Σχολιάκι 476 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (25/6/2019) Το άλλο πρόσωπο του μέλλοντος

Σε πολλές ευκαιριακές συναντήσεις όλο και πέφτω επάνω σε γνωστά ή και λιγότερο γνωστά μου πρόσωπα. Δεν τα αναγνωρίζω αμέσως όλα· με κάποια απ’ αυτά, δυσκολεύομαι είτε γιατί έχω πολύ καιρό που δεν τα βλέπω, είτε γιατί η μνήμη έχει αποδυναμωθεί, είτε γιατί το άλλο πρόσωπο έχει κάνει αλλαγές για να… διορθώσει όποιες α-τέλειες έχει επισημάνει στα χαρακτηριστικά του. Ε, αυτό, προς το παρόν, συμβαίνει κυρίως στο γυναικείο φύλλο, δίχως καμία δόση αντιφεμινισμού από μέρους μου.
Άλλα πρόσωπα, άλλα χαρακτηριστικά, διαφοροποιήσεις, λίγο την προβληματική μύτη, λίγο το σαγόνι, την οδοντοστοιχία, τις συμμετρίες, το lοοk, κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες που διαμορφώνονται ούτως ή άλλως με την πάροδο του χρόνου, κάποια ρυτίδα, ένα ζάρωμα, μια πρόωρα ταλαιπωρημένη περιοχή, η ανασφάλεια μερίδας του γυναικείου φύλλου δεν αστειεύεται προκειμένου να ισορροπήσει (να προλάβει?) τη ροή του χρόνου, και τη φυσιολογική φθορά του δέρματος.
Εν τω μεταξύ, κάτι έχει πάρει το αφτί μου για τη Σεούλ, εκεί στη Νότια Κορέα, όπου οι πλαστικές επεμβάσεις είναι πλέον μια τεράστια βιομηχανία και συγκεντρώνουν απίστευτες μάζες γυναικείου και ανδρικού πληθυσμού από την παγκόσμια σφαίρα. Ιδιαίτερα οι γυναίκες που δεν αποδέχονται τον χρόνο και τη δύναμή του, σπεύδουν κατά σμήνη να αλλάξουν κάτι στο πρόσωπο, για να επιστρέψουν ωραιότερες, γοητευτικότερες, ανταγωνιζόμενες τις ομόφυλές τους μέσα στο πλήθος της καθημερινής ανωνυμίας.

Η πλαστική χειρουργική δεν είναι πλέον η ιατρική εξειδίκευση που μας ξαφνιάζει. Μαζικά και σε κύματα τρέχουν πολλοί άνθρωποι για πλαστικές επεμβάσεις. Μια σχεδόν αταξική προσέλευση για μια αναγκαία (κατά τη γνώμη του καθενός) αλλαγή εμφάνισης· διαφωνία με την παραμόρφωση του σώματος που προκαλείται από τον πανδαμάτορα χρόνο; Τι να είναι άραγε; Ένας σύγχρονος αλλά υπερφίαλος τρόπος να ξορκίσεις τον μεγάλο θεριστή; Αυτοπροστασία τής ανατομικής… προσωπικότητας μπροστά στην καθημερινή έκθεση και σύγκριση με τους συνανθρώπους μας; Ανασφάλεια μπροστά στον ανταγωνισμό της ομορφιάς που προκαλείται από την βιομηχανία του «ωραιότερου»; Να δεχθούμε πως η πλαστική χειρουργική καθρεφτίζει την… κουλτούρα των χαμηλών οικονομικών τάξεων και της πνευματικής ένδειας, η οποία υποδαυλίζεται από την πλύση εγκεφάλου των πάσης φύσεως βιομηχανιών της ομορφιάς; Θα ήταν μέγα λάθος. Στην ίδια επιλογή και μέθοδο καταλήγουν κυρίως γυναίκες με υψηλό οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα παλαιότερες αντιλήψεις να έχουν ανατραπεί.
Ακόμα και αυτή η αναζήτηση εργασίας σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς να εξαρτάται κατά πολύ από την περιποίηση και την ομορφιά και αυτό το δεδομένο, με την πάροδο του χρόνου, όλο και μεγεθύνεται… Σε πολλές χώρες πλέον διαβάζω πως «Από μικρά στα κορίτσια περνάει η άποψη ότι η έλλειψη μακιγιάζ είναι κοινωνική απρέπεια». Όλη αυτή η άκρως καπιταλιστική λογική και η εμπορικότητα τής ομορφιάς, διαπερνάει όλες τις κυρίαρχες αντιλήψεις για τη γυναίκα-αντικείμενο και τις σχετικές παραδόσεις.

Ο κόσμος θαρρείς και βαδίζει ενιαίος, στο τραπέζι του πλαστικού χειρουργού (εκτός πάντα κάποιων εξαιρέσεων). Ένας κόσμος ο οποίος θα πείσει ενδεχομένως τον υπόλοιπο να μιμηθεί το παράδειγμα. Να επιχειρήσει να… ομορφύνει, πέρα απ’ αυτό που του προσφέρει η φύση και το φύλο του. Πέρα από τον άδικο πολλές φορές Θεό, υπάρχει και η επιστήμη της πλαστικής. Εκεί μπορεί κανείς να «διορθώσει» τα λάθη του Θεού.
Εάν φανταστεί κανείς το αποτέλεσμα που θα έχει διαχρονικά η πλαστική επιστήμη στην ανθρώπινη ύπαρξη, θα πρέπει να υπολογίσουμε τις μαζικές «διορθώσεις» για να φανούμε πιο όμορφοι, τέλειοι, κομψοί, ποθητοί, ελκυστικοί κτλ. Διότι, στο βάθος το ερώτημα περιμένει να απαντηθεί, σε κάθε εποχή. Τι είναι το ωραίο; συγκρινόμενο με ποιο πρότυπο, όταν από εποχή σε εποχή αλλάζουν ακόμα και οι πιο όμορφες, οι πιο σέξι, οι πιο γοητευτικές;!
Κάτι μου λέει πως, από την εποχή των τατουάζ, περνάμε στην εποχή των πλαστικών διορθώσεων για περισσότερη ομορφιά και αυτοπεποίθηση.
Όλος ο κόσμος θα μετασχηματιστεί σε μια… Σεούλ και τα κέντρα ομορφιάς θα πυκνώνουν συνεχώς σαν τα κεμπαμπτζίδικα της κάθε γειτονιάς, που γεμίζουν με χοληστερίνη και λίπη τους νεοέλληνες.

Μμμμμ, θαρρώ πως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε αυτή την όλο και αυξανόμενη τάση περί «περισσότερης ομορφιάς», όχι μόνο και αποκλειστικά στη Νότια Κορέα, η οποία παρεμπιπτόντως διάβασα πως από αυτήν την βιομηχανία ομορφιάς κερδίζει 13 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως…
Υπάρχουν και άλλα πολλά παρόμοια παραδείγματα που με οδηγούν στη σκέψη πως αυτή η τεράστια παγκόσμια βιομηχανία ομορφιάς ωθεί τον κόσμο να αλλάζει ριζικά την ύπαρξή του: το σώμα, το πρόσωπο, το φύλλο! Μια παραληρηματική προσπάθεια να μετασχηματιστούμε σε «άλλον», σε «άλλην». Να «φύγουμε» από τον εαυτό μας. Να μην μας αρέσουμε πια όπως γεννηθήκαμε αλλά να αλλάζουμε σύμφωνα με τις επιταγές και τα μοντέλα που προβάλλουν, τής γυναικάρας ή του άντρακλα στο φιγουρίνι, στον Οίκο μόδας, στη διαφήμιση καλλυντικών, στην προτεινόμενη από τα ΜΜΕ αισθητική και μοντέλα.
Ηττηθήκαμε κατά κράτος εάν το θέμα της ομορφιάς συνεχίσει την επεκτατική του τακτική για περισσότερα κέρδη.
Στη Σεούλ-λέει- απαγορεύτηκαν έως το 2022 οι διαφημίσεις καλλυντικών! Αυτό και μόνο κάτι δείχνει στον ορίζοντα. Τι να κάνουμε; Να το προσπεράσουμε ή να συνεχίσουμε τον προβληματισμό μας γύρω από την σταδιακή και ποικιλότροπη αλλαγή τού μέλλοντος και του κόσμου που μας περιβάλλει; Μήπως, τελικά, καταλήξαμε να μην αντέχουμε τον εαυτό μας;

Νότης Μαυρουδής

 

 

 

 

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 475 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (18/6/2019) Το δίλημμα της απαγόρευσης…

Η απαγόρευση από την διεύθυνση του facebook κάθε ανακοίνωσης – ανάρτησης της Χρυσής Αυγής στις σελίδες του λογίζεται ως αξιέπαινη ενέργεια, αφού, όπως αναφέρεται «παραβιάζουν τους όρους της κοινότητας». Το πρωτοδιάβασα το βράδυ της 27/4 στο Έθνος. https://www.ethnos.gr/ellada/35608_facebook-mplokare-tis-selides-tis-hrysis-aygis-pic?utm_source=push&utm_medium=os

Φαντάζομαι πως είναι και μια πίεση της ΕΕ, προς τον διαδικτυακό κολοσσό, για να προστατεύσει το ευρύτερο κοινό από τέτοιες αναρτήσεις που βασίζονται στον διχασμό, στον ρατσισμό, στον ναζισμό, στην μισαλλοδοξία, είναι βαθύτατα πολεμοχαρείς, αντιευρωπαϊκές, ενώ προωθούν απάνθρωπες λογικές, οι οποίες στοχεύουν στην ανατροπή τού σύγχρονου πολιτισμού και της αστικής δημοκρατίας….
Θεωρώ πως η απόφαση αυτή περιορίζει, ως ένα βαθμό, την ανάπτυξη της λογικής τού νεοφασισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά δεν γνωρίζω και δεν γνωρίζουμε τις αντιδράσεις των στελεχών και των οργανώσεων της συγκεκριμένης νεοναζιστικής συμμορίας, ούτε των ψηφοφόρων της. Παρ’ όλο που το κόμμα τους έχασε ένα ποσοστό στις πρόσφατες εκλογές των Περιφερειακών-Ευρωπαϊκών και Δημοτικών εκλογών, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως όλα αυτά τα πανευρωπαϊκά κινήματα-ρετάλια των νοσταλγών τής φασιστικής οπισθοδρόμησης, τα οποία έχουν ήδη κάνει την παρουσία τους δυναμικά με επιθέσεις, ξύλο, ρατσιστική βία, σαμποτάζ, ποικίλες έκνομες δράσεις, επηρεάζοντας παράλληλα, ευνοϊκά προς τις ιδέες τους μεγάλες λαϊκές μάζες, θα αναχαιτισθούν από την απαγόρευση του facebook.
Είναι σίγουρο πως ο… στρατός των μελανοχιτώνων και της σβάστικας δεν θα μείνει βουβός και άπραγος· θα αναζητήσει άλλους τρόπους δημοσιότητας και θα ανιχνεύσει άλλους δρόμους, για να δηλώνει δια της βίας πάντα την παρουσία του για να ακούγεται η φωνή του…

Το δίλημμα είναι αυτονόητο: ενώ ένιωσα ορθή την απόφαση του facebook, συγχρόνως αισθάνθηκα να… αιωρείται μια απειλή μέσα από μια τέτοια, σημαντική θα έλεγα, απόφαση. Θεώρησα πως ο δημοκρατικός κόσμος θα πρέπει να είναι σε επιφυλακή για να αντιμετωπίσει την φασιστική ακροδεξιά, η οποία τώρα ίσως να δείξει ένα σκληρότερο «πολιτικό» πρόσωπο, χαρακτηρίζοντας την απαγόρευση ως δήθεν φίμωση των «ιδεών» της, από την «πουλημένη κυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα κόμματα της Βουλής». Οι «πελάτες» της ΧΑ, είναι έτοιμοι να πιστέψουν τυφλά όλους τους αρχηγούς, αρχηγίσκους, υπαξιωματικούς, επαγγελματικά στελέχη και παρατρεχάμενους μπράβους, αυτής της εγκληματικής οργάνωσης με επίσημη κομματική σφραγίδα.
Να επαναλάβω πως η πραγματικότητα έχει δείξει πως οι ψήφοι της ΧΑ κερδήθηκαν ΚΑΙ με την επίδειξη σωματικής βίας από μέρους της, ακόμα και μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες. Την ακολουθεί ένας κόσμος αλλοπρόσαλλος, ξενόφοβος, με χαμηλότατη παιδεία και μόρφωση, απληροφόρητος, αφελής και ευκολόπιστος μπροστά σε κάθε ισχυρό, επικίνδυνα ανιστόρητος και γι’ αυτό «ξεχνάει» εύκολα τις τραγικές σελίδες, ακόμα και της σχετικά πρόσφατης παγκόσμιας Ιστορίας.
Εν όψη των επερχόμενων ευρωπαϊκών εκλογών έγινε πολύς λόγος για την άνοδο των κομμάτων τής ακροδεξιάς. Το βλέπουμε να συμβαίνει έξω από τη χώρα μας και γνωρίζουμε τη δυναμική που διαθέτει αυτό το «πολιτικό» μόρφωμα στη δική μας χώρα. Δεν γνωρίζω αν οι επί μέρους αποκαλύψεις, από τη δίκη τής ΧΑ, για τις τεράστιες ευθύνες της σε αποδεδειγμένα(και αποδεκτά από τον ίδιο τον αρχηγό της) εγκλήματα, καθώς και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις  της θα σωφρονίσει τους ψηφοφόρους της· πολύ αμφιβάλλω. Ας ελπίσουμε όμως, οι τιμωρίες και οι ποινές που θα επιβληθούν εις βάρος τους να είναι υποδειγματικές και να παραδειγματίσουν επικεφαλής και ακολούθους σε μεγάλο βαθμό· την ίδια ώρα να ξανασκεφτούμε όλοι τις αιτίες που γέννησαν την Χ.Α. αλλά και την αρχική ανοχή κάποιων που θεώρησαν(?)… γραφικούς αυτούς τους κοινούς εγκληματίες. Να συνδεθούμε και πάλι με την ιστορική μας μνήμη και να θυμηθούμε πως ο φασισμός και οι ακόλουθοί του συνθέτουν αυτή την βίαιη μάζα που πλήττει και αρνείται τον σύγχρονο πολιτισμό και τις κατακτήσεις του, ενώ στη διάρκεια της δράσης της προκάλεσε δεινά, εκατομμύρια νεκρούς, τόσες καταστροφές και δυσκολίες στην ανθρωπότητα.

Η έννοια του Ουμανισμού είναι ανύπαρκτη και βρίσκεται υπό καταδίωξη από ένα παρόμοιο λαϊκίστικο κομματικό μόρφωμα, που υποστηρίζει τέτοιους εγκληματίες και υπανθρώπους, οι οποίοι επιθυμούν να επαναφέρουν τις βιαιοπραγίες των αγκυλωτών σταυρών και όλα τα σχετικά σύμβολα της… ανθρωποφαγίας. Η Ευρώπη, με τα αποτελέσματα στις εκλογές της 26ης Μαΐου το αποδεικνύει. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, εξουσία στην ακροδεξιά!
Ας ελπίσουμε πως, οι επιτελείς τού facebook, έχουν μελετήσει όλα τα σχετικά στοιχεία και όλους τους παράγοντες, οι οποίοι συνθέτουν αυτό το… πολιτικό σταυρόλεξο.
Η μόνη συμβουλή προς όλους μας: Ζωντανή ιστορική μνήμη κι επαγρύπνηση…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 474 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (8/6/2019) Το ζζζζζζζζζζζ του κώνωπα.

Είναι οι εφιαλτικοί μας επισκέπτες ιδιαίτερα τα καλοκαίρια, όταν ο καιρός και οι υγρασίες τα ευνοούν. Δεν τα θέλω για φίλους μου επειδή τσιμπάνε από ‘κει που δεν το περιμένεις. Φορείς επιδημιών και αλλεργικών παθήσεων, τα ακούω τις νύχτες, ζζζζζζζζζζζ, κουνάω τα χέρια μου μέσα στο σκοτάδι και μετά ξανά, ζζζζζζζζζ, αυτός ο τρομερός επισκέπτης που ετοιμάζεται και πάλι να εφορμήσει, για να μου ρουφήξει το αίμα και ο οποίος προσαρμόζεται σε κάθε εντομοκτόνο που θεωρούμε, εμείς οι «έξυπνοι», πως θα τα κατατροπώσει… Αμ δε.
Ο κώνωψ είναι εδώ, ως ύπαρξη αναγκαία (?) και πανταχού παρούσα.
Τις προάλλες διάβαζα ένα άρθρο, στο περιοδικό ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ (Νο. 112, 9/5/19), με τον τίτλο: «Τα έντομα-στυλοβάτες της ζωής»! Ανατρίχιασα· το άρθρο σημείωνε την ανησυχία του αρθρογράφου Βασίλη Κοριμέντζα ως προς τον κίνδυνο τα έντομα να εξαφανιστούν ή ακόμα και να μειωθεί ο τεράστιος πληθυσμός τους, χρήσιμος και απαραίτητος για το Οικοσύστημα…
Τριχόπτερα, πεταλούδες, σκαθάρια, μέλισσες, λιβελούλες, μύγες, ένας αμέτρητος πληθυσμός που συγκατοικεί μαζί μας και κάποια απ’ αυτά μας… ερωτεύονται τόσο πολύ, μόνο και μόνο για να μας πίνουν το αίμα. Ο Παγκόσμιος Οικονομικός Οργανισμός (WEF), ανακοίνωσε πως τα τελευταία χρόνια η μείωση του πληθυσμού των εντόμων έφτασε στο 41%. Η ανησυχία τού αρθρογράφου ήταν έκδηλη. Η μείωση των εντόμων-έγραφε- βάζει σε κίνδυνο την τροφική αλυσίδα. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως ο εφιαλτικός μου επισκέπτης της νύχτας, μου ήταν ωφέλιμος… Πως με τον άλφα ή βήτα τρόπο συμμετέχει στον κύκλο ζωής προς όφελος καί των ανθρώπων. Τέλος, πως θα πρέπει να κάνω στροφή 180 μοιρών (κωλοτούμπα το λέμε…) και πως τον έως τώρα εχθρό μου, θα πρέπει να τον… εκτιμήσω και ίσως- ίσως να τον αγαπήσω.

Εξαιρούσα από την αντιπάθειά μου και σεβόμουν (έως τώρα μόνο) τις μέλισσες επειδή φτιάχνουν το μέλι και συμμετέχουν στην γονιμοποίηση των φυτών , τις πεταλούδες για την ομορφιά και την αρμονική τους κίνηση, τα τριζόνια και τους γρύλους διότι είναι ωραία να τα ακούς τις νύχτες του καλοκαιριού, όχι όμως τα άλλα έντομα, ας πούμε τα κουνούπια, τα οποία και καταπολεμώ. Στο άρθρο αυτό έμαθα και το άλλο συγκλονιστικό: με κάποιους υπολογισμούς, η WEF υπολογίζει πως ο συνολικός πληθυσμός τους, ζυγίζει 17 φορές όσο η ανθρωπότητα!!! Ουάου θα έλεγαν στο χωριό μου…
Το οικοσύστημα, που μας φιλοξενεί, οφείλει αυτό που είναι, στον… τεράστιο αυτό μικρόκοσμο και τις κοινότητες των πάσης φύσεως εντόμων· με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τα έντομα-λένε- είναι χρήσιμα όντα, πέρα από τα ζζζζζζζζ και ό,τι άλλο συνεπάγεται και αυτό θα πρέπει να το αποδεχτώ και να συνθηκολογήσω, ακόμα και αν με γεμίζουν με κοκκινίλες και-μην το ξεχνάμε-μου ρουφούν το αίμα· ακόμα και όταν γνωρίζουμε πλέον πως είναι φορείς σπανίων παθήσεων, πολλές φορές και αθεράπευτων.

Δεν είμαι σίγουρος αν η πολιτική παίζει ρόλο και βεβαίως δεν μπορώ να γνωρίζω την άποψη του Ντόναλντ Τραμπ για την εντομολογική πολιτική της Αμερικής. Τα μόνα που έχω ακούσει είναι γύρω από τις συμπεριφορές του γενικώς προς το Οικοσύστημα και την Οικολογία, όπως και την αδιαφορία του προς την παγκόσμια ισορροπία.  Επίσης γνωρίζω πως το αντίπαλο δέος, που είναι η Κίνα, δεν μπορεί πλέον να παλέψει την μόλυνση των βιομηχανιών της· υπάρχουν επίσης και άλλες πολλές χώρες οι οποίες αδιαφορούν, για τα οικολογικά τέτοιου είδους, προκειμένου να παράγουν προϊόντα, χρήμα και εξουσία, και των οποίων η επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ρύπους πρέπει να πούμε πως ευθύνεται για τον ανυπολόγιστο πολλαπλασιασμό των κοινοτήτων των εντόμων, δημιουργώντας νέα είδη, άγνωστα στους εντομολόγους ερευνητές-επιστήμονες-οικολόγους.
Προσωπικά έχω μεσάνυχτα για τους κώνωπες και την τεράστια πολυποίκιλη οικογένεια τους· τον… αχανή κόσμο τους και άλλες περί αυτών λεπτομέρειες. Τον ήχο τους μόνο γνωρίζω τον οποίο και θεωρώ άκρως απειλητικό με αυτό το ζζζζζζζζζ που το ακούω να έρχεται, παραμονεύοντας θαρρείς το πότε θα με πάρει ο ύπνος, μη χαμπαριάζοντας και αγνοώντας την απειλή οποιουδήποτε φαρμάκου που φροντίζω να τοποθετώ για την εξόντωσή του.
Παρ’ όλη την φροντίδα τής δήθεν προστασίας μου, αυτό, αυτά, καταφέρνουν να εισδύσουν στον χώρο μου και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουν, σαν πολεμικό ελικόπτερο που προσπαθεί να… προσγειωθεί επάνω μου.

Κάποια στιγμή έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η σωματική θερμότητα και το αίμα τους, η αναπνοή τους, προσελκύει τους κώνωπες οι οποίοι τους «προτιμούν». Το διαπίστωσα με κοντινό μου πρόσωπο που υφίσταται καθημερινά αυτό το βάσανο. Από τότε, δεν σας το κρύβω, σπεύδω να καθίσω δίπλα του για να με αφήσουν στην ησυχία μου.
Συμπέρασμα: η συμπαράστασή μου στον αγώνα γύρω από την σωτηρία του Οικοσυστήματος και του πλανήτη θα είναι… συζητήσιμη, γιατί το μίσος μου για τα κουνούπια και τις μύγες, στην μεσημεριανή ή την βραδινή μου ραστώνη, είναι χρόνια ριζωμένη θεωρώντας πως είναι αναμφισβήτητα ο τοξικός (όχι ο ταξικός) μου εχθρός.
Σε αυτό το θέμα, αδέλφια και σύντροφοι, κάντε την Επανάσταση χωρίς εμένα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 473 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (3/6/2019) Στις όχθες του Ποταμιού…

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω κατά γενική ομολογία· υπάρχουν και ποτάμια όμως  που με τον καιρό στερεύουν, ξεραίνονται, άλλα σκεπάζονται από τις εργολαβικές υστερίες μιας πόλης η οποία δεν επιθυμεί να διατηρήσει την προσωπικότητά της επιθυμεί όμως να αποκτήσει δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, ή ακόμα, μετατρέπονται σε κάτι άλλο· σε ξεροπόταμο, σε τόπο μολυσμένο από τα ανεξέλεγκτα λήμματα των βιομηχανιών. Χάνουν το αρχικό τους τοπίο με την βλάστηση από το νερό που έρρεε και πότιζε τις όχθες του.
Η αναφορά μου όμως έχει να κάνει για ένα Ποτάμι με πλούσιο υλικό σε ανθρώπινο και πνευματικό επίπεδο, με σοβαρές πολιτικές θέσεις σε πολλά ζητήματα, με σημαντικές παρεμβάσεις σε εθνικά θέματα, παρ’ όλες τις αντιφατικές τοποθετήσεις του αρχηγού του, τις δημόσιες και απερίσκεπτες διαφωνίες και αντιθέσεις κομματικών στελεχών του χώρου του. Ο πολιτικός χώρος αυτός, με κεντρώα δημοκρατικά χαρακτηριστικά, υπήρξε το 2015 ο πιο αξιόλογος ενδιάμεσος πολιτικός χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων. Οι πολιτικές παλινδρομήσεις του όμως, σε κάποια σημεία έμοιαζαν παλιμπαιδισμοί οι οποίοι το έφθειραν, το κούρασαν και, δίχως να το αντιληφθούν τα ηγετικά στελέχη του, αλλοίωσαν τον χαρακτήρα του, παρ’ όλο που τα βασικά του αξιόλογα στελέχη παρέμειναν σταθερά στις πολιτικές τους θέσεις και αναλλοίωτα περί δημοκρατικού κοινωνικού και κομματικού φρονήματος.
Δέχτηκε πολλή λάσπη στην παρατεταμένη εποχή του βρώμικου διαδικτύου των fake news και του facebook  που είναι και η πιο… δημοφιλής πλευρά του internet.

Συνηθισμένα πράγματα, θα μου πεις, στην ελληνική πολιτική ζωή, όπου ο κομματικός ανταγωνισμός δείχνει πως αγνοεί τον πολιτικό πολιτισμό και τέτοιου είδους δεοντολογίες. Το αντιλαμβάνεται κανείς ανάγλυφα και καθημερινά στις διάφορες δημόσιες γραπτές, οπτικές και ακουστικές παρεμβάσεις με τον γενικό τίτλο: ΜΜΕ.
Το Ποτάμι, ορφανό από τέτοια Μέσα, πορεύτηκε δύσκολα με τον επιφανή δημοσιογράφο και Πρόεδρό του να αυτοσχεδιάζει επί της δύσκολης και ασφυκτικής ανάγκης προσδιορισμού του πολιτικού χώρου στον οποίο θα έπρεπε να δράσει και να προχωρήσει. Η αλήθεια είναι πως ο Σταύρος Θεοδωράκης, αν και προοδευτικός άνθρωπος, δυσκολεύτηκε σε κρίσημες στιγμές να επιλέξει ορθότητα απόφασης. Μου έρχεται ως ενδεικτικό πρώτο παράδειγμα την αποδοχή από τον Πρόεδρο της παραίτησης από το κόμμα τού συγγραφέα Νίκου Δήμου, λόγω αντικληρικών θέσεων ή αν θέλετε αντίθετων θρησκευτικών αντιλήψεων… Ουσιαστικά, διεγράφη (2014). Εκεί, πραγματικά ξαφνιάστηκα διότι καταπατήθηκε η ελευθερία της γνώμης μέσα σε ένα κόμμα, το οποίο θα περίμενα να επιτρέπει και να κατοχυρώνει την ατομική έκφραση, την θρησκευτική και ιδεολογική άποψη, κάποια από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δηλαδή, αν ήθελε να είναι πραγματικά ριζοσπαστικός πυρήνας …
Ας μην θεωρηθεί «ξεχασμένη ιστορία» αυτό το κρούσμα ανελευθερίας. Ο αρχηγός, αργότερα, θα ζαλιστεί από τις βόλτες και τις μετακινήσεις σε «όμορους» πολιτικούς χώρους με τις αψυχολόγητες πρωτοβουλίες του και με τις καταγγελίες των μελών ακόμα και της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία, σε πολλές των περιπτώσεων, αγνοούσε αυτές τις πρωτοβουλίες.

Φθορά, λέγεται όλο αυτό που συνέβαινε και αφαιρούσε δύναμη και ενέργεια από το σύνολο των στελεχών του. Γνωρίζω από σοβαρά και έγκριτα στελέχη του Ποταμιού, την αντίθεση και την απογοήτευση που εισέπρατταν κατά τη διάρκεια εκείνης της επιπόλαιης περιόδου των κομματικών επαφών, για το περίφημο «άνοιγμα προς τις προοδευτικές δυνάμεις»…

Τώρα, το Ποτάμι μάς τελείωσε. Ανακοίνωσε την παύση της λειτουργίας του, ως προς την περίοδο των εθνικών εκλογών, τουλάχιστον. Από το 2014 έως το 2019 απασχόλησε τη δημοκρατία μας, πρέπει να πω με προοδευτικό. αρκετά θετικό και πολιτισμένο τρόπο. Τήρησε την υποχρέωση του πολιτικού πολιτισμού περισσότερο από κάθε άλλο κόμμα και, παρ’ όλο το μεγάλης διαρκείας μικρό του ποσοστό, αντιπολιτεύτηκε με αξιοπρέπεια, στο πλαίσιο των κανόνων και της πολιτικής δεοντολογίας, υποστηρίζοντας δύσκολες αποφάσεις σε εθνικά και κοινωνικά θέματα.
Θα μας λείψει η ύπαρξή του. Το κενό που θα δημιουργηθεί στη σημερινή συγκυρία, θα δυσκολέψει τους ψηφοφόρους που αναζητούν τον ιδιαίτερο δρόμο γύρω από το δημοκρατικό πνεύμα. Ιδιαίτερα για τους πολίτες οι οποίοι αναζητούν νεότερες πολιτικές αντιλήψεις, πάντα μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο, χωρίς κομματικούς ρεβανσισμούς και πολιτικοκοινωνικές οπισθοδρομήσεις· συνθήκη η οποία είναι απόλυτα αναγκαία στη σημερινή Ελλάδα. Αναφέρομαι σε όσους υπήρξαν ψηφοφόροι και όχι στη ρητορική θέση τού… συλλυπούντος.
Τώρα, έμεινα κι εγώ μόνος σε μια όχθη του Ποταμιού. Εάν παραμείνω θα δω όλα τα αναμενόμενα. Ξηρασία και αδρανές τοπίο· μένει να ψάξω ξανά μια ελπιδοφόρα πολιτική χαραμάδα, να στραφώ κι εγώ στα εναπομείναντα στελέχη του Ποταμιού τα οποία υπέστησαν το βάρος των προβλημάτων, σε αντίθεση με τους διαφωνούντες που την… έκαναν σε άλλες κομματικές τρύπες ωσάν τυφλοπόντικες· και αυτοί δεν ήταν λίγοι…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 472 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (28/5/2019) Θα γίνει της που…(μπιιιιιιιπ) ή «Θα γίνει τής πουτάνας»

Εδώ τώρα, με αυτό το κείμενό μου, νομιμοποιούμαι να γράφω λέξεις που δεν χρησιμοποιώ για λόγους στοιχειώδους αισθητικής και τις αποστρέφομαι συστηματικά, αλλά επίτηδες αυτή τη φορά αφήνω να παρασυρθώ από τον υψηλό, ευγενή και αξιοπρεπή λόγο τού αξιότιμου Κου δήμαρχου Βόλου, Αχιλλέα Μπέο, ο οποίος χρησιμοποίησε παρουσία του υπερήφανου λαού τού Βόλου, την φράση του σημερινού μου τίτλου!
Δείτε και ακούστε: https://www.ethnos.gr/politiki/41115_panigyriki-epaneklogi-mpeoy-ston-bolo-tha-ginei-tis-poyt-dilose-vid

Σήμερα, επόμενη μέρα των εκλογών της 26ης Μαΐου, με τα απίστευτα ποσοστά σε κάποιους, απίστευτου λαϊκισμού, υποψηφίους, καθώς και σε σχηματισμούς ακροδεξιούς μικρών συνδυασμών, ο εν λόγω δήμαρχος, που είναι και… star στο χώρο της νυχτερινής και ποδοσφαιρικής μπίζνας, κερδίζει για δεύτερη φορά τον δήμο και μάλιστα με ισχυρή δύναμη· δηλαδή να τον ακολουθούν μεγάλες μάζες και με λαϊκό ρεύμα αναμφισβήτητο.
Σκέφτομαι λοιπόν πως ένας τέτοιος δημοτικός Άρχοντας (το άλφα με κεφαλαίο), για να ξεστομίζει τέτοιες εκφράσεις δημόσια, σημαίνει πως και εμείς οι ταπεινότεροι, μπορούμε (εν δυνάμει) να χρησιμοποιούμε τέτοιες λέξεις τις οποίες θεωρούσαμε και… κακές, υποτιμητικές, απαγορευτικές, απρεπείς, του υποκόσμου, του πεταματού, πρόστυχες και ό,τι άλλο θέλετε…
Ο «μεγάλος» τα λέει έξω από τα δόντια· δόντια που έτσι και αποφασίσει να σε δαγκώσει, την πάτησες… Ευτυχώς, δεν υπάρχει λογοκρισία στον δημόσιο λόγο κι έτσι έχουμε το προνόμιο της ελεύθερης έκφρασης ως λαός, ως κοινωνία, ακόμα και ως δημοτική Αρχή. Τείνω να ανακράξω πως: «Ο Λαός ε ν ί κ η σ ε»!

Αθροίζοντας όλα αυτά, συνάγω πως οι λέξεις και ό,τι σηματοδοτούν αυτές, δεν φταίνε σε τίποτα απ’ όλα αυτά που τους αποδίδουν οι… διανοητές και οι κουλτουριάρηδες. Έξω απ’ τα δόντια λοιπόν. Οι λέξεις να πέφτουν σαν διαμάντια στην άμμο! Αυτό το τελευταίο δεν θυμάμαι αν το έχω ακούσει ή διαβάσει· ίσως να είναι και δική μου φράση, προσπαθώντας να προβάλλω την αναγκαιότητα της περισσότερης… ελευθερίας του λόγου. Ο «λαός» του ευγενέστατου Κου Μπέου, μόλις άκουσε «θα γίνει της πουτάνας» ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, προς πείσμα όλων εμάς των οπισθοδρομικών της γλωσσικής προστασίας, οι οποίοι το είδαμε να διαδίδεται στο διαδίκτυο, να γίνεται viral και ανατριχιάσαμε από τον λεκτικό ξεπεσμό… Δεν χρειάζονται τα μπιιιιιιιπ και οι ντροπές.
Ο δήμαρχος είναι πρωτοπόρος! Πάει τέλειωσε. Μπορούμε να είμαστε πιο θαρραλέοι και να παραδεχτούμε πως οι χθεσινές εκλογές καταγράφηκαν με αυτή την φρασούλα του δημάρχου. Το «θα γίνει» μπορεί να έχει και παρατατικό, «έγινε». Υπάρχει λοιπόν η φράση-απάντηση στο ερώτημα περί εκλογών: «Τι έγινε;» «Της πουτάνας», και αυτό το δανείζομαι -επαναλαμβάνω-από τον δήμαρχο.

Όμως δεν θα συμμεριστώ τον… σοφό ελληνικό λαό του Βόλου. Δεν θα χειροκροτούσα σε αυτή την υπόσχεση του δημάρχου, ο οποίος υποθέτω πως ήθελε να πει πως θα αναλάβει και άλλες δράσεις στην πόλη ώστε να εντυπωσιαστεί ο κόσμος. Ε, εκείνη τη στιγμή, πάνω στον ενθουσιασμό και την μέθη της απόλυτης εξουσίας που του έδωσε ο λαός, ίσως να έχασε τις λέξεις,  να ένιωσε τρυφερά και συγκινητικά, γι αυτό είπε: «θα γίνει της πουτάνας» και δεν χρειάζεται σε τέτοια κατάσταση ενθουσιασμού να του βάλει κανείς στη γλώσσα καυτερή πιπεριά…

Λέξεις είναι αυτές, που υπάρχουν στην καθημερινότητά μας και ενίοτε τις χρησιμοποιούν κατά περίπτωση ακόμα και οι καλλίτερες οικογένειες. Αν κανείς πάρει ως δεδομένο τις ευρωπαϊκές εκλογές και τα έως τώρα αποτελέσματα, με την ανησυχητική άνοδο της δεξιάς και ακροδεξιάς σε όλη σχεδόν την Ήπειρο των ονείρων και των προσδοκιών μας, εύκολα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς τη φράση του δημάρχου, που είναι εξαιρετικά κοινότοπη και σχεδόν… φιλική σε τέτοιες περιπτώσεις.
Τι να σας πω αναγνώστες μου· μαζί με τον ευγενέστατο gentlemen Κο Μπέο, παρασύρθηκα στις βωμολοχίες τις οποίες και δεν μπορώ να… οικειοποιηθώ λόγω καλλιτεχνικής ιδιοσυγκρασίας.
Σας υπόσχομαι πως στο επόμενο Σχολιάκι μου θα επανέλθω στην κανονικότητα τη δική μου· όχι του απρόσεκτου-αθυρόστομου δημάρχου…

(ΥΓ. Αναγνώστες μου, νομίζω επίσης πως με αυτό το Σχολιάκι, «κατέγραψα» έναν… παραπλανητικό απολογισμό των χθεσινών αποτελεσμάτων.)
Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 471 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (20/5/2019) Στον φίλο Γρηγόρη (Ψαριανό)

Παλιέ μου φίλε Γρηγόρη, η ζωή μάς έκανε να χαθούμε· είμαστε από τους ανθρώπους όμως που δεν χρειάζεται να βρισκόμαστε κάθε μέρα για να εκδηλώσουμε την συμπάθειά του ο ένας προς τον άλλον. Όταν ιδωθούμε, ο ένας θα αγκαλιάσει τον άλλον και θα πούμε τα νέα μας. Και, με αυτή την πιθανή προοπτική μιας υποθετικής «συνάντησης» σκέφτηκα πως, μέσα σ’ αυτό το μεγάλο διάστημα (που δεν συναντιόμαστε), τα πράγματα έχουν αλλάξει· επειδή σε παρακολουθώ καθημερινά, μέσα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα, παρατηρώ ριζικές αλλαγές στις συμπεριφορές σου· εννοώ βέβαια στο χώρο της πολιτικής καθημερινότητας, η οποία μας περιβάλλει και μας διαμορφώνει και ένιωσα την ανάγκη να σου στείλω ένα μήνυμα μετά πάσης ειλικρινείας.
Έχω μάθει να σέβομαι το ρητό «ο καθένας διαλέγει τον δρόμο του» και, πιστός σε αυτή την θέση παρακολουθώ την πολιτική σου διαδρομή, εκ πεποιθήσεως δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να… ενοχλείται από τις όποιες επιλογές κάνουν οι γνωστοί και οι φίλοι μου, παλαιοί και νέοι, αρκεί να παραμένουν σε δημοκρατικά  σχήματα. Εκείνο όμως που με ενοχλεί είναι ο όποιος… δικός μου άνθρωπος να στιγματίζεται με τον χαρακτηρισμό τού «γραφικού». Με… χαλάει και με θυμώνει.

Η επαγγελματική ενασχόλησή σου με την πολιτική, ήταν ένα ξάφνιασμα για την ευρύτερη, κι από τα παλιά, παρέα σου. Σχολιάζαμε το… ξαφνικό της περίπτωσης: ένας πανέξυπνος ραδιοφωνικός παραγωγός, ο οποίος κατείχε την δυνατότητα καταγγελτικού λόγου και δεν δίσταζε να «καρφώνει» ευφυώς άτομα και χώρους, στους οποίους θεωρούσε πως δρούσαν λαμόγια ή πως πρωταγωνιστούσε η διαπλοκή σε εταιρίες δίσκων, σε καλλιτέχνες και σε άλλα παρόμοια. Το ίδιο μαχητικός ήσουν και με κάποιες διοικήσεις της ΑΕΚ τις οποίες δεν δίσταζες να καταγγέλλεις και να φανερώνεις τα στραβά κι ανάποδά τους, ευθαρσώς.
Η μεταπήδησή σου στον πολιτικό χώρο της Βουλής θεωρούσα πως προμήνυε μεγάλο ενδιαφέρον, μόνο και μόνο για τον παρεμβατικό σου λόγο. Ένας πάντα επαναστατημένος από τα αριστερά, με αίσθηση της σάτιρας και της άκακης ειρωνείας, ένας χιουμορίστας με πολιτικό ένστικτο, σκέφτηκα πως δικαιούται δια να ομιλεί, και αυτό το θεωρούσα αναμφισβήτητο. Επίσης σκεφτόμουν πως κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι, σαν τον Γρηγόρη, μπορούν να καταγγέλλουν με έξυπνο τρόπο το σάπιο σύστημα που έχει ριζώσει στον τόπο μας.
Σε άκουγα και σε παρακολουθούσα να αρχίζεις και να τελειώνεις την έντονη κριτική σου, κυρίως προς τη «μάνα» Αριστερά. Και γιατί όχι, αναρωτήθηκα. Τόσα στραβά και δεινά έχουν προηγηθεί, κι από τη στιγμή που τα συνειδητοποιούμε το να συνεχίζουμε να τα κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί, θα ήταν τουλάχιστον κοροϊδία. Ο θυμός σου όμως εκείνος δεν σταμάτησε ποτέ. Αγνόησες την λαϊκή… συμβουλή «το γινάτι βγάζει μάτι» και η κριτική σου μεταβλήθηκε σε χολή για καταστάσεις και πρόσωπα της Αριστεράς γενικότερα. Σε παρακολουθώ στις κομματικές σου επιλογές και τοποθετήσεις, δηλαδή στις πολλαπλές διαδρομές σου, αναζητώντας κάτι που προσωπικά δεν μπορώ να κατανοήσω, αλλά κι αυτό είναι δικαίωμά σου. Θα έλεγα πως είναι δικαίωμά σου ακόμα και η πρόσφατη μετακίνησή σου στην Ν. Δημοκρατία, προκειμένου -όπως διατείνεσαι- να φύγει η ερμαφρόδιτη Αριστερά (?), «η αριστερή συμμορία που μας κυβερνά», το «τσίρκο απατεώνων» και  «τα λαμόγια τού Τσίπρα». Έχω ακούσει το ίδιο θυμωμένο επιχείρημα και από άλλους αριστερούς φίλους· όμως δεν είναι πλέον πρωτοπόρο. Όλα έχουν τη λογική τους Γρηγόρη μου, έστω και αν οι σκέψεις και οι θέσεις αυτές, κατά τη δική μου γνώμη, είναι έωλες, σχεδόν αφελείς. Κυρίως είναι πολιτικά διάτρητες, Δικαίωμά σου βεβαίως.

Ένας ανυπόμονος αναγνώστης θα με ρωτούσε σ’ αυτό το σημείο για το πού διαφωνώ μαζί σου, αφού δηλώνω πως όλα είναι λογικά…
Στον λόγο σου διαφωνώ Γρηγόρη μου· στον τόσο επιθετικό, θυμωμένο και εφιαλτικά επαναλαμβανόμενο λόγο που ξεστομίζεις ως άλλος πόλος του… Πολάκη. Για σκέψου, σκέφτηκα, δυο αριστεροί να έχουν εξελιχθεί σε ανθρώπους με όμοια εκφραστικά μέσα κι ας ανήκουν πια σε διαφορετικές παρατάξεις! Δεν είναι διόλου ευχάριστο…
Οι λέξεις, τα νοήματα, η αισθητική του λόγου, το ύφος και το περιεχόμενο· μόλις πρόσφατα χαρακτήρισες την υπουργό «γκομενάκι», τους παρευρισκόμενους καλλιτέχνες σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ «σκουπίδια»: πήρες την μπουλντόζα Γρηγόρη μου και σάρωσες πρόσωπα, παρελθόν, παρόν και μέλλον, αλλά αυτό, φίλε, μην το συμπεριλάβεις στην λεκτική και αγωνιστική σου τόλμη. Ψάξε μήπως είναι το αντίθετο…
Θα σου έλεγα να βγεις από τον λήθαργο και το ανεξέλεγκτο μίσος (?) που τρέφεις για τον επιλεγέντα ως, σχεδόν μοναδικό σου αντίπαλο Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Βρίσκω πως δεν έχει αποτέλεσμα η μορφή αγώνα που έχεις επιλέξει, παρά μόνο απωθητικό.
Μας χαλάς το όποιο αντιπολιτευτικό αίσθημα διαθέτουμε, φίλε. Μας φέρνεις σε δύσκολη θέση εμάς τους υπόλοιπους του δημοκρατικού «τόξου», οι οποίοι επιθυμούμε να εκφράζονται με πολιτικό πολιτισμό οι όποιες πολιτικές-κομματικές αντιθέσεις, διαφωνίες, ανατροπές και τα παρεπόμενά τους. Εσύ, με τις συμπεριφορές σου, είσαι απομακρυσμένος από τέτοιες έννοιες.

Τα λόγια σου είναι γεμάτα με ανεξέλεγκτους, τοξικούς, δηλητηριώδεις επιθετικούς προσδιορισμούς που προσβάλλουν το κοινό αίσθημα. Λόγω της παλαιότερης φιλίας μας, θέλησα να σου γράψω αυτές τις γραμμές γιατί, δεν στο κρύβω, μας έχεις πικράνει με την ελεύθερη μεν, αλλά ακατανόητη πορεία σου, τόσο, που, με όλη τη συμπάθεια, θα σου πρότεινα να απαλλαχθείς από τους συνεργάτες -συμβούλους σου (?), οι οποίοι φαίνεται πως δεν έχουν την ικανότητα να σε συνετίσουν προκειμένου να αποφύγεις τις τόσες λεκτικές παρεκτροπές, οι οποίες-επαναλαμβάνω- μπορεί να σε καταστήσουν έως και… γραφική φιγούρα μιας παραπαίουσας, θολής, πάλαι ποτέ Αριστεράς.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 47O (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (17/5/2019) Η αφίσα ως πολιτισμός.

Ξανά – μανά φορτωμένη η πόλη. Η προεκλογική περίοδος μάς φέρνει και πάλι μπροστά στο πρόβλημα του… καραγκιόζ μπερντέ με αφισοκολλήσεις όπου να ‘ναι· δίπλα στις παντός είδους καλλιτεχνικές, που δεν μας έλειψαν ποτέ, να ‘σου και εκείνες του κάθε υποψήφιου, του κάθε προεκλογικού συνδυασμού, ο οποίος ευελπιστεί να προβάλει το σήμα… εγκυρότητας και τα πρόσωπα του συνδυασμού της παράταξης.
Χαρτομάνι παντού· κολλημένο σε κάθε κολώνα, τοίχο, επιφάνεια. Αεροπανό, μικρά ή μεγάλα αφισάκια, χαρτί – χαρτί, ατελείωτο χαρτί πεταμένο και πάλι παντού, όπου υπάρχει κενό… Η Φύση απεχθάνεται το κενό, αλλά, στην περίπτωσή μας, η φύση της πόλης (το τσιμέντο, η άσφαλτος, τα σκουπίδια και η σχετική ρύπανση παντού) σκεπάζονται, θαρρείς με σχέδιο, από την αφισομανία και αυτής της προεκλογικής εμπειρίας…
Υποτίθεται πως υπάρχουν νόμοι οι οποίοι ψηφίστηκαν ως εμπόδιο στη ρύπανση. Και… σιγά τα αυγά, όπως θα έλεγαν και εκείνοι οι πάρα πολλοί μάγκες που δεν διστάζουν να περνούν με κόκκινο σηματοδότη, που φτιάχνουν το δικό τους πολεμικό μπαϊράκι στην θανατηφόρα σύρραξη της Ανάστασης του Πάσχα, που παρκάρουν τα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια και στις ράμπες των ΑΜΕΑ. Ποιος θα σεβαστεί τους κανόνες της ελεγχόμενης αφισοκόλλησης, αφού ούτε που λαμβάνουν υπόψη τέτοιες… λεπτομέρειες.

Όλος αυτός ο κόσμος που κόπτεται για την καθαριότητα της πόλης, την μείωση του παραγόμενου χαρτιού, ώστε να προστατευθούν τα δάση, όλοι αυτοί που δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για την καλή εικόνα της πρωτεύουσας κλπ, «ξέχασαν» τέτοιες «λεπτομέρειες» τάξης και καθαριότητας. Εδώ, τώρα, η άποψή τους είναι να αρπάξουν την ευκαιρία τής όλο και μεγαλύτερης διαφήμισης και προώθησης των συνθημάτων τους και η αφισοκόλληση είναι το πιο εύκολο και σχεδόν ανέξοδο μέσον. Τυπώνεις – κολλάς· έπεται το δωρεάν… θέαμα και αν κάποιος πονηρούλης κολλήσει επάνω σου, τον εκδικείσαι με το ίδιο νόμισμα. Επιστρέφεις και ξανακολλάς επάνω στο… διπλοκολλημένο. Στο τέλος, όποιος επικρατήσει στην άγρια αυτή ανταγωνιστικότητα της τζάμπα θέασης, επικράτησε…
Σε μια μακρά χρονική περίοδο όπου όλα είναι εικόνα, δεν μπορείς παρά να παλέψεις κι εσύ με τα ίδια αυτά μέσα. «Σε μια ζούγκλα δεν μπορείς να πας με τον σταυρό στο χέρι. Θα σε φάνε τα τσακάλια» έλεγαν οι έμπειροι πρόσφυγες πόντιοι παππούδες. Το αυτό συμβαίνει και στον πόλεμο της αφίσας και ήδη η πόλη Αθήνα, είναι πηγμένη από το τόσο διαφημιστικό χαρτί… Σε μια πόλη όπως η Αθήνα, που δεν φημίζεται για την καθαριότητά της, το να προστεθεί και ο τεράστιος χάρτινος συσσωρευμένος όγκος των ευρωπαϊκών και αυτοδιοικητικών  εκλογών, δεν είναι κάτι ασήμαντο. Είναι μια επιβάρυνση όχι βεβαίως μόνο αισθητική, αλλά κατά κύριο λόγο πρακτικής αντιμετώπισης των ρυπογόνων συνεπειών… Έχει δηλαδή να κάνει, αυτό το σκουπιδαριό, με την υγεία των πολιτών, αλλά και με τον Πολιτισμό τής καθημερινότητάς μας.

Από την άλλη μεριά, πιστεύω βαθύτατα πως η αφισομανία της περιόδου, ουσιαστικά, δεν εξυπηρετεί αυτούς που κινούν τα νήματα ενός τέτοιου τύπου προπαγάνδας και προώθησης υποψηφίων. Αυτό το στηρίζω στην αφισορύπανση και στην υπερβολική παρουσία εικόνων και λέξεων. Αυτό το παντού κολλημένο υλικό, δεν μπορεί παρά να κουράζει το μάτι με τις χιλιάδες φωτογραφίες, τις αμέτρητες λέξεις και τα συνθήματα, τα απανωτά και μη εξαιρετέα τρικάκια διάσπαρτα, διανεμημένα παντού· μια απάνθρωπη επίθεση χάρτου με χρώματα, μεγέθη και ανταγωνισμό επιβολής, όλα ετούτα προστιθέμενα, δημιουργούν την παρακμή, αλλά και την αδυναμία μας ως πολίτες να συγκρατήσουμε στον εγκέφαλο τόσον όγκο άχρηστων πληροφοριών… Θα έλεγα με όρους κομπιούτερ πως «κρασάρει ο σκληρός μας δίσκος».

Δεν προτείνω τίποτα πάνω στο θέμα, διότι είναι από εκείνα τα ζητήματα που κινούνται και λειτουργούν ξέχωρα από περιορισμούς και απαγορεύσεις. Είναι δηλαδή η «άλλη Ελλάδα» που δεν «υποτάσσεται» σε φιρμάνια και για να είμαστε ειλικρινείς, για να κατανοήσουμε, αυτήν την κακομαθημένη κι απαίδευτη  πατρίδα και τον γιαλαντζί πολιτισμό της θα πρέπει να ξαναδιαβάσουμε από την αρχή και με προσοχή, την Ιστορία της…
Αντέχετε; Αντέχουμε; Αντέχουν;

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε