως, ανανεώνεται και έχει να επιδείξει πλήθος συνθετών και συνθέσεων, που όμως δεν ακούσαμε στη συναυλία αυτή.

Η επιτροπή της Γ’ Κατηγορίας
(Κώστας Γρηγορέας, Νότης Μαυρουδής, Roland Dyens, Βασιλική Λεοντάρη, Μπέσσυ Διαγωμά)

·   Τη Δευτέρα (18/4) ήταν η σειρά των τριών διαγωνιστικών κύκλων: 1^ος κύκλος, για σπουδαστές έως 12 ετών. 2^ος για σπουδαστές έως 16 ετών και 3^ος κύκλος, για σπουδαστές κάθε ηλικίας.
·    Τα συμπεράσματα θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν θετικά και ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά, αν σκεφτούμε πως μερικά από τα παιδιά της επαρχίας ήταν εξαιρετικά διδαγμένα και καλοδουλεμένα. Αναδείχτηκαν νέοι κιθαριστές που σίγουρα άφησαν υποσχέσεις για το μέλλον.
·   Ίσως η μόνη παρατήρηση που θα μπορούσε κάποιος να διατυπώσει είναι εκείνη της ανάγκης για περισσότερη μουσική α κ ρ ό α σ η , καθώς και ε ρ μ η ν ε υ τ ι κ ή  ενασχόληση, θέμα που είναι πάντα ζητούμενο, όχι μόνο από τους νεότερους…
·    Το διαγωνιστικό μέρος θα είναι πάντα ένα μεγάλο θέμα και θα προκαλεί το ενδιαφέρον όλης της κιθαριστικής κοινότητας.
·   Και για την ιστορία, παραθέτω τους νικητές των τριών διαγωνιστικών κύκλων που ελπίζουμε να τους βλέπουμε και να τους ακούμε συχνά και σε άλλους κιθαριστικούς θεσμούς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό…
·   Στην Ά Κατηγορία (έως 12 ετών), δόθηκαν δυο Πρώτα βραβεία στους: Δήμητρα-Αναστασία Καννά και Νίκο Σουρή.
Δεύτερο: στον Αλέξη Βούζη.
Τρίτο:, στην Αικατερίνη-Ζωή Κρέτση-Σιαμπαλιώτη.
Έπαινοι: στους Δημήτρη Βρέκο και Φώτη Παρασκευόπουλο.

Επιτροπή και βραβευθέντες της Α΄Κατηγορίας

·   Στην ΄Β Κατηγορία (έως 16 ετών) δύο Πρώτα βραβεία στους:
Αλέξανδρο Αθανάσιο Καρώκη και Σταυρούλα Νάκη.
Δεύτερο: στη Δήμητρα Γιαννοπούλου.
Τρίτο: στην Αλίκη Βρέκου.

Επιτροπή και βραβευθέντες στην Β΄Κατηγορία

·   Στην Τρίτη Κατηγορία (για κάθε ηλικία) δόθηκαν δύο Πρώτα βραβεία στους:
Βασίλη Δίγκο και Αντώνη Λιοπύρη.
Δεύτερο: στον Παναγιώτη Μεγαρχιώτη.
Τρίτο στους: Γεώργιο Αναγνωστόπουλο και Άννα-Μαρία Αραποστάθη Γαλάνη.

Επιτροπή και βραβευθέντες της Γ΄Κατηγορίας

·   Ευχές λοιπόν για του χρόνου.
·   Ούτως ή άλλως, η παρουσία της Λίζας Ζώη και του Βαγγέλη Ασημακόπουλου εγγυάται ξανά την επιτυχία του θεσμού.

Νότης Μαυρουδής
(3/5/2011, για το 20^ο Φεστιβάλ κιθάρας της Πάτρας).