Σχολιάκι 667

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(17/1/2022)

Η Αυγή σε σκοτεινό ορίζοντα…

Από μικρός θυμάμαι τη δυσκολία αγοράς τής εφημερίδας «Η Αυγή». Ισοδυναμούσε με άγνωστες συνέπειες για όσους κρατούσαν την Αυγή στο χέρι, στις δίσεκτες εποχές, πριν ακόμα από το ’67, με την αστυνομοκρατία και τη βία που κυριαρχούσε και τρομοκρατούσε…
Η εφημερίδα αυτή έμελλε να παίξει σπουδαίο ρόλο στα όνειρα και τις επιθυμίες τού προοδευτικού κι αριστερού κόσμου· ενός κόσμου που οραματίστηκε μιαν άλλη κοινωνία, δικαιότερη, με ίσες ευκαιρίες και χωρίς διακρίσεις. Βέβαια, μέσα στο πέρασμα του χρόνου, αποδείχθηκε ότι οι επιδιώξεις και τα οράματά τους ήταν έωλα, αφού υπήρξαν εξαρτημένα από κομματικές αγκυλώσεις, επηρεασμένες από το επώδυνο  α ν ε μ ο γ κ ά σ τ ρ ι της Ιστορίας, δηλαδή τού υπαρκτού σοσιαλισμού (που μόνο σε σοσιαλισμό δεν εξελίχθηκε) καθώς και το κλίμα μιας σκληρής μεταβατικής θολής εποχής…
Παρόλα αυτά, η Αυγή ήταν η καθημερινή μας παρέα. Μετά την επταετία τής Χούντας, όταν επανακυκλοφόρησε στη μεταπολίτευση, τρέξαμε ξανά να την πάρουμε απ’ τα περίπτερα, με περισσότερο θάρρος, αφού οι συνθήκες και οι συγκυρίες επέτρεπαν κάποιες δειλές αλλαγές που αποκαθιστούσαν σιγά-σιγά τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ήταν η εποχή κατά την οποία η εφημερίδα αυτή συγκέντρωνε εκ νέου, όπως και πριν τη δικτατορία, το ενδιαφέρον τής ελληνικής διανόησης, που τόσο ανάγκη είχε εκείνη η εποχή, όπως και το δέσιμο των πνευματικών ανθρώπων με γόνιμες ανανεωτικές και βαθιά προοδευτικές ιδέες. Η Αυγή υπήρξε δεξαμενή τέτοιων κειμένων και σκέψεων, που εξέφραζαν ποικίλες πνευματικές απόψεις, ακόμα και ριζοσπαστικές.
Ιδιαίτερα μετά τη σοβιετική επέμβαση στην Πράγα το 1968, οι ισορροπίες των κομμουνιστικών κομμάτων διαταράχτηκαν· γεννήθηκαν ποικίλα ιδεολογικά σχίσματα και διασπάσεις, που λάβωσαν την ευρύτερη Αριστερά· η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία ήταν η σπίθα που άναψε το φυτίλι τής αμφισβήτησης, έως ότου φτάσαμε στην παταγώδη κατάρρευση του Σοβιετικού μπλοκ, των διαχωρισμών κομμουνιστικών κομμάτων σε σταλινικά και ευρωκομμουνιστικά· η Αυγή επέλεξε την πλευρά όσων πίστεψαν σε έναν κόσμο πραγματικά δικαιότερο, που θα βασιζόταν σε ιδέες που ονομάστηκαν «ανανεωτικές».
Πάντα όμως, οι ορολογίες και οι λέξεις, δεν έχουν μια μόνο έννοια· συχνά οι πολιτικοί χώροι κάνουν ακόμα και τις λέξεις να… σαλεύουν.


Και ο χρόνος κύλησε γρήγορα. Η Ευρώπη αναπτύχθηκε και οι τεχνολογίες προχώρησαν και δεν σταμάτησαν ποτέ να δημιουργούν τη δική τους δ υ ν α μ ι κ ή.
Αυτή η ανάπτυξη σε πολλά επίπεδα, ήταν η αιτία να φανεί καθαρά η αδυναμία (έως και η ακαταλληλότητα) ενός πρόχειρου και διεφθαρμένου εκσυγχρονισμού, αναγκαίου όμως να γίνει ουσιαστικά, τόσο στους θεσμούς όσο και στο χώρο των ιδεολογικών και πολιτικών ανακατατάξεων. Η ρήση «Όλα αλλάζουν» είναι  α ν α γ κ α ι ό τ η τ α και όσοι δεν προχώρησαν στην υλοποίησή της, ετέθησαν στο περιθώριο της κοινωνικής, πολιτικής και ιδεολογικής πραγματικότητας.
Μέσα στο πέρασμα του χρόνου και στις αλλεπάλληλες κομματικές ανακατατάξεις, τις διαγραφές, τα σχίσματα, τις ανατροπές, τις πολιτικές μετακινήσεις, τις διαφωνίες, τις διασπάσεις (χαρακτηριστικά της αριστερής πολιτικής κουλτούρας), η Αυγή εξέφραζε κυρίως την πολιτική τού κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατά την κυβερνητική του θητεία, όσο και στην παρούσα φάση τής αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Δεν θα παραλείψω να σημειώσω πως ολόκληρη η εφημερίδα έγινε το πιστά κομματικό και υπάκουο δημοσιογραφικό όργανο του κόμματος, μην αφήνοντας να παρεισφρήσει τίποτα το διαφορετικό πέρα από τις αυστηρές κομματικές εντολές, χάνοντας έτσι την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία της στο ευρύτερο κοινό τής αριστεράς. Αυτό το ευρύ αριστερό κοινό την αγνόησε, της έστρεψε την πλάτη, αδιαφορώντας για τις εκκλήσεις τής εφημερίδας και την αναζήτηση «σωτηρίας» από το επικείμενο φαλιμέντο. Κατέληξε να γίνει αποκλειστικά κομματικό φυλλάδιο, έρμαιο των κομματικών αποφάσεων και του πολιτικού «αγώνα» κατευθυνόμενης ενημέρωσης.

Λυπάμαι βαθύτατα γι’ αυτή την εξέλιξη… Υπήρξα για μεγάλη περίοδο της νεότητάς μου φανατικός αναγνώστης της. Κατά περιόδους συνεργάστηκα πάνω σε πολιτιστικά θέματα και εκτίμησα την αφιέρωση και την αυτοθυσία των δημοσιογράφων της, αλλά και τόσων προσωπικοτήτων που την στήριξαν απ’ όλες τις καλλιτεχνικές και πνευματικές δυνάμεις.
Και το ερώτημα που ετέθη τώρα είναι: (Λόγω δυσβάσταχτου κόστους) Καθημερινή έκδοση ή εβδομαδιαία;


Η απόφαση της συνέχισης της καθημερινής έκδοσης (που προηγήθηκε με επτάωρη συνεδρίαση του ΠΓ) δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η κομματική εφημερίδα θα… επιβιώσει. Ίσως, η ηγεσία να μην λαμβάνει υπ’ όψη της πως όταν πεθαίνει ένα κομματικό έντυπο, σημαίνει πως έχουν πεθάνει πρωτίστως οι ιδέες που εξέφραζε και η όποια δυναμική υπήρχε… Πείθεις τον κόσμο (σου), όταν αυτό που διατυπώνεις έχει αλήθειες και αντανακλά τους καιρούς. Όταν το υλικό είναι παλαιικό, ξεπερασμένο, οξειδωμένο και περιπλεγμένο σε ιστούς αράχνης, τότε είναι καταδικασμένο να… εξατμιστεί!
Η μεταμόρφωση μιας τόσο ιστορικής εφημερίδας σε αποκλειστικό κομματικό φύλλο, είναι δυσάρεστη και αφαιρεί φως από τον πνευματικό και ιδεολογικό μας ορίζοντα…
Κρίμα…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 666

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)                       (13/1/2022)


                    «Αόρατοι» επί 34 χρόνια…
                  (Καταλήψεις και κατάλοιπα)


Είναι μερικά πράγματα που δεν χωνεύονται· μπαίνουν στο πνευματικό… στομάχι, που δεν μπορεί να τα «αλέσει», ούτε να τα χωνέψει… Μέσα σ’ αυτά τα γεγονότα είναι και κάποιες καταλήψεις, οι οποίες γίνονται, τις περισσότερες φορές για ψύλλου πήδημα. Με αφορμές τα όποια στραβά έχουν δημιουργηθεί και επικρατήσει στην καθημερινότητα του κάθε πολίτη (και είναι πολλά αυτά…), οι καταλήψεις σε σχολεία, χώρους εργασίας, πανεπιστημιακές δομές κλπ, έχουν εξελιχθεί στον πιο εύκολο τρόπο διεκδίκησης και εργασιακού-συνδικαλιστικού πολιτικού αγώνα…
Με αφορμή τη λήξη τής κατάληψης του Βιολογικού τού ΑΠΘ και το πρόσφατο παράδειγμα εις βάρος του πρύτανη του ΑΠΘ Νίκου Παπαϊωάννου, ο οποίος απειλήθηκε και λοιδορήθηκε από το γνωστό «άγνωστο» συνονθύλευμα μπαχαλάκηδων που συμπεριφέρονται με στιλ συμμορίας, αποκαλύφθηκε εκείνο που κρυβόταν κι αποσιωπόταν επί 34 (τριάντα τέσσερα) συναπτά χρόνια!!! Όλες αυτές τις τρεισήμισι δεκαετίες, η «εγκατάσταση» των καταληψιών στο ΑΠΘ (από το 1987-88!!!), δεν καταδικάστηκε από τις πρυτανικές αρχές είτε από κάποια πολιτική δύναμη ή έστω, βρε αδελφέ, να την επαίνεσε ή να την δημοσιοποίησε ευρύτερα, ώστε να μάθουμε κι εμείς, οι έξω-πανεπιστημιακοί απλοί πολίτες, το πόσο ευάλωτη είναι αυτή η χώρα, από τους κάθε είδους «εκπορθητές»-«εισβολείς» των πανεπιστημιακών αιθουσών και των ανίκανων, στην πλειοψηφία τους, πρυτάνεων, οι οποίοι ολιγωρούν, φοβούνται, αναβάλλουν ή μένουν αδιάφοροι μπροστά σε τέτοιες «λεπτομέρειες», οι οποίες, δυστυχώς, χαρακτηρίζουν, κατά μεγάλο μέρος, κυρίως την ανώτερη εκπαιδευτική μας βαθμίδα.

Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως δεν συντρέχει κανένας λόγος, για μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις· υπάρχουν, επί χρόνια συσσωρευμένα, πολλαπλά προβλήματα κι αιτήματα στις διάφορες βαθμίδες τής Εκπαίδευσης. Ωστόσο, από το σημείο τού «δικαιώματος» έως τις βίαιες, αντιδημοκρατικές κι αυταρχικές συμπεριφορές, τις θανατικές «καταδίκες» και απειλές εις βάρος πρυτάνεων, τα γελοία κηδειόσημα, το ύφος των εισβολέων φοιτητών και «φοιτητών», αρνητών κάθε διαλόγου και ειρηνικών συνομιλιών, όλη αυτή η αναταραχή, η έλλειψη κατανόησης προς τους άλλους, είναι ικανή να τραυματίσει το κράτος δικαίου, όπως και την ομαλότητα λειτουργίας της εκπαίδευσης.
Μου έκανε εντύπωση ένα απόσπασμα από τη δημόσια ανακοίνωση των καταληψιών, αμέσως μετά την έξοδό τους από τον κατειλημμένο χώρο, επαναλαμβάνω, επί 34 χρόνια!
«Ως καταληψίες θα συνεχίσουμε να δίνουμε ζωή στα άδεια κτήρια ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε για πάντα καταληψίες. Καμία επίθεση από το κράτος και τους μηχανισμούς του δεν μπορεί να εκκενώσει τα όνειρα μας. Αυταπάτες τέλος, επαναφορά στην πραγματικότητα. Είμαστε εδώ και θα μας βρίσκετε πάντα απέναντί σας»


Δεν μπορώ εύκολα να αντιμετωπίσω μια τέτοια, αδιαμφισβήτητα  α π ε ι λ η τ ι κ ή, προς άπαντες δήλωση-ανακοίνωση.
Στέκομαι όμως στο σοβαρότατο θέμα τής αδιαφορίας των πολιτικών κομμάτων κι αναφέρομαι κυρίως στο δημοκρατικό – προοδευτικό κομματικό μωσαϊκό, κατά κύριο λόγο με κομμουνιστικές, αριστερές, σοσιαλδημοκρατικές, ως επί το πλείστον, τοποθετήσεις στο υποσυνείδητο του ευρύτερου πολιτικοποιημένου κόσμου·
Την στάση αυτή των κομμάτων, καθώς και την απουσία δηλώσεων συμπαράστασης προς τον πρύτανη του ΑΠΘ, με εξαίρεση την πάντα ενεργή Άννα Διαμαντοπούλου, δεν μπορώ να την… συλλάβω. Να την κατανοήσω!
Σκέφτηκα: «Να ένας διακριτικός κι εύσχημος τρόπος. Η αποσιώπηση των κομμάτων ισοδυναμεί ουσιαστικά, με  σ υ μ π α ρ  ά σ τ α σ η  στους καταληψίες. Επίσης, η  α π ο σ ι ώ π η σ η, κάθε πληροφορίας επί του θέματος, υποβαθμίζει το γεγονός για να μην προκαλεί προβληματισμούς στο πόπολο».


Οι καταλήψεις των 34 χρόνων είναι η μόνιμη, παράλογη «λογική»,
η οποία λειτούργησε από γενιά σε γενιά! Μέσα σε αυτή τη μακρά περίοδο, ασφαλώς και υπήρξαν διαφορετικοί «καταπατητές» του χώρου. Οι πρώτοι παρέδωσαν τη σκυτάλη στους επόμενους κι εκείνοι στους μεθεπόμενους. Αντιλαμβάνονται τους κατειλημμένους χώρους ως τσιφλίκι δικό τους που «δεν μπορεί κανείς να τους το πάρει». Είναι το κάστρο που τους ανήκει και το διαχειρίζονται σαν… ιδιοκτήτες. Δηλώνουν εξάλλου πως «Ως καταληψίες θα συνεχίσουμε να δίνουμε ζωή στα άδεια κτήρια». Και για να σαρκάσω, με αυτή τη λογική, οι καταλήψεις… ζωντανεύουν τα άδεια κτήρια και τα γλυτώνουν από την ερημοποίηση…
Λοιπόν, επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό και δείχνει πως οι καταλήψεις, με τον τρόπο που γίνονται, είναι επιβλαβείς για το εκπαιδευτικό και κοινωνικό σώμα, θα πρότεινα στα λεγόμενα προοδευτικά αντιπολιτευόμενα κόμματα να είναι περισσότερο σαφή, ως προς το συγκεκριμένο θέμα και δίχως τις γνωστές υπεκφυγές με το γνωστό «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Η κατάσταση των βίαιων καταλήψεων ίσως επιδεινωθεί αν κυβέρνηση κι αντιπολίτευση δεν συνετιστούν και συνεχίσουν να κρύβουν το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλί. Να ισχύσουν νόμοι και ενημέρωση. Να κατανοήσουμε πως με τον παραλογισμό τής  ανοχής κι απόκρυψης τέτοιων ενεργειών, όπως αυτή ενάντια στον πρύτανη του ΑΠΘ, δημιουργείται πνευματική  γ ά γ γ ρ α ι ν α που εξαπλώνεται και μολύνει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.
Πέρα από τους τραμπουκισμούς, οι εικόνες ρύπανσης και καταστροφής που παρουσιάζουν οι δημόσιοι χώροι και η συνεχής βεβήλωση τοίχων, αγαλμάτων και μνημείων, είναι ενδεικτική της υποβάθμισης της πνευματικής, εκπαιδευτικής, γνωσιακής μελλοντικής μας διαδρομής…

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω αυτό το κείμενο και νέα είδηση έσκασε! Άλλος ένας καθηγητής ξυλοκοπήθηκε από κουκουλοφόρους, οι οποίοι εισέβαλαν αυτή τη φορά στην ΑΣΟΕΕ. Άσχετα από τις όποιες κατηγορίες για σκοτεινές δράσεις, που βαραίνουν τον συγκεκριμένο καθηγητή, υπάρχουν δικαστήρια και νόμοι. Αλλοίμονο αν καταλήξουμε, ως κοινωνία, στην αυτοδικία· διότι έτσι επιστρέφουμε σε σκοτεινές εποχές, πριν από τον πολιτισμό.
Όταν συμπεριφερόμασταν σαν εξαγριωμένα θηρία…



Νότης Μαυρουδής


Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 665

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(10/1/2022)

Ραδιοφωνικοί γρίφοι…

Είμαι «παιδί» του ραδιοφώνου και φροντίζω να ακούω σταθμούς που μου… πάνε. Κατά βάθος, έτσι κάνουμε όλοι· ακούμε τον σταθμό τής αρεσκείας μας. Εκείνον που μας εκφράζει αισθητικά και καλύπτει τις όποιες πνευματικές απολαύσεις επιθυμούμε, σε επίπεδο πληροφόρησης και ψυχαγωγίας.
Και για την Ιστορία, από το μακρινό 1883 όταν ο Χέινριχ Ρούντολφ Χερτς (Heinrich Rudolf Hertz)επαλήθευε τη θεωρία του Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ (James Clerk Maxwell) για τον ηλεκτρομαγνητισμό και ανακάλυπτε  τα ραδιοκύματα, τα ραδιόφωνα, δεν έπαψαν ποτέ να είναι τα κατ’ εξοχήν ενημερωτικά και πληροφοριακά εργαλεία-πηγές.
Εξελίχθηκαν στο πιο φιλικό και προσιτό μέσον τού ανθρώπου· όλοι έχουν συνομολογήσει πως «είναι η καλύτερη παρέα του ανθρώπου». Για μεγάλες χρονικές περιόδους το ραδιόφωνο συνέβαλε στη μετάδοση του πολιτισμού, με αποτέλεσμα να ασκεί και επιρροή στην πολιτιστική συνείδηση του κόσμου· ρόλος με ουσιαστικό περιεχόμενο για τους απλούς πολίτες, αφού είχαν αυτό το σημαντικό εργαλείο μέσα στο σπίτι, εύκολο στη χρήση του, πατώντας απλώς ένα κουμπί.
Θα πρέπει να θυμόμαστε πως η δική μας κρατική ραδιοφωνία, διαχρονικά και παρά τις πολιτικές εξαρτήσεις, τις κατά καιρούς αμφίβολες αποφάσεις και τις εθνικές περιπέτειες, έπαιξε σημαντικό ψυχαγωγικό και παιδαγωγικό ρόλο στην ελληνική καθημερινότητα. Ιδιαίτερα με την ίδρυση του Τρίτου Προγράμματος (στις 19/9/1954) έδωσε το… χρώμα και το στίγμα που έλειπε, μέσα από τη λόγια μουσική, σε μια χώρα που βρισκόταν σε σκοτεινή περίοδο…


Όλα αυτά τα συνοπτικά είναι μια περιγραφή τού παρελθόντος κι ένας πρόλογος για το παρόν, διότι συνειδητοποιώ πλέον πως αγνοώ κατά πόσο τα σημερινά ραδιόφωνα, στην πλειοψηφία τους, παίζουν  επιμορφωτικό  ρόλο, τον οποίο όμως έχει διαχρονική ανάγκη ο πολίτης.
Στην εποχή μας, εδώ και δεκαετίες, τα ραδιόφωνα έχουν εξελιχθεί, ως επί το πλείστον, σε διαφημιστικό «προθάλαμο» της δισκογραφικής βιομηχανίας· ακολουθώντας λίστες συγκεκριμένου τραγουδιστικού ρεπερτορίου, προβάλλουν τα σύγχρονα εφήμερα εύπεπτα σουξεδάκια, τα οποία συγχρόνως προβάλλονται στην τηλεόραση και στις διαδικτυακές πλατφόρμες, αγνοώντας ουσιαστικά, εκείνα τα τραγούδια που είναι αισθητικά «δεμένα» με τον κορμό και το πνεύμα τού διαχρονικού ελληνικού τραγουδιού.

Διατυπώνω βεβαίως προσωπική άποψη επί ενός θέματος που απασχολεί τον ευρύτερο κόσμο του ελληνικού τραγουδιού και ιδιαίτερα εκείνου που σκύβει πάνω από το πρόβλημα της σύγχρονης προβολής νέων δίσκων, νέων προσπαθειών, ρευμάτων, τάσεων, τεχνοτροπιών και αντιλήψεων…
Τις μέρες των πρόσφατων εορτών Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιάς, τα ραδιόφωνα μετέδιδαν προγράμματα κυρίως με τραγούδια, για να ψυχαγωγηθούν οι ακροατές. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που, λόγω πανδημίας, κλεισμένος στο σπίτι, άκουσα πολύ ραδιόφωνο.
Υπολόγισα, για άλλη μια φορά, πως το 80% των μεταδιδόμενων τραγουδιών, των ημερών αυτών, είναι παλαιό υλικό· από εκείνα που είχαν συνδέσει τον κόσμο με τις γιορτές, τη χαρά και τη διασκέδαση. Εκείνα που τα ονομάσαμε «κορμό»και «ραχοκοκαλιά» του ελληνικού πολιτισμού. Ίσως αυτό να δείχνει πως το σημερινό τραγούδι, με την όλο και πιο φορτωμένη ηλεκτρική του αντίληψη, δεν διαθέτει τη δυναμική, το περιεχόμενο, το πνεύμα και το κλίμα για να συνοδέψει το κοινωνικό συναίσθημα.
Τα τραγούδια αυτά ενώνουν τους ανθρώπους και έμειναν στην Ιστορία· είναι διαχρονικά επειδή υπήρχε, και συνεχίζει να υπάρχει, ένας ισχυρός λόγος όπως: οι αλήθειες και τα κοινά βιώματα που τα δημιούργησαν και ο αισθητικός τρόπος που εκφράζονται. Τα διάφορα ρεύματα, δημοτικά, Σμυρναίικα, ρεμπέτικα, νησιώτικα καθώς και τα λαϊκά, χορευτικά, ερωτικά, κοινωνικά, υπαρξιακά, είναι σώμα ενωμένο και αδιαίρετο.

Μέσα στο δυσχερές τοπίο της σύγχρονης δισκογραφικής κατάστασης, η οποία στηρίζεται πλέον στα likes, στα copy, στις πλατφόρμες και στην ιδιομορφία τής ιντερνετικής πραγματικότητας (αναζητώντας το σύστημα με το οποίο θα ισχυροποιηθούν και θα επιβληθούν οι σημερινές παραγωγές), διαπιστώνω την αδυναμία ανταγωνισμού των ραδιοφωνικών ακροάσεων και της προβολής πολλών τραγουδιών από νέους δημιουργούς με ταλέντο, γνώση και σεβασμό στην πνευματική οντότητα του ελληνικού τραγουδιού που να αξίζουν αναγνώρισης.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, η ευθύνη των ραδιοφωνικών παραγωγών που εργάζονται στις τόσες ραδιοφωνικές συχνότητες, είναι σημαντικός παράγοντας για την προβολή τού τραγουδιού που συνάδει με την ανάγκη πνευματικής τροφής τού κόσμου.
‘Έτσι λοιπόν, οι μεταδόσεις και η προβολή τού ρεπερτορίου τού ελληνικού τραγουδιού, έχουν ανάγκη, κ υ ρ ί ω ς, τα κρατικά ραδιόφωνα· ίσως επειδή δεν είναι εξαρτημένα από ιδιοκτησιακά συμφέροντα, οι παραγωγοί του είναι πιο ελεύθεροι να εκφράζονται, με αρκετούς μάλιστα από αυτούς να είναι ειδικευμένοι σε διαφορετικά μουσικά είδη.
Υπήρξαν στις δεκαετίες του 1980, ’90 κλπ, προσπάθειες για μουσική ραδιοφωνική ανεξαρτησία (Ρ. Κούνδουρος, πρώην Μελωδία, οι 90,2, 9,83, κάποιοι μεμονωμένοι δημοτικοί Ρ/Σ, η ΕΡΑ 3 στη Θεσσαλονίκη 95.8, ο 105,5)· κάποιοι απ’ αυτούς τούς σταθμούς εξαντλήθηκαν από τους άνισους μακροχρόνιους, οικονομικούς ανταγωνισμούς τής σκληρής ραδιοφωνικής αγοράς…

Οι ραδιοφωνικές συχνότητες είναι πλέον αμέτρητες και, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, η μουσική ποιότητα είναι τουλάχιστον προβληματική εάν εξαιρέσουμε το Τρίτο πρόγ/μα. Το ‘Β πρόγ/μα, σταθερό πάντα, εξακολουθεί να μεταδίδει σοβαρό ρεπερτόριο. Το «Κόσμος» πάντα προσεκτικό. Από κει και πέρα, τα «ελεύθερα» ραδιόφωνα στηρίζουν τις μεταδόσεις τους σε ό,τι τραγούδι δείχνει στοιχεία «σουξέ» τής εποχής, αφού πρώτα έχουν δουλέψει πολύ στο να το προβάλλουν καθημερινά. Είναι το είδος τού τραγουδιού το οποίο είναι κατ’ ουσία προϊόν τής αισθητικής νυχτερινής πίστας και κιτσάτου τηλεοπτικού σόου, που ακολουθεί υπεραπλουστευμένα μοτίβα με μοδάτους τραγουδιστές. Η ραδιοφωνική μετάδοση τραγουδιών, είναι πλέον ένας άλυτος γρίφος…
Όλοι όσοι έχουμε βρει καταφύγιο σε ραδιόφωνα που σέβονται τον ακροατή, θα παραμείνουμε εραστές ερτζιανών κυμάτων, επίμονοι στην αναζήτηση μουσικών θησαυρών…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 664

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)

(3/1/2022)

              «Θεματοφύλακες» του ερέβους.

Βρίσκω τον τίτλο μου πιο ακριβή από τον βαρύγδουπο «Θεματοφύλακες του Συντάγματος», όπως αυτοπροσδιορίστηκαν εκείνοι οι οποίοι πήραν ξανά τα κουβαδάκια τους, για να κάνουν τα γνωστά φαιά καλαμπουράκια εις βάρος των θεσμών της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας… «Διεκδικούν» τον υπερπατριωτισμό, όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται, ενώ στην πραγματικότητα κρύβουν βαθιά στην άμμο την εθνικιστική-ακροδεξιά-ναζιστική-χρυσαυγήτικη-αυταρχική-απολυταρχική και στην ουσία απολίτικη ιδεολογική τους ρίζα· αυτά τα… ορφανά τής εκτός νόμου συμμορίας, βρίσκουν έτσι τη βιτρίνα και τον τρόπο να το παίξουν… «λυτρωτές» και «υπερασπιστές» τού συντάγματος, στόχο έχουν να «εξαναγκάσουν» το κράτος να αλλάξει ρότα…
Το θέμα δεν είναι οι συγκεκριμένοι «Θεματοφύλακες» της σαχλαμάρας, οι οποίοι, πατώντας στις δημοκρατικές ελευθερίες, θεωρούν πως είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι να ναι, ό,τι τους γουστάρει, ό,τι κατεβάζει η κούτρα τους· από την εμπειρία και τη διαδρομή των προηγούμενων, των χρυσαυγητών, αυτή η «κούτρα» εξακολουθεί να είναι κενή περιεχομένου και βασίζεται στην παραδοσιακή κενότητα του άδειου εγκέφαλου.


Το θέμα, κατά τη γνώμη μου, είναι η  ά μ ε σ η  παρέμβαση του εισαγγελέα, της αστυνομίας, των δημοκρατικών θεσμών· να τους μαζέψει και να τους κάνει να τρέχουν να κολλάνε χαρτόσημα σε δικαστήρια, σε δικηγόρους, για τις αγωγές και τις μηνύσεις. Η δημοκρατία οφείλει να στηρίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, συγχρόνως όμως οφείλει να υπερασπίζεται τη συνταγματική νομιμότητα και να αμύνεται μέσα από το δικαιικό της σύστημα, προφυλάσσοντας τις κατακτήσεις της.
Ασφαλέστατα και τέτοιες ακρότητες, όπως των «Θεματοφυλάκων», προϋποθέτουν πλάτες, στηρίγματα στο βαθύ κράτος, σε υπεράνω υποψίας πολιτικά πρόσωπα, σε χρηματοδοτήσεις από πηγές ανεξιχνίαστες, και τέλος, για να (απο)δείξουν τη μαγκιά και την ισχύ που διαθέτουν (κατά δήλωσή τους), οργανώνουν ακόμα και ομάδες επίθεσης εναντίον ενός φαντασιακού… «εχθρού».
Και ενώ όλα αυτά φαίνεται ότι λειτουργούν χωρίς ιδιαίτερες επιπτώσεις, προς το παρόν, το κράτος… συσκέπτεται· συνεδριάζει· στοχάζεται…. Ο υπουργός προστασίας δηλώνει πως «μη νομίζετε πως το θέμα δεν μας απασχολεί», οι «Θεματοφύλακες» απ’ τη μεριά τους δηλώνουν πως διαθέτουν 10.000 μέλη. Αναρτούν φωτογραφίες με στρατιωτικό εξοπλισμό κρατώντας όπλα! Κατακλύζουν το διαδίκτυο με απειλητικές ανακοινώσεις προς τους πάντες! Προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα που να προκαλεί φόβο επικείμενης… ανταρσίας! Επιχειρούν να παρουσιαστούν ως υπερασπιστές μιας «πατρίδος» που θα «εγγυάται τον ορθό δρόμο».
Λεξιλόγιο, διατυπώσεις, δηλώσεις, μηνύματα, κηρύγματα, ατμόσφαιρα που μάς μεταφέρει σε σκοτεινές εποχές από εκείνες που θυμόμαστε με πόνο…

Γιατί αυτή η ολιγωρία; Τι θα πρέπει να συμβεί ώστε να προκληθεί το ενδιαφέρον της Εισαγγελίας; Γιατί να αφεθεί η ανάπτυξη και διόγκωση τέτοιων φασιστοειδών και οπισθοδρομικών ακραίων κινήσεων, όπως εκείνο της αλήστου μνήμης Χρυσής Αυγής, η οποία έφτασε να έχει και βουλευτική εκπροσώπηση;
Η δημοκρατία, για να αναπτυχθεί και να απλώσει τα φτερά της, έχει ανάγκη, μεταξύ άλλων, την κοινωνική ηρεμία και την ανεξαρτησία της από προκαταλήψεις και αντιδραστικές επιρροές· κάθε απειλή και κίνδυνος βίαιης ανατροπής της, είναι ασυμβίβαστη και έξω από κάθε λογική. Η  π ά τ α ξ η παρόμοιων αντιδημοκρατικών ενεργειών είναι νόμιμη και αναγκαία για την κοινωνική ισορροπία.
Η χώρα μας έχει μακρά… παράδοση «θεματοφυλάκων»· με το διαχρονικό τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», το οποίο ρίζωσε σε μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινωνίας, κάποιες εποχές στήριξε κάθε προσπάθεια ανατροπής τής ομαλότητας και της προοδευτικής διαδρομής. Στις δύσκολες-δίσεκτες εποχές, όταν η χώρα μας υπέφερε κάτω από πολιτική αστάθεια και αυταρχισμό παντός είδους, ξεπρόβαλαν οι υποστηρικτές αυτού του τρίπτυχου, οι οποίοι γινόντουσαν αποδεκτοί από όλες τις κυβερνήσεις, πριν τη μεταπολίτευση… Ήταν η μακρά περίοδος κατά την οποία η Ελλάδα δεν είχε δημοκρατικές διαδικασίες. Το αντίθετο! Σκοταδισμός, νοσηρές αντιλήψεις, βία, θρησκοληψίες και δογματικές ιδεολογικές χειραγωγήσεις επικράτησαν, για τόση μεγάλη περίοδο, ώστε να κατατάσσεται η χώρα στις τελευταίες θέσεις κάθε δημοκρατικής κι αναπτυξιακής πορείας. Το τρίπτυχο, αντί να ξεχαστεί και να αντιμετωπισθεί ως «ξένο σώμα» στην ελληνική πραγματικότητα, επανέρχεται κατά περιόδους ως… σημαία τού εθνικισμού και κάθε άλλης οπισθοδρομικής ιδεοληψίας! Οι «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» είναι άλλο ένα είδος «αρνητών»· μέρος εκείνου του άθλιου «οράματος» από το πάλαι ποτέ ανθελληνικό και ντροπιαστικό «κόσμο» της συμμορίας των Μιχαλολιάκου Κασιδιάρη, του ερέβους, των πραξικοπηματιών της Χούντας, των βασιλοφρόνων, των δωσίλογων και άλλων παρόμοιων ομοϊδεατών…
Η χώρα αξίζει μια σταθερή και προοδευτική δημοκρατία· αυτήν οφείλουμε να προστατεύουμε και να υπερασπιζόμαστε από όλους όσοι παίζουν το άθλιο παιχνίδι των «Θεματοφυλάκων» της σαχλαμάρας…

Νότης Μαυρουδής


Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 663

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(28/12/2021)

Από το ’21 στο ‘22

Ορίστε, ήρθε και το ’22 και έχουμε ήδη αρχίσει τα… ευχέλαια για τον εξαποδώ ιό, τις εικασίες, τις ευχές, τις μαντείες, τα τάματα, για να πάει καλά η χρονιά, ή τουλάχιστον να είναι καλύτερη από το ’21. Είναι πλέον καθολικό αίτημα ελπίδας να καλυτερέψουμε τη ζωή μας και να απομακρυνθούμε από τις σκληρές δεκαετίες 2010-2020, με τα μνημόνια, με τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τόσες άλλες οικονομικές πληγές και βάρη, που δεν μπορούμε πλέον να σηκώσουμε στους ώμους, ούτε μπαλώνονται με τα νέα προσωρινά μέτρα, για τους πιο αδύναμους· όταν η οικονομία αναστατώνεται, ταρακουνιούνται όλες οι κρατικές, οι εθνικές, ιδιωτικές λειτουργίες, καθώς και όλα όσα εξαρτώνται από το χρήμα. Αυτό σημαίνει πως ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός, το βιβλίο, ο Κινηματογράφος, οι Ερευνητικές επιστήμες, οι Ορχήστρες και σχετικοί Καλλιτεχνικοί Οργανισμοί και τόσα άλλα πολλά, θα χωλαίνουν με κίνδυνο ακόμα και να μαραζώσουν…

Όλοι γνωρίζουμε πως η ανάγκη, τη για βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου, είναι πλέον υπαρξιακή. Η χώρα ασφυκτιά από τα τόσα χρόνια στερήσεων που προηγήθηκαν, αλλά κι απ’ όσα νεότερα προστέθηκαν. Και σαν να μην έφθαναν αυτά ήρθε και εγκαταστάθηκε για τα καλά και η πανδημία του Covid-19 με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Παράλληλα, ξεφύτρωσαν όλα τα φυντάνια της ντροπής με τις σεξιστικές τους ιδιαιτερότητες και τις ποικίλες αλητείες ενός σύγχρονου παρανοϊκού κόσμου, ο οποίος εκφράζεται μέσα από δολοφονίες, εκβιασμούς, γυναικοκτονίες, βιασμούς και ομοφοβικούς τραμπουκισμούς.
Την ίδια στιγμή η θάλασσα και πάλι καταπίνει πρόσφυγες και απελπισμένους συνανθρώπους μας που αναζητούν ελπίδα και φως, διαιωνίζοντας το άλυτο πρόβλημα των συρράξεων, της πείνας και των καταστροφικών πολέμων. Σύγχρονοι μάρτυρες στις αφιλόξενες γειτονιές των σημερινών νοικοκυραίων, που προέρχονται από πρώην πρόσφυγες από μαρτυρικά εδάφη… Η Ιστορία επαναλαμβάνεται· μόνο που δυστυχώς είναι τ ρ α γ ω δ ί α και όχι φ ά ρ σ α.
Είναι μια σύγχρονη κι επαναλαμβανόμενη φωτογραφία οδύνης, η οποία και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Και το ερώτημα που γεννάται είναι αν η νέα χρονιά μπορεί να «λύσει», να θεραπεύσει τις λεγόμενες «αμαρτίες γονέων»· γιατί, τι άλλο είναι όλα αυτά τα… κοινωνικά μπάζα, που οφείλουμε να θάψουμε, ώστε να απαλλαχτούμε ως χώρα τελεσίδικα; Είναι λάθη, κακές στρατηγικές, οργανωμένα συμφέροντα των ολίγων, που δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε. Είναι το αποτέλεσμα άγνοιας, δειλίας και φόβου· όπως και ξεπερασμένων παραδόσεων που αιχμαλωτίζουν τις κοινωνίες και αντιμάχονται κάθε τι νέο κι ελπιδοφόρο.

Το νέο έτος είναι εδώ, στο κατώφλι και μας κοιτάζει κατάματα. Δεν γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει. Προφανώς θα μας θέσει διλήμματα, προβληματισμούς, ερωτήματα, όπως και κάθε καινούργιος  χρόνος. Μένει σε εμάς να ενεργούμε με σκέψεις γόνιμες και ρεαλιστικές…
Κι εγώ αναμένω τον νέο χρόνο με δέος και πλείστα ερωτήματα. Ίσως χρειάζεται να μάθω να ερμηνεύω τα σημάδια που έχει αφήσει ο παρελθών χρόνος…
Θα τα καταφέρω; Ο χρόνος, ο κάθε χρόνος που προστίθεται στον παλαιότερο, είναι ένα αναπότρεπτο ψυχικό και νοητικό βάρος που με φέρνει σε δύσκολη θέση, αφού σκέφτομαι πως η πνευματική ικανότητα, οι σκέψεις, η αντιληπτικότητα, όσο μεγαλώνουμε, εξασθενεί κι έχω αρχίσει να αγωνιώ μήπως και οι σκέψεις μου δεν είναι πλέον γόνιμες…

Πάντως, παρ’ όλες τις σκοτεινές μου σκέψεις, σας εύχομαι Καλύτερη Χρονιά με υγεία και πολλή αγάπη στα σπιτικά σας.  

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 661

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)

(22/12/2021)

Ευχές αλλιώς…

Θυμάμαι πέρσι τέτοιον καιρό λέγαμε πάλι «Να ξεκουμπιστεί το 2020»· έναν χρόνο μετά, λέμε τα ίδια λόγια για το 2021. Άσε που δεκαετίες τώρα, κάθε χρόνο την ίδια ευχή μάταια εκφράζουμε· να ξεκουμπιστεί το… Προφανώς, η αλλαγή του χρόνου, λειτουργεί σαν «σούμα» και σαν σύντομος απολογισμός τής χρονιάς.
Δεν θα απαριθμήσω τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα τού ‘21, τα οποία είναι γνωστά· θα ήταν κουραστικό και στενάχωρο. Απλώς σκέφτομαι πως είναι δυσάρεστο να… διαολοστέλνουμε, να αναθεματίζουμε την κάθε χρονιά θυμωμένοι, αναμένοντας ξανά ένα νέο… ελπιδοφόρο «Ευτυχές το νέο έτος».
Δεν μπορώ να ξέρω τι θα προκύψει στο άμεσο, στο εγγύς ή απώτερο μέλλον και αρνούμαι να παίξω τον ρόλο τής Κασσάνδρας. Απλώς νιώθω πως, αυτή η μακρά ιστορία τού Covid-19 που μας βασανίζει ήδη επί δύο χρόνια, θα συνεχίσει να μας ταλαιπωρεί, άγνωστο πόσον καιρό ακόμα, ειδικά τώρα με την παραλλαγή omicron και την καθημερινή απώλεια δεκάδων συνανθρώπων μας, καθώς οι αριθμοί των θανάτων αυξάνονται υπερβολικά και αγγίζουν τους 100! Η εμφάνιση των αρνητών δεν λέει να κοπάσει, ενώ στέκουν αδιάφοροι μπροστά στα 20.000 θύματα και δεν γνωρίζουμε ποια διαδρομή θα ακολουθήσουν με τα σαθρά «επιχειρήματα» που προβάλλουν. Ήδη, η ζημιά που έχουν προκαλέσει, με θύματα και διασωληνωμένους, έχουν βαρύτατο εθνικό κόστος.
Θα… περπατήσουμε και το ’22 με αυτά τα βαρίδια;

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο η πανδημία που μας ταλαιπωρεί· οι αυξήσεις, σε όλα τα αγαθά, έχουν χτυπήσει αλύπητα την κοινωνία περιορίζοντας τον πολίτη στα εντελώς απαραίτητα, στη φτωχοποίηση και στη σταδιακή αποχή από θεάματα, ακροάματα και από την επαφή του με τις τέχνες, θαρρείς και είναι περιττές και δίχως σημασία.
Συν τοις άλλοις, οι καθημερινές πράξεις έμφυλης βίας συνεισέφεραν στο ζοφερό κλίμα που έχει εγκατασταθεί στην κοινωνία μας· μια συμπεριφορά της οποίας οι αιτίες είναι βαθιά ριζωμένες στο εθνικό μας DNA…
Έτσι, οι στόχοι της «ανάπτυξης» που διατυμπανίζονται, δεν μπορούν να παίξουν τον κοινωφελή ρόλο που οραματιζόμαστε. Ας το πάρουμε απόφαση πως το μέλλον κερδίζεται-κατακτιέται- με παράλληλες δράσεις, με συνδυασμό Πολιτισμού-Πολιτικής-Οικονομίας και Παιδείας.
Όσες χώρες δεν μπόρεσαν να δουλέψουν συνδυάζοντας αυτές τις τέσσερις έννοιες- αναγκαιότητες, θα σπρώχνουν πάντα βαθύτερα το κεφάλι τους στην άμμο…

Το κοινωνικό τοπίο στη χώρα μας, με τα τόσα σύνθετα θέματα που μας πονοκεφαλιάζουν, δεν χρειάζεται πιο πολύπλοκη ανάλυση. Κάθε χρόνο θα ευχόμαστε, θα ελπίζουμε και καλά θα κάνουμε· οι ευχές αυτών των γιορτινών ημερών είναι αναγκαίες και απαραίτητες· κρύβουν μέσα τους την προσμονή και την αισιοδοξία για καλύτερες μέρες… Για την συλλογική τόνωση της ψυχολογίας τής κοινωνίας, για τις δυνάμεις και τις αντοχές μας.
Ναι, έχουμε ανάγκη τα ζεστά λόγια, τις λέξεις, τις προσδοκίες, τα οράματα· να εκφράζουμε «την επιθυμία για ό,τι καλύτερο» στους συνανθρώπους μας, παιδιά, νέους, μεσήλικες, γέροντες, υγιείς, ασθενείς και οδοιπόρους· να εκπέμψουμε καλοσύνη και ειλικρίνεια, συντροφικότητα και εν τέλει, αρμονία.
Αυτές οι γιορτές, μέσα στην έξαρση της πανδημίας, έφεραν την ευχή «πάντα με υγεία» στο στόμα του καθενός. Τώρα, που έγινε ελπίζω λαϊκή συνείδηση πως μόνο η ιατρική Επιστήμη είναι εκείνη που οφείλει να καθορίζει τα φάρμακα και τους τρόπους ίασης και προστασίας όλων μας και όχι των αμέτρητων τζαναμπέτηδων που λυμαίνονται τις αφελείς και ανίδεες συνειδήσεις.

Αυτή τη φορά, θεωρώ πως οι ευχές δεν θα έχουν το… τυπολατρικό τής ευγενείας·  θα περιέχουν ένα πραγματικό περιεχόμενο, απαλλαγμένο από τους «καλούς τρόπους συμπεριφοράς».
Στις 31 του μηνός, θα ειπωθούν και πάλι ευχές για «Καλή χρονιά».
Ας αφεθούμε και πάλι στην επιθυμία ενός μέλλοντος με πραγμάτωση πολλών και καλών ονείρων· εξάλλου η ουτοπία είναι πάντα η μόνιμη και διαχρονική σκέψη, που προσφέρει ελπίδα.
Μας κρατάει ζωντανούς και ενεργούς πολίτες…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 651

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(16/12/2021)

Κοινωνία εν υστερία…

Γέμισαν πλέον τα δελτία ειδήσεων κυρίως με τα δυσάρεστα και άντε να πεις τώρα πως δεν υπάρχει πολύ έντονα το στοιχείο της κοινωνικής και ψυχικής διαταραχής, της  υ σ τ ε ρ ί α ς  αν προτιμάτε, στις μέρες μας, λίγο πριν λήξει το ’21. Διαβάζουμε, βλέπουμε και μαθαίνουμε για εγκλήματα, γυναικοκτονίες, μητροκτονίες, πατροκτονίες, παιδεραστίες, βιαιοπραγίες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς με κοινό παρανομαστή το έγκλημα και τη βία! Καθημερινά και σταθερά. Θαρρείς και η κοινωνία μας μεταμορφώθηκε σε ηφαίστειο με πύρινη λάβα, που ξερνάει την καταστροφική του φωτιά αφού περίμενε πολλά χρόνια για να ξεσπάσει και τώρα τα ξερνάει όλα!
Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω τα, πλούσια σε τέτοια γεγονότα, ειδησεογραφικά δελτία· Όλοι τα ακούμε, τα βλέπουμε, τα διαβάζουμε και οι σκέψεις χάνονται σε έναν κυκεώνα… Η ελληνική κοινωνία νοσεί βαρύτατα δίχως προς το παρόν το κατάλληλο… εμβόλιο, εκείνο που θα τη θεραπεύσει και θα απαλύνει τις τόσες πληγές. Και όταν μέσα σε μια κοινωνία συμβαίνουν όλα όσα δραματικά εξελίσσονται καθημερινά, σημαίνει πως κουβαλάει μέσα στο σώμα και την κουλτούρα της μια αρρωστημένη αντίληψη του κόσμου.

Ποια άλλη εξήγηση να δοθεί όταν αποκαλύπτονται, με βασανιστική επανάληψη, εγκλήματα «πάθους», βιασμοί, παιδεραστίες και 17 προς το παρόν γυναικοκτονίες από την αρχή του έτους; Δεν είναι δυνατό να αναφερθώ σε όλα όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα, αλλά μόνο σε όσα βλέπουν το φως τής δημοσιότητας.
Είναι ο καθρέφτης μας όλα αυτά; Το παρελθόν και την ιστορία μας οφείλουμε να τα διαχειριστούμε σήμερα με περισυλλογή.Το σκοτάδι και η αδιαφάνεια (τα εν οίκω μη εν δήμω, μας διδάσκανε από τα πολύ παλιά χρόνια) ήταν πάντα το μεγάλο πέπλο που σκέπαζε όλες όσες κακοδαιμονίες υπήρχαν και επικρατούσαν βαθιά στον πυρήνα τού παρελθόντος μας. Ποιος ξέρει πόσα κρύβονται στα ενδότερα των οικογενειών και στις παρυφές των κοινωνικών στρωμάτων· με απών το κράτος «προστάτη», το οποίο επί πολλές δεκαετίες αδιαφόρησε και τώρα αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε όλα όσα στραβά έχουν παγιωθεί και έχουν συσσωρευτεί διαχρονικά…
Υποθέτω πως το άθροισμα της στραβής πορείας οφείλεται και σε μια σειρά χρόνιων, κακοφορμισμένων παραδόσεων της πατρίδας μας. Τώρα, εν έτη 2021, ο ρόλος τής «αδύναμης» γυναίκας, ο ισχυρός άντρας, η οικογενειακή «αιχμαλωσία», η ανυπαρξία τής ουσιαστικής ισότητας των φύλων, η επικρατούσα και διαρκώς αυξανόμενη σεξουαλική πείνα που διατρέχει την κοινωνία, η μιντιακή «εξέλιξη» που ευνοεί την αισθητική τής κλειδαρότρυπας, η βιαστική και αγχώδης ένταξη της κοινωνίας μας σε, ξένα για μας, πρότυπα άλλων χωρών με διαφορετικό πολιτισμό και τόσα άλλα, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των τόσων συμπτωμάτων, τα οποία έχουν πάψει πια να είναι συμπτώματα και έχουν μεταμορφωθεί σε… καθημερινή ψυχοκοινωνική υ σ τ ε ρ ί α…

Ένας κοινωνιολόγος, ένας ψυχίατρος, μπορεί να αναλύσει όλη αυτή την κατιούσα διαδρομή μεγάλου τμήματος της κοινωνίας μας και να φτάσει σε δυσάρεστες περιπτώσεις από το παρελθόν, για να αναλύσει τις ισχυρές επιρροές που έχει δεχθεί ο ελληνισμός από πολύ παλιά, με χειραγώγηση από κοτζαμπάσηδες, υψηλά ιστάμενη διαπλοκή, άδικους πολέμους, θρησκοληψίες και υποταγές σε αυταρχικές εξουσίες, σχεδόν πάντα με ανύπαρκτο ορίζοντα για ένα μέλλον ελπιδοφόρο.
Η ελληνική κοινωνία, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο παραδόσεων, δεν κατάφερε να εξυγιάνει τις πληγές τού δύστοκου παρελθόντος της. Σέρνει πολλά τραύματα από το δύσβατο παρελθόν της, δίχως να καταφέρει να ξεπεράσει τις τόσες κακοδαιμονίες που τη βαραίνουν, ακόμα και τώρα, στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα.
Έχω συμπεράνει πως οι κοινωνικές αλλαγές προχωρούν ανάλογα με τις συνθήκες τής ροής τού χρόνου και βέβαια της συμμετοχής- παρέμβασης των πολιτών· δηλαδή, ο 20ός αιώνας, έτρεξε τα πράγματα περισσότερο λόγω των ανακαλύψεων των τεχνολογικών-μηχανολογικών ευκολιών, αλλά και των κοινωνικών κινημάτων· η τεράστια ανακάλυψη του διαδικτύου, η τεχνολογική ανάπτυξη, που έσπρωξε μπροστά την επιστήμη, την εργασία και τις επικοινωνίες. Εκεί, οι χρόνοι συντόμευσαν, οι αποστάσεις μίκρυναν, οι πληροφορίες έτρεξαν περισσότερο, οι άνθρωποι και οι χώρες επικοινώνησαν ταχύτατα. Η βιομηχανική οικονομική ανάπτυξη έδωσε την ευκαιρία σε πολλές κοινωνίες να βελτιώσουν το βοιωτικό τους επίπεδο και να βρουν καινούργιους δρόμους σε πολλές αναγκαίες αλλαγές.


Σ’ αυτό το πλαίσιο, κάποιες από τις παραδοσιακές αγκυλώσεις, οπισθοδρομήσεις, αντιδραστικές λογικές, είναι επιτακτικό να ξεπεραστούν! Να αναπτυχθούν οι κοινωνίες με διαφορετική αντίληψη, προσαρμοσμένες σε νέες κατευθύνσεις, σχηματίζοντας ένα νέο πνεύμα σκέψης που να αφορά τον ονομαζόμενο  ε κ σ υ γ χ ρ ο ν ι σ μ ό (δεν αναφέρομαι φυσικά σε εκείνον του… Σημίτη). Αυτό θα όφειλε να σηματοδοτεί ανανέωση σε όλα τα επίπεδα και είναι η στιγμή (η ιστορική ίσως ευκαιρία) να ξεπεράσουμε πολλές από τις αραχνιασμένες παραδόσεις και στρεβλώσεις που βάλτωσαν τη χώρα για πολλούς αιώνες.
Είναι ευκαιρία για όλους; Όχι ασφαλώς, γιατί η ανανέωση και ο εκσυγχρονισμός δεν γίνονται από μόνα τους ξαφνικά, πατώντας ένα κουμπί· έχουν ανάγκη από αναπτυσσόμενη και δίκαιη κοινωνικά Οικονομία, όπως και Γνώση, οργανωμένη Εκπαίδευση και Πολιτισμό.

Επανέρχομαι: η χώρα μας εκφράζει έντονη κοινωνική οπισθοδρόμηση. Τα γεγονότα δεν μπορούν πια να κρύψουν την τόση κατρακύλα· από παντού, σε όλη την επικράτεια, φτάνουν δυσάρεστες και μαύρες ειδήσεις, για παρανομίες, παραβιάσεις βασικών κανόνων ζωής. Έχει εξελιχθεί ως σύνηθες το ξεκαθάρισμα λογαριασμών από συμμορίες που λυμαίνονται πολλά επίπεδα της κοινωνίας μας και χτυπάνε όπου δει. Εγκλήματα τιμής και ποικίλες παράνοιες που «λύνονται» με όπλα, μαχαίρια, τσεκούρια, βιτριόλια, βιαιοπραγίες και ό,τι μπορεί να διανοηθεί ο καθένας.
Βομβαρδιζόμαστε από απρόσμενα πυρά! Η έμφυλη βία σε ημερήσια διάταξη. Η ενδοοικογενειακή βία και όλα αυτά που καθημερινά εμφανίζονται μπροστά μας, μάς ξεπερνάνε. Η  ο μ ο φ ο β ί α γενικεύεται και καλύπτει μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινωνίας.
Αν προσθέσουμε σ’ αυτό το μίγμα και την πανδημία τού Covid-19 με τα διαρκώς αυξανόμενα θύματα από τον Ιό, θα διαπιστώσουμε πως βιώνουμε πλέον μια εντελώς διαφορετική ζωή από εκείνην που θα θέλαμε…
Ναι, είναι μια παράξενα θολή εποχή που δεν είναι εύκολο να την ακτινογραφήσουμε· χανόμαστε στα μαύρα σύννεφα που σκεπάζουν το ελληνικό τοπίο.
Ναι, τέτοια σύννεφα επικρατούν και σε πολλές χώρες, αλλά εγώ επικεντρώνω τη σκέψη στον δικό μου τόπο, στον δικό μου κόσμο, στον οποίο ζω επί 77 συναπτά χρόνια.
Δεν στέκομαι αδιάφορος προς το παγκόσμιο φαινόμενο της κοινωνικής… κατολίσθησης, αλλά φοβάμαι την προοπτική ενός τέτοιου ανθρώπινου φαλιμέντου, το οποίο θα μας καταστήσει δυστυχείς και άμοιρους σε έναν κόσμο  π α ρ ά ν ο  ι α ς  την οποία και διανύουμε…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 660

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(12/12/2021)

Αθώοι αυτοπροσδιορισμοί…

Το να αυτοπροσδιορίζεσαι είναι πάντα μια προσωπική και υποκειμενική ερμηνεία για τις όποιες ικανότητές μας. Κάποτε, στα μικράτα μου, φανταζόμουν πως ήμουν ο… Ρομπέν των δασών, και αργότερα, στην αρχή τής κιθαριστικής μου εκπαίδευσης, ονειρευόμουν πως είμαι ο Αντρέ Σεγκόβια!!! Αυτοπροσδιοριζόμουν, δηλαδή, ως κλασικός κιθαριστής πριν καν μπω στο βάθος της τέχνης, της ερμηνείας και της μουσικότητας. Όμως, τα πρότυπα ήταν πολύ ισχυρά μέσα μου, ταυτιζόμουν μαζί τους και ήθελα να τα εκπροσωπώ. Δεν είναι κακό το όνειρο του κάθε παιδιού που παίζει ποδόσφαιρο να γίνει ο Μέσι· άλλο, όμως, το όνειρο και οι επιθυμίες, και άλλο να είσαι αυτό που θα ήθελες.
Το θέμα του αυτοπροσδιορισμού δεν τελειώνει ποτέ! Το είχε πει με διαφορετικά λόγια και ο Λουίτζι Πιραντέλλο το 1917 στον τίτλο της θεατρικής του παράστασης «Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε)». Σε ένα σημείωμά του για την παράσταση, ο ίδιος ο συγγραφέας σημείωνε: «είναι η ανάγκη να εξαπατούμε αδιάκοπα τον εαυτό μας δημιουργώντας μια πραγματικότητα, μια για τον καθένα και ποτέ την ίδια για όλους, που αποδεικνύεται κάθε τόσο μάταιη και φανταστική».
Το παρατηρούμε πολύ συχνά στους πολιτικούς – κομματικούς – ιδεολογικούς χώρους. Εκεί κολλάνε και οι ετικέτες αυτοπροσδιορισμού του κομμουνιστή, αριστερού, κεντροαριστερού, ακροαριστερού, εξωκοινοβουλευτικού μαρξιστή-λενινιστή, σοσιαλδημοκράτη, σοσιαλκεντρώου, δεξιού, κεντροδεξιού, φιλελεύθερου, νεοφιλελεύθερου, συντηρητικού, ακροδεξιού, φασιστοναζιστή, χρυσαυγίτη, χουντικού, φιλοβασιλικού, κεντρώου, οικολόγου, αγανακτισμένου, αντιεμβολιαστή, αρνητή, παντός είδους ψεκασμένου, και για να προχωρήσω πάρα πέρα: του χριστιανού, ορθόδοξου, καθολικού, προτεστάντη, ευαγγελιστή, ιεχωβά, πιστού, θρησκευόμενου, άθεου, κ.λπ… Χίλιες αποχρώσεις για να προσδιοριστεί, όχι ακριβώς ο «χώρος», αλλά το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, πάντα υποκειμενικά χαρακτηριζόμενος, ο καθένας από εμάς… 
Ο καλός φίλος Σπύρος Λυκούδης σε ένα σημείωμά του στη Μεταρρύθμιση (8/9) αναφέρεται στον «χώρο» με πολλή προσοχή, την ώρα που ο εμβληματικός Μίκης ζητάει από τον χώρο του Κ.Κ.Ε. και τον Δ. Κουτσούμπα να θεωρηθεί, να προσδιοριστεί και να θαφτεί «σαν Κομμουνιστής!». Και, βεβαίως, εγένετο…

Δύσκολα πράγματα μα την αλήθεια, και συγχρόνως πολύ απροσδιόριστα, αφού είναι πρωτίστως έωλοι όλοι οι  α υ τ ο π ρ ο σ δ ι ο ρ ι σ μ ο ί.

Με αυτή την έννοια, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι ποια είναι η ιδεολογική διαφορά του πολιτικού… Τράγκα από εκείνη του Βελλόπουλου, καθώς και του Βαρουφάκη από τον Τσίπρα, παρόλη την ενσωμάτωση εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τόσων Πασόκων (μετά από τους ακροδεξιούς του πάλαι ποτέ, κυριολεκτικά Καμμένου). Για τον ίδιο λόγο, η πλευρά Μητσοτάκη επιδεικνύει μια κάπως απροσδιόριστη «παράταξη» κεντροδεξιού «χώρου», αφού έχουν τοποθετηθεί, σε κεντρικά κυβερνητικά πόστα, πρόσωπα από ακροδεξιούς αλλά και κεντρώους ιδεολογικούς και πολιτικούς χώρους.
Πάσχουμε από τη δυσκολία προσδιορισμού· τουλάχιστον στο πολιτικό κομμάτι της ζωής που έχει να κάνει με πνευματικές – διανοητικές – ιδεολογικές επιλογές. Η Μεταπολίτευση και η δημοκρατική πραγματικότητα από το 1974 έχει αφήσει (ευτυχώς) ελεύθερο διανοητικό χώρο και «χώρους», έτσι ώστε ανάλογα με τις χρονικές περιόδους και τα κοινωνικά προβλήματα, να μπορεί ο καθένας να αυτοπροσδιορίζεται, ακόμα και ως… Μέγας Μεταρρυθμιστής!!!

Όχι πως δεν υπάρχουν σήμερα ατόφιοι και ειλικρινείς άνθρωποι, με όλα τα συστατικά που ορίζουν την πραγματική έννοια του χώρου όπου εντάσσονται. Απλά να θυμηθούμε πως σύσσωμοι οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης προσδιορίστηκαν από την Αστυνομία ως «κομμουνιστές». Μεγάλο λάθος εκείνης της Δεξιάς. Δεν ήταν όλοι κομμουνιστές, αλλά ταπεινοί, φιλότιμοι και περήφανοι άνθρωποι που ένιωσαν την ανάγκη να συμμετάσχουν στον αναγκαίο απελευθερωτικό αγώνα.
Ο «χώρος», λοιπόν, δημιουργείται και διαμορφώνεται από την κοινωνική ανάγκη. Γίνεται πολιτικό ρεύμα, τάση, επιρροή, βάζει σε λειτουργία τα πολιτικά και… συμπαθητικά μας ανακλαστικά και επηρεάζεται από την οικογενειακή παράδοση· ο παππούς που ήταν εξόριστος, η θεία που την είχαν φακελώσει. Προσωπικές επιρροές και συναισθηματικές εξαρτήσεις, δίχως αναγκαστικά ιδεολογικό υπόβαθρο. Ο καθένας νιώθει κάποιο ιδιαίτερο ερέθισμα για να επιλέξει τον «δικό του» πολιτικό μικρόκοσμο, και να συγχρωτιστεί με ό,τι ταυτίζεται άμεσα ή συγγενικά με το ζητούμενό του.

Μοιάζουν σαν ένας ανθρώπινος λαβύρινθος όλα αυτά, χωρίς όμως το απαραίτητο νήμα της Αριάδνης, γι’ αυτό και θα χαθείς μέσα στην αοριστία και στα θολά σύννεφα του απροσδιόριστου…
Το θέμα, βεβαίως, δεν περιορίζεται στον χώρο της πολιτικής ένταξης, αλλά και σε εκείνους τους χώρους των τεχνών και της διανόησης. Υπάρχουν πολλοί που με ένα μυθιστόρημα, ένα διήγημα, βιάζονται να χριστούν ως συγγραφείς. Μια ποιητική προσπάθεια και μια σύνταξη ποιητικού λόγου αρκεί για να δηλώνεις ποιητής. Η κοινή προσπάθεια μιας θεατρικής παράστασης, μπορεί να είναι αιτία δήλωσης πως «είμαι» ηθοποιός. Και μόνο αυτό;
Στην τέχνη του τραγουδιού, με μια κιθάρα ή με τρεις-τέσσερις συγχορδίες ενός πιάνου, ή ενός ηλεκτρονικού πληκτρολογίου, μπορεί κανείς να επινοήσει (ή να κατασκευάσει) μια μελωδία για να γεννηθεί ένας νέος συνθέτης. Άλλος με τρεις πινελιές και λίγο χρώμα βαπτίζεται ζωγράφος…

Αυτή είναι η συνήθης κατάσταση αυτοπροσδιορισμού για έναν λαό του οποίου η ιδιοσυγκρασία «επιθυμεί» να έχει στενή επικοινωνία με τις τέχνες. Λείπει κάτι, όμως, από την επιθυμία: το  β ά θ ο ς και το έ ρ γ ο! Οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε τέτοιες κακοτοπιές. Παρόλο που υπάρχουν σαφείς κανόνες και προδιαγραφές για να ονομαστεί κανείς σύμφωνα με την ιδιότητα που επιθυμεί. Ο αυτοπροσδιορισμός  χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές τυφλώνει, και σπρώχνει τους ανθρώπους σε αλλοπρόσαλλες τοποθετήσεις, δημιουργώντας μια κοινωνία ανικανοποίητη και αγχωτική. Η έλλειψη συνείδησης πάνω στο θέμα, ίσως μας οδηγεί σε μια σκοτεινή χοάνη από την οποία είναι δύσκολο να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.
Είναι ίσως εγγενής η ανθρώπινη φιλοδοξία να αυτοπροσδιορίζεσαι κατά τρόπο που θα εμφανίζεσαι καλύτερος απ’ ό,τι είσαι στην πραγματικότητα· μια ιδιότητα με την οποία είναι γραφτό να παλεύει κανείς σε ολόκληρη τη ζωή του.


Νότης Μαυρουδής


Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 659

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(6/12/2021)

Παραβίαση θεατρικού ασύλου


Η περίπτωση του stan dup comedy ηθοποιού Χριστόφορου Ζαραλίκου, ο οποίος δέχθηκε επίθεση, εν ώρα εργασίας επί σκηνής, από τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη και τους πέντε συνοδούς της, υπερβαίνει κάθε όριο παραβίασης της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης, στους ποικίλους χώρους των τεχνών.
Το θέμα είναι ήδη πολυσυζητημένο από παλιά και είναι φυσικό να επανέρχεται κάθε τόσο, όταν οι συνθήκες αφήνουν χώρο για συζητήσεις και σκέψεις, γύρω από τη λογοκρισία και την ελευθερία έκφρασης· δύο λέξεις-ζητήματα τα οποία δεν έχουν «κάτσει καλά» στο κοινό υποσυνείδητο. Ο καθείς έχει τοποθετήσει μέσα του και τα δυο θέματα με βάση τα δικά του μέτρα και σταθμά, επιλέγοντας πολλές φορές θέσεις, οι οποίες συνάδουν απόλυτα με την άποψη που έχει ασπαστεί ο ίδιος.


Οι εκφράσεις όμως των τεχνών δεν μπορούν να ακολουθούν μ ι α  μόνο γραμμή, έναν δρόμο, μια άποψη· Ο κόσμος κινείται ανάμεσα σε αμέτρητες απόψεις, τόσες που σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείς με μια άποψη, σίγουρα  οφείλεις να την σεβαστείς όσο και αν είναι αντίθετη με τις δικές σου αρχές και αντιλήψεις.
Γι’ αυτό και υπάρχουν, από την αρχή δημιουργίας τού πλανήτη, αντίπαλες θεωρίες, διαφορετικά μυαλά, απόψεις, γούστα, προτιμήσεις, ιδεολογίες, αισθητικές κλπ.
Εάν επιχειρήσουμε να σκεφτούμε έναν κόσμο με μ ι α μόνο άποψη, τότε η παγκόσμια δυστυχία και η πνευματική πενία θα ήταν αβάσταχτες!
H δημιουργία, οι τέχνες και τα γράμματα, υπάρχουν για να υπερβαίνουν όρια, φθαρμένες πρακτικές και, κυρίως, για να   ε π α ν α σ τ α τ ο ύ ν σε ό,τι έχει στραβώσει, σε όλα όσα έχουν οξειδωθεί μέσα στο χρόνο, ώστε να ξεπεραστούν και να αλλάξουν προς κάτι άλλο προοδευτικότερο, το οποίο θα καταστεί πιο χρήσιμο στην ανθρωπότητα.
Δεν θα ασχοληθώ με τις επί μέρους λεπτομέρειες των συμβάντων τής επίθεσης επί θεατρικής σκηνής τής δημοσιογράφου, η οποία ξέχασε προφανώς την αναγκαία δεοντολογία περί σεβασμού τής άλλης άποψης και βέβαια της μη δυναμικής «επέμβασης» (στιλ καμικάζι), προκειμένου να πάψει ο Ζαραλίκος να σατιρίζει, να σαρκάζει, (έστω να εκθέτει) τον πρόεδρο εργοδότη της…
Για να το αντιστρέψουμε: η τηλεπαρουσιάστρια κάνει εκπομπή και μπουκάρει ξαφνικά ο stan dup comedy ηθοποιός και διακόπτει την εκπομπή της on camera, επειδή διαφωνεί με την αισθητική και τις απόψεις της, με πρόθεση μάλιστα να αρπαχτούν στο ξύλο! Αλήθεια! Πώς θα μας φαινόταν το δικαίωμα να ορμάμε σε ό,τι διαφωνούμε, είτε από συμφέρον, είτε από διαφορετική άποψη, εισβάλλοντας έτσι στο  ά σ υ λ ο (επαναλαμβάνω) του θεατρικού χώρου δημιουργίας ενός άλλου;


Οι σκέψεις πάνω στο θέμα, μας πάνε σε συλλογικές μνήμες πολύ δυσάρεστες. Επιχειρήσεις, γιουρούσια, μιλιταριστικού περιεχομένου, από νεοφασίστες, από θρησκόληπτους οπαδούς, φονταμενταλιστές, ψυχάκηδες οπαδούς γηπέδων που μπουκάρουν εν ψυχρώ στους αγωνιστικούς χώρους, αντικοινωνικούς και ιδιόμορφους χαβαλέδες σε κάθε κοινωνική έκφραση…
Η αμετροεπής τηλεπερσόνα, έδρασε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», με ύφος μπάτσου και μας αναγκάζει να επανέλθουμε στη συζήτηση περί της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης.
Διαμαρτύρομαι κι εγώ για οποιαδήποτε επίθεση σε θεατρική παράσταση· διότι οι επιτιθέμενοι προσπαθούν να εκφοβίσουν και να στείλουν αυταρχικά-φασιστικά-ναζιστικά-ρατσιστικά μηνύματα. Ο ανάλγητος κι αντιδημοκρατικός αυτός χώρος ήταν αιτία να χυθεί πολύ αίμα και να πληγώσει πολλαπλώς εκατομμύρια ανθρώπων στη χώρα μας και όχι μόνο. Το ελληνικό σύνταγμα, από το 1974, καταδικάζει και εμποδίζει την εξάπλωση τέτοιων απάνθρωπων συμμοριών, οι οποίες οργανώνουν ενίοτε εισβολές στο θεατρικό σανίδι, επειδή το έργο εκφράζει διαφορετικές αντιλήψεις από τις δικές τους ή όταν ο πρωταγωνιστής βάλλει εναντίον ενός προσώπου. Πάντα η σάτιρα, η γελοιογραφία, η επιθεώρηση, το σκίτσο, εμπεριέχουν τον σαρκασμό, έστω σε ακραίες μορφές και επιθετικά λεκτικές σε πρόσωπα, σε πολιτειακούς θεσμούς, σε πρωταγωνιστές της Βουλής, σε πνευματικούς  και θρησκευτικούς ταγούς και σε ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς…


Τα γνωρίζει άραγε αυτά η καμικάζι τηλεπαρουσιάστρια; Αν όχι, είναι ανιστόρητη και για τούτο επικίνδυνη. Η ελευθερία του λόγου είναι παγκόσμιας αποδοχής και αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες, οι οποίες δεν έχουν δικτατορίες, συνήθως με φασιστικά-απολυταρχικά χαρακτηριστικά.
Η ανιστόρητη, λοιπόν, με την απαράδεκτη συμπεριφορά, μας θυμίζει τον ρόλο των λογοκριτικών Επιτροπών της Χούντας και των ακροδεξιών ή και πρώην σοσιαλιστικών πολιτευμάτων που επεδίωκαν τη φίμωση και την απόλυτη υποταγή. Η αγανάκτηση, όπως εκφράστηκε, του κοινού τής παράστασης εναντίον αυτής της εισβολής, είναι ένα καλό παράδειγμα αντίδρασης σε λογοκριτικές συμπεριφορές.
Τώρα, η τηλεπερσόνα, μετά την αψυχολόγητη ενέργειά της, θα εξαναγκάσει άραγε το… μεγάλο αφεντικό τού εργοδότη της, να προβεί σε δήλωση πως αυτή η εισβολή στο θέατρο δεν ήταν δική του εντολή, αλλά της μισθόδουλης δημοσιογράφου των συγκροτημάτων του (?)…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 658

(Μετά πάσης ειλικρινείας…)(2/12/2021)

Καβούρια–Χταπόδια–Αστακοί-Αχιβάδες-Καραβίδες-Σουπιές-Κυδώνια-Γυαλιστερές-Αχινοί-Φούσκες-Μύδια… 

Ίσως με τον τίτλο σας έφτιαξα την όρεξη, αλλά πάμε στα νόστιμα θαλασσινά που όταν τα βλέπουμε στο τραπέζι μας, περιμένουμε από ευγένεια το σύνθημα εκκίνησης για να ορμήσουμε ως λυσσασμένοι πειναλέοντες, λερώνοντας χέρια, στόμα, γένια, πετσέτες και βάλε…
Το αλίευσα στο CNN στο οποίο αναφέρει πως Επιτροπή ειδικευμένων επιστημόνων περί θαλασσινών όντων, υπό την ανάθεση του Υπουργείου Αλιείας της Μεγάλης Βρετανίας η οποία θα νομοθετήσει επ’ αυτού, συνιστούν στους καταναλωτές να μην ρίχνουν στη χύτρα με το ζεματιστό νερό φρέσκα-ζωντανά τα θαλασσινά, επειδή… υ π ο φ έ ρ ο υ ν!!!

Στην αρχή νόμισα πως κάνουν το γνωστό βρετανικό χιούμορ, αλλά μετά διαπίστωσα πως η αναφορά ήταν καθ’ όλα σοβαρή!
Ομολογώ πως αγριεύτηκα για τον εμπαιγμό και την κυνικότητα να δηλώνεται πως τα θαλασσινά αυτά διαθέτουν αισθήσεις και… υποφέρουν κατά την στιγμή του βρασμού…
Ναι, όπως διαβάσατε· τίποτα παραπάνω και είναι από εκείνα που λέμε: «απίστευτα κι όμως αληθινά».
Σκέφτηκα πως οι φλεγματικοί Βρετανοί (όπως τους χαρακτηρίζουν σε όλες τις χώρες) ουσιαστικά θέλουν να επιδείξουν πως είναι ευσυγκίνητοι μπροστά στην κατσαρόλα που βράζει τα… κακόμοιρα όντα που θα συναισθάνονται την αφόρητη θερμοκρασία και την οδυνηρή εν βρασμώ θυσία για να καταλήξουν στο ανθρώπινο στομάχι…
Θα έπρεπε να φτάσουμε στο ’21 της τρίτης χιλιετίας για να εκφράσουν, για πρώτη φορά, την… οδύνη τους πως υπάρχουν όντα σ’ αυτή τη Γη που αισθάνονται και υποφέρουν κατά τη στιγμή που συντελείται ο θάνατός τους!!!
Τόση προϊστορία αποικιοκρατικής παντοκρατορίας τους, στις διάφορες υπό κατοχή χώρες, με απόλυτη βία και σκληρή πολιτική, με βασανιστήρια σε χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά και στη δική μας χώρα, κατά την εμπλοκή τους μετά την Απελευθέρωση, φαίνεται πως  τ ώ ρ α  συνειδητοποιούν τον πόνο και τον πανικό τού μελλοθανάτου· βεβαίως ποτέ δεν ειν’ αργά και να προσθέσω πως αυτό το έμαθαν όταν κάποιοι επιστήμονες τους είπαν (το 2021) πως όλα τα πλάσματα της υφηλίου υ π ο φ έ ρ ο υ ν την στιγμή του βρασμού τους στους 300 βαθμούς μιας κατσαρόλας ζεματιστού νερού!

Αλήθεια, δυστυχώς δεν διαθέτουμε ούτε έναν/μια που να ζει μετά από εκτελεστικό απόσπασμα, σκυμμένους κάτω από τη λαιμητόμο, σημαδεμένο για τους φούρνους τού Άουσβιτς και άλλους αμέτρητους τρόπους θανάτων, ώστε να μας περιγράψουν τα… συναισθήματα και τις εφιαλτικές στιγμές· όχι γραμμένα από μυθιστοριογράφο, αλλά από κάποιον που έζησε πραγματικό βίωμα…
Και η μοίρα όλων των ζώντων οργανισμών; Από το σπορ των κυνηγών, από το έθιμο της εξόντωσης των δελφινιών στα νησιά Φερόε που κάθε χρόνο δολοφονούν εν ψυχρώ εκατοντάδες δελφίνια, στο πλαίσιο μιας φρικτής παράδοσης που ξεκίνησε από τον 16ο αιώνα… Από τα τόσα ζώα που χάνουν τις ζωές τους στα καμένα δάση, από το λιώσιμο των πάγων, από τις πλημμύρες, από την αποψίλωση του Αμαζονίου. Ναι, το κρέας, το πουλερικό, το ψάρι, τα θαλασσινά, τα πετούμενα, είναι τροφή ανθρώπινη και αναγκαία και καταναλώνεται· είναι μια ελεγχόμενη «εκτροπή» και κοινωνικοποιημένη «ανομία», πάντως με κανόνες και σεβασμό στη ζωή των άλλων όντων, πράγμα δύσκολο όσο ο κόσμος είναι ανεκπαίδευτος, ακαλλιέργητος και ανυπάκουος.   

Αυτές οι τρανταχτές αντιφάσεις ξαφνιάζουν και η βραστή κατσαρόλα των οστρακοειδών δίνουν ευκαιρίες να αναρωτηθούμε αν αφήνουν την αίσθηση ενός… εμπαιγμού. Δηλαδή να παρακάμπτουμε την ανθρώπινη διάσταση και να… συγκινούμαστε για τον ψυχισμό των θαλασσινών πριν τα καταβροχθίσουμε στο στομάχι μας…


Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε