Σχολιάκι 352 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (14/9/2017) Μετανάστες παντού ! (Μια αμερικανική πραγματικότητα…)

Όλα πλέον στην εποχή μας είναι με ακρίβεια προγραμματισμένα. Σου λέει: «Στις 16 και 23’» ο τυφώνας Ίρμα, θα χτυπήσει στην τάδε ακτή, στο τάδε σημείο. Εντυπωσιακό! Οι μετεωρολογικές προβλέψεις έχουν καταλήξει να είναι τόσο συγκεκριμένες, τόσο αδυσώπητες, όσο και αναγκαίες. Η αμερικανική Ήπειρος «πρέπει» να γνωρίζει την έκβαση των καταστροφών τής κάθε μέρας, του κάθε μήνα, της κάθε περιόδου. Εκεί, οι τυφώνες, οι θύελλες, οι καταιγίδες και οι τροπικοί κυκλώνες, είναι συχνές απειλές που καταστρέφουν στο πέρασμά τους, ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, σπίτια, πόλεις…
Το συγκλονιστικό κι απίστευτο θέαμα, το παρακολουθούμε από τις πολυθρόνες μας, μέσω τής τεχνολογίας, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια κι εμείς, ο «άλλος κόσμος» που κατοικοεδρεύει στο άλλο ημισφαίριο. Παρακολουθούμε λοιπόν έναν ολόκληρο πολιτισμό να χτυπιέται αλύπητα από την κλιματική αλλαγή, η οποία και προκαλεί αυτά τα καταστροφικά και βίαια φυσικά φαινόμενα. Η κλιματική αλλαγή, που για τον Ηγέτη ς Τραμπ είναι, υποβαθμίζοντας τα φαινόμενα, πομφόλυγες προερχόμενες από τα σκοτεινά «συμφέροντα της Κίνας» (!!!), η οποία θέλει να πλήξει την αμερικανική οικονομία και δεν περνάει από τη σκέψη του πως οι δραστηριότητες και οι αρνητικές παρεμβάσεις τού ανθρώπου στη φύση, είναι οι παράγοντες που αλλάζουν και επιδρούν στο κλίμα, πως η αλόγιστη και απερίσκεπτη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων οδηγεί στην καταστροφή τού φυσικού περιβάλλοντος, πως εν τέλει, «θυμώνουν» την παντοδύναμη Φύση…

Θαρρείς όμως και η Φύση το ανταποδίδει, ή ορθότερα, εκδικείται. Με τυφώνες, θύελλες, τσουνάμια, σεισμούς, λειώσιμο των πάγων, πλημμύρες, καταιγίδες Katrina, Irma, hurricane Andrew ή Γουίλι-Γουίλι και άλλες ονομασίες, όλες με ειδικά φονικά χαρακτηριστικά και με ταχύτητες ανέμων των 200, 250, 350 χιλιομέτρων!!! Μια απίστευτη πραγματικότητα που χτυπάει, εκτός από την Ασία και την Αμερική, πολλές περιοχές στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό (απορώ γιατί του τελευταίου τού δώσανε αυτό το όνομα)…
Αυτές τις μέρες παρατηρούμε, για άλλη μια φορά, καταστροφές περιουσιών και υποδομών, αμέτρητους θανάτους ανθρώπων και ζώων στη Φλόριντα, το Μαϊάμι, την Τάμπα, την Καραϊβική, κα.

Τα ασθενοφόρα, τα ναυαγοσωστικά συνεργεία, τα πυροσβεστικά σώματα, αεροπλάνα και ό,τι μπορεί να διατεθεί προς διάσωση, είναι στην ημερήσια διάταξη. Καταστροφές, αφανισμός και δυστυχία, διώχνει τους ανθρώπους από τα σπίτια και τις περιοχές τους, οι πόλεις κηρύσσονται «ακατάλληλες» για κατοίκηση και στρατιές εσωτερικών μεταναστών, από τις αμερικανικές πόλεις, μετακινούνται και ξεριζώνονται προς άγνωστη κατεύθυνση…
Ένας άλλος τύπος «περιπλανώμενου κι ανέστιου μετανάστη» δημιουργείται από τη μανία τού «θυμού» τής Φύσης.
Αναρωτιέμαι: Μήπως αυτός ο ιδιότυπος… «πόλεμος» τυφώνων, πλημμυρών, πυρκαγιών, δασών, συγκρινόμενος με έναν παραδοσιακό πόλεμο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως διαφορετικός, απλά και μόνο επειδή απουσιάζει η άμεση παρουσία τού ανθρώπινου παράγοντα εχθρού; Ούτως ή άλλως οι καταστροφές ψυχών και υποδομών είναι το κύριο χαρακτηριστικό των πολέμων και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο θεωρώ πως η ισχυρή Αμερική βρίσκεται σε… κλιματικό πόλεμο, από τη στιγμή που τα ακραία φυσικά φαινόμενα ξεσπούν στο θαλάσσιο, γήινο και οικιστικό περιβάλλον της, αφανίζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Η άλλη εικόνα είμαστε εμείς, οι του άλλου ημισφαιρίου… Οι εκδηλώσεις καταστροφικών φυσικών φαινομένων στην ευρωπαϊκή επικράτεια, δεν συγκρίνονται με εκείνες άλλων περιοχών τού πλανήτη. Όλα είναι διαφορετικά, παρ’ όλο που δεν λείπουν και από τη δική μας γη οι καταστροφές. Όλα τα παρακολουθούμε μέσα στη συσκευή τής τηλεόρασης, απ’ όπου βλέπουμε το δράμα τής κοινής μας πατρίδας, του πλανήτη Γη, να εξελίσσεται ταχύτατα και τραγικά.
Η κατάληξη πολλών κατοίκων τής αμερικανικής γης έχει κοινά σημεία με τους μετανάστες-πρόσφυγες, οι οποίοι κατακλύζουν πολλές περιοχές της Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας και όπου αλλού οι ξεριζωμένοι περιπλανώνται και βασανίζονται. Δεν είναι το ίδιο, αλλά η ουσία δεν είναι ο ξεριζωμός; Από άλλες αιτίες βέβαια, αλλά και οι της Αμερικής καταστράφηκαν και εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, το βιο τους, πήραν τις φαμίλιες τους και κίνησαν για δρόμους άγνωστους, προς ένα μέλλον αβέβαιο…
Αλήθεια, πού αλλού να τους εντάξω αν όχι σε δοκιμαζόμενους μετανάστες, μέσα στη χώρα τους; Τέτοιες σκέψεις με οδηγούν σε τέτοια συμπεράσματα. Υπάρχει πάντα ένας εχθρός, ο οποίος δημιουργείται είτε από οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, είτε από τις φυσικές δυνάμεις τού οικοσυστήματος, όπως ένας σεισμός, ένα τσουνάμι και άλλα ισχυρά παρόμοια φαινόμενα. Και οι δυο περιπτώσεις χτυπούν αλύπητα τον ανθρώπινο παράγοντα και τοποθετούνται αρνητικά, απέναντι στη ζωή και στη δημιουργία, με τον σκληρότερο και τον πιο απάνθρωπο τρόπο. Οι καταστροφικοί πόλεμοι απανταχού στον πλανήτη, μόνο αυτό διδάσκουν. Την τραγωδία και τον αφανισμό σε όλο τους το μεγαλείο.

Η αμερικανική περιπέτεια, των φονικών φυσικών φαινομένων, είναι από τις πρώτες ειδήσεις τού πλανήτη. Όχι πως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είναι, πράγματι, σχεδόν πάγια ετήσια συμφορά και δεν αποτρέπονται. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος παράγοντας είναι, να πάψει να… προκαλεί την μοίρα του, να μολύνει την ατμόσφαιρα και να καταστρέφει το οικοσύστημα με ενέργειες που συμβάλουν στην αναστάτωση τού πλανήτη, καθώς ο ακραίος ανταγωνισμός ισχύος, η εξοπλιστική και πυρηνική μανία των εξουσιών, παραβιάζουν κοινές συμφωνίες και ξεχνούν τον σημαντικότατο παράγοντα της μάνας Γης…
Τελειώνοντας, το βιντεάκι που παραθέτω καταγράφει με τον πιο παραστατικό και φυσικό τρόπο την ανυπέρβλητη δυσκολία τού ανθρώπου να αντισταθεί στη μεγάλη μάνα όλων μας: Εκείνη τής Φύσης…
Νότης Μαυρουδής

http://www.newsbomb.gr/bomb-tv/diethnh/story/820055/sygklonistiko-vinteo-irma-deite-pos-einai-na-perpatas-se-synthikes-tyfona-poy-trexei-me-190-xlm-o

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 351 (9/9/2017) Αποτρόπαιο έγκλημα…

Πικρή, πολύ πικρή, η επικαιρότητα για τον συνάδελφο φλαουτίστα Παναγιώτη Δράκο, ο οποίος συνελήφθη για παιδεραστία και για παράνομη κατοχή όπλων.
Η είδηση συγκλόνισε όλους όσοι τον γνώρισαν και συναναστράφηκαν ή συνεργάστηκαν μαζί του και αυτοί ήταν πολλοί, ίσως αμέτρητοι, καθ’ ότι, σημαίνον πρόσωπο στο χώρο τής Μουσικής. Το γεγονός, μοιάζει να συμπαρασέρνει και να κηλιδώνει, με τον χειρότερο τρόπο, τους διδάσκοντες μουσικούς, αφού η μιντιακή λάσπη άρχισε να εκσφενδονίζεται από δω κι από κει…
Είναι περίεργο, αλλά μας πήρε η μπάλα… όλους και οι πρώτες ψυχολογικές μας αντιδράσεις, μετά το αυτονόητο σοκ, παρέπεμπαν σε ντροπή και ανακλαστικά… ενοχοποίησης , λες και είχαμε… «συμμετοχή» σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, σε μια ποταπή πράξη τού ανθρώπινου όντος. Την παιδεραστία!

Το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα της ντροπής, για τον συνάδελφο μουσικό που δεν μπόρεσε να δαμάσει τα ζωώδη ένστικτά του, ίσως να οφείλεται και στην επίγνωση ότι ο καθένας μας κρύβει ένα κτήνος στον πυρήνα τού χαρακτήρα του. Ένα ζώο που θα πρέπει να παλεύεις συνεχώς μαζί του, να το πιάνεις μια ζωή από τα κέρατα, ώστε να μπορέσεις να πορευτείς με την ιδιότητα του ανθρώπου. Ον δηλαδή με έναρθρο λόγο, λογική, πνευματικές και ηθικές αξίες. Το γεγονός τής παιδεραστίας μας ξεπερνάει! Ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία ο ένοχος είχε την δυνατότητα της καλλιέργειας που προσφέρει ο πολιτισμός, τού οποίου μέρος είναι και η μουσική.
Τότε, όποια κι αν είναι η πρώτη ανακλαστική αντίδρασή μας για τον ασελγή, μετατρέπεται αυτομάτως σε οργή, θυμό, και ακραίες εκδικητικές διαθέσεις απέναντί του.
Γινόμαστε κι εμείς… δήμιοι τού χειρότερου δημίου!

Δεν γνωρίζω πώς να διαχειριστώ μια τέτοια οργή απέναντι στην περίπτωση τέτοιου βιαστή παιδικών ψυχών. Προσπάθησα να «αναγνώσω» το θέμα από διάφορες πλευρές, μόνο και μόνο επειδή είχα στο παρελθόν γνωριμία μαζί του. Είναι η τυπική περίπτωση: «μα, ήταν καλό παιδί», «σπουδαίος μουσικός», «δεν είχε δώσει ποτέ αφορμή» και άλλα συνήθη, που λέγονται όταν ο κόσμος αιφνιδιάζεται μπροστά σε απίστευτες αλλά δυστυχώς αληθινές περιπτώσεις…
Μα, πού πάνε και φωλιάζουν όλες αυτές οι αρετές ενός ταλαντούχου μουσικού; Αναρωτιέμαι: εκεί όπου πάνε μένουν ακίνητες; Παγώνουν; Δεν μπαίνουν στη διαδικασία να λειτουργήσουν δημιουργικά; Να συμβάλουν ανανεωτικά προς την κατεύθυνση μιας ώριμης ποιοτικά προσωπικότητας; Πού μπορεί να καταλήγουν οι (μουσικές) ευαισθησίες, ο πειθαρχικός έλεγχος τον οποίο θα πρέπει να διαθέτει ένας εξασκημένος και έμπειρος μουσικός, πώς αυτοακυρώνονται αυτές οι ιδιότητες από έναν άνθρωπο τής Τέχνης, ο οποίος θα πρέπει να διαθέτει κατ’ εξοχήν ανθρωποκεντρικές σκέψεις; Ή μήπως όλα αυτά τα «πρέπει» ανήκουν σε απλές φιλολογικές βραδιές που συνοδεύονται με τσάι;
Ο εν λόγω ικανός μουσικός έχασε το προσόν τής δυνατότητας δημιουργικών χαρισμάτων μετά τις αποκρουστικές αποκαλύψεις των… ερωτικών του επιλογών.
Παιδεραστής και τυχοδιώκτης, απέδειξε πως τα… ευαίσθητα καλλιτεχνικά επαγγέλματα ουδόλως απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη διαστροφή και τις κτηνώδεις πράξεις. Η καθημερινή ιστορία τού ανθρώπου διδάσκει πως το βάθος τής ανθρώπινης κατάντιας, είναι απύθμενο και ασύλληπτο. Ο άνθρωπος, όντως, είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο.
Το μεγάλο ξάφνιασμα που υποστήκαμε, δεν είναι πως αποκαλύφθηκε ένας ακόμα παιδεραστής, αλλά πως αυτός, αυτή τη φορά, είναι «δικός μας», είναι «συνάδελφος» και μας συντάραξε το γεγονός.

Ο κλάδος λοιπόν ταράχτηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σωματεία μουσικών, Μουσική εκπαίδευση με τα Ωδεία να πρωτοστατούν, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, δημοσίευσαν ανακοινώσεις και αυστηρές καταγγελίες, δηλώνοντας το ξάφνιασμα και το δέος από μια τέτοια αποκάλυψη! Όλα συντείνουν στην εξοικείωσή μας με τη βία και το κακό και πως δεν θα ξαφνιαζόμαστε μπροστά τους πλέον. Κάποια αόρατη, ισχυρή δύναμη (ο καθένας ας δώσει ένα όνομα), θέλει να μας επιβάλλει φαίνεται να ζούμε χωρίς εκπλήξεις. Να περιμένουμε να συμβούν τα πάντα! Εξάλλου, δεν είναι λίγα όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Διαφορετικά θα έπρεπε να κλείνουμε ερμητικά τα μάτια και τα αφτιά μας και να προχωρούμε σε μια αυτιστική διάσταση του στιλ «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», αφήνοντας τα σημαντικά και τα ασήμαντα να περνούν από μπροστά μας, δίχως εμείς να τα αγγίζουμε…

Παράλογη η σκέψη να αγνοήσουμε ό,τι μας περιβάλει. Με συμβουλέψανε να μην ασχοληθώ με το ζήτημα του παιδεραστή, επειδή σπιλώνεται ο «χώρος» μας. Και πώς να το βγάλω απ’ το μυαλό μου; Αφού καθημερινά είναι βασικό θέμα συζήτησης στις παρέες, ενώ το διαδίκτυο έχει μεταμορφωθεί σε πεδίο ανθρωποφαγίας…
Ο εν λόγω μουσικός, καμάρι των ορχηστρών, των μαέστρων, των Ωδείων των οποίων υπήρξε συνεργάτης, μας έσπρωξε όλους να ξεπεράσουμε τα όρια και να συμπεριφερθούμε σαν Λαϊκό δικαστήριο. Ακούσαμε, παγώσαμε, καταδικάσαμε. Η παιδεραστία είναι η παραβίαση τής συλλογικής ηθικής. Όποιος την αγνοήσει, καίγεται! Αφού βεβαίως προηγηθεί η «θυσία» αθώων παιδικών ψυχών μέσα από την μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος, σε παραμορφωμένο κτήνος…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 349 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (3/9/2017) Τουρισμοφοβία…

Ήταν, ομολογώ, τεράστια έκπληξη η είδηση για αντιδράσεις πολιτών, τής Βαρκελώνης και  της Βενετίας, οι οποίοι επιθυμούν την τουριστική αποσυμφόρηση των πόλεών τους! Ήταν δύσκολο να πιστέψω πως θα έφταναν στο σημείο να επιλέγουν τη μείωση του τουρισμού προκειμένου να προστατευθούν από τις φθορές: υπαίθρια μνημεία, μουσεία, σιντριβάνια, πεζόδρομοι, δημόσιοι κήποι, πάρκα, γραφικές γωνίες, αξιοθέατα γενικώς, και βέβαια η αλλοίωση του τρόπου ζωής και η καθημερινότητά τους.
Κοινωνικές ομάδες, κάτοικοι που κινητοποιούνται, ζητούν τρόπους προστασίας των πόλεών τους, με αποτέλεσμα να αντιτίθενται στην τουριστική έκρηξη, η οποία αντί τής δημιουργικής ανάπτυξης, στο όνομα τού κέρδους χωρίς κανόνες, προκαλεί καταστροφή! Αυτοί είναι που κατέβηκαν στους δρόμους με το σύνθημα: «Η πόλη δεν είναι για πούλημα».
Ναι, είναι απίστευτη η ωριμότητα αυτών των πρωτοποριακών ομάδων στις προαναφερθείσες πόλεις, που προβάλλουν ένα πρωτοφανές, για τις εποχές τού κέρδους, αίτημα.
Με λίγα λόγια, είναι σαν να λένε: «Τουρίστες και τουρίστριες, δεν θέλουμε άλλο τα λεφτά σας. Μας τυφλώσατε με το χρήμα, ξεχάσαμε την προστασία των πόλεων, της ηρεμίας μας και βρεθήκαμε στην καταστροφική δίνη τού άπληστου κέρδους.»

Για την εποχή μας, εποχή όπου όλα μεταφράζονται σε χρήμα, κατανάλωση και αποταμιεύσεις, φαίνεται πως, παρ’ όλα αυτά, υποφώσκει η ελπίδα τής κοινωνικής συνείδησης σε εγρήγορση, που προσπαθεί να ορθώσει φράγμα στα ανεξέλεγκτα τουριστικά στίφη, μήπως και γλυτώσει από τις… «κατακτητικές» εισβολές των ξένων. Θαρρείς και ένας ιδιόμορφος… ιμπεριαλισμός έχει κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του, τόσο, ώστε να έχει καταστεί πλέον ε π ι κ ί ν δ υ ν ο ς για τους μόνιμους κατοίκους… Είναι από εκείνα τα ζητήματα που τα ονομάζουμε «απίστευτα κι όμως αληθινά»… Τα παρεπόμενα αυτής τής ιδιότυπης… απόβασης είναι αυτονόητα. Κατακόρυφη μείωση  τού ποιοτικού τουρισμού, αναγκαία αστυνόμευση, ελλιπής έλεγχος ασφαλείας, ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια, ανάπτυξη οργανωμένων συμφερόντων και ποικίλων συμμοριών, αναζήτηση φτηνών λύσεων διαμονής, γενικά όλα όσα είναι φυσικό να συμβούν μέσα σε ένα πλήθος εκατομμυρίων ψυχών, το οποίο δύσκολα τηρεί κανόνες και υποχρεώσεις.

Τόσο η Βενετία, όσο και η Βαρκελώνη, καταγγέλλουν, καιρό τώρα, τα προβλήματα, τις καταστροφές και τις ζημιές που προκαλούνται από την υπερβολική επισκεψιμότητα των περιοχών τους, μια που επιπλέον διαθέτουν θησαυρούς μεγάλης πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορικής αξίας. Όλο αυτό το αναπάντεχα εξελισσόμενο σύμπλεγμα αντιδράσεων, το οποίο φτάνει στο σημείο άρνησης ανεξέλεγκτων τουριστικών ρευμάτων, το ονόμασαν «τ ο υ ρ ι σ μ ο φ ο β ί α» και η σύνθετη λέξη περιέχει όλα όσα αποτυπώνουν ένα τέτοιο πρόβλημα…

Εάν έρθουμε στα δικά μας, θα δούμε πως δεν θα είχε κανείς αντίρρηση να αυξήσουμε τους τουρίστες τού καλοκαιριού, από 30.000.000, σε 40, 50… Να… μπουκάρουν σε πόλεις και χωριά, σε αρχαία μνημεία και θέατρα, να εξαφανίσουν όλα τα… souvlaki, tzatziki και kokoretsi των νήσων, των πεδιάδων και των βουνών τής επικράτειας, να υποδεχθούν κάθε κρουαζιερόπλοιο και ό,τι πετάει με αεροπλάνα ή μετακινείται με βαπόρια και ΙΧ. Είμαστε μπροστά σε μια συγκλονιστική εκστρατεία τυφλού κέρδους, από στρατιές ανοργάνωτων «μικροξενοδόχων» και με διατεθειμένα προς ενοικίαση ακόμη και τα ίδια τα σπίτια μας, μέχρι και τα πλυσταριά ή τις αποθήκες τής πολυκατοικίας. Αρκεί το χρήμα να ρέει. Ο ένας πλάι, πάνω και δίπλα στον άλλον, ένα στριμωξίδι άνευ προηγουμένου, με τις συνθήκες να μην επαρκούν, σε μια χώρα όντως λατρευτή και αξιοθέατη και με την «ευκαιρία» των γειτόνων της (Τουρκία-Μέση Ανατολή) οι οποίοι διανύουν περίοδο ταραχών και επικινδυνότητας.
Ποιος όμως σκέφτηκε να κοιτάξει την ασφάλεια των πόλεων μας; Τη στιγμή ακριβώς που το κέρδος είναι μπροστά μας, έτοιμο να το βάλουμε στην τσέπη, ποιος θα αρνηθεί να το εισπράξει και μάλιστα σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής ανέχειας; Πώς θα βγει ο Χειμώνας και οι υποχρεώσεις; «Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια», λέγανε οι παλαιότεροι.
Εμείς εδώ, βρισκόμαστε σε άλλη φάση. Οι αμείλικτες οικονομικές υποχρεώσεις δεν επιτρέπουν άλλη επιλογή από την ανεξέλεγκτη τουριστική εκμετάλλευση τής καλοκαιρινής περιόδου, όταν ο πληθυσμός τής χώρας τ ε τ ρ α π λ α σ ι ά ζ ε τ α ι !

Να καταλήξουμε πως η τουρισμοφοβία στις προαναφερθείσες πόλεις Βενετία-Βαρκελώνη, είναι πρωτοποριακή! Αυτές οι κινήσεις πολιτών, ως φαίνεται ευρείας αποδοχής, θα έχουν συνέχεια, καθ’ ότι το πρόβλημα συγκέντρωσης πολλών εκατομμυρίων ψυχών, μέσα σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, ίσως είναι μοιραίο να μεγιστοποιηθεί μέσα στο χρόνο, ιδίως τη στιγμή που ο ποιοτικός τουρισμός (δηλαδή εκείνος που αποδίδει μεγάλα κέρδη) βρίσκεται συνεχώς σε πτώση. Τα πλήθη θα είναι εκείνα που θα κρατούν τα σκήπτρα τής λαϊκής κατανάλωσης, δίχως το κέρδος που ανέμεναν σοβαροί επιχειρηματίες, οι οποίοι επένδυσαν και εργάστηκαν γι’ αυτό.
Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το ζήτημα είναι το κατά πόσο η πολιτιστική ακτινοβολία των κειμηλίων και η γοητεία των αξιοθέατων, θα συνεχίζει να είναι επιβλητική, ώστε να συνεχίζουν να έρχονται τα περιφερόμενα τουριστικά πλήθη. Όντως, σε αυτή την περίπτωση, αυτά τα πλήθη θα γίνονται περιστασιακοί κάτοικοι και χρήστες των πόλεων, των χωρών, των ανθρώπων.
Όποιος αντιμετωπίζει με ευτέλεια, μπαγαποντιά και μιζέρια την τουριστική βιομηχανία, συμβάλει αρνητικά στη συνέχισή της και φυσικά στην πτώση της.
Η Ελλάδα, η χώρα μας, είναι ένα κόσμημα τής Νότιας Ευρώπης και βαλκανικής χερσονήσου. Έχει απόλυτη ανάγκη την δημιουργική συνείδηση μιας τέτοιας βιομηχανίας. Το θέμα τής τουρισμοφοβίας, ας το αφήσουμε, προς το παρόν, για τους άλλους, αφού όπως γνωρίζουμε, πάντα τα σπουδαία θέματα, όπως αυτό, ωριμάζουν μέσα στο χρόνο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 348 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (28/8/2017) Συμβίωση

Και πάλι περί θεωρητικής «εξίσωσης», για άλλη μια φορά, του Φασισμού με τον Κομμουνισμό, που προέκυψε μετά από την άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει, στις 23 αυτού του μηνός, στο συνέδριο, που διοργάνωσε η Εσθονική προεδρία τής Ε.Ε., αφιερωμένο στα θύματα των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, όπως και στις ιδεολογίες και τα συστήματα που τα στήριξαν, εξομοιώνοντας τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. «Πολιτικό Σύστημα» ο Ναζισμός; Περίεργος συνειρμός μα την αλήθεια… Περισσότερο σαν σύνολο συμμοριών μού μοιάζει, γιατί έτσι δρούσε πάντα. Στη συνείδησή μου είναι ριζωμένος σαν το τέρας που θρέφεται με αίμα και ανθρώπινες ζωές…
Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στο μεγάλο ζήτημα. Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα ούτε θα είναι η τελευταία…
Ο υπουργός λοιπόν σκέφτηκε πως θα έπρεπε να απέχει. Όχι να ορθώσει τον δικό του λόγο, τη δική του άποψη, την δική του ιστορική ανάλυση, ανάμεσα στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Θεώρησε πως η σιωπή-στην περίπτωση αυτή-είναι… χρυσός!
Είναι γεγονός πως ο Κομμουνισμός μπερδεύεται, δυστυχώς συχνότατα, με τον Σταλινισμό, τον Πολποτισμό, τον Τσαουσεσκισμό, και άλλους ισμούς των κομμουνιστικών καθεστώτων τού 20ου αιώνα, αλλά και άλλες ποικίλες παρεμβάσεις που αλλοίωσαν κατά περιόδους το νόημα και τις αρχικές τοποθετήσεις τού μαρξισμού .
Ο Ναζισμός ξεκίνησε από άλλη ιδεολογική αφετηρία. Γεννήθηκε, εδραιώθηκε και διατηρήθηκε με συνταγή και κριτήριο την καθαρότητα και την ανωτερότητα τής άριας φυλής. Μέθοδος δράσης η διαστροφή τής απόλυτης βίας, η φυσική εξόντωση όλων εκείνων που με κάποιο τρόπο «λέρωναν» την… φυλή, η προσπάθεια εξαφάνισης των ανθρωπιστικών ιδανικών, η επιβολή τού τρόμου, η ακύρωση κάθε ελευθερίας πνεύματος και κάθε δημιουργικής πρωτοβουλίας. Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι τα συστήματα που δεν θα επιτρέψουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης πνευματικής και πολιτικής πρωτοβουλίας. Είναι το σύστημα που θα πληγώσει με τον σκληρότερο τρόπο την παγκόσμια  πολιτιστική μας διαδρομή (αν και τα χρόνια που διανύουμε αποδεικνύουν, δυστυχώς, ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να επινοεί όλο και μεγαλύτερη σκληρότητα σε σχέση με το παρελθόν). Τα τραγικά παραδείγματα του μαύρου παρελθόντος, λοιπόν, είναι ακόμα νωπά. Οι καταστροφές, το Ολοκαύτωμα, οι μαζικές εκτελέσεις και άλλα παρόμοια είναι χαρακτηριστικά στοιχεία τού Ναζισμού. Το εμπεδώσαμε.

Υπάρχει όμως και ο σοβαρός αντίλογος πως παρόμοια συμπτώματα περιορισμού ελευθεριών, φυλακισμένων αντιφρονούντων και στρατοπέδων εξορίας, τα Γκούλαγκ, οι λογοκρισίες, οι απαγορεύσεις εξόδου από τις χώρες τού «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι σταλινικές εκκαθαρίσεις, ενώ παράλληλα εκτός από την Ευρώπη υπήρξαν άφθονα παρόμοια δείγματα και σε άλλες χώρες με κομμουνιστικές εξουσίες. Αμέτρητοι ήταν οι συγγραφείς, συνθέτες, μαέστροι, χορευτές, ποιητές… Είναι αλήθεια πως η μαρξιστική ιδεολογία και το όραμα μιας κοινωνίας χωρίς ανισότητες, η ελπίδα τής πρώτης σοσιαλιστικής χώρας που υποτίθεται θα υλοποιούσε αυτή την επιθυμία-όνειρο, υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των πνευματικών ανθρώπων, σε όλες τις χώρες του κόσμου, μέσα από τη γραφή και το έργο τους.

Από τη σημαδιακή χρονολογία 1989, όλο το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε, μαζί με τα τείχη, αφήνοντας πίσω του κοινωνίες οι οποίες αναζητούσαν ακόμα και την επιβίωσή τους, επιθυμώντας ό,τι τους είχε λείψει και το είχαν στερηθεί. Εύκολο χρήμα, θρησκευτική έκφραση, ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα… Οι λαοί αυτοί ούτε που θα ήθελαν να σκεφτούν μια επιστροφή στο… «σοσιαλιστικό» παρελθόν τους. Αυτό λοιπόν που βγαίνει στον αφρό τής εποχής, είναι πως η… κομμουνιστική εφαρμογή εξαρτήθηκε κατά πολύ από την κάθε χώρα και τις συνθήκες της και κατόπιν κατέρρευσαν, ως χάρτινος πύργος, από την ανικανότητα των κυβερνήσεών τους, σε όλο το διάστημα ύπαρξής τους…

Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο γεγονός που δεν επιδέχεται ενστάσεων. Ο Σταλινισμός, ο Μαοϊσμός (που περιέργως σπάνια αναφέρεται), στην εποχή τής επιβολής τους, χρησιμοποίησαν… τρόπους εξουσίας από το… ρεπερτόριο τού φασισμού. Εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές δολοφονημένοι και εξοντωμένοι από τα ίδια αυτά καθεστώτα και τις εξουσίες τους, μόνο και μόνο για την… «προστασία τής επανάστασης»! Παράλληλα, σε κάθε χώρα τού πρώην υπαρκτού, οι αντίστοιχοι σταλινίσκοι ηγέτες εφάρμοσαν τις ίδιες πρακτικές τού… Πατερούλη.
Η ιστορία μιας Επανάστασης με ανθρώπινο πρόσωπο, με τις ρίζες και τις παραλλαγές των σοσιαλιστικών ιδεών, βασισμένες στην ελευθερία τής έκφρασης και της γνώσης, παραμένει ιστορικό αίτημα μια που, εκείνη του 1917, δεν κατάφερε να φτιάξει έναν ασφαλή και δημιουργικό δρόμο, όπου θα πορευόντουσαν οι επόμενες γενιές. Οι τρόποι εξαναγκασμού και βίαιης καταστολής, προκειμένου να επικρατήσει το… «κομμουνιστικό» καθεστώς στις χώρες τού υπαρκτού, σημαδεύτηκαν από πολύ αίμα, απογοητεύσεις και σκληρούς περιορισμούς.

Ο υπουργός Κοντονής τα γνωρίζει αυτά και μάλιστα, στην απάντησή του προς την εσθονική προεδρία, κάνει λόγο για τον ευρωκομμουνισμό και τις προσπάθειες «να παντρέψει τον σοσιαλισμό με την δημοκρατία και την ελευθερία»… Όμως, η άρνησή του να παραβρεθεί στην περιβόητη Ευρωπαϊκή συνάντηση, δίνει το δικαίωμα στους κακόπιστους να τον κατηγορούν ότι «κρύβει» ηθελημένα αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα. Πιστεύω πως, η παρουσία του, θα έδιωχνε κάθε υποψία κάλυψης και τα επιχειρήματά του, εναντίον τής εξομοίωσης των δυο καθεστώτων και θεωριών, Κομμουνισμού-Φασισμού, θα ήταν άκρως ενδιαφέροντα ως πολιτική άποψη. Τόσο για εμάς, όσο και για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη…
Παρ’ όλα αυτά, τα γνωστά ιστορικά και θλιβερά γεγονότα τα οποία πληροφορούμαστε από την πρόσφατη ιστορία, όχι μόνο από «κακούς» αστούς αλλά και από δημοκρατικούς, προοδευτικούς, διανοητές, πολιτικούς αναλυτές και ιστορικούς, η εξομοίωση των δυο κοσμοθεωριών Ναζισμού-Κομμουνισμού (ποιο είναι καλύτερο, ποιο είναι χειρότερο) είναι τουλάχιστον απλουστευτική και δεν είναι δυνατόν, ζητήματα μεγάλης ιστορικής σημασίας και πολυπλοκότητας, να αντιμετωπίζονται με ερμηνείες και συγκρίσεις που εξισώνουν ανόμοια θέματα. Κι αυτό επιβάλλεται να εκφράζεται σε κάθε περίπτωση. Πόσο μάλλον σε περιπτώσεις τού ευρωπαϊκού κατεστημένου, όπως αυτό το συγκεκριμένο συνέδριο, όπου θα ήταν εποικοδομητικό να ακουστεί και να προβληθεί η ελληνική θέση-άποψη-εμπειρία-αντίρρηση, μιας χώρας δηλαδή όπως η δική μας, η οποία πλήρωσε μεγάλο κόστος σε αίμα και ψυχές πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Β’ πόλεμο, από τις διάφορες μορφές φασισμού. Η συμμετοχή τού υπουργού, θα ήταν συγχρόνως και μια μαρτυρία, των χωρών τής Νότιας Ευρώπης, η οποία θα είχε τη δική της ιδιαίτερη σημασία μέσα στο ευρωπαϊκό πλέγμα.
Ας συνειδητοποιηθεί πως δεν πορευόμαστε μόνοι ως χώρα. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε άλλες, η κάθε μια με διαφορετικές ρίζες, πορείες και κουλτούρα. Η Εσθονία βίωσε εντελώς διαφορετικά τον Ναζισμό. Συμφιλιώθηκε, συμμάχησε, συμπαραστάθηκε και εν πολλοίς τον ενστερνίστηκε. Η ίδια αυτή χώρα ήταν επόμενο πως θα είχε υποστεί τον Σταλινισμό στη σκληρότερη μορφή του προς… γνώση και συμμόρφωση… Ξεκινά λοιπόν αυτή η χώρα, η Εσθονία, από άλλες ιστορικές και πολιτικές συντεταγμένες κι εδώ είναι το ζήτημα. Βρισκόμαστε ως οργανωμένη πολιτική οντότητα μέσα σε μια Ένωση κρατών και θα πρέπει να συμβιώνουμε μέσα σε μια συμμαχία, όπου υπάρχουν ιστορικές διαδρομές, εμπειρίες και αφετηρίες διαφορετικές, καθώς και εκ διαμέτρου αντίθετα μεγέθη.

Όντως, είναι μια δοκιμασία η συνύπαρξη στην ίδια «στέγη» με κάποιους «διαφορετικούς», αλλά, έτσι είναι η πραγματικότητα και υπακούει σε μια λέξη-κλειδί: Σ υ μ β ί ω σ η ! Ουδείς θα μπορούσε να αρνηθεί στον υπουργό να καταθέσει την διαφορετική πολιτική εμπειρία και άποψη τής τωρινής Ελλάδας.
Ο υπουργός όμως ήθελε να κρατήσει αποστάσεις από την «κακή» πλευρά τής Ευρώπης. Εκείνην που θεωρεί πως οι δυο κοσμοθεωρίες δεν διαφέρουν «σε τίποτα». Πως είναι, κατά κάποιον τρόπο, ίδιες… Με την άρνηση της συμμετοχής του, εμπόδισε να ακουστεί στο συνέδριο η εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη από εκείνη που επικρατεί στην εσθονική κοινωνία.
Όπως εξελίσσεται η ιστορία, το θέμα Κομμουνισμός-Φασισμός-βία-Ουμανισμός-Πολιτισμός-Δημιουργία-Εκπαίδευση-Ελευθερίες-Ατομικά Δικαιώματα κλπ θα στροβιλίζονται ατάκτως εντός μας, όσο η ιστορική και θεωρητική αυτογνωσία θα παραμένει μπερδεμένη, νεφελώδης και θα μας απασχολεί επίμονα…

 

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 346 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (16/8/2017) Αλλαγές στον Τύπο…

Ναι, το ομολογώ. Είμαι μανιώδης αναγνώστης των καθημερινών εφημερίδων με προτίμηση ΤΑ ΝΕΑ. Θυμάμαι παλαιότερα τον εαυτό μου να αγοράζω από το περίπτερο την ΑΥΓΗ, ακόμα και όταν έπρεπε, για να την αποκτήσω, να την αγοράζω κρυφά… Μετά πέρασα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και τέλος, ΤΑ ΝΕΑ. Είναι μια διαδρομή αυτή που έχει να κάνει και με τον προσανατολισμό τής προσωπικής μου πολιτικής και ιδεολογικής καθημερινότητας. Εδώ και λίγα χρόνια περιφέρομαι και στις πηγές των εφημερίδων του διαδικτύου, για μια πιο σφαιρική πληροφόρηση την οποία και νιώθω καθημερινή ανάγκη.
Βλέποντας το παρελθόν αυτής της εναλλαγής εφημερίδων από απόσταση χρόνου, συνειδητοποιούσα πως δεν άλλαζα μέσα μου μονάχα εγώ (ως όφειλα με το πέρασμα τού χρόνου) αλλά και οι ίδιες οι εφημερίδες (ως όφειλαν κι αυτές). Στο παρελθόν συνεργάστηκα μ’ αυτές και άλλες ως αρθρογράφος πάνω σε πολιτιστικά-κοινωνικά θέματα κι έτσι γνώρισα από κοντά τούς ανθρώπους και τους μηχανισμούς, κατανοώντας βαθύτερα προβλήματα και λεπτομέρειες τής δημοσιογραφικής και πληροφοριακής δεοντολογίας.

Τις προάλλες, θυμόμασταν με την παρέα, την μακρά περίοδο ως αναγνώστες τής ΑΥΓΗΣ. Προ και μετά τής δικτατορίας. Αφοσιωνόμασταν στη διάδοσή της, στην οικονομική ενίσχυση, στην υπεράσπιση των θέσεών της… Θεωρούσαμε επίσης πως ό,τι έγραφε η συγκεκριμένη εφημερίδα ήταν αδιαμφισβήτητα αλήθειες! Τόση ήταν η πολιτική μας οξύνοια… Είμασταν φαίνεται οπαδοί, όχι αναγνώστες. Με τη Μεταπολίτευση δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσω για πολύ την ίδια συμπεριφορά… οπαδισμού. Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ήταν η λύση τού καθημερινού μου αναγνωστικού… φετίχ. Έως περίπου μέχρι το κλείσιμό της, ήμουν πιστός αναγνώστης της και μετά πέρασα στα ΤΑ ΝΕΑ και τις Κυριακές στο ΤΟ ΒΗΜΑ. Αναζητούσα κι εγώ μια κεντροδημοκρατική δημοσιογραφική εστία, για μια ματιά λιγότερο εξαρτημένη από την πορεία τής, σώνει και καλά, αντιπολιτευτικής κατεύθυνσης όπως διαμορφωνόταν στη χώρα και στο… χώρο τής έντυπης πληροφόρησης.
Δεν απαντούσα ποτέ στο σαθρό ερώτημα: «πες μου τι εφημερίδα διαβάζεις, να σου πω τι άνθρωπος είσαι…» Οι πολιτικές εξελίξεις με έφεραν, τον τελευταίο χρόνο, πολλές φορές σε αμηχανία ως αναγνώστη, με την τυφλή αντιπολιτευτική τακτική, η οποία μου χάλαγε το σκηνικό μιας πιο ήρεμης πολιτικής ματιάς, από αξιόλογους αρθρογράφους, οι οποίοι ήταν και η αιτία για την οποία συνέχιζα να παίρνω εφημερίδα τού λαβωμένου πλέον ΔΟΛ.

Δεν ήταν εύκολη η ανάγνωση. Κατανόησα πως θα έπρεπε να… ελίσσομαι ανάμεσα στις σελίδες, στα νοήματα και στις γραφές. Η ιστορία και η πλειοψηφία τού δημοσιογραφικού περιβάλλοντος του ΔΟΛ, με ενέπνεε ακόμα αλλά με προσοχή στην αντικυβερνητική τακτική.  Ύστερα ήρθε η ιστορική πώληση. Ο ΔΟΛ δίχως Λαμπράκη δεν άντεξε και εξέπνευσε παραδίδοντας τα κλειδιά στον… επόμενο. Τέλος Εποχής! Μια Αυτοκρατορία που κράτησε τα ενημερωτικά ηνία για δεκαετίες και καθόρισε συχνά ακόμα και την ίδια την διακυβέρνηση της χώρας, βάζει τη δική της τελεία και παύλα στην ενενηνταπεντάχρονη (έτος ίδρυσης 1922) διαδρομή της, με πλήθος διανοούμενων κειμενογράφων και αξιολογότατων δημοσιογράφων.
Τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, ΤΑ ΝΕΑ έχουν σταματήσει τη λειτουργία τής έκδοσης. Ο νέος επικεφαλής οργανώνει τις δικές του στρατηγικές κινήσεις για να διεκδικήσει κομμάτι από την πίττα τής μιντιακής και δημοσιογραφικής αγοράς. ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ θα είναι πλέον άλλες εφημερίδες. Το ερώτημα είναι αν  θα δούμε εφημερίδες έκπληξη ή απλώς ακόμα δύο συνηθισμένες εφημερίδες;

Άραγε, τι έχουν να δουν τα μάτια μας; Πώς θα διαμορφωθεί μπροστά μας το νέο Τοπίο; Πώς μπορεί, ο συγκεκριμένος μεγαλοπαράγοντας, εκτός από την ποδοσφαιρική ερυθρόλευκη μανία του, να δημιουργήσει παράλληλα και πολιτικό Τοπίο; Μήπως είναι πραγματικά συμβολικό, ο εφοπλιστής και Πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης να αντικαθιστά τον φιλότεχνο, φιλόμουσο και αναμφισβήτητα καλλιεργημένο Χρήστο Λαμπράκη; Πώς αλήθεια ακούγεται αυτή η… αντικατάσταση; Είναι μήπως δείγμα των καιρών; Αναρωτιέμαι… Παράλληλα η μνήμη λέει πως ένας άλλος Πρόεδρος τού Ολυμπιακού, ο οποίος καταχράστηκε τεράστια ποσά από την Τράπεζα Κρήτης και απασχόλησε αρνητικά το πανελλήνιο προς τα τέλη τού ‘80, έφτιαξε μια εξαιρετικής ποιότητας εφημερίδα, τις «24 Ώρες». Ακόμα ένας άλλος, Πρόεδρος κι αυτός, αλλά τού Παναθηναϊκού, εφοπλιστής κι αυτός, κρατάει την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε υψηλό επίπεδο, και αυτά ανατρέπουν το θεώρημα πως η πολιτική μιας εφημερίδας είναι πάντα αντίστοιχη τού ιδιοκτήτη τους.
Προς το παρόν, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη νέα εφημερίδα. Να δούμε το δείγμα δουλειάς. Να καταλάβουμε επιτέλους αν ισχύει ο κανόνας, ότι μια εφημερίδα είναι απόλυτα εξαρτημένη… Να ξεπεράσουμε το σύνδρομο μιας τέτοιας εξάρτησης που, η παράδοση των ελληνικών εκδόσεων, διατηρεί μέσα στο πέρασμα τού χρόνου…
Εδώ είμαστε και θα δούμε. Να θυμόμαστε πως, η πλειοψηφία των δημοσιογράφων του ΔΟΛ, κράτησε τα ηνία με αξιοπρέπεια, στη δύσκολη περίοδο πριν το κλείσιμο, και με τόσον καιρό την απλήρωτη εργασία που κατέβαλε. Η νέα σύνθεση και το νέο  επιχειρηματικό-πολιτικό μέτωπο, που θα δημιουργηθεί από τον νέο μεγαλομέτοχο, είναι δεδομένο. Και αυτό αφορά πρωτίστως τη διαμόρφωση του δημοκρατικού κέντρου, που διατηρεί μεγάλο καταναλωτικό-εμπορικό ενδιαφέρον…
Η εποχή κρύβει εκπλήξεις, αλλά μαζί και τερατογενέσεις.
Εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μη αναμενόμενο δημοσιογραφικό… θαύμα, θα το εκτιμήσουμε δεόντως, αλλά, είναι γνωστό πως η εμπιστοσύνη των αναγνωστών έχει πλέον εξαντληθεί κατά πολύ, με τόσα αρνητικά παραδείγματα που μας πείθουν για το χειρότερο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 345 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (11/8/2017) Ο μυστικός κήπος τής Αρλέτας.

Είναι ό,τι πιο δύσκολο, συναισθηματικά, να γράψω για τον θάνατο ενός γνώριμου προσώπου, με το οποίο βίωσα καλλιτεχνική δράση και φιλική σχέση, για ένα μεγάλο κομμάτι τής κοινής ζωής μας. Με την Αρλέτα γνωρίστηκα από το ξεκίνημα της τραγουδιστικής διαδρομής της το 1966, όταν η ατομικότητά της «έσπασε» τα όρια τής ιδιωτικής της σφαίρας και πέρασε σε εκείνη τής δημοσιότητας.
Δεν είναι εύκολη μια τέτοια μετάβαση, ιδιαίτερα σε χαρακτήρες όπως εκείνον τής Αρλέτας. Έναν χαρακτήρα που δύσκολα τον περιόριζες ή τον ανάγκαζες να συμπεριφερθεί κατά τα ειωθότα και να παραβεί τις δικές της ιδιαιτερότητες, την ελευθερία (όπως η ίδια την αντιλαμβανόταν), τα ατομικά δικαιώματα, τις πνευματικές επιλογές και τις συμπεριφορές κάθε φορά που επρόκειτο να έρθει σε επαφή με έναν διαφορετικό κόσμο…
Εκεί, ιδιαίτερα στο τελευταίο σημείο, η φίλη μας, έπρεπε να κάνει μεγάλο αγώνα. Τα «ειωθότα» τού κόσμου δεν μπορούσαν να καλύψουν το πνεύμα ανεξαρτησίας της και να την κάνουν να… συμφιλιωθεί με έναν κόσμο που την άκουγε μέσα στους μικρούς και άβολους χώρους των μπουάτ τής Πλάκας. Όλα αυτά στις περιόδους, χοντρικά από το 1966 έως το 1970, που ο κύκλος «μπουάτ» και «Νέο Κύμα» αρχίζει να ολοκληρώνει την λειτουργία του, λόγω των εμποδίων τής αστυνόμευσης και της λογοκρισίας τής Χούντας.

Χρειάστηκε να της κάνω κάποια μαθήματα κιθάρας για να της τοποθετήσω τα δάχτυλα, ώστε να παίζει με μεγαλύτερη ευκολία. Ίσως δεν είχε συνειδητοποιήσει πως η συγκεκριμένη προσπάθεια ήθελε δουλειά, μελέτη, υπομονή, χρόνο. Δεν διέθετε όμως αυτά τα απαραίτητα στο δυναμικό της. Τη… νίκησε ο πρακτικός τρόπος παιξίματος της κιθάρας. Ωστόσο, αγαπούσε τον ήχο της και γνώριζε πολύ καλά πως με τον ήχο μιας κιθάρας θα πορευτεί και θα σχηματίσει το δικό της σήμα κατατεθέν. Γι’ αυτό και κάποιοι την παρομοίωσαν με την Joan Baez…
Σε σημείωμά της, ζήτησε να φύγει για τον άλλο κόσμο παρέα με την πρώτη κιθάρα της, επιθυμία, ομολογώ, πολύ συγκινητική…
Κάναμε δισκογραφία με δικά μου τραγούδια, καθώς και άλλων συνθετών (Σπανού, Κοντογιώργη, Χουλιαρά), με τους πρώτους δίσκους της. Ξαφνικά τα ραδιόφωνα της εποχής (κυρίως το Πρώτο και Δεύτερο πρόγραμμα τής τότε μονοπωλιακής κρατικής Ραδιοφωνίας) γέμισαν τις μεταδόσεις τους με τα τραγούδια αυτής τής μυστηριώδους φωνητικής προσωπικότητας. Αυτή την δημοσιότητα την βίωνε με δυσκολία και πολλές φορές ερχόταν σε σύγκρουση με το κοινό της, ή σε συνεντεύξεις με δημοσιογράφους, μέσα από το αιχμηρό της χιούμορ, έστω και αν ήταν σε απ’ ευθείας μετάδοση. Δεν συμπαθούσε τη δημοσιότητα και με κάθε ευκαιρία το έδειχνε…

Με πατέρα φιλόμουσο και καλλιεργημένο γιατρό, η Αρλέτα υπήρξε αγαπητή στους φίλους/ες της. Της άρεσαν οι παρέες και τα φιλολογικά ξενύχτια τής εποχής. Συμμετείχε σε συζητήσεις και της άρεσε να φιλοσοφεί με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, που μερικές φορές εκνεύριζε τους συνομιλητές της επειδή ξέχναγε να σταματήσει… Πάντα αγκαλιά με τα γατιά και τον σκύλο της, ήταν γνωστή ψυχούλα των απροστάτευτων ζώων και είχε το δικό της «δίκτυο» φιλόζωων. Γνώριζε σε απόλυτο βαθμό λεπτομέρειες τής ψυχολογίας των γάτων και συνεχώς καταγινόταν με αυτά τα επτάψυχα, με μητρική προστασία. Βεβαίως, οι αναφορές της σ’ αυτά ζωάκια έφτασαν και μέσα στη στιχουργική θεματολογία των τραγουδιών της.

Το 1977 δισκογραφώ το «Παιδί τής γης», πάνω σε ποιήματα τού Μάνου Χατζιδάκι από τη «Μυθολογία» του, τα οποία είχα μελοποιήσει κατά τη διαμονή μου στην Ιταλία. Η παρέμβαση του Αλέξανδρου Πατσιφά, για να πραγματοποιηθεί αυτή η παραγωγή ήταν αποφασιστικός παράγων. Ήταν αυτονόητο πως είχα στα αυτιά μου τη φωνή της και της έκανα αμέσως την πρόταση, για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια μαζί με τον αγαπητό μας Ηλία Λιούγκο. Στρωθήκαμε στη δουλειά. Της έδωσα να μάθει τις μελωδίες, τα κείμενα και της είπα πως θα είναι και ο ίδιος ο Μάνος στο studio, για να ακούσει την ατμόσφαιρα των τραγουδιών. Ένιωσε σαν το μαθητούδι που θα το εξέταζε ο Γενικός Επιθεωρητής Εκπαίδευσης… Αγαπούσε βαθύτατα τον Χατζιδάκι και τα τραγούδια με ιστορία και παράδοση. Κατάφερε, εντέλει, να διαθέτει στο δισκογραφικό της ρεπερτόριο ό,τι τραγούδι τη συγκινούσε από το παρελθόν των πατεράδων και των παππούδων της. Εκτός από τα τραγούδια τού Νέου Κύματος, ερμήνευσε δικά της τραγούδια καθώς και Θεοδωράκη-Χατζιδάκι, Κραουνάκη, Γιαννίδη, Αττίκ, παλαιά ρεμπέτικα, καντάδες και άλλα. Όλα με τη δική της ερμηνευτική σφραγίδα, αφήνοντας για μας κάποιες σκέψεις για συζητήσεις…

Ήταν ένας καθ’ όλα «δικός μας» άνθρωπος και χαιρόμασταν την παρέα της στις δεκαετίες ‘60, ’70, ’80, ‘90. Έκτοτε η καθημερινότητα μάς εγκλώβισε. Η παρέα άλλαξε πρόσωπα. Γίναμε γονείς, παππούδες, άλλαξε ο προσανατολισμός τής παρέας, και τα τελευταία χρόνια η εύθραυστη υγεία της την «υποχρέωνε» να μπαινοβγαίνει σε νοσοκομεία και να συναναστρέφεται γιατρούς. Απομονώθηκε, ωστόσο, είχε και το πείσμα να παρουσιάζεται ενίοτε στον κόσμο και να τραγουδάει, με συνεργάτη τον στενό της φίλο Λάκη Παπαδόπουλο. Η φωνή της αναλλοίωτη. Η σκηνική και σωματική της δυσκολία δεν στάθηκε εμπόδιο για το κοινό της, που την ακολουθούσε όπου και αν εμφανιζόταν. Είχε ήδη γίνει «σημείο αναφοράς» και σύμβολο μιας εποχής. Ο λυρισμός, η χαμηλόφωνη ερμηνεία και η ποιητική ατμόσφαιρα, ήταν το σήμα της. Με αυτά πορεύτηκε, πενηνταένα (51) χρόνια, παρόλη την κραυγαλέα και θορυβώδη εποχή τής παγκόσμιας ροκ υστερίας…

Δεν στάθηκε όμως τυχερή. Η συσσωρευμένη πνευματική ενέργεια που είχε μέσα του αυτό το δυσκίνητο σώμα, δεν κατάφερε να εμποδίσει τις εγκεφαλικές επιπλοκές που την καταταλαιπώρησαν στο τελευταίο κομμάτι τής ζωής της. Νιώθω τυχερός που την συνάντησα στη διαδρομή μου. Με τον τρόπο της μου έδειξε μερικά κρυφά σημεία τής ζωής, που μου στάθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα.
Θα την τοποθετήσω σαν μια ξεχωριστή σελίδα στο ελληνικό τραγούδι, που, όμοιά της δεν γνωρίζω. Η φωνητική-ηχητική της ιδιαιτερότητα έμεινε ανέγγιχτη από ομοιότητες και προσπάθειες αντιγραφής.

Τι να πούμε με αυτή την αποχώρηση; «Τέλος εποχής»; Όχι. Θα πούμε και πάλι πως «η ζωή συνεχίζεται» Σε μια χώρα, όπου η κουλτούρα τού τραγουδιού είναι πολύ ισχυρός παράγοντας, η ποικιλία των φωνών δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει και να προκαλεί τις αισθήσεις τής Μεσόγειας ανθρωπογεωγραφίας μας. Θυμηθείτε: Κ. Χωματά, Γ. Ζωγράφος, Λ. Παππάς, Α. Γεωργίου, Αρλέτα, αποχώρησαν. Οι δημιουργοί-συνθέτες τής αντίστοιχης περιόδου παραμένουν. Οι απουσίες τών Χατζιδάκι, Λοΐζου, Λάγιου, Κουγιουμτζή, Κηλαηδόνη, Τόκα, ηχούν ακόμα δυνατά… Ωστόσο, οι προσωπικότητες που φεύγουν θα μας απασχολούν, μέσα από το έργο τους συνεχώς και θα σημειώνουμε τα κενά που θα ανοίγουν στο πέρασμα του χρόνου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 3 Σχόλια

Σχολιάκι 343 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (3/8/2017) Το συννεφάκι των ονείρων…

Έχω πολύ καλές σχέσεις με τον ύπνο. Τις μικρές ώρες της νύχτας, όταν χρειαστεί, κοιμάμαι δίχως πρόβλημα και ο ύπνος μου είναι βαρύς. Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτο επειδή στον ύπνο μου ενίοτε βλέπω διάφορες… ταινίες, άλλοτε ενδιαφέρουσες, άλλοτε αδιάφορες, από εκείνες που όταν ξαφνικά ξυπνάω, καταλαβαίνω πως ήταν όνειρο…
Όταν είμαι βυθισμένος σε σκέψεις ή με απασχολεί μια μελωδία, ο ύπνος γίνεται δύσκολος. Τότε οι σκέψεις εναλλάσσονται και τα όνειρα αργούν να έρθουν. Είναι οι στιγμές που αρχίζει το παιχνίδι των χρωμάτων μέσα στο σκοτάδι, όταν τα βλέφαρα κλείνουν σαν τις αμπάρες των φορτηγών… Εκεί «μέσα», σ’ αυτό το απόλυτα σκοτεινό «κελί», αρχίζει κάτι περίεργο να εξελίσσεται δίχως τη συγκατάθεσή μου. Μέσα από το σκότος σαν να αρχίζει ένα μικρό φωτάκι, να διαστέλλεται να φωτίζει την «οθόνη» των ματιών μου, μετά να συρρικνώνεται, να επανέρχεται, να σχηματίζει ένα μικρό ισχνό συννεφάκι που μεγαλώνει και, μαζί με το μαύρο του φόντου, να σχηματίζονται θαρρείς σε αφηρημένα πρόσωπα, σώματα, φιγούρες που εναλλάσσονται άτακτα, δίχως καμία οργάνωση…

Μου συμβαίνει συχνά. Εκείνες τις στιγμές δεν ξέρω αν σκέφτομαι ή όχι, δεν το ελέγχω. Αισθάνομαι όμως πως σχεδόν μου αρέσει αυτό το «παιχνίδι» των εναλλακτικών αποχρώσεων με τα λευκά συννεφάκια να πηγαινοέρχονται και να με καθηλώνουν μακριά από κάθε άλλη σκέψη της νύχτας. Θαρρείς και περιμένω μια εξέλιξη από κάτι που είναι φαντασιακό, αφηρημένο, εξωπραγματικό. Ρωτάω και άλλους κοντινούς μου φίλους αν αυτό συμβαίνει μόνο σε μένα και μου λένε πως και αυτοί, πριν τον ύπνο «βλέπουν» ό,τι θέλουν να σκέφτονται. Νομίζω πως τελικά ο καθένας θα βλέπει διαφορετικά «παιχνίδια» μέσα στο σκοτάδι των ματιών του. Ίσως πάλι ένα τέτοιο αλισβερίσι να προετοιμάζει κάποιο όνειρο. Κατά κάποιο τρόπο ο… σκηνοθέτης τού επερχόμενου ονείρου (όλα έχουν τον σκηνοθέτη τους) να προετοιμάζει και να στήνει τα εργαλεία του…
Πόσα δεν γνωρίζουμε! Πόσα άϋλα και ανεξέλεγκτα διαφεύγουν από τον επίμονο έλεγχο του εικοσιτετραώρου. Πόσες μαγγανείες, εικασίες, δοξασίες, χάνουμε από την πραγματικότητα και τις ζούμε με το κλείσιμο των ματιών τις νύχτες, που τα στοιχειά της φύσης πλάθουν όνειρα μέσα σε συννεφάκια, άλλοτε κρύβονται, άλλοτε φανερώνονται για να σχηματίσουν με τον δικό τους συμβολισμό ώστε να ακολουθήσουν την ιστορία του κάθε κοιμώμενου…

Επιχειρώ να περιγράψω τα άυλα και τα μεταφυσικά που συμβαίνουν όταν μπαίνουμε στη διαδικασία των ονείρων. Δεν το έχω ξανακάνει γραπτώς, παρά μόνο σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις… Δεν γνωρίζω αν η μουσική δημιουργεί διαφορετικά όνειρα (πάντα μέσα σε συννεφάκια) από ενός μαθηματικού, φιλολόγου, τεχνοκράτη, πολιτικού, ηθοποιού ή ποιητή. Κάποια σχέση πιθανόν να παίζει ο μικρόκοσμος του καθενός στις αφορμές και στη δημιουργία τής ατμόσφαιρας των ονείρων. Και επειδή πολλές φορές τα άσχημα όνειρα τα αντιμετωπίζουμε με τη λήθη, τα ξεχνάμε, τα σβήνουμε, daylit που λένε στο χωριό μου, πιστεύω πως όποιος τα θυμάται είναι τυχερός, γιατί έχει την εκκρεμότητα να τα ερμηνεύσει κατ’ ιδίαν. Είναι μια ιδιότυπη άμυνα που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να διώξει το όνειρο το κακό. Να απαλλαγεί από τους συμβολισμούς που το συνοδεύουν. Γιαυτό, εγώ προτιμώ το… προ στάδιο. Εκείνο που περιγράφω στην αρχή με το αεικίνητο συννεφάκι των ονείρων μέσα απ’ το σκότος των κλειστών ματιών. Είναι η καλύτερη συντροφιά του ανθρώπου στις μοναχικές νύχτες. Υποθέτω πως εκεί βρίσκουμε καταφύγιο στα μύρια που δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε. Η φαντασία και το όνειρο είναι παρηγορία που θα πρέπει να αφήσουμε να δημιουργήσουν το δικό τους τοπίο, τη δική τους διάσταση αφού είμαστε κυρίως ε μ ε ί ς μέσα σ’ αυτό. Τα υπαρξιακά, τα ερωτικά, τα προσωπικά όνειρα μέσα στα συννεφάκια τού σκότους, πολλές φορές μπορούν να προμηνύσουν, να προετοιμάσουν και να περπατήσουν δρόμους παλιούς, νέους και μελλοντικούς…
Και, να θυμηθούμε ένα μέρος από τον στίχο του ποιητή που, σαν μέσα σε θολό όνειρο έγραψε:

«Δρόμοι παλιοί που αγάπησα
και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών
να περπατώ
νύχτες των γυρισμών
αναπότρεπτες
κι η πόλη νεκρή…»
(Μανώλης Αναγνωστάκης)

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια