Ούστ, αχρείοι!!!!!!!!!!!!!!!!

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 63
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Μέσα σε όλα τ’ άλλα, ξανά μανά και η “ελληνική” συμμετοχή στη Eurovision που πάντα υπόσχομαι πως δεν θα με ξανααπασχολήσει και πάντα αθετώ την υπόσχεση…
• Αυτή τη φορά, μέσα στο κλίμα της δικαιολογημένης υπεράσπισης των ελληνικών προϊόντων στην αγορά, έρχεται η (δήθεν) ελληνική συμμετοχή κατάπτυστων, ασυνείδητων και ανατριχιαστικών τραγουδιστικών μορφωμάτων που επιλέχτηκαν ως «ελληνικά» και θα πάνε στις 26 Μαϊου στο Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) για τον 57^ο διαγωνισμό της Eurovision!
• Σκέφτηκα να ξεμπροστιάσω ονόματα της προκριματικής επιτροπής που επέλεξε τέτοια κατασκευάσματα, για να μας εκπροσωπήσουν, την ώρα που αναζητάμε ως Έθνος σανίδα σωτηρίας τουλάχιστον για τους τρόπους κρατικής διαχείρισης χρήματος και πόρων! Τι νόημα θα είχε το ξεμπρόστιασμα σε αυτούς που δεν ιδρώνει το αυτάκι τους;
• Τώρα, με ευθύνη της ΕΡΤ και μιας αψυχολόγητης απουσίας σε βασικά θέματα πολιτισμού, τη χώρα θα την εκπροσωπήσουν συνταγές αρχοντοχωριάτικου τραγουδιστικού κομπογιανιτισμού, με απροσδιόριστη μουσικοστιχουργική αλχημία ξενόγλωσσης σαχλαμάρας, τόσης που δεν αντέχεται από έναν μικρομεσαίο σαν εμένα…
• Τι να καταγγείλω;
• Την Προκριματική Επιτροπή; Πάντα θα υπάρχουν πρόθυμοι «ειδικοί» που εποφθαλμιούν θεσούλες και ένα τόσο δα κοκαλάκι για κάτι παραπέρα ωφέλιμο στους δύσκολους καιρούς…
• Να καταγγείλω την ΕΡΤ; μα το επιτελείο της δεν πτοείται, αφού σήμερα είναι, αύριο δεν είναι και το πράγμα ξεχνιέται γρήγορα. Μήπως , είδατε να προχώρησαν οι καταγγελίες για διασπάθιση δημόσιου χρήματος σε περασμένες Eurovision;
• Να καταγγείλω το ΥΠΠΟ για το οποίο η προστασία του πολιτισμού είναι έννοια ανύπαρκτη, που θαρρείς και ζει σε άλλη χώρα, αμέτοχο και απόμακρο σε ό,τι πολιτιστικό συντελείται; 
• Να καταγγείλω τους ίδιους τους «δημιουργούς» των συγκεκριμένων τραγουδιών, που με περισσή αφέλεια και δίχως κόκκο άμμου μουσικής σκέψης, στοχεύουν σε αυτή την απαράμιλλη επιπολαιότητα των θεσμικών παραγόντων της ΕΡΤ που οργανώνουν αυτή την ντροπή!!!
• Να καταγγείλω τους όσους Συλλόγους και Σωματεία περί ελληνικού τραγουδιού υπάρχουν, που θεωρούν πως θα πρέπει να τηρείται η …δεοντολογία και δεν θα πρέπει να χτυπάμε τους «συναδέλφους» μας…
• Με βάση τα προαναφερόμενα, τα σωματεία θεωρούν πως θα πρέπει απλώς να παρατηρούν. Εξ’ αποστάσεως!
• Όμως το πράγμα έχει παραγίνει και ακούγοντας το υλικό των «ελληνικών» συμμετοχών, μούρθε και ξεστόμισα:
• Βρε ουστ από δω μπαχαλάκηδες του ελληνικού τραγουδιού, που είσαστε όμοιοι με τους άλλους, που κάψανε, ληστέψανε και καταστρέψανε την ξέφραγη χώρα…
• Εάν αυτό που ακούγεται σ’ αυτά τα «ελληνικά τραγούδια» δεν είναι πλιάτσικο επί της συνείδησης τού ελληνικού τραγουδιού, τότε τι σημαίνει η λέξη;
• Πάρτε και τους τίτλους: Τα «ελληνικά» αυτά τραγούδια που επιλέχτηκαν από «ελληνική» επιτροπή για να προχωρήσουν στον τελικό διαγωνισμό είναι τα εξής:
  Aphrodisiac,
  Baby I‘m Yours,
  Killer Bee,
  No Parking.
• Σας προσφέρω και τον βίντεο για να μην κουράζεστε ώστε να ακούσετε το υλικό τής ντροπής.

• Όπως θα έχετε αντιληφθεί, η οργή δεν ελέγχεται και η σκέψη δεν αργεί να πάει στην πολιτική εκδοχή μιας τέτοιας περίπτωσης,  που έχει να κάνει με τόσο άγρια πολιτισμική προσβολή, σε περίοδο που η χώρα πασχίζει να βγει μέσα από μια πολυσύνθετη κρίση αξιών!
• Τα πολιτικά κόμματα (ιδιαίτερα όσα αισθάνονται την ανάγκη να τοποθετούνται αριστερά) οφείλουν πλέον να ψάχνουν για να βρίσκουν και εκείνες τις πλευρές της ζωής που θα ζεστάνουν την ψυχή τού ταλαιπωρημένου πολίτη και θα του συμπαρασταθούν. Θα δηλώσουν πως είναι στο πλευρό του…
•  Τι άλλο πρέπει να περιμένουν τα αριστερά κόμματα από το να σταθούν απέναντι σε αυτό που η ΕΡΤ προωθεί ως ελληνικό τραγούδι; Να σταθούν στο πλευρό ενός μουσικού πολιτισμού που βιάζεται και λοιδορείται. Να σταθούν κάθετα και απέναντι σε τέτοιες άγριες «εθνικές» συμμετοχές, που εκπροσωπούν αποκλειστικά έναν κόσμο όχι δικό μας. Έναν κόσμο που συντάσσεται με την ελαφρότητα της εποχής, απλώνοντας τη σημαία της αδιαφορίας, την ασυνειδησία και τον σκοταδισμό…
• Γιατί άραγε τα κόμματα (όσα προβάλλονται ως προοδευτικά), «ξεχνούν» να συμπεριλάβουν στην ατζέντα τους τέτοιες σημαντικές πτυχές της πολιτισμικής μας πραγματικότητας, όταν αυτή εμφανίζεται κάθε χρόνο, με επίσημη «εθνική» εκπροσώπηση και με ό,τι χειρότερο υπάρχει στην αντιαισθητική δεξαμενή τής ιδεολογίας τού τίποτα;
• Μήπως η απουσία των προοδευτικών κομμάτων σε μια τέτοια ανάγκη προστασίας του μουσικού-τραγουδιστικού πολιτισμού, ισοδυναμεί και με γενικότερη αδιαφορία περί τέτοιων ιδιόμορφων εθνικών πολιτισμικών ζητημάτων;
• Ποιος είπε πως το κυρίαρχο εθνικό μας θέμα είναι μόνο το Μακεδονικό και το όνομα των Σκοπίων;
• Εδώ, όσοι Έλληνες θα παρευρεθούν στο Αζερμπαϊτζάν, θα σηκώσουν την Ελληνική σημαία όταν το κατασκεύασμα που θα μας εκπροσωπήσει ούτε καν την ελληνική γλώσσα δεν διαθέτει. Ας συμπεριλάβουμε και αυτά τα μικρά και ουσιώδη, που όμως φωτογραφίζουν μια θλιβερή πραγματικότητα…
• Η Eurovision δεν είναι  μια τηλεοπτική στιγμή που έρχεται και φεύγει. Είναι κάτι παραπάνω.
• Έχει ήδη γαλουχήσει γενιές και γενιές με ένα οπλοστάσιο κατακερματισμένης αισθητικής που με τα χρόνια σωρεύεται, δημιουργώντας έναν κόσμο χωρίς αξίες…
• Τι περιμένουν τα κόμματα για να δηλώσουν ουσιαστική συμμετοχή σε αυτό που συμβαίνει και σε εκείνο που θα ωφελήσει την κοινωνία μας; Εάν η πολιτική και οι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται πως η χώρα έχει πλέον ανάγκη την οπτική ματιά και πέρα από τα οφθαλμοφανή και τα αυτονόητα (ακρίβεια, φτώχεια, ανεργία κλπ), αν δεν βλέπει πως ακόμα και οι τερατογεννέσεις της ελληνικής συμμετοχής τής Eurovision συνιστούν εθνική ντροπή, τότε όντως οι πολιτικοί αυτοί δεν χαμπαριάζουν και βρίσκονται σε διαστάσεις νιρβάνας που κανείς δεν μπορεί να τους ξυπνήσει… 
• Ομολογώ πως η πρόθεσή μου ήταν να ασχοληθώ μόνο με το κάκιστο μουσικό μέρος των επαίσχυντων αυτών τραγουδιών, αλλά δεν άντεξα!
• Η νεανική αυτή λαϊκοροκοπόπ τεστοστερόνη με κατέβαλε, αναγκάζοντάς με να ξεστομίσω με όλη μου τη δύναμη:
• Ουστ αχρείοι!!!!!!!!!!!!!!!!  

Νότης Μαυρουδής
(28/2/2012)

Περί βραβεύσεων και άλλων συναφών…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 62
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

•    Για άλλη μια φορά ο αειθαλής ποιητής-συγγραφέας Ντίνος Χριστιανόπουλος, από το δικό του μετερίζι αναφώνησε: «Δεν έχω ανάγκη τα βραβεία σας» Το ‘πε και άρχισε το διαδίκτυο να βουίζει από θέσεις και αντιθέσεις γύρω από το ερώτημα: «Να δεχόμαστε τα κρατικά βραβεία ή να τα πετάμε στο καλάθι των αχρήστων;»
•    Δεν έχω καμία διάθεση να τοποθετήσω στο εδώλιο τον ποιητή. Ο ίδιος δείχνει ότι δεν τον αφορούν κριτικές και «κοινωνικές υποχρεώσεις» και «δεν είναι πρέπον» κλπ. Ανεξάρτητος και αδούλωτος από γεννησιμιού του, γράφει συχνότατα στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους νοικοκυραίους και τους μικροαστούς που επιχειρούν να του προσδώσουν ιδιότητες με τις οποίες ο ίδιος είναι αντίθετος.
•    Επαναλαμβάνω πως το θέμα της άρνησης κρατικών βραβείων δεν αφορά μόνο στον Χριστιανόπουλο, αλλά σε ολόκληρη την ιδεολογία εναντίωσης να μας βραβεύει το Σύστημα˙ εκείνο το οποίο φρόντισε πριν, να μας κάνει τη ζωή μαρτύριο, με τις ληστρικές  φορολογίες, τις περικοπές, τις περιθωριοποιήσεις, τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την υποβάθμιση της καθημερινότητας, την γελοιότητα της πολιτικής και του κομματισμού, τον άκρατο λαϊκισμό που παρήγαγε ο αριστεροδεξιός κομματισμός, τον κατακερματισμό, την εκσυγχρονιστική σύγχυση του πολιτισμού και μύρια όσα άλλα…
•    Η άρνηση του Χριστιανόπουλου λοιπόν, θέτει ένα μέγα πρόβλημα, όσο η κοινωνία μας βολοδέρνει μέσα σε μια ευρείας κλίμακας αναξιοπρέπεια γύρω από τους κρατικούς θεσμούς, που λειτουργούν ενώ εκπροσωπούν τη ραγδαία  φθορά του επίσημου πνευματικού εθνικού μας γίγνεσθαι, υπολειτουργούν, ή κρύβονται από τη δημόσια θέα, αφού αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων σε εποχές που θαρρείς και δηλώνουν πως τίποτε δεν θα μείνει όρθιο!
•    Διαθέτοντας λοιπόν ένα ανάλγητο κράτος, έναν κρατικό μηχανισμό που εκ των υστέρων τρέχει τώρα σαν τον Βέγγο να «σώσει τη χώρα» (που δεν σώζεται), μια πολιτική νομενκλατούρα που φρόντισε απλώς να λαδώσει το αντεράκι της, αδιαφορώντας παντελώς για τον ενεργό καθημερινά πολιτισμό, καθώς και τους ανθρώπους του (μουσικούς δημιουργούς-ποιητές-λογοτέχνες-ηθοποιούς-εικαστικούς-στοχαστές κ.α.), τη δεινοπαθούσα Εκπαίδευση, κλπ. Από ποια θέση η ίδια αυτή πολιτεία αναλαμβάνει να βραβεύσει;
•    Όντως, πολλές φορές, οι βραβεύσεις από κρατικούς φορείς, φαίνονται ως σχήμα οξύμωρο, σε μια εποχή που οι σχέσεις πολίτη και κράτους μοιάζουν με σύνδεση θύτη – θύματος! Να αναλαμβάνει δηλαδή ο θύτης να επιβραβεύει το θύμα…
•    Κάτι τέτοιες σκέψεις έκανα με αφορμή την άρνηση του Χριστιανόπουλου να δεχτεί το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, εν έτη 2012.
•    Αμέσως σκέφτηκα πως το θέμα έχει προεκτάσεις τέτοιες που θα μας πάει μακριά, εκεί όπου η λογική μπερδεύεται με το συναίσθημα…
•    Εκεί όπου αρχίζουν οι άμυνες και η επεξεργασία τής διαιώνισης τού είδους. Υπάρχουν και οι άλλοι. Εκείνοι (οι περισσότεροι) που θεωρούν πως τα βραβεία είναι επιβράβευση έργου, κι ας προέρχονται –τις περισσότερες φορές-από φορείς συντηρητικούς και από ηγεσίες που εκμεταλλεύονται τον πολίτη.
•    Άρνηση; να είναι άραγε η μόνη λογική που θα πρέπει να σεβαστούμε;
•    Το αποτέλεσμα μιας πάγιας άρνησης σε όλα και στα πάντα, τι αποτέλεσμα μπορεί να επιφέρει; Πώς μπορούν να λειτουργούν οι Τέχνες όταν δεν επιβραβεύονται; τι μορφή μπορεί να έχει ένα κράτος όταν οι πολίτες του (ή οι πνευματικοί του ταγοί) κόβουν μεταξύ τους κάθε γέφυρα, κάθε επικοινωνία, κάθε σχέση;
•    Ομολογώ πως μου μοιάζει με τις συνήθεις ακροαριστερές θεωρίες περί απόλυτης ρήξης με το «σάπιο κατεστημένο» και με την «αμετανόητη πλουτοκρατία»…
•    Ίσως μεγάλωσα τόσο, που δεν έχω καμία διάθεση πια να αντιπαραβάλλω επιχειρήματα σε ώτα μη ακουόντων, ώστε να υπερασπιστώ σκέψεις για μένα αυτονόητες.
•    Νιώθω και τις δυο πλευρές να ‘χουν δίκιο.
•    Όχι στα βραβεία! Ναι στα βραβεία!
•    Δεν υπάρχει μέση λύση ώστε να έχουμε καλές σχέσεις και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ…
•    Ο ογδονταδυάχρονος αρνητής των κρατικών βραβείων υποστηρίζει πως:
•    «Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά-και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας»
•    Ομολογώ πως τέτοια αποφθέγματα τα άκουγα από πιτσιρικάς και συνεχίζω να τα τοποθετώ στη σφαίρα της γραφικότητας, γιατί νομίζω πως τα «πνευματικά αφεντικά» είναι κάτι που έχει σχέση με τις δικές μας αντοχές σε μια κοινωνία που οι ταξικές δομές και η λειτουργία της οικονομίας έχουν φτιάξει από πολύ-πολύ παλιά έναν κόσμο με ριζωμένες παραδόσεις που αμετακίνητα θαρρείς και πορεύεται σε δρόμους που μάταια (;) προσπαθεί να αλλάξει.
•    Αυτή η φράση τού Χριστιανόπουλου«κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας» μου ακούγεται ως σαθρή κουβέντα που αρμόζει σε φοιτητικές συνελεύσεις των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων και όχι για υπεράσπιση μιας άρνησης σε ένα κρατικό βραβείο, που καλά κάνει και δεν το δέχεται η συνείδησή του…
•    Από την άλλη, υπάρχει και ο κόσμος που απολαμβάνει μια τέτοια κρατική βράβευση. Ποιητές, συγγραφείς, λογοτέχνες, σκηνοθέτες θεάτρου, κινηματογράφου, επιστήμονες, ακαδημαϊκοί, μουσικοί κλπ. Ένας ολόκληρος κόσμος που αναζητάει την αναγνώριση από την ίδια του τη χώρα. Από το υπουργείο, την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο, τις πινακοθήκες, τις βιβλιοθήκες, τους χορηγούς πολιτισμού…
•    Έχω καταφέρει να μην υποψιάζομαι την κάθε σκιά και δεν κάθομαι να περιμένω να ακούσω τον ανεπαίσθητο ήχο που κάνει το φυτό όταν μεγαλώνει… Το ότι το Σύστημα περιέχει τους κινδύνους του, το γνωρίζω κι εγώ μαζί με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μου.
•    Μη με ρωτήσετε αν συμφωνώ ή όχι με τον Χριστιανόπουλο. Τι σημασία έχει η δική μου συναίνεση; την άρνηση ή την αποδοχή, ας την διαχειριστεί ο καθείς, με τις δικές του τις δυνάμεις και την ιδεολογική τοποθέτηση μέσα στον χρόνο και σε ό,τι τον περιβάλλει…

Νότης Μαυρουδής
(30/1/2012)

Η απροσδιόριστη (Undetermined)

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 61
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

•    Ομολογώ πως μου ξεφεύγει η παρουσία της. Τι είναι αυτό «το πράμα» που βλέπω μπροστά μου; τι είδος τραγουδιού ακούω; τι μουσική είναι αυτή; σε ποιαν συνομοταξία θα την συναντήσω; τι ανθρώπινο μόρφωμα είναι αυτό; από ποιον διαβολεμένο πολιτισμό γεννήθηκε;
•    Ακούει στο Lady Gaga, αλλά τη λένε Stefani Joanne Angelina Germanotta και αδυνατώ να προσδιορίσω τα χαρακτηριστικά της (δεν είμαι και από τους πιο εξοικειωμένους του είδους) και δεν επιχειρώ να πατήσω σε εδάφη που δεν γνωρίζω, αλλά να, τα τελευταία χρόνια που εμφανίζεται αυτό «το πράμα», νιώθω πως εγώ είμαι από άλλον πλανήτη, με ενοχοποιεί που δεν έχω καταφέρει να προσαρμοστώ σε προχωρημένα «πράματα» της εποχής τών ταχυτήτων και των υπερβατικών φαινομένων. Που δεν μπορώ να συμφιλιωθώ…
•    Τις πταιει για το ακατανόητο γεγονός ότι ο εγκέφαλός μου δεν έχει -ως φαίνεται-άλλον χώρο για να χωρέσει και αυτή τη γυναίκα που προέρχεται (λένε) από τη Madonna, αλλά την έχει ξεπεράσει στο αδυσώπητο παιχνίδι του σκληρού marketing με απίστευτα συχνές παρουσίες στα διεθνή ΜΜΕ, στις τηλεοράσεις, στα διαδίκτυα και όπου αλλού μπορεί να χωρέσει το μυαλουδάκι μας…
•    Ως και η σοβαρή εφημερίδα που παίρνω καθημερινά, δεν χάνει την ευκαιρία να μοστράρει τη Lady με τις καλά οργανωμένα εκκεντρικές αμφιέσεις της και τα απίστευτης φαντασίωσης τερτίπια που θέλουν να προκαλέσουν τη λίμπιντο, θαρρείς και είναι δεδομένο πως η τελευταία είναι στο ναδίρ… Μα, αναρωτιέμαι: διαβρωμένη και η εφημερίδα από τους μηχανισμούς προώθησης τού προϊόντος;
•    Πώς να προσδιοριστεί αυτό που είναι η Lady Gaga και η μουσική που εκπροσωπεί; Ποιο είδος; ποιες επιρροές; σε ποια κατηγορία του κιτς να την τοποθετήσω;
•    Ξεκίνησε πρόσφατα τη δισκογραφία της, το 2008 και κατάφερε (η δισκογραφική βιομηχανία) να της δώσει βραβεία Γκράμι, το 2010 και 2011. Ούτε ένα γκραμμάριο ντροπής! Δεν σταμάτησε ποτέ η πλύση και η Lady μάς φορτώθηκε επίμονα από τον αόρατο βομβαρδισμό γύρω από την μυθική ζωή της.
•    Στο άψε-σβήσε την μάθαμε. Μάθαμε πως υπάρχει και βασιλεύει και ψάχνοντας στο διαδίκτυο δεν άντεξα να πληροφορούμαι δίχως να γκρινιάζω, ξεστομίζοντας λέξεις υπερβατικές για το δικό μου λεξιλόγιο…
•    Η  Lady κατάφερε και με έβαλε μέσα στο ζήτημα που το θεωρώ σοβαρό:
•    Όταν η μαζική κουλτούρα φέρνει στην κορυφή έναν καλλιτέχνη, εμείς δεν μπορούμε να προσπερνάμε τις επιλογές της. Σημαίνει πως κάτι υπάρχει που εμείς δεν έχουμε δυνατότητα να δούμε και να κατανοήσουμε…
•    Σέβομαι πάντα αυτή την άποψη που πολλές φορές μάς συνιστά να μη βιαστούμε να καταλήγουμε σε συμπεράσματα που θα μας παρασύρουν σε αποφάσεις επιπόλαιες. Ας δώσουμε χρόνο όταν θέλουμε να κρίνουμε μια μουσική, έναν καλλιτέχνη, ένα έργο, ένα τραγούδι. Όχι στα γρήγορα…
•    Από την άλλη, ομολογώ, είναι και η ανοχή που διαθέτει ο καθένας από εμάς. Μια …κόκκινη γραμμή, που από κει και πέρα ξεχύνεται η άρνηση, η αντίρρηση, έως και ο θυμός, για πνευματικά προϊόντα που ξεπερνούν τα προσωπικά όρια και παραιτείσαι από την ανοχή.
•    Μου συμβαίνει πολύ συχνά με ελληνικά εκφυλιστικά συμπτώματα τραγουδιστών, που παραβιάζουν την καλή μου πρόθεση να τα ξαναδώ, να τα ξανακούσω, να τα ξανασκεφτώ.
•    Γνωρίζω πως η δισκογραφική βιομηχανία (όχι μόνο η ελληνική) συσσώρευσε χιλιάδες τραγούδια, άχρηστα, επιζήμια, κενά περιεχομένου, μόνο και μόνο για να αναζητήσουν μια θέση σε μια αγορά πλεονάζουσα και προβληματική. Και για να χρησιμοποιήσω πολιτικούς όρους, λέω πως ο τυφλός …ιμπεριαλισμός τής δισκογραφικής αγοράς, αυτή η δίχως όρια υπερπαραγωγή, γέννησε χιλιάδες τερατάκια, με εκατοντάδες τραγουδιστές παρακμιακούς και άχρηστους…
•    Ποιος διαφωνεί; και-για να το συνεχίσω-το ίδιο συμβαίνει στη διεθνή αγορά του δίσκου. Υπερπληθώρα και άνευ προηγούμενου γεννέσεις προϊόντων με τα αντίστοιχα τερατάκια να χαίρουν αποδοχής σε μια τεραστίων διαστάσεων παγκόσμιας αγοράς δισεκατομμυρίων, και ενός internet με αμέτρητους χρήστες τής χαοτικής διαδικτυακής πραγματικότητας και κατά ένα μέρος ηλίθιας χρηστικής αγοράς υποπροϊόντων αμφίβολης ποιότητας…
•    Εδώ συναντάμε την Lady Gaga!!! Την πιο Undetermined (απροσδιόριστη) περσόνα τών μίντια.
•    Δεν ισχυρίζομαι πως εμείς δεν διαθέτουμε τέτοιο «πράμα» στην Ελλαδίτσα μας. Κάθε άλλο. Ένα σωρό ψώνια θα συναντήσει κανείς σε τηλεοπτικές εκπομπές με δυστυχείς που περιφέρονται ως τερατάκια πλουμιστά στην Πάνια και αλλαχού, αλλά εδώ, η βιομηχανία του δίσκου δεν είναι τόσο ξετσίπωτη ώστε να τα προβάλλει και να τα επιβάλλει, για το λόγο πως η αγορά είναι πολύ μικρότερη. Δεν είναι πολλά τα μπικικίνια…
•    Δεν ξέρω αν πάλι έχω πάρει το αυστηρό ύφος μου. Αποφεύγω σε τέτοιες περιπτώσεις να κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Αλλά πριν αποφασίσω να πετάξω στα σκουπίδια τη Lady, σας διαβεβαιώνω πως περίμενα να δω και κάτι άλλο πέρα από ένα «σύμπτωμα κατανάλωσης», από «ιδεολογικό κενό της καπιταλιστικής κουλτούρας», από «κατακερματισμό της δυτικής αισθητικής» και άλλα τέτοια που ακούω και διαβάζω σε αριστερούς κύκλους και έντυπα…
•    Όχι, δεν στέκομαι σ’ αυτά. Περιορίζομαι στην κακογουστιά τής Lady, της τεράστιας ομάδας παραγωγής της, καθώς και στην πλήρη αδυναμία της να παραθέσει και κάτι αυθεντικά καλλιτεχνικό δίπλα στα άλλα, που να μας κάνει να συμφιλιωθούμε μαζί της.
•    Αντ’ αυτών, εκκεντρικότητες, το παιχνίδι της πρόκλησης και άλλες αηδίες της παρακμασμένης sow bis.
•    Αδυνατώ να σκεφτώ την παρουσία της με μουσικά κριτήρια, έστω απ’ αυτά που συνήθως τα συζητάμε βάζοντας νερό στο κρασί μας, προκειμένου να δείξουμε κατανόηση, έστω στα χαμηλού επιπέδου τραγούδια που μας κατακλύζουν και μας πνίγουν…

Νότης Μαυρουδής
(23/1/2012)

Κρίση! Με πιάνει κρίσηηηηηηηηηηηη….

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 60
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

•    Απουσία! Αδικαιολόγητη για έναν επικεφαλής περιοδικού, όπως αυτό του TaR, και με αποτέλεσμα να δίνει αφορμή στους συνεργάτες να αναρωτούνται: «Γιατί λακίζεις από την ύλη ρε μεγάλε;»
•    Μερικοί μάλιστα σκέφτηκαν πως-ίσως-υπάρχει κρίση στην κρίση… Δηλαδή, στην ήδη υπάρχουσα, προστέθηκε και αυτή του TaR! Πως οι γενικότερες εξελίξεις και τα οικονομικά αδιέξοδα της χώρας, στρίμωξαν και το περιοδικό μας, υποδεικνύοντας να συμμορφωθεί μέσα στο πλαίσιο των καιρών, που κατεβάζουν ρολά καταστήματα, γραφεία, επιχειρήσεις και άλλα μετερίζια της φτωχής, νεόπτωχης και δοκιμαζόμενης μικρομεσαίας τάξης των νοικοκυραίων…
•    Όμως, εμείς εδώ στο TaR.
•    Δοκιμαζόμαστε, αλλά αντιστεκόμαστε. Δηλώνουμε πως δεν το βάζουμε κάτω… Δοκιμάζω εκείνο το παλαιό αντιστασιακό τραγούδι που λέει: «Χιόνια, βροχές και λιοπύρια/ δεν μας τρομάζουν εμάς…» Έτσι, με αυτή την έννοια, δηλώνουμε κάτι σαν …αντιστασιακοί, σε εποχές που ο καθένας ζητάει να αρπαχτεί από κάπου για να διορθώσει την υπαρξιακή του οντότητα, με προτεραιότητα τα οικονομικά του προβλήματα, που, δες σύμπτωση, όλων πάνε κατά διαόλου!
•    Ωστόσο, εμείς συνεχίζουμε χάρη στην ανιδιοτελή (αυτοθυσία) προσφορά των συνεργατών μας που εξακολουθούν να θεωρούν πως αυτή η κρίση οικονομίας-κοινωνίας-πολιτικής-πολιτισμού και άλλων αμέτρητων παραγόντων, θα ξεπεραστεί (?) μέσα από πνευματικές δράσεις και μια απ’ αυτές είναι η γραφή και η καταγραφή σκέψεων και ιδεών, γύρω από τη Μουσική και ό,τι άλλο κυοφορείται γύρω από τις πνευματικές μας ανησυχίες.
•    Προσωπικά, έχω να γράψω στο TaR από τις 8/9/2011, όταν αναφέρθηκα στον Λεωνίδα Κύρκο. Με έναν περίεργο τρόπο μπήκα σε ένα κλίμα εσωστρέφειας τόσης, που να μου φαντάζουν ουτοπικές όσες σκέψεις απασχολούσαν το μυαλό μου. Θεωρούσα πως δεν θα ενδιέφερε τους αναγνώστες καμία από τις προσωπικές μου εμμονές.
•    Ένιωσα πως μια τέτοια και τόση άρνηση, ήταν -ενδεχομένως- …φρούτο της γενικότερης ύφεσης που μαστίζει τον τόπο τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να πιάσει και μένα το κλίμα τής άρνησης για κάθε σκέψη…
•    Κάτι σαν αρρώστια δηλαδή, που καταλαμβάνει όλο το κορμί σκεπάζοντας ακόμα και τη σκέψη. Ναι, το παραδέχομαι. Ήμουν άρρωστος!
•    Τι άλλο είναι η αρρώστια δηλαδή; στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζονται ασπιρίνες και μαντζούνια, ούτε  εξειδικευμένοι γιατροί που κάνουν σωστές διαγνώσεις. Έχω σώας και δεν έχασα ακόμα τας φρένας… Γνώριζα πως το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα πρώτο κείμενο εκμυστήρευσης, για να γνωρίζει ο αναγνώστης τού μπλογκ μου την αιτία της εξαφάνισής μου. Γιατί να φτιάχνουμε μπλογκ, όταν δεν υπάρχουμε;
•    Παράλληλα με όλα αυτά, είναι και ένα βιβλίο που ετοιμάζω με κείμενα γύρω από το ελληνικό τραγούδι που με έχει απορροφήσει εδώ και πολύ καιρό. Ένα βιβλίο που απαιτεί πολλή σκέψη και το περιμένει ο Γαβριηλίδης για να το εκδώσει. Δύσκολο να ανταπεξέλθεις στην κρίση όταν είσαι κι εσύ σε κρίση!
•    Ήταν επιτακτική η ανάγκη να αντιδράσω δίχως χρονοτριβές. Αυτό ήταν το συμπέρασμα των προβληματισμών και των συζητήσεων με παρέες φίλων που εμπιστεύομαι. Ο καθένας μας παραδέχτηκε την προσωπική του κρίση, παραδεχόμενοι πως σε ένα ολόκληρο Σύστημα «εν κρίση», εμείς οι πολίτες, δεν μπορούμε να δηλώνουμε τη δική μας κρίση, γιατί τότε, το όλον έχει απείρως πολλαπλασιαστική επίδραση και χτυπάει κόκκινο!
•    Και επειδή το ίδιο το Σύστημα που μας περικλείει διαθέτει πολιτικούς που αποδεικνύουν μεγαλοπρεπώς πως διατελούν εξ’ ανέκαθεν σε βαθύτατη και μόνιμη κρίση, συνάγεται εύκολα πως και αυτή (η κρίση ντε) είναι ασθένεια απόλυτα μεταδοτική.
•    Λοιπόν, ας τελειώνω με αυτές τις σκέψεις γιατί, αντί να με βγάζουν από το σκοτεινό δωμάτιο της κρίσης, μου ανοίγουν την όρεξη να ανοίξω και πάλι την πόρτα για να ξαναμπώ…
•    Η συλλογική κοινωνική κρίση αποτελείται από εκατοντάδες, από χιλιάδες, από εκατομμύρια προσωπικές, που δεν ξεπεράστηκαν ποτέ! Φώλιασαν εκεί, μέσα στο προσωπικό μας κάστρο, στον εαυτό μας, βρήκαν καταφύγιο, απάγκιο, εκεί όπου κι εγώ θα ήμουν έτοιμος να καταχωνιαστώ για να μεταμορφωθώ (παραμορφωθώ) σε έναν υποταγμένο πολίτη ευρύτατης κρίσης και χρήσης, που -ειρήσθω εν παρόδω-είναι και οι καλύτεροι «πελάτες» τού Συστήματος και της εν γένει ανελευθερίας…
•    Και επανερχόμενος στην απουσία, δηλώνω πως ίσως επαναληφθεί, γιατί κανείς ποτέ δεν ξέρει για τις κρίσεις. Συνήθως τις ευθύνες γιαυτές τις επιρρίπτουμε σε άλλους. Αποποιούμαστε τις δικές μας, είναι γνωστά αυτά. «Κρίση στην οικονομία», «κρίση στο πολιτικό σύστημα», «κρίση στην κοινωνία», «κρίση στον πολιτισμό», «στο κομματικό σύστημα», «στο ποδόσφαιρο», «στον Τύπο», «στα ΜΜΕ», κα. Μα, αναρωτιέμαι: «πώς γίνεται να υπάρχει κρίση σε όλα εκτός από την προσωπική μας;» Και για να το ολοκληρώσω, θα έλεγα πως μάλλον η δική μας προϋπάρχει…
•    Σουμαριστά λοιπόν: θα αναζητώ θέματα που να εστιάζουν την προσοχή μου σε φίλα προσκείμενα προς τον πολιτισμό της Μουσικής και των τεχνών, στον βαθμό που οι δυνατότητές μου φτάνουν. Θα αποφύγω τις ανούσιες πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις που είναι και το σύνδρομο της εποχής τού αντιμνημονιακού status quo. Όταν όλοι και όλα εκτιμούνται ανάλογα με την τοποθέτησή σου απέναντι στο μνημόνιο…
•    Εγώ τώρα επανέρχομαι στη στήλη των Σουμαριστών με το εξηκοστό κείμενο (60) και στέλνω συντροφικούς χαιρετισμούς στους αναγνώστες μου, σε μια εποχή που ο τιμάριθμος εξακολουθεί να τραμπαλίζεται, η κρίση να βαθαίνει, η χώρα να πωλείται, η ασυνεννοησία των κομματικών φορέων να πρυτανεύει, οι νεόπτωχοι να πολλαπλασιάζονται, η ΑΕΚ να φυλλορροεί, η πτώχευση να απειλεί…
•    Θα συνεχίσω και-μα τον Τουτάτη- θα αναζητήσω την επαναφορά της σχέσης μας, η οποία θεωρώ πως διαταράχτηκε από την εν κρίση απουσία μου…
•    Ά! Για να μη ξεχνιόμαστε. Καλή χρονιά για το ‘12.

Νότης Μαυρουδής
(15/1/2012)

Για τον Λεωνίδα που έφυγε…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 59
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Άλλα είχα στο νου να γράψω για την φθινοπωρινή περίοδο και άλλο μου βγαίνει. Είχα σκοπό να αναφερθώ στην ασταμάτητη ροπή της ύφεσης που ταλανίζει όλους, θέμα πάντα επίκαιρο για τα ΜΜΕ, ακόμα και τους διαδικτυακούς τόπους, να αραδιάσω κάποιες καλές στιγμές του καλοκαιριού που μόλις πέρασε˙ όλο και κάτι καλό-ευχάριστο συμβαίνει στον καθένα μέσα σε ένα καλοκαίρι… Τέλος, με το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου (12/10/1924 – 28/8/2011), με την απουσία αυτού τού ευπατρίδη, ανατρέπονται όλα όσα είχα στο νου και έρχομαι και πάλι σε θεματολογίες που αναδεικνύουν τα αριστερά ανακλαστικά, όσα έχουν απομείνει από τις παλινδρομήσεις των καιρών…

Η ελληνική αριστερά δίχως τον Κύρκο είναι κάτι καινούργιο για τις συνήθειές μας, όχι γιατί ο Λεωνίδας ήταν πολύ ενεργός τα τελευταία χρόνια˙ απεναντίας ήταν αυτοβούλως ερημίτης! Συμβαίνει να νιώθουμε όλοι την ανάγκη να ζει ακόμα η μάνα και ο πατέρας μας, έστω και αν σώμα και ενέργεια πάλιωσαν σαν το ξεχασμένο ρούχο…

• Νιώθω πολύ έντονα όλα αυτά τα συναισθήματα με τους παλαιότερους ανθρώπους. Αίφνης ο γηραιός πια Μίκης, που από το 1925 δεν σταμάτησε ποτέ να δρα και να μας απασχολεί, πότε θετικά (όταν φτιάχνει τραγούδια), πότε αρνητικά (όταν η …σπίθα του, ανάβει μπροστά στα πλήθη…). Όμως υπάρχει! Βρίσκεται ανάμεσά μας, αυτός, έμβλημα μιας ολόκληρης εποχής που εκεί μέσα μεγάλωσα κι εγώ.
• Ο Μίκης, ο Χατζιδάκις, ο Λεωνίδας είναι η εποχή μου. Ένας χρόνος ανάμικτος με τις υπερβάσεις και τις συντηρητικές δράσεις της όλης αριστεράς, ολόκληρου τού ελληνικού πολιτισμού. Με τα τραγούδια που μας δόνησαν και μας έθρεψαν, μαζί με κάποιες από τις αλλόκοτες φαλιρισμένες ιδεολογίες που τις είδαμε να καταρρέουν στον Καιάδα της ζωής, ανήμποροι εμείς να προλάβουμε…
• Ο Λεωνίδας σηματοδότησε μια σοβαρή παρουσία στο σύνολο δράσεων μιας παλαιότερης θεώρησης για μια κοινωνία καλύτερη. Πέρασε και αυτός από φωτιά και σίδερο, μπήκε και αυτός στις φυλακές, μπήκε στη μήτρα της κομματικής νομενκλατούρας, χτυπήθηκε, ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της πολιτικής που ξέρει να καταβροχθίζει, καταφέρνοντας να διαμορφώσει τις σκέψεις που δείχνουν πως η Επανάσταση είναι «γράμμα κενό» αν δεν συνοδεύεται από ουμανισμό.
• Εκεί ο Λεωνίδας εστίασε το ενδιαφέρον του, συμβουλεύοντας πως η αριστερά θα προχωρήσει εγκαταλείποντας την όποια βίαιη δράση και τους ανούσιους βερμπαλισμούς. Υποστήριξε τη συναίνεση και επίμονα συμβούλευε να επανατοποθετήσουμε τις σκέψεις γύρω από αναχρονιστικά μοντέλα ανατροπής. Δεν μπορούσε πια να επηρεάσει τους πολλούς καθ’ ότι είχε επιλέξει να συμπαρίσταται στον πολιτικό χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς με το μικρό πολιτικό εκτόπισμα στους σύγχρονους καιρούς.
• Ο Λεωνίδας δεν ενδιαφερόταν πια για ηγετικούς ρόλους. Από τότε που δήλωσε πως αποσύρεται από την ενεργό πολιτική δράση, τήρησε το λόγο του προτιμώντας να δίνει χώρο στις νέες παρουσίες. Γνώριζε από μέσα τις κακοτοπιές ενός κομματικού συστήματος που μπορεί να σε κατασπαράξει και να σε υποτάξει σε μηχανισμούς που εξακολουθούν και στην εποχή μας να λειτουργούν με παλαιές αναχρονιστικές αντιλήψεις και –πάνω απ’ όλα- με έλλειψη δημοκρατικής δεοντολογίας.
• Ο χρόνος τού έδωσε σοφία. Για να το πω αλλιώς: έκλεψε από τον χρόνο τη σοφία που εμπεριέχει μέσα του. Είναι εύκολο αυτό; γνωρίζετε πολλούς που καταφέρνουν κάτι τέτοιο; ο μόνος δρόμος είναι όταν ο άνθρωπος μπορεί να συνδυάσει την πολιτική με τον στοχασμό και κάτι τέτοιο δεν έγινε προσφιλές στους πολιτικούς.

• Είχε συντροφιά τη φυσαρμόνικα έχοντας επαφή με τη μουσική τόσο, που να την απολαμβάνει και να λειτουργεί στην ψυχή του. Πάνω από το μνήμα του είχε ζητήσει γραπτώς να παίξει κάποιος το τραγούδι του Μίκη και Αναγνωστάκη «Δρόμοι παλιοί» και την «Ωδή στη χαρά» του Μπετόβεν. Ζήτησε έτσι να γίνει το τελευταίο του ταξίδι. Δίχως περιττές αλλοπρόσαλλες φανφάρες. Επέλεξε για ομιλητή, τον φίλο του Φώτη Κουβέλη κι έτσι ταπεινά, πολιτικά, όπως του άρμοζε, διάλεξε να φύγει για πάντα, αυτός ο ισορροπιστής και συναινετικός της ζωής.
• Αυτό το σημείωμα δεν είχα την πρόθεση να γίνει …συγκινητικό και θρηνητικό. Ξέρω πως και ο ίδιος είχε αποστροφή σε τέτοιες αποχωρήσεις, αλλά όλοι εμείς που συνεχίζουμε να χάνουμε έναν-έναν εκείνους που μας έδειξαν «δρόμους παλιούς», που έβαλαν ένα λιθαράκι στην προοπτική μιας διαφορετικής πορείας, απομένουμε μπροστά σε ένα πολιτικό τοπίο γκρίζο, σε ένα αριστερό περιβάλλον που φυλλορροεί, σε αξιακές αναφορές κατακερματισμένες από την υπεροψία παρωχημένου αριστερού λόγου δίχως αντίκρισμα στην πραγματική ζωή. Τότε η φυσική ύπαρξη «των παλαιών» γίνεται αναγκαία, απαραίτητη και νιώθουμε πως μας λείπουν τέτοια πρόσωπα…
• Ο Λεωνίδας είναι απώλεια. Δεν θέλω να υπαινιχθώ για το αναντικατάστατο, αλλά το ότι έφυγε ένας ισορροπιστής της αριστεράς, ένας συνειδητός ειρηνιστήςτου πολιτικού αγώνα, σε μια εποχή που κατακυριεύεται από άναρθρες κραυγές μέσα στην εποχή του μνημονίου και της πολιτισμικής κρίσης, με βάζει σε μεγάλο προβληματισμό…   Νότης Μαυρουδής
  (7/9/2011)

Πραγματική πτώχευση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 58
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Έγινε κι αυτό! Τι άλλο μας μένει; έχουμε και λέμε: ΚΟΑ, ΚΟΕΜ, ΚΟΘ, Ορχήστρα του Δήμου της Αθήνας, Συμφωνική και Χορωδία της ΕΡΤ, ορχήστρα Καμεράτα τού Μεγάρου Μουσικής, εκείνη της Πάτρας, ε, δεν είναι και πολλές…
• Ούτως ή άλλως, σ’ αυτή τη χώρα, ακόμα και στις καλές εποχές τής …ανάπτυξης, υπήρχε κάτι σαν αποστροφή στη δημιουργία ορχηστρών και στη διατήρησή τους από τα κρατικά κονδύλια, με τις συμβάσεις που είχαν συμφωνηθεί.
• Τώρα, με αφορμή την παραίτηση του μόνιμου μαέστρου (από το 1994) τής Ορχήστρας των Χρωμάτων, Μίλτου Λογιάδη, ξεκινάει το μήνυμα της συνέχειας που μάλλον θα ακολουθήσει, δηλαδή της παύσης της οριστικής χρηματοδότησης από το ΥΠΠΟΤ που από το 1994 δίδεται, έστω με καθυστερήσεις μηνών και παρακάλια…

• Η Ορχήστρα των Χρωμάτων φέρνει άμεσα τη σφραγίδα, αλλά και τη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι, αφού με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το 1989 και τη φρόντισε ως μαέστρος και ιθύνων νους έως το 1993. Ένα χρόνο αργότερα έφυγε για πάντα από την ορχήστρα και τη ζωή…
• Ψάξτε το νόμο N.2273/94. Εκεί μέσα θα διαβάσετε το καθεστώς της σύμβασης μεταξύ Υπουργείου και Ορχήστρας. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν ήταν μυστικό η πραγματικά δεινή οικονομική κατάστασή της, εξαιτίας της κάκιστης διεκπεραίωσης της κρατικής χρηματοδότησης, με «οφειλόμενα» πολλών μηνών.
• Η ορχήστρα λειτουργούσε με τον γνωστό …πατριωτισμό των μουσικών που περίμεναν πάντα κάποια …θεϊκή δύναμη να βάλει το χέρι στην τσέπη!
• Ιστορίες για αγρίους! Τα μέλη, των κατά καιρούς Δ.Σ., αντικαθίσταντο ξαφνικά. Οι ίδιοι το μάθαιναν από τις εφημερίδες…
• Πάντως, έχει ενδιαφέρον το περσινό φύλλο της εφημερίδας «το Βήμα» της 27/7/2010, http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=345484    , που κοντολογίς μας λέει, ο παραιτηθείς εδώ και ένα χρόνο καλλιτεχνικός διευθυντής της ορχήστρας Γιώργος Κουρουπός, πως τα πράγματα ήταν αισιόδοξα, «όσον αφορά τις υποχρεώσεις του ΥΠΠΟΤ»!
• Τώρα, έναν χρόνο μετά, τη σημερινή ημέρα της τιμητικής συναυλίας στη μνήμη του ιδρυτή της, Μάνου Χατζιδάκι, στο Μέγαρο Μουσικής, μαθαίνουμε για την ακύρωση του σημερινού αφιερώματος και σας παραπέμπω στο  http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=282329 της Ελευθεροτυπίας για περισσότερα.
• Ιστορίες για αγρίους επαναλαμβάνω! Με τέτοιες απερίγραπτες συμπεριφορές αποδεικνύεται πως ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος είναι απλώς ένας διακοσμητικός παράγοντας, ο οποίος παραμένει θεατής μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο γκρέμισμα πολιτιστικών κεκτημένων, όπως η κατάργηση της συγκεκριμένης ορχήστρας. Άγριες πράγματι ιστορίες που, παρ’ όλη τη γενικότερη κρίση, χρεώνεται το ΠΑΣΟΚ που ΚΑΙ ΑΥΤΟ (μαζί με τη Ν. Δημοκρατία) δεν μπόρεσε να διατηρήσει τη «σκυτάλη» ενός πολιτιστικού αγαθού, σαν αυτό που παρέδωσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Μια ορχήστρα που εκτός από ποιότητα, έχει να επιδείξει και σημαντικές καλλιτεχνικές δράσεις.

• Ένα μέγα ερώτημα είναι οι αντιδράσεις των μελών των ΔΣ. Νυν και πρώην. Ποιοί είναι; Δυσκολεύομαι να μάθω αν υπάρχει εν ενεργεία ΔΣ μετά την παραίτηση Κουρουπού. Πάντως, η φωνή τους, οι θέσεις τους, θα φώτιζαν περισσότερο το δυσμενές κλίμα που έχει διαμορφωθεί. Αν μη τι άλλο, οφείλουν να μιλήσουν για το μουσικό κόσμημα που από το ’89, δηλαδή επί 22 χρόνια, λειτούργησε και πρόβαλλε έργα και ερμηνευτές.
• Νιώθω πως κάνω επικήδειο! Συγχωρείστε το ύφος της γραφής. Το κλείσιμο μιας ορχήστρας ή έστω η αίσθηση πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε έναν τέτοιο «θάνατο»…είναι μια πολιτιστική απώλεια που αφορά όλους μας!
• Δεν χωράει αμφιβολία πως σήμερα είμαστε θεατές μιας τέτοιας κατάρρευσης, που αποδυναμώνει τις δημιουργικές μουσικές δυνάμεις του τόπου και κάνει πιο φτωχή την καθημερινότητά μας. Η παραίτηση του Μίλτου Λογιάδη μας δίνει το σήμα πως, εκτός των άλλων επαγγελμάτων που θίγονται από την πολύμορφη κοινωνική και οικονομική κρίση που μας οδήγησε στους ισχυρούς νόμους του μνημονίου, ήρθε για τα καλά και η σειρά της Μουσικής…
• Θα παρακολουθήσω με πολύ αγωνία την έκβαση. Και επί πλέον θα θεωρήσω πως μια πτώχευση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά πρωτίστως ιδεολογική. Όταν ένα κράτος χάνει κάθε ενέργεια για δημιουργικές σκέψεις, όταν καταργεί τους καλλιτεχνικούς φορείς από τους οποίους θα έπαιρνε χυμούς και οξυγόνο, τότε αυτό το κράτος δηλώνει όντως την πτώχευσή του. Όταν οι πολίτες του, αφήνουν να χάνονται ορχήστρες, θέατρα, πολιτισμός, τότε η χώρα ολόκληρη τίθεται σε μαρασμό και κατάπτωση…
• Αυτόν τον θάνατο, δεν ήθελα να τον δω. Και θα παραφράσω τον Χρόνη Μίσσιο, για να πω κι εγώ:
  Καλά Μάνο (Χατζιδάκι), εσύ έφυγες νωρίς…Νότης Μαυρουδής
  (8/6/2011, για την απειλή του κλεισίματος της Ορχήστρας των Χρωμάτων)

Αγανάκτηση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 57

(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Οι «αγανακτισμένοι»! Θαρρείς και υπάρχουν πολίτες που δεν είναι…
• Είναι οι μέρες που θα πρέπει να παρατηρηθεί με νηφαλιότητα το φαινόμενο. Να μπορέσει να δει δηλαδή κανείς το πώς διαμορφώνεται και πώς εξελίσσεται η αγανάκτηση, ο θυμός, η απογοήτευση, η ανασφάλεια, η αντίθεση, ο εμπαιγμός, τέλος, η απουσία πολιτικής κουλτούρας, με όλα όσα συμβαίνουν με το μνημόνιο και πριν απ’ αυτό, καθ’ ότι η χώρα και οι πολίτες της υπήρχαν και πριν απ’ αυτό…
• Αλλά, ποια νηφαλιότητα επικαλούμαι αναγνώστες μου, όταν το πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι να μουντζώσεις, να πάρεις μια πέτρα, να γράψεις ένα σύνθημα σε λευκό τοίχο, να φωνάξεις «Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή»…
• Επί τέλους, οι πλατείες ανά τη χώρα γέμισαν από κόσμο και φιλοξένησαν χιλιάδες πολίτες, υποκινούμενους όχι από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά από διαδικτυακούς τόπους και την πληθώρα των ηλεκτρονικών μέσων στις μέρες μας τα οποία, τουλάχιστον στις χώρες της Μέσης Ανατολής, δημιούργησαν κλίμα και ενημέρωση τέτοια, που ανέτρεψαν ακόμα και καθεστώτα δικτατορικά…
• Εδώ, η πλατεία Συντάγματος κατακλύζεται από ένα πλήθος που προσπαθεί να συντάξει και να διαμορφώσει ένα μίγμα ελπίδας, για να βγούμε από μία πολιτικό-οικονομική και κοινωνική πρωτοφανή δυσχέρεια, που φθάνει στα όρια του αδιεξόδου!
• Θα τα καταφέρει; ουδείς γνωρίζει, αφού προς το παρόν οι πρώτες μέρες θαρρείς και είναι αναγνωριστικές, ώστε το όλον να μπει σε δρόμους με μια πολιτική σκέψη. Δηλαδή να γνωρίζουμε τι ακριβώς ζητάμε απ’ αυτούς που πήραμε απόφαση να …αντικαταστήσουμε και τους ζητάμε «να φύγουν».
• Είσαστε υπέρ ή κατά του μνημονίου;
• Γελοίο το ερώτημα! Είναι σα να λες: «Είσαι υπέρ ή εναντίον του πολέμου;», «Είσαι υπέρ ή κατά της Ελευθερίας;», «Υπέρ ή εναντίον των ναρκωτικών;», «Υπέρ ή εναντίον της φτώχιας;», «Υπέρ ή εναντίον της συρρίκνωσης των μισθών και των συντάξεων;»…
• Τι διάλογο να κάνεις περί αυτού; πώς να εξηγήσεις πως το μνημόνιο υπάρχει επειδή κάποιοι δημιούργησαν τις συνθήκες  ύπαρξής του, κάποιοι ψήφισαν αυτούς που το προκάλεσαν και κάποιοι (οι πλειοψηφίες) συνέπραξαν για την τραγική αναγκαιότητά του;
• Το μνημόνιο είναι αποτέλεσμα τού μονόδρομου που μας έβαλε αυτό το είδος Δημοκρατίας που σχηματίσαμε και στηρίχτηκε στην τυφλή μεταπολιτευτική καταναλωτική υστερία, στην απαξίωση τού ανθρώπινου παράγοντα και στη δοξασία των νεοπλουτίστικων υλικών αποκτημάτων.
• Στρέψαμε το βλέμμα στον πλούτο και μάλιστα στην απόκτησή του με κάθε κόστος, θυσιάζοντας αξίες και πολιτισμικές κατακτήσεις…
• Δημιουργήσαμε μια ολόκληρη χώρα, μια Ελλάδα, με μόνιμο ηχητικό υλικό τα σκυλοτράγουδα στα σπίτια μας, στα Φεστιβάλ και τις καφετέριες, απ’ άκρο σε άκρο.
• Τι αναζητάνε τα πλήθη του Συντάγματος ; Να φύγουν οι πολιτικοί; όλοι; Να σκεφτώ πως όλοι διαπλέχθηκαν, εξαργύρωσαν, έκλεψαν, λήστεψαν, ξεγέλασαν; να καεί το μπουρδέλο; να μη μείνει τίποτε όρθιο;

• Και πώς θα στήσεις μια καινούργια ζωή πάνω στα καμένα; πάνω στις στάχτες ενός παρελθόντος που υπήρξε με τη δική μας συναίνεση, με τη δική μας ψήφο;
• Αν για κάτι πρέπει να αποφασίσουν τα ’’δικαστήρια’’ της πλατείας, αυτό θα πρέπει πάραυτα να είναι η ποιότητα της Δημοκρατίας μας!
• Ίσως αυτό είναι το κομβικό σημείο και το ζητούμενο, που ενδεχομένως θα τροφοδοτήσει με οξυγόνο την προοπτική της χώρας…
• Όποιος ζητάει τυφλά «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», δηλώνει ευθαρσώς πως γράφει το θεσμό της Δημοκρατίας στα παλιά του τα παπούτσια. Και αν σ’ αυτό το αίτημα-σύνθημα συγκλίνουν μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, συνιστώ ψυχίατρο κλινικών περιπτώσεων, ώστε να διαπιστωθεί εδώ και τώρα η φασιστική προέλευση αυτής τής αρρωστημένης σκέψης…
• Τα πλήθη της πλατείας διαβιούν περίοδο προβολής των αιτημάτων τους από τα ΜΜΕ. Αναζητώ να βρω συνθήματα με πολιτικό περιεχόμενο (όχι κομματικό). Αναζητώ δηλαδή να με συνδέσουν με ένα μέλλον εφικτό˙ με ένα γήινο περιβάλλον που θα πραγματώνονται τα όνειρα και (έστω) οι ουτοπίες μιας άλλης ζωής εναλλακτικής, μακριά από το μοντέλο ζωής που μας παρέσυρε στη χοάνη του μνημονίου.
• Για να γίνει αυτό, χρειάζονται πολιτικά εργαλεία! Όχι οι έως τώρα κομματικοί μηχανισμοί που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα από τη ραστώνη της μεταπολιτευτικής ανίας…
• Αυτά να αλλάξουμε, μια που δεν στάθηκαν ικανά να αφουγκραστούν επαρκώς τα κελεύσματα και τις ανάγκες των καιρών.
• Να αλλάξουμε έναν ολόκληρο π ο λ ι τ ι σ μ ό, που μας έχει προ πολλού καθηλώσει στις πολυθρόνες μας και έχει περιορίσει το ρόλο μας ως τηλεθεατές μιας ζωής στηριγμένης στην εικονική πραγματικότητα…
• Να αλλάξουν οι πολιτικές, οι αντιλήψεις, οι αποφάσεις, τα κακώς κείμενα. Ναι, να αλλάξουν όλα αν γίνεται! Μόνο, σύντροφέ μου της πλατείας, βρες έναν πολιτικό τρόπο, μια κάποια σκέψη πιο σοφή από εκείνην του πολιτικού που κρίνεις πως μας έφερε σ’ αυτό το αδιέξοδο.
• Θα απαλλαχτείς κι εσύ κι εγώ από τις κομματικές παραπλανήσεις και εξαρτήσεις, μόνο αν σχηματίσουμε μαζί σκέψη πολιτική έξω από λαϊκισμούς, κολακείες και ψηφοθηρικά αλισβερίσια. Πολιτική σκέψη και πράξη, που θα μας κάνουν να πορευτούμε ανεξάρτητοι, αυτόνομοι, με διαφορετική νοοτροπία καίστην καθημερινότητά μας, προς το δρόμο των πολλαπλών θεσμικών αλλαγών που είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να ακολουθήσουμε…εάν θέλουμε να υπάρξουμε ως εθνική οντότητα.

  Νότης Μαυρουδής

  (2/6/2011, για τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων»)