Πύρρειος Αυγή… (26/8/2016)

Σχολιάκι 260
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Η περίπτωση του Πύρρου Δήμα δεν έχει ανάγκη τη δική μου συμπαράσταση για το ατόπημα (διάβαζε: οργανωμένου ατοπήματος) της ΑΥΓΗΣ εις βάρος του. Σε μια τέτοια περίπτωση «λασπολογίας προσωπικότητας», συναντάμε συχνά ένθερμο «δημοσιογραφικό» ζήλο που καταγράφεται σε εφημερίδες δεξιές, ακροδεξιές, κεντρώες, αριστερές, ακροαριστερές, κείμενα που κάνουν «παιχνίδι» όταν και όποτε κρίνεται από τους επιτελείς των κομματικών γραφείων, όταν επιθυμούν να… αποδομήσουν (ή ακόμα και να σκυλέψουν) ένα πρόσωπο, μια ιδέα, έναν φορέα, μια άποψη, μια συλλογικότητα κλπ. Εδώ, στην περίπτωσή μας, η εφημερίδα τής Αριστεράς αποφάσισε το θύμα της να είναι ο Πύρρος Δήμας, ο Ολυμπιονίκης, μια που οι Ολυμπιακοί αγώνες βρίσκονται ακόμα στην επικαιρότητα.
Στις 10 Αυγούστου λοιπόν, κάποιος κος Δημήτρης Χρήστου (δημοσιογράφος της ΑΥΓΗΣ) έγραψε ένα… άρθρο για να κάνει τη μεγάλη «αποκάλυψη»(!!!) πως πίσω από τον πρωταθλητισμό, τα μετάλλια, τους ολυμπιονίκες κλπ, «κρύβονται» συμφέροντα, κυκλώματα, εταιρίες, ντόπες, επιτήδειοι, τράπεζες κλπ… Τι λες ρε μεγάλε!!! Μεγάλη ανακάλυψη!
Νάτος ο λαϊκισμός στην περίπτωσή μας. Κάποιοι που ανακάλυψαν την πυρίτιδα τους συμφέρει να συγκεντρώνουν όλα τα στοιχεία μαζί για να γίνεται ένας πολτός ώστε να απαξιωθούν τα πάντα και να καούν μαζί με τα ξερά και τα χλωρά! Η περίπτωση του αρσιβαρίστα Πύρρου Δήμα είναι χαρακτηριστική αφού επελέγη, ως θύμα προς εντυπωσιασμό από την κομματική εφημερίδα τού ΣΥΡΙΖΑ, για να «καταγγελθεί» μετά από τόσα χρόνια το… ατόπημα τού ολυμπιονίκη να συνεργασθεί με το «κακό» ΠΑΣΟΚ και όχι με τον «καλό» ΣΥΡΙΖΑ…
Εδώ, όλοι ανεξαιρέτως, μένουμε εμβρόντητοι!!!
Ο λόγος που με κάνει να επανέρχομαι στο θέμα Δήμα, μετά από μέρες, είναι ότι οι κομματικές εμπάθειες και η ασυλόγιστη επίθεση σε πρόσωπα απόλυτης λαϊκής αποδοχής τα οποία έχουν κατακτήσει αξίες και προνόμια όχι με λαμογιές, αλλά με προσωπικό κόπο, χρόνο, πείσμα, αγώνες και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, είναι αναχρονιστική και ηλίθια! Η πορεία και η περιπέτεια ζωής τού Πύρρου Δήμα είναι γνωστή και αναμφισβήτητη. Η κατάκτηση των συνεχόμενων βραβείων-τιμών και διακρίσεων σε αμέτρητους αγώνες, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν αμφισβητήθηκαν από πουθενά και από κανέναν, παρά μόνο από τον θλιβερό αρθρογράφο τής ΑΥΓΗΣ, ο οποίος προκειμένου να κάνει «αυστηρή κριτική» για την πολιτική ένταξη του Δήμα στο ΠΑΣΟΚ, σαρώνει και σβήνει τυφλά και με εμπάθεια, κάθε προσπάθεια τής διαδρομής τού αρσιβαρίστα, αμφισβητώντας και απαξιώνοντας κάθε του δράση… Η κομματική εμπάθεια στο μεγαλείο της, δείχνει και το μέγεθος της «ηθικής» των δήθεν διαφορετικών «ιδεολογικών» μέσων που «διαθέτει» η κομματική εφημερίδα τής «Αριστεράς». Οι παλαιότεροι αριστεροί και όσοι κρατούν καλά τη μνήμη θυμούνται πως κάθε φορά που αυτός ο ταλαιπωρημένος πολιτικός χώρος συναντάται με τον δογματισμό ξέρει να τιμωρεί όσους δεν είναι της αρεσκείας του. Σε περασμένα χρόνια κι εποχές πολλά είναι δυστυχώς τα παραδείγματα αντεκδικήσεων προς αντιρρησίες συντρόφους τους, οι οποίοι εναντιώθηκαν σε αποφάσεις και κομματικές γραμμές, αντεκδικήσεις που έφταναν ακόμα και σε βασανιστήρια για να επικρατήσει η «καθαρή» γραμμή τού Κόμματος ή για χαρακτηρισμούς του τύπου «πράκτορας του εχθρού» (περιπτώσεις Κ. Καραγιώργη ή του Πλουμπίδη κλπ…)
Στην περίπτωση τού Πύρρου Δήμα δεν φτάσαμε βέβαια σε τέτοιες ακρότητες μια που ζούμε στον 21ο αιώνα και σε δημοκρατικό, ελεύθερο κοινοβουλευτικό καθεστώς. Η διαμαρτυρία του Πύρρου με τον γνωστό πολιτισμένο και ήρεμο τρόπο του, για την άδικη κατηγορία εκ μέρους τού δημοσιογράφου που του αμφισβητεί ολόκληρη την ύπαρξη γράφοντας πως ήταν «τεμπέλης» και άλλα πολλά, ήταν αυτονόητη. Διαλέγω ένα απόσπασμα της διαμαρτυρίας του προς τον αμετροεπή δημοσιογράφο: «Με συμπεριλαμβάνει-γράφει-σε μία ομάδα «ανύπαρκτων» πρωταθλητών που δεν συμμετείχε σε αθλητικές διοργανώσεις, αλλά μόνο κατόρθωνε, άγνωστο πώς και πάντως όχι με νόμιμους και διαφανείς τρόπους να αποσπά ολυμπιακά μετάλλια». Το «άρθρο» τής αριστερής εφημερίδας αναφέρεται ακόμα και σε παρασιτική ζωή τού αρσιβαρίστα εις βάρος του ελληνικού κράτους και άλλα πολλά απαράδεκτα!
Θα αναρωτιέται εύλογα κανείς προς τι τόση εμπάθεια που προέκυψε ξαφνικά προς ένα πρόσωπο τόσο κοινωνικής αποδοχής; Θεωρώ πως σήμερα, η πολιτική πλευρά που στηρίζει το πολιτικό της μέλλον στον αμείλικτο κομματικό ανταγωνισμό, αδιαφορώντας για κάθε συναίνεση και πολιτικό πολιτισμό, επιλέγει τυφλές μεθόδους επίθεσης σε προσωπικότητες ανταγωνιστικών πολιτικών χώρων… Τέτοιες πολιτικές… νεοαριστερού προσανατολισμού εκθέτουν το «νέο πνεύμα» πολιτικής αντίληψης και συγκεντρώνει τα βλέμματά μας προς ένα ιδεολογικό πολιτικό αδιέξοδο. Για άλλη μια φορά, οι ενεργείς κομματικές δυνάμεις αδυνατούν να αντιληφθούν πως πριν από κάθε πολιτική πράξη υπάρχει η πολιτική (ηθική) σκέψη, η οποία καθορίζει και τις συμπεριφορές που ορίζουν την έντιμη πολιτική συμπεριφορά.
Αυτή τη φορά, τα «μέτωπα» έχουν σχηματιστεί με επίκεντρο τον βίο τού Πύρρου Δήμα. Από τη μια η κομματική ΑΥΓΗ (και όλοι όσοι κατευθύνουν την γραμμή της), από την άλλη όλοι όσοι αναζητούν έναν διαφορετικό πολιτικό-κομματικό ανταγωνισμό. Το ότι υπάρχουν πλείστα παραδείγματα σκληρότερων τιμωριών, με εξορίες, βασανιστήρια, φυλακές και άλλων μεθόδων «σωφρονισμού» από μέρους τής Δεξιάς, στους δίσεκτους και πέτρινους καιρούς, δεν αποτελεί καμία απολύτως… δικαιολογία. Θα επιθυμούσαμε διακαώς να κρατήσουμε στο χρονοντούλαπο τής ιστορίας τέτοιες μεθόδους επικράτησης ιδεολογιών οι οποίες μας σέρνουν προς απάνθρωπες καταστάσεις… Η χρήση από την Αυγή τέτοιου ιδεολογικού πλαισίου ζημιώνει ολόκληρο το έθνος.
Για του λόγου το αληθές και για όσους δεν διάβασαν την αφορμή τού θέματος, παραθέτω τον σύνδεσμο αυτής τής απαράδεκτης μικρογραφίας μεν, αλλά πάντως ολοκληρωτικής κομματικής μούχλας που αρκεί για να διασύρει και να σαρώσει κάθε προσωπικότητα και υπόληψη.
http://www.iefimerida.gr/…/aygi-kata-pyrroy-dima-agonizotan…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Η «κατοικία» (18/8/2016)

Σχολιάκι 259
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Παρακολουθώ επισταμένως την περιπέτεια της προσωρινής (?) «κατοικίας» πολλών προσφύγων (Σύριοι-Ιρακινοί) σε κάποιες πλατείες, ή σε προαύλια ή σε προβλήτες λιμανιών, με ένα μικρό (πιο μικρό δεν γίνεται) αντίσκηνο, το οποίο μετατρέπεται σε σπίτι που «στεγάζει» άνθρωπο ή ανθρώπους. Ψυχές, σώματα, αντοχές, υπολήψεις, μικρές ή μεγάλες ιστορίες, βίοι ανθρώπων… Ένα τόσο δα ύφασμα σε τέσσερις πασσάλους-στηρίγματα είναι ο χώρος στέγασης, είναι το σημείο που θα ξαπλώσεις κουλουριασμένος αφού τεντωμένο το σώμα δεν χωράει και θα πρέπει να περιορίσει τη γεωμετρία του όσο παίρνει… Κάτι τέτοια μικροσκοπικά αντίσκηνα συναντάει κανείς ως απαραίτητο εξάρτημα ορειβάτη για τις αναρριχήσεις του ή στις ομάδες προσκόπων για τις οικολογικές εξορμήσεις τους.
Οι «κατοικίες» αυτές όμως, έχουν μετατραπεί σε ένα νέο έμβλημα, ένα νέο διακριτικό που υποδηλώνει σκληρή μοίρα, απέραντη μοναξιά, ξεριζωμό και απόλυτο περιθώριο! Το συνηθίσαμε στη «φιλοξενία» τής Ειδομένης όπως και σε άλλα πολλά σημεία στα νησιά και στην ενδοχώρα και άρχισαν να ακούγονται φωνές πως θα υπάρξει και άλλη φάση και πως θα συνεχιστεί…
Μέσα εκεί, στον στενό χώρο τού αντίσκηνου, η ψυχή είναι αναγκασμένη να υπομείνει, να περιοριστεί, να προσαρμοστεί, να συρρικνωθεί, γιατί οι συνθήκες είναι αντίξοες και όλοι αυτοί οι ουσιαστικά ανέστιοι, «φιλοξενούνται» σε ξένη χώρα γιατί η δική τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, κατακερματισμένη και θανατηφόρα. Εκεί λοιπόν, μέσα στο μικρό, τόσο δα χώρο, έχεις την… πολυτέλεια ακόμα και να συγκατοικείς και να μοιράζεσαι το κατά δύναμιν… Το κρύο τού χειμώνα, τις βροχές, τις ζέστες τού καλοκαιριού με τα 40ρια θερμοκρασίας, που μεταμορφώνουν την «κατοικία» σε κολαστήριο, τόσο, που θα δυσκόλευε ακόμα και τον Ποιητή τής «Κόλασης» να περιγράψει μια τέτοια κατάσταση!
Όλα τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας «κατοικίας» συνθέτουν μια από τις όψεις τής σύγχρονης τραγωδίας όπως εξελίσσεται στους χαλεπούς καιρούς του 21ου.
Μα, πώς μου ήρθαν εν μέσω Αυγούστου τέτοιες σκέψεις και ταράζω την καλοκαιρινή σας ραστώνη; Ανεχτείτε με.
Παρατηρώ πολύ συχνά αυτές τις αυτοσχέδιες σκηνές. Είναι ό,τι πιο λίγο, ό,τι πιο ταπεινό μπορεί να διαθέτει μια ψυχή που βρίσκεται μόνη στην ερημιά των τεσσάρων οριζόντων! Τις βλέπουμε πλέον καθημερινά και-επί πλέον-έχουν ενταχθεί στο καθημερινό τοπίο, τόσο όσο να μην μας κάνει πλέον εντύπωση. Να μην το… προσέχουμε, να το προσπερνάμε. Ούτε καν να το επισημαίνουμε. Η ψυχή εκεί μέσα σε αυτόν τον «μη χώρο» είναι παντελώς μόνη και υποχρεώνεται να περιορίσει τη φαντασία της ως προς κάτι το αισιόδοξο. Αυτή η ιδιότυπη εξορία, η υποχρεωτική τιμωρία τής μοναξιάς, είναι το χαρακτηριστικό αυτής της στέγασης. Δεν είναι παραπήγματα, προκάτ σπίτια, κοιτώνες, που φιλοξενούνε ομάδες ή οικογένειες, έστω με δύσκολες συνθήκες. Είναι ατομικά αντίσκηνα όπου «κατοικούν» άνθρωποι που διαθέτουν το… τίποτα, ζητούν το απόλυτα λίγο, το απόλυτα αυτονόητο (μια τροφή, ένα διαβατήριο, μια βίζα, μια άδεια για πέρασμα). Τους συνηθίσαμε να υπάρχουν και προσποιούμαστε πως δεν τους βλέπουμε. Έχουν προστεθεί στο περιθώριο μαζί με τους ντόπιους «δικούς μας».
Αλήθεια, πώς θα σηκώσει αυτή η χώρα ένα τέτοιο κοινωνικό βάρος ενός περιθωρίου που συνεχώς διευρύνεται; Ποιο μπορεί να είναι το μοντέλο κοινωνικής πολιτικής που θα μαζέψει τα κομμάτια ενός τέτοιου κοινωνικού κατακερματισμού;
Είναι ερωτήματα που δεν περιμένουν απάντηση. Οι «κατοικίες» στις οποίες αναφέρομαι έχουν ριζώσει στη σκέψη μου και στροβιλίζουν στο μυαλό μου. Βρίσκω πως τρόποι όπως το «όλοι μαζί μπορούμε», τα «κοινωνικά παντοπωλεία», τα «κοινωνικά συσσίτια» των Δήμων, η αρωγή της Εκκλησίας της Ελλάδος και άλλες τέτοιες αξιέπαινες προσπάθειες, είναι ασπιρίνες και παυσίπονα. Θα πρέπει να βρεθούν οι ρίζες και τις γνωρίζουμε, αλλά αδυνατούμε να τις αντιμετωπίσουμε σε βάθος. Ένα θέμα, το μεταναστευτικό, που η σπέκουλά του από ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις και το παραγόμενο από αυτές δηλητήριο, έχει διαχυθεί σε όλη την Ευρώπη με τις γνωστές δεξιόστροφες πολιτικές, οι οποίες θα φέρουν πολιτικά και πολιτισμικά πισωγυρίσματα!
Οι «κατοικίες» των σκηνιτών εξόριστων της εποχής μας, είναι σήμα κατατεθέν των καιρών! Για να θυμίζουν πως ο σύγχρονος πολιτισμός των κοινωνιών τού 21ου, περιέχει πολλά νέα και αναπάντεχα στοιχεία που θα πρέπει να συμπεριληφθούν στις σκέψεις και τις ιδεολογίες. Ο «κάτοικος» σκηνίτης ζούσε κάποτε σαν και μας και τώρα πρέπει να τον νιώσουμε σαν έναν από εμάς. Δηλαδή από όσους ακόμα νιώθουν πως η μοναξιά και το δράμα τής ψυχής ενός ανθρώπου, σε κάποια σημεία τής διαδρομής πρέπει να συναντάει και τη
δική μας ψυχή…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Μετά τα μετάλλια (12/8/2016)

Σχολιάκι 258
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Όλοι έσπευσαν να συγχαρούν ως όφειλαν. Από την Προεδρεία τής Δημοκρατίας, το Μαξίμου, κόμματα και φορείς, όλοι, συνεχάρησαν με ανακοινώσεις την άξια και εύχαρι Ολυμπιονίκη Άννα Κορακάκη με τα δυο μετάλλια! Όλοι! Όλοι όσοι εμφανίζονται ως κομήτες και εξαφανίζονται αμέσως με ελαφρά πηδηματάκια, μετά τις τυπικές διαδικασίες των συγχαρητηρίων…
Δεν περιμένω πως θα αλλάξει κάτι που συμβαίνει δεκάδες χρόνια τώρα. Έχει παράδοση αυτή η χώρα σε τέτοιου είδους καμώματα και δεν πτοείται… Τα ένθερμα συγχαρητήρια μπροστά σε κάμερες τής κάθε κυβέρνησης, θαρρείς και εξαερώνονται με κάποιον περίεργο και… σταθερό τρόπο, άμα τη ολοκληρώσει των απαραίτητων ταρατατζούμ.
Διαβάζω από πολλές μεριές τα ατέρμονα παράπονα των αθλητών που δηλώνουν πως μένουν πάντα «απροστάτευτοι» και απογυμνωμένοι από εκείνες τις στοιχειώδεις συνθήκες οι οποίες θα εξασφάλιζαν δυνατότητες προετοιμασίας τους για συμμετοχές σε σοβαρούς παγκόσμιους αθλητικούς θεσμούς. Δεν είμαι αθλητικογράφος για να καταγράψω λεπτομέρειες μιας τέτοιας εγκατάλειψης του αθλητή, αλλά δεν είναι πολλές οι μέρες που έχουν περάσει πριν τους Ολυμπιακούς τού Ρίο και τις καταγγελίες όσων Ελλήνων αθλητών ετοιμάζονταν για τους τόσο σημαντικούς αγώνες.
Τώρα λοιπόν, όλοι χαρούμενοι στην υποδοχή των Ολυμπιονικών και νικητών, με τα λογύδρια και τις τιμές οι οποίες θα κάνουν τον κύκλο τους, σαν να είναι μια θεατρική παράσταση όπου η αυλαία θα κλείσει σε κείνο το χρονικό σημείο που θα ολοκληρωθεί η γιορτή… Αμέσως μετά, όλοι θα μαζέψουν τα πράγματά τους και θα αποχωρήσουν, αφήνοντας τον ρεαλισμό να επικρατήσει και να απλωθεί στο τοπίο… Το καραμπινάτο παράδειγμα που στέκεται από πάνω μας ως εφιάλτης, είναι η… κατάρα των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων του 2004 που εγκαταλείφθηκαν και λεηλατήθηκαν από εμάς, αμέσως μετά το πέρας των αγώνων! Φρίκη…
Όλοι γνωρίζουμε αυτό που σημαίνει «η μοναξιά του τερματοφύλακα», «η μοναξιά του καλλιτέχνη», ας προστεθεί και «η μοναξιά του αθλητή», ιδιαίτερα στα εκτός ποδοσφαίρου αθλήματα, εκείνα που συνήθως δεν έχουν σοβαρό οικονομικό τζίρο, με σχεδόν καμία διαπλοκή (εκτός βέβαια από τις θλιβερές περιπτώσεις ντοπαρίσματος)…
Παρακολουθώ, από πιο κοντά όσο να ‘ναι, τα καλλιτεχνικά και μουσικά δρώμενα. Εκεί διαθέτουμε μουσικές δυνάμεις, νέες γενιές πιανιστών, βιολιστών, κιθαριστών κλπ, που διακρίνονται σε διεθνείς διαγωνισμούς οργανωμένους σε χώρες και πόλεις με σπουδαίες μουσικές παραδόσεις, παίρνοντας πρώτα βραβεία! Δεν είδα, δεν άκουσα ούτε για μια φορά στη ζωή μου, περί έμπρακτης συμπαράστασης από τον Πρέσβη ή από άλλο στέλεχος κυβερνητικό (ή-έστω-του πολιτικού κόσμου) σχετικά με την ιδιότητα και την επιτυχία αυτού του βραβευθέντος πολίτη. Θαρρείς και τα βραβεία, οι τιμές αυτές, δεν αφορούν τη χώρα που εκπροσωπεί και αφορά αποκλειστικά και μόνο ατομικά τον solista-διαγωνιζόμενο, ο οποίος λες και δεν είναι κομμάτι του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου…
Βέβαια, στις περιπτώσεις υψηλών διακρίσεων (Ολυμπιονικών μεταλλίων, βραβείων Νόμπελ κλπ, ο μηχανισμός τής πολιτείας λειτουργεί με περισσότερη προσοχή, αφού εκτίθεται πλήρως απέναντι στο κοινωνικό συλλογικό. Γι αυτό και υπερηφανευόμαστε στο άκουσμα των ονομάτων του Κύπριου Πισσαρίδη, των Σεφέρη, Ελύτη, καθώς και τόσων άλλων ονομάτων κυρίως σε αθλητικούς αγώνες, όπως καλή ώρα η Άννα Κορακάκη. Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από διακεκριμένους πολίτες που, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν είχαν καμία απολύτως επικοινωνία με τον κορμό της κρατικής εξουσίας. Δεν υποστηρίζω πως ανακάλυψα την πυρίτιδα! Γνωρίζουμε όλοι σ’ αυτή τη χώρα πως η κρατική συμπαράσταση στην ατομική δημιουργική προσπάθεια, είναι όνειρο απατηλό…
Μια τέτοια αντίληψη, της κοπής του ομφάλιου λώρου από το υπόλοιπο σώμα ενός μέλους τής κοινότητας, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί δυσφορία στον πολίτη, με «δώρο» και παροχή από το κράτος, το συναίσθημα της ορφάνιας.
Πολύ πιθανό, ένα τέτοιο συναίσθημα τού «μοναχικού» αθλητή-καλλιτέχνη-ζωγράφου-ποιητή-συγγραφέα-ηθοποιού-μουσικού, κλπ, να παραμείνει σύνδρομο αξεπέραστο. Από την άλλη, το γεγονός πως η πορεία τού καθενός είναι κατ’ εξοχήν μοναχική, ανοίγει διάπλατα τους δημιουργικούς μοναχικούς ορίζοντες! Κάτι παραπάνω γνωρίζουν οι δημιουργικοί πολίτες των βαλκανικών χωρών, καθώς και εκείνων της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικανικής Ηπείρου…
Ένας μοναχικός κόσμος, θα ανακαλύπτει με επιμονή και αγωνία το βάθος του πνεύματος και των αισθήσεων… Αυτό ήταν, είναι και θα είναι η ανθρώπινη πορεία που δεν θα αλλάξει ποτέ…
Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

«Ο δικός μας» Κλιντ Ίστγουντ (7/8/2016)

Σχολιάκι 257
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Η περίπτωση του γερόλυκου ογδονταεξάχρονου Κλιντ Ίστγουντ είναι πάντα ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, έστω και αν εμείς δεν συμφωνούμε με τις πολιτικές του επιλογές. Αλλά-αναρωτιέμαι-γιατί κάποιος διάσημος να «πρέπει» να ακολουθεί τη δική μας επιλογή σε ιδέες και θεωρίες;
Τώρα, απασχόλησε ως μία από τις κύριες εξωτερικές ειδήσεις και τα ελληνικά δελτία ειδήσεων των 8 και των 9, η επιλογή του να ψηφίσει τον Τραμπ στις εκλογές τού Νοεμβρίου. Μας φάνηκε παράξενο ότι αυτός ο σημαντικός ηθοποιός-σκηνοθέτης-σεναριογράφος-παραγωγός, καθώς και μουσικός, με τόσο αξιόλογο και προοδευτικό κινηματογραφικό υλικό παγκόσμιας κλάσης στη φαρέτρα του, πάντα ακούραστος και αγέραστος, δεν συνάδει με τι «δική μας» προτίμηση και-αντιθέτως-αναφέρεται στον Τραμπ (αφού πρώτα τον «στολίζει» καταλλήλως) και δηλώνει παρ’ όλα αυτά, την υποστήριξή του σε αυτόν.
Εδώ λοιπόν θα σταθούμε, με αφορμή αυτόν τον Αμερικάνο παλαίμαχο αλλά πάντα επίκαιρο άνθρωπο της 7ης τέχνης (με πολλά βραβεία και Όσκαρ σκηνοθεσίας).
Η «απαίτησή» μας οι δημοφιλείς και άξιοι εκτίμησης να σκέφτονται και να ταυτίζονται με τις δικές μας επιλογές και προτιμήσεις σε ιδεολογικά-αισθητικά-πολιτικά θέματα, είναι θέμα προς συζήτηση. Στη χώρα μας ο λαός πάντα θεωρούσε πως ένα δημόσιο και καταξιωμένο πρόσωπο είναι κομμάτι από τον εαυτό του. Κάτι σαν ένα σώμα… Η διάθεση αυτή ως συναισθηματική σχέση δεν είναι εξ’ ανάγκης κακό πράγμα. Φανερώνει εν μέρει και τη σχέση τής κοινωνίας μας με τους δημιουργούς σε σημείο που εξοικειώνεται τόσο πολύ με το όνομά τους ώστε να τους φέρνει κοντά του ως να ήταν κάποιο φιλαράκι: Μίκης, Μάνος, Μελίνα, Μάρκος, Χαρούλα, Θάνος κλπ, αλλά… Ψύχραιμα και νηφάλια ας παραδεχτούμε πως ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις δικές του σκέψεις και επιλογές.
Όπως ο Ίστγουντ είναι με τον Τραμπ, ο δικός μας Μίκης εξέφρασε, κατά καιρούς, πολιτικές επιλογές οι οποίες μας ενόχλησαν κατά τη διάρκεια της έντονης πολιτικής του διαδρομής. Η κομματικοποιημένη πλευρά τής κοινωνίας μας πάντα ένιωθε μια υπόγεια ενόχληση από τέτοια συμπτώματα, που τα θεωρούσε «αντιφατικά» και ταύτιζε, υπεραπλουστευμένα, τα πρόσωπα με τις κομματικές τους επιλογές (Οι…«δεξιοί» Χατζιδάκις-Ξαρχάκος, οι «Πασόκοι» Μελίνα-Πύρρος Δήμας) με αποτέλεσμα να μοιάζει ο χαρακτηρισμός των προσώπων με τον οπαδισμό σε στιλ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού…
Έχουν παρέλθει οι καιροί και αρχίζω να πιστεύω (πολύ καθυστερημένα βέβαια) πως αυτές οι ταυτίσεις έχουν υποχωρήσει, ωστόσο, κάθε τόσο αντιλαμβάνομαι και πάλι συναισθηματικές εξαρτήσεις από όσους ακόμα έχουν εκλάβει το δημοφιλές και κοινά αποδεκτό πρόσωπο ως «δικό μας», όπως συνηθίζαμε να χαρακτηρίζουμε κάποιον παλαιότερα, τουλάχιστον στο χώρο τής Αριστεράς, μόνο και μόνο λόγω της συγγένειας ψήφου ή της ένταξης στον ίδιο πολιτικό-κομματικό χώρο… Εδώ και πολλά χρόνια, μαθαίναμε για παρόμοιες αντιθέσεις (αντιφάσεις) ανάμεσα στην καλλιτεχνική και προοδευτική αξία των έργων τους και στις προσωπικές ή πολιτικές διαδρομές αξιόλογων συγγραφέων, ηθοποιών, ποιητών, μουσικών, ζωγράφων, που δεν ταυτίζονταν πολιτικά με τη δικιά μας επιθυμία. Θυμάμαι την απογοήτευσή μου, (σχεδόν σε στάδιο… κατάθλιψης) όταν ως σπουδαστής Ωδείου σε περίοδο κατά την οποία καταγινόμουν με την κλασική φόρμα και ανακάλυπτα το μεγαλείο τού Μπεετόβεν και του Μπαχ, του Τσαϊκόφσκι, του Βάγκνερ και του Μάλλερ, τη στιγμή που έμαθα πως εκείνα ακριβώς τα έργα τα οποία άκουγα και εκστασιαζόμουν, ήταν οι ίδιες αυτές μουσικές που θαύμαζαν και άκουγαν οι βασανιστές και εξολοθρευτές οποιουδήποτε μη «Αρείου» και συνοδοιπόρου των ναζιστών Γερμανών της Βέρμαχτ και των κολαστηρίων στρατοπέδων συγκέντρωσης!!!
Μου φαινόταν απίστευτη… σύμπτωση μια τόσο ωραία μουσική να αρέσει παράλληλα σε τόσο σκληρούς και αιμοβόρους ανθρώπους. Τελικά, συνήθισα και κυρίως, προσαρμόστηκα στον ρεαλισμό των πραγμάτων… Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έναν ανεξερεύνητο εννοιολογικά κόσμο τού ωραίου, του ορθού, του βάθους μιας τέχνης, των αισθήσεων και της τρυφερότητας… Ο καθένας μας έχει τα δικά του μέτρα και σταθμά, επεξεργαζόμενος με τους δικούς του μηχανισμούς το κάθε θέμα, την κάθε θεωρία, την κάθε Τέχνη.
Ο Ίστγουντ πάντα ήταν ρεπουμπλικάνος και το διατυμπάνιζε. Παράλληλα, είναι και ένας τεχνίτης-μάστορας των κινηματογραφικών εκφραστικών μέσων, καθώς και σεναρίων, που πρόσφεραν σε όλους μας άκρατη συγκίνηση, με ανθρωπιά και ουμανιστικά μηνύματα που καλλιεργούν τον άνθρωπο πέρα και ανεξάρτητα από τις στενά κομματικές επιλογές τού σκηνοθέτη-δημιουργού.
Είναι ένας «δικός μας» που καταφέρνει να μας εξυψώνει το πνεύμα κι ας ανήκει σε μια διαφορετική κοσμοθεωρία από την δική μας ! Δεν το βρίσκω κακό αυτό…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Το κιτς ως σύνδρομο… (4/8/2016)

Σχολιάκι 256
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένας χαρισματικός και έξυπνος άνθρωπος. Διάβασα την παρουσίαση που έκανε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής (31/7/16) για την προσωπική του συλλογή «αντικειμένων κιτς», όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε!
Αυτή η συλλεκτική πρωτοβουλία του, με έβαλε σε σκέψεις. Πόσο μπορεί να αντέξει κάποιος να μαζεύει εν γνώση του αντικείμενα κιτς, δηλαδή να συλλέγει κάτι που δεν του αρέσει; Διότι το κιτς, ως αντικείμενο ή πνεύμα που δεν το αποδέχεσαι όταν το βλέπεις (ή όταν το ακούς), αποκαλύπτεται βαρετό και ευτελές, ιδιαίτερα όταν εμείς οι ίδιοι το έχουμε ξεχωρίσει από όσα χαρακτηρίζονται έργα τέχνης…
Ο ίδιος ο αρχειοθέτης ισχυρίστηκε πως «κάνει την πλάκα του» αλλά πόση «πλάκα» μπορεί να κάνει κανείς αγοράζοντας και αρχειοθετώντας αυτά τα, όπως συνηθίσαμε να τα λέμε, «κακόγουστα» αντικείμενα; Βέβαια, ο ίδιος ο συλλέκτης ομολόγησε πως «με προϋποθέσεις» θα ήταν πρόθυμος να πουλήσει αυτό το αρχείο. Αυτό λοιπόν σημαίνει(;) πως το κιτς διαθέτει μια κάποια… αίγλη, εκείνη τού κακόγουστου που υποκρύπτεται σε φόρμες, περιεχόμενα κλπ. Το κιτς, θα πρέπει να ομολογήσουμε, παίζει έναν σπουδαίο ρόλο στην καθημερινότητα για τον απλούστατο λόγο πως είναι πάντα παρόν στην έκθεση της ζωής τού καθενός.
Το κιτς και ό,τι το διέπει, είναι υπαρκτό στοιχείο τής καθημερινής ζωής, είναι ο οικείος χώρος συνήθως των μικροαστικών πλειοψηφιών (ή των νεόπλουτων) οι οποίες ζουν και συμπεριφέρονται αντίθετα από όλα όσα οι «λίγοι» αποστρέφονται και το εξοβελίζουν στο πυρ το εξώτερο…
Είναι λοιπόν αυτονόητο το χιλιοειπωμένο ερώτημα: «Τι είναι το κιτς;»
Μια βιαστική απάντηση στο ερώτημα θα είναι επιπόλαιη. Είναι σαν να αναρωτιέται κανείς, τι είναι η Ελευθερία; Τι είναι το ωραίο; Τι είναι το άσχημο; τι είναι η Μουσική; Ερωτήματα στα οποία δεν μπορεί να δοθεί σύντομη απάντηση γιατί ακολουθούν πολλές άλλες απορίες και διευκρινήσεις…
Το κιτς, θεωρητικά, δεν είναι η άλλη πλευρά του ωραίου όπως πολλοί υποστηρίζουν. Δεν είναι αποκλειστικά το άσχημο, το αντιαισθητικό, το φτηνιάρικο, το κακοσχηματισμένο ή το παραφορτωμένο ή το κακόηχο. Μπορεί όμως να είναι εκείνο που ξεπερνάει ό,τι επικρατεί «ως ορθό» στην αγορά τής αισθητικής, αλλά και αυτή η έννοια, δεν μπορεί να προσδιορίζεται από μειονότητες που κρίνουν και αποφασίζουν από τη θέση των ειδημόνων…
Θέλω να υποστηρίξω από αυτό το κείμενο πως, οι αναπόφευκτες και πάγιες ταξικές αισθητικές αντιθέσεις τής σύγχρονης ζωής, επιβάλλουν κατά πολύ τους διαχωρισμούς του ωραίου από εκείνο που ξεχωρίζει ως κιτς. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, όπως για παράδειγμα τα επιτηδευμένα σχισίματα στα τζιν παντελόνια αγοριών και κοριτσιών. Κάτι τέτοιο, στις εποχές του ’60-’70-’80, θα ήταν απαράδεκτο, κακόγουστο, έως και ένδειξη φτώχειας! Τα τατού στο σώμα ήταν κάποτε για τη δυτική κοινωνία σημάδι… περιθωρίου και ασχήμιας… Τα αλλοπρόσαλλα χρώματα στο ντύσιμο ήταν κάποτε απαράδεκτα και μη ανεκτά. Όλα αυτά, στην εποχή μας, εποχή απόλυτης ελευθερίας στα ενδυματολογικά «προσωπικά δεδομένα», με τα ατομικά δικαιώματα όμως καταπατημένα σε όλο τον κόσμο, βεβαίως-βεβαίως, σε κοινωνίες όπου συνεχίζεται η ισχυρότατη «παράδοση» ο πλούτος να περιορίζεται όλο και σε λιγότερους πολίτες, το ξέσπασμα, η εκτόνωση των τάσεων, της κάθε μόδας, των αισθητικών ρευμάτων, ακόμα και των ακραίων εκφράσεων των τεχνών, είναι για τον άνδρα-γυναίκα πολίτη, λύτρωση αναγκαία. Δεν νοείται έκφραση «ορθολογική», που να είναι απαλλαγμένη από υπερβολές ή άλλες παγίδες. Το κιτς ίσως να είναι η κουρασμένη από το χρόνο και το πνεύμα τέχνη. Μια περασμένη και μαραμένη ανθοφορία πνευματικών προϊόντων, η οποία οξειδώνεται μέσα σε χρόνους που έχουν ξεπεράσει τις παλαιότερες αισθητικές ανάγκες. Το «ωραίον» τού παρελθόντος καταλήγει, τις περισσότερες φορές, ξεπερασμένο και η φωτεινή του πλευρά παύει να φωτίζει τις αισθήσεις μιας σύγχρονης οπτικής που «μετράει» τα έργα με «άλλους» νεότερους κανόνες και μόδες, οι οποίες πρυτανεύουν στις νεότερες ανάγκες τής κάθε εποχής…
Επανέρχομαι όμως στο ερώτημα: «τι είναι το κιτς»;
Μήπως είναι ό,τι παλιώνει και ξεπερνιέται μέσα στο χρόνο; Με μια καταφατική απάντηση θα αδικούσαμε τα τόσα αντικείμενα και έργα τέχνης τα οποία μένουν κλασικά στο πέρασμα των χρόνων, των αιώνων και των χιλιετηρίδων. Ο χρόνος δεν μεταμορφώνει σε ευτελές ένα οποιοδήποτε έργο. Το παλαιό κομοδίνο της γιαγιάς από την Τραπεζούντα, δεν κινδυνεύει διόλου! Αντιθέτως, ο χρόνος και η ιστορία του κομοδίνου που μεταφέρθηκε μέσα στη φωτιά, εν μέσω καταστροφής, καθιστά το κομοδίνο αντικείμενο ιδιαίτερης μνήμης, φορτισμένο με το δράμα της γενιάς του ξεριζωμού. Συναισθηματικές φορτίσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τυχόν αισθητικές… ατέλειες τού κομοδίνου.
Εάν μεταφερθούμε στο χώρο της Μουσικής, εκεί, για να προσδιορίσουμε το κιτς, θα πελαγοδρομήσουμε…
Θα ήθελα να αντικρούσω την άποψη που εύκολα υποστηρίζει πως το κιτς (στο τραγούδι) ισοδυναμεί αποκλειστικά με το σκυλάδικο. Είναι μια εύκολη, επιδερμική και βιαστική απάντηση αυτή. Ένας τέτοιος προσδιορισμός «ξεχνά» πως τα ευτελή μουσικοστιχουργικά στοιχεία δεν συναντώνται μόνο στα σκυλοτράγουδα αλλά προεκτείνονται και σε άλλα μουσικά είδη που φέρουν την… καθαγιασμένη ορολογία «έντεχνο», «μπαλάντα», «νεοκυματικό», «λαϊκό», «ροκ», αλλά και σε πιο λόγιες, ακόμα και ιδιαίτερης κλασικής φόρμας, μουσικές. Εάν ψάξει κανείς με παρατηρητικότητα θα πέσει επάνω σε «αμαρτίες» προχειρότητας και ελαφράς συνείδησης συνθέσεις…
Δεν γνωρίζω πώς έχει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του την έννοια του κιτς. Ομολογώ πως κι εγώ δεν γνωρίζω ακριβώς. Εκείνο που ξέρω είναι πως υπάρχουν στιγμές που με γοητεύει κάτι που μετά, όταν το σκέφτομαι λίγο περισσότερο (με περισσότερη λογική), αρχίζει να περιορίζεται ο αρχικός αισθητικός ενθουσιασμός μου. Εκείνη τη στιγμή μπαίνουν κανόνες, θεωρήματα, ιδεολογήματα, δημιουργείται ένας συναισθηματικός-θεωρητικός αχταρμάς, μια εκλογίκευση, που μου αλλάζει την πρώτη άποψη…
Δεν μου αρέσουν αυτές οι αισθητικές κωλοτούμπες και νιώθω αμήχανος για την τόσο εύθραυστη τοποθέτησή μου.
Θεωρώ πως το κιτς είναι κάτι αρνητικό και κακόγουστο που-όμως- καταγράφεται μέσα στο μυαλό τού καθενός με διαφορετικό… κώδικα.
Τα έργα τέχνης, όμορφα και άσχημα, βρίσκουν πάντα τον αποδέκτη και δημιουργούνται χάρις σ’ αυτόν. Ό,τι και να δημιουργηθεί, θα φτάσει κάπου. Κάποιος θα περιμένει πάντα στο ποτάμι ώσπου το νερό να φέρει μπροστά του κάτι… Αυτή η κινέζικη ρήση θα υπάρχει, ανεξάρτητα από την ποιότητα του δημιουργήματος. Επειδή ο κόσμος δεν μπορεί να είναι ενιαίος, ίσος, ομοιογενής και μόνο σοφός, το καλό έργο θα συμπορεύεται με το φθαρμένο (και με το κιτς) και θα ανταγωνίζονται πάντα, σε ένα πλαίσιο κατά το οποίο το ωραίο και το άσχημο είναι κανόνες δημιουργίας.

Posted in Από 4/2010 και μετά | Tagged , | Σχολιάστε

Ο γρίφος των λέξεων (30/7/2016)

Σχολιάκι 255
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ο γρίφος των λέξεωνΤις φοβάμαι πάντα τις λέξεις. Και έχω παρατηρήσει πως πολλές φορές, σχεδόν πάντα, ο περισσότερος κόσμος τις αντιμετωπίζει με… θράσος και συχνά με υπερβολές. Αίφνης, πριν από χρόνια, άρχισε να επικρατεί ένας αδόκιμος όρος που ήθελε να διατυπώσει το κάτι παραπάνω από τη λέξη «καλύτερα» και τότε, άρχισε να κυκλοφορεί από το νεανικό κοινό το «καλυτερότερα»! Δεν υπήρχε σε κανένα λεξικό καταχωρημένη η λέξη και οι γλωσσολόγοι σάστισαν μπροστά σε αυτό το… λεκτικό ατόπημα. Τότε, και πάλι, λειτούργησε το γνωστό περί «φθοράς τής ελληνικής γλώσσας από τις νέες γενιές» και για τον «κίνδυνο καταστροφής της γλώσσας μας» και άλλα παρόμοια.
Όντως η εποχή μας δεν εμποδίζει την προσωπική έκφραση του δημόσιου λόγου, ο οποίος έστω και αλλοιωμένος διαχέεται προφορικά, γραπτά, μέσω TV, μέσω ΜΜΕ και μεγάλης δημοσιότητας. Για παράδειγμα, το ορατό πεδίο της ζωής μέσω ιστορικών ντοκουμέντων, κινηματογραφικών, βιβλιογραφίας, φωτογραφιών, αφηγήσεων, κατάφερε να καταγράψει επαρκώς τις καταστροφές του ΄Β παγκόσμιου, αλλά και του Ά πολέμου. Και τι δεν είδαν τα μάτια μας. Βομβαρδισμούς, καταστροφές, κολαστήρια, βανδαλισμούς, κτηνωδίες, καύσεις βιβλίων, γενοκτονίες, εκατόμβες νεκρών με εκατομμύρια αδικοχαμένους.
Όμως δεν με ικανοποιεί η περιγραφή μου. Νιώθω πως οφείλω να βρω τρόπους διατύπωσης πιο πειστικούς, πιο σαφείς, να διατυπώσω με λέξεις την τραγικότητα των εποχών, αλλά δεν μπορώ να αντικαταστήσω γραπτώς τις εικόνες και τις φωτογραφίες που εγκλώβισαν τα γεγονότα στον φακό κι έτσι απαθανάτισαν στο διηνεκές τα συμβάντα του παρελθόντος. Χρειάζονται πάντα ικανοί συγγραφείς και λογοπλάστες ποιητές για να περιγράψουν την οδύνη, την βία των πολέμων και τις εξοντώσεις που συνέβησαν… Ο αφηγηματικός και βαθύτερος γραπτός λόγος τους συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να χαραχτεί στην παγκόσμια συνείδηση.
Και τώρα, στην εποχή μας, μετά τον «ψυχρό πόλεμο» κατά τις δεκαετίες μετά τη λήξη του ΄Β πολέμου, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, όλο και βαθύτερα, αντιλαμβανόμαστε πως ένας «άλλος» πόλεμος, ακόμα πιο υποχθόνιος, επικίνδυνος, αιμοβόρος, αδίστακτος, κυνικός, σκοταδιστικός, παράφρονας, μακάβριος, ανελέητος, βάλε κι άλλες λέξεις αναγνώστη μου, για να περιγραφεί το μέγεθός του, η απειλή για την ανθρωπότητα είναι και πάλι παρούσα! Υπάρχει, και παρακολουθούμε πλέον καθημερινά ομαδικές σφαγές, μέσα στο ευρωπαϊκό σπίτι μας, στα εδάφη μας, στις κοινωνίες μας, οι οποίες θεωρούσαν πως το «κακό» συμβαίνει (ευτυχώς) μόνο μακριά μας… Δεν προλαβαίνουμε να διαβάζουμε για εν ψυχρώ σφαγές, για ομαδικές δολοφονίες, για την ανθρώπινη καταρράκωση που προκαλείται από μια ιδιάζουσα τρομοκρατία, ισλαμικού τύπου, με ιστορικά και θρησκευτικά αίτια, αλλά κυρίως με κίνητρα που εδράζονται στην εκδίκηση και τον φανατισμό, καθώς και νέες μεθόδους απάνθρωπης σκληρότητας…
Πολλοί ονομάζουν αυτή τη νέα (σχετικά) μηχανή καταστροφής, «ισλαμικό φασισμό», «ισλαμοφασίστες». Δεν ξέρω ακόμα αν συνοψίζεται σε αυτή τη σύνθετη λέξη πια, αυτός ο νέος όλεθρος που-επαναλαμβάνω-απλώνεται και στην Ευρώπη με γοργούς ρυθμούς, με απλούς τρόπους και τόσο σκληρές μεθόδους, τους οποίους δύσκολα μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει…
Τα τόσα πολλά παραδείγματα των ταγμάτων αυτοκτονίας των καμικάζι, που ανατινάζονται έτσι ξαφνικά τυλιγμένοι με βόμβες, δεν ήταν συχνός τρόπος επίθεσης. Οι τεχνολογίες και σ’ αυτό το θέμα εντυπωσιάζουν!
Η λέξη «φασισμός» δεν διατυπώνει το σημερινό μοντέλο τού απόλυτου μιλιταριστικού αυταρχισμού, αλλά ενός παλαιότερου πλέον ιστορικού ανακλαστικού, που-νιώθω πως δεν αναλύει, ούτε φωτογραφίζει επαρκώς την ψυχαναλυτική μορφολογία της λέξης φασισμός…
Αναζητώ κι εγώ να ανανεώσω το λεξιλόγιό μου περί αυτού (όπως και περί πολλών άλλων). Οι λέξεις, έννοιες, φασισμός-ναζισμός-γκεμπελισμός-χιτλερισμός, σταλινισμός, είναι χαραγμένες με συγκεκριμένη βαρύτητα, καταγραμμένες πια στο συλλογικό υποσυνείδητο που διατηρείται ακόμα και στην εποχή μας. Εβδομηνταέξι χρόνια μετά! Είναι μια βαριά κληρονομιά που ρίζωσε ως πανανθρώπινη έκφραση μίσους προς το διαφορετικό φύλο, χρώμα, ιδέες, έθνος. Το αν οι σύγχρονες δυνάμεις, αυτής τής απεχθούς ακροδεξιάς «κουλτούρας», παραμονεύουν στην Ευρώπη (και στη χώρα μας) για να επωφεληθούν από τη λαίλαπα που μαίνεται, αυτό είναι επίσης ένα μέγα θέμα που μας απασχολεί.
Ο Τζιχαντισμός και οι αντίστοιχες ακρότητες που αιματοκυλούν σήμερα (για τους δικούς τους λόγους) την ανθρωπότητα, άραγε πώς θα διατυπωθούν, πώς θα αναλυθούν λεκτικά; Μήπως οι παλαιές λέξεις-έννοιες δεν αρκούν για περισσότερη κατανόηση; Και αν φαίνεται κομμάτι φαιδρό, όταν καίγεται ο κόσμος, εγώ να ψάχνω καταλληλότερες γλωσσολογικές διατυπώσεις, συγχωρείστε με φίλοι, φίλες… Δεν απομακρύνομαι από το μέγα πρόβλημα της εποχής. Προσπαθώ να διατυπώσω με λέξεις την τραγικότητα του νέου πολέμου που διεξάγεται, αλλά κάτι μου λείπει από τον λεκτικό προσδιορισμό, αυτή τη φορά…
Αφελής αμετροέπειά μου;

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Εξορίες, εκτοπίσεις, κακουχίες (26/7/2016)

Σχολιάκι 254
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Μα, τι το ήθελες άνθρωπέ μου εκείνο το «Εγώ έξι μηνών ήμουν πολιτικός κρατούμενος στο Παρίσι» και γέλασαν και τα έδρανα, έδωσες θέμα στους γελοιογράφους, στο διαδίκτυο, στα ΜΜΕ, στις παρέες των καφενείων, και όπου ανθρώπινο σώμα και ψυχή; Η ρήση αυτή θα σε ακολουθεί για όλη σου τη ζωή, έφτιαξες και έβαλες μόνος σου τη θεατρική μάσκα τής αστειότητας. Από τη μια λες ότι τιμάς τους αγώνες τής Αριστεράς και συγχρόνως τη ρίχνεις στα πολύ… μαλακά με το να εκλαμβάνεις τη διαμονή σου στο Παρίσι κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής σου, ως «πολιτική εξορία»… Έλεος! Μας έκανες να χάσουμε (πάλι) τις λέξεις, τις έννοιες και τον σεβασμό σε αναφορές που έχουν πλέον ηθική κι αξιακή χρήση.
Δεν ξέρω αγαπητέ αν έχεις προσέξει πως τα πράγματα δεν είναι όπως στη δεκαετία του ’80, όπου συνηθιζόταν (κάκιστη συνήθεια της εποχής) η… άνεση να δηλώνει ο κάθε πικραμένος, «αντιστασιακός», έστω και αν πέρναγε έξω από το αστυνομικό τμήμα τής γειτονιάς του… Όταν πήγαινε στη Γαλλία, Ιταλία και συναντιόταν στις καφετέριες με το ελληνικό στοιχείο αντιχουντικού αγώνα (δήθεν). Ιδιαίτερα κάποιοι από εκείνους που πολιτεύονταν, φρόντιζαν να φτιάχνουν βιογραφικό κατάλληλο για την περίπτωση βάζοντας μέσα στο κείμενο οπωσδήποτε λέξεις κλειδιά: φυλακή, εξορία, εκτόπιση, βασανιστήρια και άλλες παρεμφερείς, για να συγκινηθεί ο τότε ψηφοφόρος από την επτάχρονη ταλαιπωρία που είχαν επιβάλει οι συνταγματάρχες της χούντας. Όχι πως δεν υπήρξαν πραγματικά δύσκολες συνθήκες με πραγματικά βασανιστήρια, εξορίες και φυλακές για πολύ κόσμο, κυρίως όλους εκείνους που δεν εξαργύρωσαν τη ζωή τους με ό,τι υπέστησαν… Η πρόσφατη ιστορία τα γνωρίζει αυτά.
@@@
Τι τα επαναφέρεις άνθρωπέ μου όλα ετούτα; Γιατί προκαλείς τη μοίρα σου και ελαφραίνεις τα νοήματα αυτά προκειμένου να έλθεις στα ίσα με τους πραγματικούς αντιστασιακούς των δύσκολων καιρών;
Δεν ξέρω εάν κατάλαβες, αλλά αυτά τα ηρωικά και πατριωτικά μάς έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια. Ίσως γιατί οι λέξεις αυτές κούρασαν τον κόσμο (ναι, και οι λέξεις έχουν τις δικές τους αντοχές και εξαντλούνται όταν δεν τους γίνεται σωστή χρήση). Ίσως επειδή το τοπίο είναι επιβαρυμένο με τόσες,

τεράστιες δόσεις αντίστασης, «αριστεροφροσύνης», «δημοκρατικότητας» και διαρκώς επαναλαμβανόμενης αφηρημένης λαϊκής δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα, λέξεις και προεκτάσεις «σήματα» κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Πάντως, παραδέξου κι εσύ ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πως τα σήματα και τα συνθήματα μέσα από τις λέξεις, κούρασαν τους πολίτες και πως θα πρέπει κι εσείς που τάζετε πως θα φτιάξετε «έναν καλύτερο-δικαιότερο κόσμο», θα πρέπει πριν απ’ όλα, να φτιάξετε ένα καλύτερο λεξικό που δεν μπορεί να είναι εκείνο το παλαιό και φθαρμένο μέσα από την απερίσκεπτη χρήση του. Εξ’ άλλου, όλοι συμφωνούν πως η γλώσσα είναι καθρέφτης της κάθε εποχής…
Αν μου επιτρέπεις αγαπητέ, κάνε τον κόπο να παρατηρήσεις τον λόγο (τις λέξεις που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί συνάδελφοι και ανταγωνιστές σου) και θα παρατηρήσεις πως διαφέρουν όσο και οι πολιτικές τους. Δεν είναι τυχαίες αυτές οι συμπτώσεις. Θυμήσου: είσαι κι εσύ πολίτης μιας χώρας της οποίας η γλώσσα είναι ακόμα ζωντανή, ενεργή και συνεχίζει να σηματοδοτεί έννοιες με παρελθόν και ισχυρά ιστορική μνήμη. Πώς έτσι εσύ, ένας νέος και υποσχόμενος πολιτικός που ομιλεί μπροστά στη χώρα, η οποία έχει ανάγκη από ριζικές αλλαγές, από ριζοσπαστικές πολιτικές, από ανατροπές και μεταρρυθμίσεις, έχεις αφήσει στην άκρη τη σημασία των λέξεων και των συμβόλων. Ο πολιτικός πολιτισμός (!) που ενίοτε επικαλείσαι κι εσύ στα λογύδριά σου, θα είχε αντίκρισμα μόνο αν χρησιμοποιούσες τις φράσεις και τις λέξεις με περιεχόμενο και σε χρόνο ρεαλιστικό και σύγχρονο. Όχι με οξειδωμένα υλικά σε στιλ «Ήμουν πολιτικός κρατούμενος τους πρώτους έξη μήνες τής ζωής μου»!!! Μ’ αυτό τον τρόπο, αλλοιώνεις την έννοια του «εξόριστου» και του πολιτικού κρατούμενου.
@@@
Θυμάσαι μήπως όλους εκείνους τους ταλαίπωρους των εξοριών τι δράμα πέρασαν; Γι’ αυτό και η παράταξη η δική σου (τα χρόνια πριν τη γέννησή σου) έφτιαξε Μακρόνησο, Γυάρο, Κάρπαθο, Λέρο, Ακροναυπλία, Ικαρία, Τρίκερι, Χανιά, Κέρκυρα, Αϊ Στράτη, Αίγινα, Μυτιλήνη, ερείπια τώρα των κολαστηρίων τής Μεταξικής Δικτατορίας, του Εμφυλίου και της Χούντας. Για γύρνα πίσω τον χρόνο και θυμήσου… Στάσου για λίγο στη λέξη μόνο: Εξορία! Την άκουγα από τις διηγήσεις τής γενιάς των γονιών μου και ανατρίχιαζα στο άκουσμά της. Εκεί πέρναγαν από όλες τις «απαραίτητες διαδικασίες». Ξύλο, βασανιστήρια, φάλαγγες, ατιμώσεις, βιασμοί, ό,τι πιο απάνθρωπο μπορούσε να φανταστεί ανθρώπινος νους, προκειμένου να σπάσει το ηθικό τού πολιτικού αντιπάλου… Πώς μπόρεσες λοιπόν άνθρωπέ μου να ξεστομίσεις τέτοια φράση; Ποιος συμβουλάτοράς σου πρότεινε κάτι τέτοιο; Μήπως-λέω μήπως- θα πρέπει να τον απολύσεις πάραυτα; Δεν μου πέφτει λόγος βέβαια, αλλά μόλις σε άκουσα εκεί στη Βουλή και μετά το γέλιο τής αρκούδας που έπεσε από τους συναδέλφους σου, αναρωτήθηκες «γιατί γελάτε;». Τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου: «Άβυσσος η ψυχή τού ανθρώπου»

@@@
Και γιατί την ξεστόμισες αυτή τη φωτοβολίδα μεσοκαλοκαιριάτικα και μας έδωσες «θέμα»; Για να σε δοξάσουν οι περί της αυλής σου, ή για να έχεις

περισσότερη αντανάκλαση στο πόπολο; Πώς δηλαδή μπορεί να λειτουργήσει θετικά για σένα μια τέτοια «υπενθύμιση» περί της αγωνιστικής σου ανδρείας από γεννησιμιού σου. Για διάβασε και άκου το: «Αντιστασιακός-εξόριστος σε ηλικία έξη μηνών στο Παρίσι»!!!
Πώς το ακούς; Εγώ, ομολογώ, γελοίο. Εάν τώρα εσύ βρίσκεις πως η φράση σου έχει ειδικό βάρος, θα πω το λατινικό de gustibus et coloribus non est disputandum (στα γούστα και στα χρώματα δεν χωράει συζήτηση). Εάν αυτή η γκάφα «πιάνει» στους οπαδούς σου, υπάρχει επιτακτική ανάγκη να αλλάξεις… οπαδούς! Ελπίζω πως θα έχεις ξανασκεφτεί τέτοιο λεκτικό ατόπημα το οποίο έχει προέκταση και στην πολιτική σου εργαλειοθήκη. Ένας αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει να διαθέτει ανακλαστικά κατάλληλα ώστε να μην επιτρέπει την γελοιότητα να εισχωρεί και να επικρατεί εις βάρος του.
Η χώρα, αγαπητέ πρόεδρε, δεν αντέχει περισσότερη κατρακύλα. Ήδη το πολιτικό ανθρώπινο δυναμικό της, έχει σημειώσει χαμηλότατα ποσοστά πνευματικής αξίας. Τώρα, εσύ ο ίδιος, την κατρακύλα αυτή τη βοηθάς με τις απαράδεκτες και απερίσκεπτες χρήσεις λέξεων και συμβόλων.
Α! να μην το ξεχάσω. Συγνώμη για τον ενικό. Εξ’ άλλου, πάντα πρέπει να συμπαραστεκόμαστε σε έναν άνθρωπο που είχε τόσο τραυματικές εμπειρίες στο ξεκίνημα της ζωής του…
Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 σχόλια