Σχολιάκι 443 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (19/11/2018) Το Πολυτεχνείο του… Άδωνη!

Δεν ξέρω πόσο σοβαρό είναι να συζητάμε και να στεκόμαστε σε τέτοιες… παγίδες τού… Αδώνιδος Γεωργιάδη, ώστε κουβέντα να γίνεται περί του αν υπήρξαν ή όχι θύματα στα γεγονότα τού Πολυτεχνείου στις 17/11/1973. Και ο χρυσαυγίτης Λαγός το υποστήριξε και τούτο ίσως δεν είναι και τόσο τυχαίο, ενώ βέβαιο είναι πως πρόκειται για ένα ενδεικτικό στοιχείο τής προσπάθειας αποκαθήλωσης, απομυθοποίησης και στρέβλωσης της ιστορικής μνήμης, η οποία έχει προ πολλού ανακοινώσει τον τεκμηριωμένο αριθμό των θυμάτων εκείνης τής αποφράδας ημέρας. Μπορεί κανείς να διαβάσει και ονόματα 24 νεκρών στο https://www.news247.gr/ereyna-aytoi-einai-oi-24-nekroi-toy-polytechneioy.6132734.html
Εν τάξει, μπορεί τη συγκεκριμένη πηγή, ως κεντροαριστερή ιστοσελίδα, να την… υποπτεύεται κανείς ότι θέλει σώνει και καλά να το φορτώσει με νεκρούς (?), αλλά επιμένοντας και ψάχνοντας ξανά τις διάφορες πηγές πληροφόρησης, διαβάζουμε από παλιά για 36, για 58, μέχρι και για 88 θύματα… Ας μην μας κατηγορήσει όμως κάποιος ότι είμαστε τόσο… ευκολόπιστοι. Οι νεκροί με τα αναρτημένα ονόματά τους, τα οποία δημοσιεύτηκαν εδώ και χρόνια, πώς έτσι και δεν αμφισβητήθηκαν από σοβαρές πηγές; Ας μην αφήσουμε λοιπόν να ανέβει η… αδρεναλίνη μπροστά στην ηθελημένη παραποίηση τής μνήμης.

Η παρέμβαση του Άδωνη, ο οποίος από παλιά αμφισβητεί τους νεκρούς τού Πολυτεχνείου και είναι παμπόνηρος πολιτικός, στην τηλεοπτική εκπομπή τού Τάκη Χατζή, επικέντρωσε και καλά την προσοχή του στο ότι «δεν υπήρξε ούτε ένα θύμα στο προαύλιο του Πολυτεχνείου…». Διαβάσατε; «στο προαύλιο», υποστηρίζει. Το… πυροτέχνημα για ανυπαρξία θυμάτων στο Πολυτεχνείο των  Άδωνη και Λαγού (καθώς και των ακροδεξιών καμαράντ τους) σκοπίμως επιμένουν στη φράση «στο προαύλιο του Πολυτεχνείου» ώστε να… την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από μια συζήτηση που να αφορά το σύνολο των θυμάτων τής 17/11/73.
Για περισσότερη ενημέρωση:https://www.altsantiri.gr/parapolitika/o-adonis-epimenei-proklitika-sto-mytho-ton-nekron-toy-polytechneioy/

Αλλά, θέλω να διατυπώσω την άποψη πως αυτό το θέμα περί ανυπαρξίας θυμάτων τού Πολυτεχνείου, το οποίο βάλθηκαν να υπερασπιστούν οι ακροδεξιοί και φασίστες, κατέληξε σε γελοίες και λαϊκίστικες εκδοχές για το πόσα (θύματα), το πού ακριβώς, το αν έγιναν στο δρόμο, στην πλατεία, στη γωνία, στη στροφή, στην ευθεία… Μία προτροπή για συζήτηση η οποία υποβαθμίζει τη σοβαρότητα αυτού του θέματος της πρόσφατης ιστορίας μας.

Πάνω σ’ αυτό το θλιβερό θέμα, ο Άδωνης «παίζει» σπουδαίο «ρόλο» αναλαμβάνοντας την… πρυτανεία του πληροφορημένου και του… ειδήμονα, του πολιτικού που έχει στο τσεπάκι του… ιδιαίτερες πληροφορίες (από πού άραγε;), οι οποίες ανατρέπουν τις ως τώρα έγκυρες και αποδεικτικές πληροφορίες περί των θυμάτων. Αυτή η περίεργη… συνεργασία μεταξύ αντιπροέδρου τής Νέας Δημοκρατίας και της Χρυσής Αυγής, είναι τουλάχιστον εριστική και ανιστόρητη και δεν χτυπάει μετωπικά την επέτειο και την ιστορική μνήμη, αλλά την ίδια τη δημοκρατία!
Τα κινήματα, οι εξεγέρσεις, οι κινητοποιήσεις, οι αντιδράσεις, είναι λαϊκές εκφράσεις και δημιουργούνται αναπόφευκτα από την πίεση των καταστάσεων και την έλλειψη ισορροπιών. Ασφαλώς και πολλές εξ’ αυτών χειραγωγούνται, αλλά όποιος εντάσσει κάθε μαζική λαϊκή αντίδραση στη χειραγώγηση και στο… σικέ πολιτικό παιχνίδι, χάνει την ουσία τής αναγκαιότητας και της κοινώς ομολογουμένης καταπίεσης. Ο αμφισβητίας των επαληθευμένων ιστορικών γεγονότων τίθεται εκτός της ψύχραιμης ανάλυσης των αιτιών και καταφεύγει στους ποικίλους λεκτικούς λαϊκισμούς· γνώριμο χαρακτηριστικό τού πονηρού και έμπειρου —ομολογώ, δεξιού έως ακραίου Άδωνη.

Οι «νεκροί τού Πολυτεχνείου» ως φράση έχει ήδη συνδεθεί με το συναισθηματικό ανακλαστικό των γενεών, επί 45 συναπτά χρόνια. Το θυμικό γίνεται η συλλογική γνωστική καταχώρηση συμβάντων· είναι το μέρος τού νου και της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και τη βούληση (όπως μας εξηγούν τα λεξικά). Εάν αυτή η φράση λειτουργεί (και όντως λειτουργεί) σημαίνει πως έχει εισχωρήσει πλέον στο κοινό υποσυνείδητο· ότι η ζωή, η κοινωνία, με τα γεγονότα τους, δημιουργούν τις μνήμες, οι οποίες σχηματίζονται και επικρατούν. Τα Έπη (θέσφατο), οι παραδόσεις, οι θρύλοι, δεν εξαρτώνται από τους αμφισβητίες, οι οποίοι, συνήθως από πολιτικούς ανταγωνισμούς, επιχειρούν να ακυρώσουν γεγονότα και θυσίες.
Οι παραπάνω σκέψεις που εξέθεσα, δεν σημαίνει πως η Ιστορία δεν πρέπει να καταγράφει νέα στοιχεία και ντοκουμέντα ή και επιμέρους αντιρρήσεις. Πάντα η ανθρωπότητα οφείλει, όπου ανακαλύπτει σκοτεινά περιστατικά που τα φωτίζει με άπλετο ιστορικό φως και ατράνταχτες επιστημονικές αποδείξεις, να τα επισημαίνει και εάν είναι δυνατόν να τα διορθώνει και να αποτυπώνει την ύπαρξή τους…

Είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως η ιστορία δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί από την αριστερά, τη δεξιά ή το κέντρο (?), για τον απλούστατο λόγο πως οι ιστορικές στιγμές (τα γεγονότα) θα πρέπει να γράφονται και να καταχωρούνται με την απόλυτη αντικειμενικότητα. Είναι εύκολο αυτό; όχι, αλλά, ακόμα και αυτή η… νέα ανάγνωση της ιστορίας (εκεί όπου χρειάζεται διορθώσεις και διευκρινήσεις) δεν μπορεί να αναζητηθεί από τον Άδωνη ή τον Λαγό, λόγω απόλυτης ακαταλληλότητας, φανατισμού και τυφλού πολιτικού πάθους…
Ας λειτουργήσει η απλή λογική ή και η αυτοπροστασία τής ηρεμίας. Δεν έχουμε πλέον κανέναν απολύτως λόγο να σερνόμαστε σε μια «μούφα» συζήτηση.
Το Πολυτεχνείο και το σύνθετο μήνυμά του, ούτως ή άλλως, ζει και ανθίσταται παρ’ όλη τη φουρτούνα των όποιων μπαχαλάκηδων, οι οποίοι δεν θα λείψουν ποτέ από την προσπάθεια απαξίωσης της μνήμης…

Νότης Μαυρουδής

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 442 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (16/11/2018) Διαρκείς γλωσσικές εισβολές…

Εν τάξει, ή αν θέλετε ΟΚ, το θέμα μου δεν είναι και το πιο σπάνιο· συχνά-πυκνά επανέρχεται η συζήτηση σχετικά με την αλλοίωση της ελληνικής γλώσσας και οι γλωσσολόγοι έχουν κάθε λόγο να «ανησυχούν» για την εξέλιξη μιας τέτοιας έκβασης, η οποία για άλλους είναι φυσιολογική και αναμένουσα…
Ιδιαίτερα ο χώρος τής εξέλιξης της τηλεφωνικής τεχνολογίας, όπως και η  καθημερινή διαφημιστική προβολή των νέων τηλεφωνικών μοντέλων, όπως και οι δυνατότητες που παρέχουν, είναι γεμάτη από λέξεις αγγλικές, που μόνο Άγγλος αντιλαμβάνεται τις χρήσεις και τις σημασίες τους. Αδυνατώ να τις μεταφέρω εδώ γιατί είναι τόσες πολλές και ειδικές ώστε να με ξεπερνούν…
Έχει δημιουργηθεί πλέον ένας τρόπος «ειδικής» επικοινωνίας, απίστευτα ξένος για τον τόπο, αλλά είμαι σίγουρος πως και αυτό ξεπερνιέται για το λόγο πως οι νεότερες γενιές (που σε αυτές αποτείνονται κατά κύριο λόγο οι διαφημίσεις) γνωρίζουν αγγλικά και άλλες ξένες γλώσσες κι έτσι έχουν εξοικειωθεί με τέτοιο λεξιλόγιο, το οποίο χρησιμοποιεί λιγοστές ελληνικές λέξεις.
Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν για την… αναγκαία γλωσσική αλλοίωση των τηλεφωνικών διαφημίσεων που βρίθουν ξένων λέξεων τεχνολογικής ορολογίας. Ξένη η τεχνολογία, ξένες και οι προσδιοριστικές έννοιες και λέξεις. Το ίδιο και με τα καλοριφέρ, τα air-condition, τα εξαρτήματα αυτοκινήτων, καθώς και άλλων πολλών μηχανημάτων και των ανταλλακτικών τους.
Να μην επαναλάβω τα τόσα για τον «φόβο» περί αλλοίωσης της γλώσσας «μας», με αυτό το «μας» να μου μυρίζει ακόμα και ως δείγμα ενός διαρκώς αυξανόμενου εθνικισμού, τη σήμερον ημέρα όπου όλα έχουν υποστεί την αναμενόμενη γλωσσική μίξη με χιλιάδες λέξεις να εισρέουν στην ελληνική λαλιά από την δυναμική των αγορών, του εμπορίου, του διαδικτύου και της —έστω—επιδεικτικής παγκοσμιότητας προϊόντων και ανθρώπινων εγκεφάλων…

Εν τάξει, έχουμε ήδη υποκύψει, αφού δεν μπορούμε να διαθέσουμε μια ισχυρή και πάγια Εκπαίδευση απέναντι σε μια τέτοια ιδιότυπη γλωσσική άλωση. Εδώ, ο κάθε υπουργός «παίζει» με τις συνεχείς αλλαγές δίχως αποτέλεσμα, αφού ό,τι θετικό πάει να κάνει ο ένας, ανατρέπεται, λόγω κομματικού ανταγωνισμού, από τον επόμενο υπουργό… Μα, θα ρωτήσει κανείς: «πώς σταματάει ή εμποδίζεται μια τέτοια… κατακτητική συμπεριφορά των ξένων λέξεων, όταν όλες οι χώρες υφίστανται τέτοια αντίστοιχα φαινόμενα;»
Η δική μου απάντηση είναι πως το «φαινόμενο» δεν είναι πια «φαινόμενο» αλλά κάτι πολύ συνηθισμένο, καθημερινό, και διαρκώς αυξανόμενο. Τα προϊόντα των νέων τεχνολογιών, όλων των ειδών, δεν θα σταματήσουν ποτέ να εισρέουν, να εισάγονται, να έχουν υψηλούς δείκτες ζήτησης στις αγορές και να μεταφέρουν μαζί τους τις αντίστοιχες λέξεις—ορολογίες.
Το κοινό που στηρίζει αυτές τις αγορές (κυρίως νέους σε ηλικία ανθρώπους) θα συνεννοείται πλέον με την χρήση μεγάλου μέρους ξένων λέξεων (γκουγκλάρω, σερφάρω, τζαμάρω κλπ) παράλληλα με τις ελληνικές.
Δείγμα κατά τη γνώμη μου θλιβερό, είναι η καθημερινή έκθεση των χρηστών του διαδικτύου, με τον τρόπο που γράφουν και εκφράζονται, οι οποίοι, προκειμένου να συντομεύουν τη γραφή ή να μην χάνουν χρόνο, σαρώνουν στην κυριολεξία οποιαδήποτε διατύπωση έτσι όπως τη γνωρίζουμε…
Παρ’ όλες αυτές τις διαπιστώσεις, το τρένο δεν σταματά… Η εισροή λέξεων και εκφράσεων στην ελληνική γλώσσα θα συνεχίζεται χωρίς να γνωρίζουμε το τέρμα…

Ναι! Μπαίνει όντως το ερώτημα, όχι της χρονικής διάρκειας μιας τέτοιας διαδικασίας δίχως σταματημό, αλλά σε ποια μορφή θα καταλήξει… Πλήρης υποβάθμιση της γλώσσας; Θα επέλθει και θα επικρατήσει πλήρης αλλοίωση, τόση που να σχηματιστεί μια «άλλη γλώσσα»; Θα υπάρξει το ενδεχόμενο να συντηρούνται τρεις γλώσσες (νεοελληνική, απομεινάρια καθαρεύουσας και εκείνη η ερμαφρόδιτη, ένα γλωσσικό μπαστάρδεμα που θα φαντάζει ως μια… νέα διάλεκτος);
Δεν γνωρίζω ασφαλώς την εξέλιξη, ούτω μπορώ να την φανταστώ·απλώς νιώθω πως θα αναταράξει το φιλολογικό status (να τη η ξένη λέξη!) σε τέτοιο σημείο που δεν έχει συμβεί ποτέ. Γεγονός είναι πως δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που οι λέξεις ταξιδεύουν και τρέχουν με τον αέρα και τους ανέμους… Από τους παλαιούς καιρούς οι κατακτητές, οι ταξιδιώτες, οι περιπατητές, οι ναυτικοί, οι γυρολόγοι, οι μεταναστεύσεις, η προσφυγιά, έφεραν λέξεις οι οποίες αναμίχθηκαν, ενσωματώθηκαν και προσαρμόστηκαν σε μια ίσως αλλοιωμένη, αλλά πάντως, ελληνική γλώσσα! Τώρα, που οι επικοινωνιακές ταχύτητες είναι απρόβλεπτες, κινούνται και οι λέξεις πιο γρήγορα.
Σε όλους τους χώρους, σε κάθε τομέα, σε όλα τα επίπεδα, σε κάθε κοινωνική τάξη.
Ο ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παρουσιαστής θα πει «τιμ» και «μπρέϊκ» και «ιβέντ» και «πρότζεκτ» και «σόρυ» και «μπούλινγκ» και «χάι λάιτ» και «περφόρμερ» και «σπεκτάκλ» και «αβανγκάρντ» και «πολύ ουάου» και «πολύ χοτ» και αμέτρητο ακόμα πλήθος λέξεων που έχουν πλημμυρίσει τη γλώσσα, την επικοινωνία και τη συνεννόηση…

Από τη μεριά τού τραγουδιού και της ελληνικής δισκογραφίας, το μεγαλύτερο μέρος τού τραγουδιού, τείνει να καταλήξει αγγλόφωνο! Τα περισσότερα ροκ γκρουπάκια, ήδη κάνουν ορχηστρική χρήση αγγλικής αισθητικής, με την έννοια πως τα ηλεκτρικά όργανα καθώς και τα παιξίματα, στηρίζονται στα ορχηστρικά ηχητικά πρότυπα των ξένων παραγωγών εδώ και αρκετά χρόνια· ακόμα και στα αμιγώς ελληνικά τραγούδια (με ελληνικό στίχο) οι ορχήστρες όλο και περισσότερο τείνουν προς την ροκ πλευρά… Εάν περάσουμε και στην ενδυματολογική εμφάνιση, ακόμα κι εκεί θα συναντήσουμε τις ίδιες ταυτίσεις.

Όμως ας μην πελαγοδρομούμε αδίκως. Όλο αυτό το τεράστιο «ωστικό κύμα» των εποχών, με τις λέξεις—ξένης καταγωγής – να εμφανίζονται ως… κατακτητικό ρεύμα και πραγματικότητα, επαναλαμβάνω πως δεν μπορεί να σταματήσει ή να εμποδιστεί. Η εξέλιξη και η ιστορική ροή τού 21ου  αιώνα, έχει ήδη ορίσει τους κανόνες. Σε αυτό το γεγονός, αν προστεθεί και η αδυναμία τής  χώρας να βρει τρόπους μιας κάποιας σχετικής, έστω χλιαρής Εκπαιδευτικής άμυνας, βγαίνει το συμπέρασμα πως αυτά τα ωστικά κύματα, απλώς, δεν πρόκειται να σταματήσουν.
Η ελληνική γλώσσα θα υποστεί και άλλη «αιχμαλωσία» με σοβαρές συνέπειες. Η γλώσσα βεβαίως γι’ αυτό υπάρχει. Για να επεξεργάζεται και να ενσωματώνει μέσα της κάθε καινούργιο στοιχείο που υιοθετεί και χρησιμοποιεί ένας κόσμος. Εάν οι λέξεις αυτές αφομοιωθούν κι έχουν διάρκεια, τότε θα εμπεριέχονται στο «σώμα» τής γλώσσας. Με σημαία τον επικοινωνιακό λόγο, ό,τι θα ριζώνει θα λογίζεται ως ελληνικός Λόγος, προς πείσμα των φιλολόγων, συγγραφέων, μεταφραστών, λεξικογράφων, ποιητών και άλλων διανοουμένων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 441 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (12/11/2018) νεκρόπολις…

Ό,τι βλέπετε σε αυτή τη φωτογραφία, αυτό το απέραντο και περίεργο τοπίο, είναι μνήματα, τάφοι, θρήνος, απουσίες ανδρών, γυναικών, παιδιών. Όλος αυτός ο κεκοιμημένος κι αφανισμένος κόσμος θα μπορούσε εν δυνάμει να δουλεύει, να υπάρχει, να δημιουργεί, να εργάζεται, να συμμετέχει στη ζωή, στο όνειρο και όχι στην απουσία… Μια νεκρόπολη της απόλυτης σιωπής αντί μιας πόλης, με φώτα, κίνηση, ζωτικότητα, συλλογικότητα!
Αντ’ αυτών, ένα απέραντο νεκροταφείο, κεντρικό σημείο ταφής των μουσουλμάνων από πολύ παλιά· τώρα, με τους φανατικούς τζιχαντιστές και ιδιαίτερα με τους εμφύλιους, που δεν λένε να κοπάσουν στην Μ. Ανατολή, η νεκρόπολη αυτή γίνεται δείγμα ντροπής για τη διεθνή κοινότητα, η οποία, τόσο ξεδιάντροπα (δεν είναι τυχαία η λέξη) και χωρίς ενοχές, συνεχίζει να σέρνει τις εκμεταλλευόμενες χώρες σε αδιέξοδα, να τις υποτάσσει και να τις μετατρέπει σε αποικίες— δορυφόρους οδηγώντας τες σε ομαδικές σφαγές, δημιουργώντας εστίες καθημερινού θανάτου· νέοι τάφοι, νέα αθώα θύματα.
Η Wadial-Salaam στη Νατζάαφ του Ιράκ μοιάζει, στο απρόσεκτο μάτι, με μια πόλη· δεν είναι όμως. Αντιθέτως, δεν φιλοξενεί ανθρώπους αλλά τις ψυχές και τα κουφάρια τους… Η περιοχή είναι γνωστή ως «Κοιλάδα της Ειρήνης» και εκεί, με τον ανελέητο πόλεμο και τις καθημερινές, σχεδόν διπλάσιες απ’ ό,τι την περίοδο της ειρήνης, ταφές, υπάρχουν τώρα πάνω από 5.000.000 τάφοι!!!

Τι σχόλιο μπορώ να αναπτύξω πίσω από αυτή την παγκόσμια ντροπή των συγκρούσεων; Με ποια επιχειρήματα μπορώ να υπερασπιστώ ποιον; Να προσποιηθώ πως φταίει ο… Χατζηπετρής; Να… ξεχάσω τα κυνικά και ωμά πολιτικά παιχνίδια για τον έλεγχο αυτών των πετρελαϊκών χωρών, τις κατακτήσεις εδαφών από τις κατά περιόδους μεγάλες—ισχυρές χώρες και τις δήθεν απελευθερωτικές επεμβάσεις τους; Οι «εξηγήσεις» μου δεν θα έχουν νόημα· απλώς θα επαναλάβουν χιλιοειπωμένα λόγια και γραφόμενα. Ό,τι και να παραθέσω, θα υπερισχύει στο μυαλό και θα βαραίνει στη συνείδηση η εικόνα της νεκρόπολης με τα χρώματα της άμμου, από την έρημο που έχει απλωθεί και σκεπάζει το απέραντο τοπίο της καταθλιπτικής ερημίας…
Η εικόνα, έχει την ικανότητα να εκπέμπει τα δικά της μηνύματα και να προσθέτει το δικό της βάρος στο παγκόσμιο υποσυνείδητο. Το ερώτημα που γεννάται είναι εάν αυτό το συνειδησιακό βάρος είναι ικανό να προκαλέσει οργή, θυμό και κυρίως αντίδραση. Όχι, δεν το θέτω το ερώτημα για να λάβω απάντηση. Γνωρίζω πως η αντίδραση όλων ημών για ό,τι βλέπουμε και πληροφορούμαστε, περιορίζεται και εξαντλείται στο θυμό τής πολυθρόνας και της καταναλωτικής μανίας των ειδήσεων.
Στην πολυθρόνα μας λοιπόν, με χειραγωγημένες ψυχές και κουρασμένα πλέον πολιτικά—συνειδησιακά ανακλαστικά! Όλα περνούν από μπροστά μας: κρανίου τόποι, νεκροπόλεις, βομβαρδισμοί και εξοντώσεις αμάχων, εν ψυχρώ εκτελέσεις, εκατέρωθεν βία, εξαγωγή σφαγών σε άλλες χώρες, στο ναδίρ η κουλτούρα τής παγκόσμιας συμπαράστασης στους ανέστιους άμαχους και άλλα πολλά που δεν καταμετρώ…

Πώς θα απαλλάξω τη σκέψη μου απ’ το ότι θα πρέπει συνεχώς να σκέφτομαι την υποχρέωσή μου να προσαρμόζω τη ζωή μου μέσα στον κόσμο που εξελίσσεται και διαμορφώνεται «αλλιώς»; Όταν η ποιότητα αυτού τού «αλλιώς» έχει μεταβάλλει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ζωής διαφορετικής από εκείνη της νεότητάς μου; Νιώθω πως ο κόσμος, αυτός «ο μέγας», έχει καταπέσει έχοντας καταβροχθίσει χωρίς να τα έχει αφομοιώσει ό,τι φωτεινό τού προσφέρθηκε από τον Διαφωτισμό και εντεύθεν! Παραδόσεις, ηθικές, αξίες, πνεύμα, ύλη, επιστημονικά επιτεύγματα, εκπαίδευση, τέχνες, βιβλία, εικόνες, παραστατικές τέχνες, φιλοσοφίες, ιδεολογίες, επαναστατικές θεωρίες, τεχνολογίες, ιστορία!!!
Όλα τα μάσησε και τα κατάπιε με την παμφάγα και βουλιμική καταναλωτική μανία του, δήθεν για να γίνει καλύτερος, πιο ευαίσθητος, πολίτης σκεπτόμενος, αλτρουιστής, αλληλέγγυος , με λόγο πανανθρώπινο. Δεν θα ισχυριστώ πως κάτι τέτοιο δεν επετεύχθη καθόλου· πόσο όμως και σε ποια κλίμακα επηρέασε την παγκόσμια ανθρωπιστική συμπεριφορά και πρόοδο;
Βλέποντας αυτόν τον τόπο ψυχών, τη γη των απόντων και των ξεχασμένων, το δέος τής τόσης οδύνης που έχει ξοδευτεί, με οδηγεί σε παρόμοιες μαύρες σκέψεις, αναλογιζόμενος την ουτοπία στην οποία κάποτε πίστεψα.
Ψάχνω να επαληθεύσω τη φράση: «για έναν κόσμο καλύτερο» και—ομολογώ— δυσκολεύομαι να διακρίνω εάν αυτή η εξέλιξη του κόσμου περιέχει κάποια ποιότητα που να κάνει τη διαφορά. Οι παλαιότερες γενιές είχαν και αυτές συσσωρευμένα προβλήματα· βίωσαν την άμεση απειλή από τους εν ενεργεία σκληρούς πολέμους. Συμμετείχαν σε μάχες, αντιμετώπισαν το χειρότερο· φτώχεια, στερήσεις, μεταναστεύσεις. Κρατούσαν όμως στο βάθος της καρδιάς τους ένα «κοινό μυστικό» που τους κρατούσε ζωντανούς, ενεργούς και πρόθυμους στον συλλογικό αγώνα. Μετά τις τόσες περιπέτειες, έπρεπε να ξαναστήσουν μια πατρίδα, μια οικογένεια, ένα νοικοκυριό. Είχαν όραμα να ρίξουν τον σ π ό ρ ο για μια καλύτερη ζωή…

Η τελευταία τριακονταετία του 20ού αιώνα βρήκε την Ελλάδα σε οικονομική ευφορία (μια εύθραυστη οικονομία που, λίγο αργότερα, κατέρρευσε). Στήθηκε μια κοινωνία που μπορούσε να καταναλώσει προϊόντα, να ευημερήσει και να προσφέρει στα παιδιά της, συνθήκες μιας πιο εύκολης πορείας. Μέσα σ’ αυτή τη ραστώνη τής απαστράπτουσας ευημερίας, ο σπόρος δεν… γονιμοποιήθηκε. Η τυφλή κατανάλωση τα σάρωσε όλα. Τα μοντέλα ζωής που προωθούνταν από τα τηλεοπτικά προγράμματα, τις ταινίες, τις μοδάτες μουσικές και την ουσιαστικά εικονική πραγματικότητα, έγιναν «τρόπος ζωής» για να ακολουθήσει η κοινωνική οκνηρία, η αγκύλωση και η πνευματική αδιαφορία στο μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Τα πρότυπα μεταμορφώθηκαν σε… κουλτούρα. Ο νεοπλουτισμός, ως βιωματικό μοντέλο, εξαπλώθηκε σε όλο το τοπίο και το εύκολο χρήμα βρήκε πρόσφορο έδαφος και ρίζωσε στη χώρα μας, η οποία πέτυχε να… παρουσιάσει, με ιδιαίτερη ικανότητα, μεγάλες επιδόσεις σε σκάνδαλα και βαθιά πολιτική διαπλοκή με ιδιοκτήτες ΜΜΕ.
Όλα αυτά δηλητηρίασαν πολλούς πολίτες και διάφορα κοινωνικά στρώματα, με αποτέλεσμα η… θεραπεία να είναι χρονοβόρα, με αναγκαίες τομές και διατάγματα. Οι αναμενόμενες δεξιόστροφες τάσεις (κι όχι μόνο στη χώρα μας) έσπρωξε το καράβι στα βράχια…

Ο κόσμος άλλαξε και, ασφαλώς, οι σκέψεις των ανθρώπων είναι πλέον «αλλιώς». Άλλα μέτρα και σταθμά. Η κουλτούρα, ο πολιτισμός, οι τέχνες, η εκπαίδευση, η γνώση, παραμένουν, όπως και πριν, σε ένα μικρό κομμάτι τής κοινωνίας και ο λαϊκισμός τής μάζας καλά κρατεί, μια που έχει αγκυλωθεί σε πολιτικές ακραίες και ανεξέλεγκτες. Ακόμα και εκείνη η… μακρινή σκέψη τής αριστερής αναγέννησης, όπου δοκιμάστηκε, απέτυχε παταγωδώς αφήνοντας το στίγμα της μετέωρο και τραυματισμένο…
Ποιος κόσμος λοιπόν θα παραδειγματιστεί από αυτό το απέραντο νεκροταφείο ψυχών της Wadial-Salaam; Ο θάνατος σίγουρα όχι, μια που δεν βρίσκεται μόνο στους τάφους των νεκροταφείων· ούτε κατ’ αποκλειστικότητα σε νεκροπόλεις σκεπασμένες από άμμο ή χώμα. Ο θάνατος βρίσκεται παντού! Ακόμα και ‘κει που τα σώματα κινούνται και αναπνέουν. Ο Θάνατος, με την έννοια της παύσης κάθε ενέργειας, είναι απλωμένος σε κάθε μήκος και πλάτος, σε κάθε ηλικία, αφού η εξέλιξη και η πρόοδος είναι ενέργειες χειραγωγημένες από το ισχυρό κεφάλαιο και τις βαριά εξοπλισμένες χώρες.
Οι εξαιρέσεις μεμονωμένων πλέον κινήσεων και ευχερειών που υπάρχουν λόγω ιντερνετικών δυνατοτήτων, δεν ξέρω μέχρι πού μπορούν να φτάσουν και σε ποιο πνευματικό επίπεδο θα σηκώσουν τον πήχη τής όποιας αντίστασης.
Το σύνθημα: «Αντίσταση τώρα» θα πρέπει να εκληφθεί και να κατανοηθεί αλλιώς, και ίσως η Wadial-Salaam έστω και ως φωτογραφία να έγινε, για να μας επαναφέρει στην ουσία τής πραγματικότητας…

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 440 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (8/11/2018) Status quo

Μια έννοια που απλώνεται σε όλους τους χώρους: πολιτικούς, γεωγραφικούς, οικονομικούς, όπως και σε όλες τις ενέργειες, σε εργασιακές συντεχνίες, συνδικαλιστικές οργανώσεις, κοινωνικές, καλλιτεχνικές, πολιτισμικές ομάδες, είναι ο συσχετισμός δυνάμεων· αυτός ο συσχετισμός είναι που διαμορφώνει τις ισορροπίες εκεί όπου υπάρχουν ανάγκες.
Συσχετισμοί δυνάμεων σε όλα· ακόμα και μέσα στην οικογένεια, μεταξύ γονέων και παιδιών. Παντού.
Άπειρες φορές διαβάζω και ακούω γι’ αυτούς, αλλά, ομολογώ, δεν είχα δώσει και πολλή σημασία ώσπου παρατήρησα την προωθητική ενέργεια (στην ουσία διαφημιστική προβολή) και την ανισότητα που επικρατεί στον χώρο τού ελληνικού τραγουδιού στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, στα ζωντανά προγράμματα, η παντοδυναμία και το άπλετο φως πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στους  μεγαλοτραγουδιστές, σε σχέση με τους νέους οι οποίοι πασχίζουν να φανούν· ακόμα και στο θέατρο, το οποίο είναι μια συλλογική τέχνη, υπάρχουν οι μεγάλοι και οι μικροί θίασοι και εκεί οι συσχετισμοί δυνάμεων είναι χαρακτηριστικές εκφράσεις μιας «ηθικής» ισορροπίας, η οποία φρονώ πως δεν είναι δυνατόν να αλλάξει ποτέ!

Είναι το σύστημα έτσι. Πάντα στη ζωή υπήρχαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) οι ισχυροί και οι ανίσχυροι. Δεν είναι μια… νέα ανακάλυψη αυτή η αποδοχή. Συνέβαινε παντού και πάντα και κάθε προσπάθεια κατάργησής του με στόχο να αποκατασταθεί η ισορροπία και η ισότητα μέσα από ίσες ευκαιρίες, έμεινε στο ηθικό σθένος τής προσπάθειας αλλαγής. Ναι, είναι μια καθαρά ηθική και ιδεολογική πρόθεση να καταργήσουμε τα κακώς κείμενα, μόνο που αυτά έχουν ριζώσει σε όλο το σώμα των κοινωνιών.
Εξάλλου, για να αλλάξεις κάτι θα πρέπει να το παλέψεις με μια σχετική δυναμική· με μια ισχύ. Διαφορετικά, ο ισχυρός, έχει τα πάντα στη διάθεσή του και κυρίως την δυνατότητα να ανατρέψει και να επιβάλλει το δικό του «δίκαιο». Από παραδείγματα; Άπειρα!
Ας μην ξοδεύουμε λέξεις για να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε πως σε κάθε πράξη, σε κάθε τομέα ζωής, οι ισορροπίες (για όσους τις αναζητούν και είναι πολλοί αυτοί), θα γέρνουν πάντα υπέρ τής… παράδοσης, η οποία μας λέει πως το δίκαιο του ισχυρού, δεν επαληθεύεται, δεν αναγνωρίζεται, ούτε επιβεβαιώνεται στα δικαστήρια, αλλά στην πραγματικότητα της καθημερινότητας…

Τους γνωρίζουμε τους συσχετισμούς δυνάμεων και ξέρουμε πως αυτοί είναι που καθορίζουν το παιχνίδι. Σε κυβερνητικό επίπεδο οι Συριζαίοι, οι προεδρικοί, οι άλλοι τού οπισθοδρομικού ΑΝΕΛ, το βαθύ ΠΑΣΟΚ, και άλλα ρεύματα, τάσεις, πρώην συνιστώσες, κάνουν το παιχνίδι, από μια άποψη, συναρπαστικό… Τα άλλα κόμματα, από την ακροαριστερά ως την ακροδεξιά, οι Μητσοτακικοί, οι Αδωνοβορίδηδες, οι Σαμαροκαραμανλικοί, ο έρημος και μοναχούλης Λεβέντης, οι χίλιες τάσεις πίσω από τη Γεννηματά, τα τόσα κομμάτια τού ασθμαίνοντος Ποταμιού και όλος αυτός ο πολιτικός αχταρμάς μιας επίσης ασθμαίνουσας και παραπαίουσας κυβερνητικής ισχύος, πλην όμως νόμιμης και δημοκρατικής, παίζουν με τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταβάλλοντάς μας, ως κοινωνία, στον καλύτερο «μεζέ» της συμμορίας των χρυσαυγητών… Και μια που αναφερόμαστε στο πολιτικό παιχνίδι, γνωρίζουμε ότι αυτό θα καταλήξει εκ των πραγμάτων σε εκλογές· δηλαδή σε νέους συσχετισμούς δυνάμεων.
Το μοντέλο αυτό, επαναλαμβάνεται με διαφορετικά ονόματα σε όλους τους χώρους. Όλα αυτά δείχνουν πως ο κόσμος, ειδικά στον χώρο τού πολιτισμού, μπροστά στην ισχύ της πραγματικότητας δεν μπορεί να παλέψει με τέτοιους συσχετισμούς δυνάμεων. Όσο δηλαδή ισχύει η επικράτηση του λαϊκισμού των πολιτικών δυνάμεων, οι τέχνες, τα γράμματα, ο πολιτισμός, όλοι οι καλλιτέχνες δηλαδή θα σέρνονται, θα πνίγονται, προσπαθώντας να βρουν από μόνοι τους μια θέση στον ήλιο…
Κάπως έτσι νιώθω πως είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων τη σήμερον ημέρα, αλλά ηττοπαθής δεν νιώθω. Θεωρώ πως ήταν εκείνοι οι  συσχετισμοί δυνάμεων που, από τη Γιάλτα στις 4/2/1945, επέβαλαν το μοίρασμα (πολιτικό-γεωγραφικό) της Ευρώπης. Από κει και πέρα το μοντέλο ζωής που ακολουθήθηκε ήταν αντίστοιχο με τους πολιτικούς συσχετισμούς που οδήγησαν στον διαχωρισμό της Ευρώπης και στις ανάλογες επιρροές.
Όλα τα άλλα έγιναν με μια κάποια ακολουθία. Βεβαίως από το 1989 έως το 1999 μοιράστηκαν διαφορετικά οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες και ο ευρωπαϊκός χάρτης, λόγω του διαφορετικού πλέον συσχετισμού δυνάμεων, άλλαξε πάντα  προς όφελος του ισχυρότερου…

Παλιές ιστορίες θα μου πεις αναγνώστη μου, αλλά δεν έχω αντιληφθεί πως ο κανόνας άλλαξε· ο Οδυσσέας Ελύτης είχε γράψει σε ανύποπτο χρόνο:«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Ναι, οι πεισματάρηδες του ποιητή πάντα θα υπάρχουν, για να ανατρέψουν τους «κανόνες» που έχουν τεθεί από τις υπάρχουσες (αν)ισορροπίες, οι οποίες έχουν εν πολλοίς (καθ)ορίσει το λεγόμενο και status quo της καθημερινότητας.
Σήμερα, οι συσχετισμοί δυνάμεων ρέουν δυστυχώς προς την επιστροφή τής δεκαετίας του ’30 και την ζοφερή προοπτική επανεμφάνισης κοινωνικών μοντέλων ζωής τού απόλυτου αυταρχισμού των φιλοναζιστικών δυνάμεων με τα γνωστά σκοτεινά χαρακτηριστικά.
Ο άνεμος που φυσάει είναι πλέον τοξικός και καλούμαστε να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία για να σκεφτούμε και να δούμε απ’ την αρχή το περιεχόμενο εκείνων των σκοτεινών και δίσεκτων χρόνων… 

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 439 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (3/11/2018) Ο αξιότιμος κος Τζον Όλιβερ

Αν ψάξουμε να βρούμε ένα… ρηξικέλευθο τηλεοπτικό κείμενο, έναν παρουσιαστή « αντιστασιακό», «επαναστάτη», έναν ανατροπέα τής πλήξης κι έναν αγωνιστή, κυρίως εναντίον τής… Τραμπικής ρηχότητας (και όχι μόνο), αυτόν θα τον συναντήσουμε στο πρόσωπο του βρετανού μάγου τής αυτοσχεδιαστικής τηλεοπτικής σάτιρας, ευφυούς κριτικής και ευθύβολου σχολιασμού, τον Τζον Όλιβερ. Την περίοδο πριν, μετά τις αμερικανικές εκλογές, αλλά και σήμερα, ο κωμικός-κατά βάση- παρουσιαστής είναι καταπέλτης  για τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος  βασιλεύει και εξουσιάζει το σημερινό Αμερικανικό σύστημα αξιών επηρεάζοντας όμως και τον υπόλοιπο Πλανήτη.
Ένα ξεκαρδιστικό τηλεοπτικό ημίωρο με απόλυτο σαρκασμό, χιούμορ, ζηλευτά κείμενα που μοιάζουν με επεξεργασμένη γλωσσική… δαντέλα, με απίστευτες ατάκες υψηλότατου IQ, γεμάτες έξυπνους υπαινιγμούς βασισμένους στη βαθύτατη κατανόηση και γνώση τής διεθνούς πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, μια πνευματική διαδικασία που θα ζήλευαν όλοι οι γραφιάδες τού κόσμου, απόγονοι του δικού μας Αριστοφάνη…. Οκτώ βραβεία emmy έχει αποσπάσει μέχρι σήμερα ο χαρισματικός κειμενογράφος και παρουσιαστής, τα οποία τον καθιστούν σημαίνον πρόσωπο στην παγκόσμια τηλεοπτική πιάτσα.
Όπως έγραφε στο Αθηνόραμα ο Γιάννης Καντέας-Παπαδόπουλος «είναι απλώς μια απόδειξη της σημασίας της εκπομπής σε έναν πλανήτη που φλερτάρει ολοένα και περισσότερο με την παράνοια».
Πιστέψτε με πως αυτό τον καιρό είναι ο… ήρωάς μου και κάθε Παρασκευή, στις 12 τα μεσάνυχτα είμαι μπροστά στο Cosmote-cinema για να απολαύσω αυτόν τον πανέξυπνο «σαλτιμπάγκο» που κάνει με τα κρεμμυδάκια όποιαν celebrity persona βάζει μπροστά του, στο «Last Week Tonight» παραγωγής HBO, και, ουσιαστικά, την ξεμπροστιάζει…

Δεν είναι τυχαίο πως μεγάλα ονόματα της συντηρητικής πολιτικής σκηνής έχουν ομονοήσει πως: «Ο Τζον Όλιβερ είναι ένας ανόητος κωμικός», «τρομερά βαρετός», «πιο δυσάρεστος και από διουρητικό»! Ναι σας λέω. Αυτά είπαν ο πρώην αντιπρόεδρος της FIFA Τζεφ Μπλάτερ, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο πρόεδρος του Εκουαδόρ Ραφαέλ­ Κορέα αντίστοιχα. Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν αντιδράσεις; Η περίπτωση τού πνευματώδους και ικανού τηλεπαρουσιαστή είναι από εκείνες που λέμε: «Μη σε πιάσει στο στόμα του…»
Ο Όλιβερ, του οποίου οι τηλεθεάσεις φτάνουν στα ύψη των μετρήσεων, είναι ο φόβος κι ο τρόμος των πολιτικών, διότι δεν είναι καθόλου επιδερμικός, αντιθέτως, ψάχνει το βάθος και, κυρίως, το παρασκήνιο.
Μερικές διαπιστώσεις μου:
– Είναι πληροφορημένος με κάθε λεπτομέρεια γύρω από το αντικείμενο της κριτικής του.
– Εμβαθύνει πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, ιστορικά, διερευνώντας ενδελεχώς την κάθε περίπτωση που εξετάζει.
– Έχει λεκτική ετοιμότητα και παίρνει γρήγορες στροφές το μυαλό του, παρουσιάζοντας ένα θέμα – θέαμα σπαρταριστό και ταχύτατο με ερωτήσεις και σχόλια που προκαλούν τον γέλωτα και συγχρόνως το πνεύμα και την διάνοια του τηλεθεατή.
– Σκέφτεται με τη δεινότητα ενός κομίστα σκιτσογράφου και την ευφυΐα ενός δεινού ατακαδόρου.
– Έχει την άνεση να κινείται με ελευθερία γύρω από το αντικείμενό του, το οποίο σημαίνει πως δεν έχει καμία δέσμευση ή εξάρτηση από άλλου είδους υπόγειες εξουσίες, οι οποίες συνηθίζουν να φιμώνουν ή να περιορίζουν εντέχνως την λεγόμενη «ελεύθερη έκφραση μπροστά στο γυαλί»…
– Όπως είναι γνωστό, ο Τζον Όλιβερ, μεταξύ τηλεόρασης και διαδικτύου, έχει εκατομμύρια θαυμαστές· τεράστιες κοινωνικές μάζες ανθρώπων, οι οποίοι γνωρίζουν τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα και τον αποδέχονται επιλέγοντάς τον για την ψυχαγωγία τους.

Το παράδειγμα του Όλιβερ είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο στη χώρα μας. Πέρα από την επαρχιώτικη τηλεοπτική μας ματιά, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, βραχυκυκλωμένη από την εξάρτησή μας από την εξάρτηση των ΜΜΕ από πολιτικές εξουσίες και επιχειρηματικά συμφέροντα, το πρόγραμμα Last Week Tonight θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα ενηλικίωσης, μπας και λειτουργήσει καταλυτικά στο τηλεοπτικό μας πεδίο…
Εάν ψάξουμε να βρούμε Έλληνες κωμικούς ή κονφερασιέ, η σκέψη θα πάει στον παλαιό Γιώργο Οικονομίδη ή στη δεκαετία του ‘80 στον Χάρη Κλιν, λίγο στον Τάκη Ζαχαράτο, τον, για όσο διάστημα παρέμεινε αλώβητος από την τηλεοπτική φθορά, Γιώργο Μαρίνο, τον Λάκη Λαζόπουλο ή έστω στον καμένο ποικιλοτρόπως Γιάννη Ζουγανέλη, αλλά και τον Μάρκο Σεφερλή. Οι κωμικοί τής μεταδικτατορικής Ελλάδας, βρήκαν έκφραση και στήριξαν την καριέρα τους στην θηλυπρεπή καρικατούρα τής ομοφυλοφιλίας, ή στις μιμήσεις διάσημων και κάποιοι στην καθαρά κοινωνική-πολιτική σάτιρα.
Η σοβαρή, εμβριθής και καυστική σάτιρα πάντα είναι απολαυστική για το κοινό. Οι καλές επιθεωρήσεις έφτιαξαν κλίμα μέσα στα θέατρα, στον κινηματογράφο και στις παραστάσεις, αλλά η εξέλιξη στο γυαλί, μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες, ή σε εκατομμύρια κόσμο (όπως η περίπτωση του Όλιβερ), ενός και μόνο ανθρώπου, ο οποίος αναλαμβάνει να ψυχαγωγήσει τα πλήθη με καθαρά πολιτική, έξυπνη και σαρκαστική σκέψη, είναι πολύ σ ο β α ρ ή υπόθεση.
Μήπως από αυτή την παγκόσμια επιτυχία και το περιεχόμενό της, θα έπρεπε να παραδειγματίζεται η εγχώρια δημοσιογραφία και οι αναλυτές, ώστε  να οδηγήσουν τα πράγματα προς το μοντέλο «Όλιβερ»; Δεν είναι ουρανοκατέβατη αυτή η σκέψη· το ερώτημα το έχω δει και στο διαδίκτυο: «Θα είναι άραγε κωμικοί οι ειδησεογράφοι του μέλλοντος;» Διόλου κακή η σκέψη. Με αυτό τον τρόπο, το καθημερινό τηλεοπτικό πακέτο ειδήσεων για το οποίο όλο και περισσότερος κόσμος βαριέται να δει και να ακούσει, ίσως να διασώσει την ύπαρξή του. Μη διανοηθείτε να υποβαθμίσετε μια τέτοια εκδοχή. Η δουλειά τού κάθε Όλιβερ είναι δυσκολότατη, σκληρή και κοπιαστική, διότι πέρα από την έμφυτη ικανότητά του να είναι ετοιμόλογος, πρέπει να έχει αναλυτικό μυαλό και να μπορεί να διαμορφώνει κάθε δευτερόλεπτο ενδιαφέρουσες σκέψεις με βάθος.

Δεν είναι μόνο η τέχνη τού κωμικού· είναι πολύ παραπάνω από αυτό, αν σκεφτείς τη στιγμή κατά την οποία οι ταχύτατοι ρυθμοί, οι κινήσεις τού σώματος, τα απανωτά βιντεάκια που παίζουν, δεν αφήνουν χρονικό περιθώριο για εφησυχασμό…
Γιαυτό σας λέω. Ο Όλιβερ είναι ο ποιοτικότερος τηλεοπτικός κωμικός ο οποίος κρατάει τα σκήπτρα στον τομέα της τηλεοπτικής πολιτικής.
Αναζητείστε τον, δείτε τον, ακούστε τον, απολαύστε τον.
Είναι μεγάλη υπόθεση να ανακαλύπτουμε ανανεωτικά στοιχεία μήπως και αναβαθμιστεί η καθημερινή, συστημική και αιχμαλωτισμένη ελληνική τηλεόραση.

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 438 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (29/10/2018) Οι περιπλανώμενοι της ζωής…

Ένα… θεματάκι που προέκυψε, τις τελευταίες μέρες, είναι και εκείνο των μουσικών τού δρόμου, για τους οποίους είχε προκύψει σοβαρότατο θέμα, που ευτυχώς λύθηκε οριστικά. Το ζήτημα βεβαίως, δεν έχει να κάνει μόνο με τους μουσικούς, αλλά και με άλλους πλανόδιους επαγγελματίες ή ερασιτέχνες, αναζητητές εργασιακής τύχης…
Στις 24 του μηνός επαγγελματικοί λόγοι με έφεραν στο Θησείο· βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό βλέπω το τοπίο άδειο! Έρημο, σιωπηλό και… βλοσυρό. Έλειπαν οι υπαίθριοι πάγκοι και οι εγκαταστάσεις των πρόχειρων κατασκευών – έκθεση πολυποίκιλων χειροτεχνιών. Έλειπαν τα πρόσωπα, οι φιγούρες των ανθρώπων τής ανάγκης, οι οποίοι, για διάφορους λόγους ο καθένας απ’ αυτούς, βρέθηκαν σε δύσκολη θέση και κατέληξαν σε μια τέτοια μορφή εργασίας· του υπαίθριου μικροπωλητή.
Με ξάφνιασε λοιπόν το θέαμα του δίχως ψυχή πεζόδρομου και βρίσκω το θέμα άκρως ενδιαφέρον. Α, μη ξεχάσω: πιο εκεί, ήταν ένα βαν κίτρινου χρώματος που έγραφε «δημοτική αστυνομία».
Ρώτησα αν συμβαίνει τίποτα σοβαρό και μου είπαν πως ο δήμος απαγόρευσε τη λειτουργία των μικροπωλητών και στάσιμης εργασίας. Προφανώς για λόγους φορολογικούς, φαντάζομαι, αφού η «παράνομη» υπαίθρια εργασία στους πεζόδρομους, πλατείες και άλλους ανοιχτούς χώρους, έχει καταλήξει να εξελιχθεί σε «νόμιμη», χωρίς όμως τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την νομιμότητα.

Ομολογώ πως δεν μπορώ να ισχυρισθώ πως είναι παράνομη η απαγόρευση από μέρους τού Δήμου, αφού, η οικονομική και η μη φορολογούμενη  διάσταση του θέματος, δηλαδή η εξαίρεση των μικροπωλητών από τον υπόλοιπο επαγγελματικό κόσμο, ο οποίος φορολογείται αυστηρά και αμείλικτα, είναι αιτία σοβαρής σκέψης…
Πώς να υποστηρίξω σε αυτό το σημείο τούς περιπλανώμενους μικροπωλητές; Η ηθική μου διαμόρφωση με σπρώχνει να συμφωνήσω ευθαρσώς με τον Δήμο και να μην τον κατηγορήσω ως ανάλγητο και άλλες συναφείς κατηγορίες που εξαπολύονται σε αυτές τις περιπτώσεις… Όμως, θα ήθελα να… καταθέσω και τη συναισθηματική εξάρτηση της αριστερής καταβολής μου (δεν κρύβεται αυτή) και να… προτείνω στον Δήμο να ανεχθεί αυτές τις φορολογικές παρανομίες των μικροπωλητών…

Ας  βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια τάξη. Υπάρχουν κανόνες σε όλες τις αγορές. Από τη μικρότερη ως τη μεγαλύτερη. Εδώ, τα πράγματα είναι απλά. Οι μικροπωλητές αποτελούν από τη φύση τους εργασιακή συντεχνία, η οποία συνδέεται, κατά κάποιο τρόπο, με μια γραφική και σχεδόν παραδοσιακή εικόνα. Ένας απλός άνθρωπος στήνει την πραμάτεια του σε έναν δρόμο και αφήνει τον περαστικό να ρίξει εθελοντικά τον οβολό του, για να αγοράσει κάτι που τον ενδιαφέρει. Δεν επαιτεί. Κατασκευάζει και εργάζεται. Το βλέπουμε από πολύ παλιά. Από τα πανηγύρια στις τόσες εορτές Αγίων έξω από εκκλησίες κλπ.
Οι πλανόδιοι δείχνουν πως συνεχίζουν την παράδοση. Ιδιαίτερα οι πλανόδιοι μουσικοί είναι στολίδι για τους επιλεγμένους πεζόδρομους. Δίχως να απαιτούν τίποτα, στήνονται, παίζουν και αφήνουν τον περαστικό να επιλέξει… Έχω ακούσει πολλούς μουσικούς των δρόμων, σε πολλές πρωτεύουσες της Ευρώπης και της Αμερικής και θυμάμαι πολλούς, ταλαντούχους με ιδιαίτερη κατάρτιση, τους οποίους στεκόμουνα και θαύμαζα. Κρατάει πολλές δεκαετίες αυτή η παράδοση. Πολλοί απ’ αυτούς είναι μαθητές Ωδείων, Πανεπιστημίων και κερδίζουν ένα χαρτζιλίκι που τους βοηθάει στην καθημερινότητά τους.
Βεβαίως, όπως σε όλες τις συντεχνίες και τα επαγγέλματα, είναι σύνηθες να παρεισφρέουν κυκλώματα και συμμορίες για να ελέγξουν την πιάτσα, όπως και να προβαίνουν σε παραβατικές συμπεριφορές. Όλα αυτά όμως, δεν μας εμποδίζουν να βρισκόμαστε στο πλευρό όλων των περιπλανώμενων της ζωής. Οι ιστορίες τους είναι γεμάτες ρωγμές και μυστήριο. Την έννοια της «ευτυχίας» την συναντάς, ίσως, με το μικροσκόπιο στη διαδρομή τους… Ανθρώπινες διαδρομές με περιθωριακή κατάληξη.

Όλα αυτά, δεν δικαιολογούν βεβαίως το αφορολόγητο. Παρ’ όλα αυτά, θα έλεγα πως θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να διατηρηθούν τέτοια χειρώνακτα επαγγέλματα, με το εμπορικό… περιθώριο να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα στους δρόμους της ζωής. Το περιθώριο, εξ’ άλλου, πάντα ήταν τροφοδότης στο λεγόμενο «κοινό πολιτιστικό γίγνεσθαι», το οποίο είναι απαραίτητο στοιχείο μιας κοινωνίας. Φανταστείτε έναν αποστειρωμένο δήμο δίχως πλανόδιους μουσικούς, ζωγράφους, τεχνίτες τού κοσμήματος και άλλους, οι οποίοι χρωματίζουν και χαρακτηρίζουν μια πόλη γεμίζοντας τους πεζόδρομους και τις πλατείες της.
Οι υπεύθυνοι του δήμου ως προς το θέμα αυτό, φαντάζομαι πως θα λάβουν υπ’ όψη την ιδιαιτερότητα του θέματος και δεν θα αφήσουν τους πεζόδρομους άδειους, ψυχρούς και ερημικούς. Ο κάθε χώρος έχει την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του, που τον διαμορφώνει κυρίως το ανθρώπινο στοιχείο και η ψυχή του· και γι’ αυτό, η παρουσία των μικροπωλητών – χειροτεχνών είναι απαραίτητο συστατικό για την πόλη μας…

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 437 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (25/10/2018) «Ακαδημαϊκή ειρήνη»…

Αστεία πράγματα, μα την αλήθεια…
Λυπάμαι που επανέρχομαι σε θέμα με πολιτική χροιά, παρόλη την επιθυμία μου να κρατάω κάποιες αποστάσεις από τέτοια ζητήματα, αφού δεν είμαι πολιτικός αναλυτής (τα’ χουμε ξαναπεί αυτά), αλλά, το πρόσφατο του υπουργού Παιδείας, αξίζει έναν κάποιο σχολιασμό, περισσότερο από τα την φυλάκιση Παπαντωνίου κλπ.
Είπε ο αθεόφοβος: «Νομίζω ότι εδώ είναι κρίσιμο να θέτουν τα ζητήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Και κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει: πού είναι το φοιτητικό κίνημα, πού είναι οι φοιτητές να διεκδικήσουν τους χώρους τους και την ακαδημαϊκή ειρήνη;»… Το πρώτο που περνάει από το μυαλό είναι πως ο υπουργός ψάχνει, μ’ αυτό τον τρόπο, να αποποιηθεί τις ευθύνες, όχι μόνο τις δικιές του, αλλά και εκείνες της κυβέρνησης στην οποία ανήκει, πιστεύει και υπηρετεί.
Αναρωτιέμαι: Ποιου είναι η αρμοδιότητα της προστασίας τού χώρου; του φοιτητή ή της Αστυνομίας, δηλαδή της πολιτείας στην οποία υπάγονται τα πανεπιστήμια; Εύλογες οι απαντήσεις και το θέμα, πριν ανεβάσω εγώ το κείμενο αυτό, σχολιάστηκε πάνω-κάτω με τις ίδιες απορίες και ερωτήματα.
Αλήθεια, πού είναι το φοιτητικό κίνημα; Ο υπουργός προτρέπει λοιπόν το κίνημα των φοιτητών να προετοιμαστεί… καταλλήλως, για να προστατέψει τους χώρους και να τους… ανακαταλάβει από κάθε «εχθρό»;

Υπουργέ μου, σε θεωρούσα ειρηνοποιό, ήρεμο, πολιτισμένο και σώφρονα… Τώρα, η προτροπή αυτή αναδεικνύει μιαν άλλη διάσταση του χαρακτήρα σου, διότι ουσιαστικά προτείνεις στους φοιτητές και στο κίνημά τους να… προφυλάξουν εκείνοι το ίδρυμα από έξωθεν κινδύνους· δηλαδή τι; Να φτιάξουν και αυτοί κάτι σαν… ομάδες κρούσης όπως εκείνες οι…. ετοιμοπόλεμες που τριγυρίζουν, κατάλληλα… εφοδιασμένες, καθημερινά στα Εξάρχεια και τις γύρω περιοχές με τα γνωστά συμβάντα της βίας και τον εκατέρωθεν κλεφτοπόλεμο με τις ομάδες γκρουπούσκουλων, τους γνωστούς-άγνωστους όπως συνηθίσαμε να τους χαρακτηρίζουμε· περιστατικά που τα βλέπουμε, πολύ συχνά απαθείς, εμείς οι υπόλοιποι…  Υπουργέ μου, μεγάλο το λεκτικό ολίσθημα, εκτός αν εννοούσες κι εσύ κάτι άλλο, που…  αλλοίωσαν  οι δεξιοί τσαρλατάνοι και οι πολιτικοί σου αντίπαλοι, παραποιώντας τα λεγόμενά σου. Το συνηθίζουν αυτό οι ταξικοί «οχτροί». Λες άλφα και σου βγάζουν βήτα.
Όμως, αυτή η προτροπή για προστασία των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, από το φοιτητικό κίνημα, μας κάνει να πονοκεφαλιάζουμε! Τι εννοεί λοιπόν ο της Παιδείας υπουργός; Μια θολή μορφή «εμφυλίου» μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους; Οι καλοί να διώξουν(;) τους κακούς και αυτά, επαναλαμβάνω, μετά ώριμου και βαθυστόχαστης σκέψεως του υπουργού Γαβρόγλου σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο (στις 20/10/2018), με αφορμή τις ποικιλότροπες επιθέσεις τού «Ρουβίκωνα» στους πανεπιστημιακούς χώρους τής φιλοσοφικής. Εδώ λοιπόν φτάσαμε σε ένα σημείο τού θέματος, για το οποίο ο της Παιδείας θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά, πως δηλαδή η… πάταξη της συγκεκριμένης οργάνωσης έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε η ίδια η Αστυνομία, αφού η ελευθερία, με την οποία η οργάνωση κινείται, δημιουργεί υποψίες για… κάποια υπόγεια ανοχή, που της επιτρέπει να λειτουργεί…

Η Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, είναι ο χώρος στον οποίο κινείται η γνωστή αναρχική οργάνωση μετά τα γεγονότα τής προηγούμενης εβδομάδας (17-18/10), τα οποία αναστατώνουν το φοιτητικό κίνημα και φανερώνουν την σύγχυση και το ιδεολογικό χάος στο οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα από τις σημερινές πολιτικές ισορροπίες.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε: οι φοιτητές τής Φιλοσοφικής καλούνται, δια στόματος υπουργού Παιδείας, να αντιδράσουν, να οργανωθούν, να προετοιμαστούν για να εξασφαλίσουν την «ακαδημαϊκή ειρήνη». Να την διεκδικήσουν από εκείνους που την απειλούν (υποθέτω εγώ). Από πού; Μα, από τον «Ρουβίκωνα» ντε…, ο οποίος έχει κάνει κατάληψη και δηλώνει… ευθαρσώς πως: «ήρθαμε για να μείνουμε»! Οξύμωρα και αντιφατικά όλα!
Γνωρίζω πως το περιβόητο Πανεπιστημιακό άσυλο πάσχει, εδώ και χρόνια, από την κακοδαιμονία τής μη επίλυσης βασικών κανόνων ομαλής λειτουργίας και πως ουδεμία κυβέρνηση κατάφερε να αντιληφθεί τη σημασία και την ιδιαιτερότητα ενός τέτοιου χώρου, ως κοιτίδα και πηγή τής ελεύθερης διακίνησης  ιδεών, με πνευματικά- μαθησιακά χαρακτηριστικά· ο χώρος αυτός λοιπόν, έχει αφεθεί άλλοτε ως πεδίο άσκησης αστυνομικής ασυδοσίας, κι άλλοτε ως περιοχή φοιτητικής συνδικαλιστικής παραβατικότητας…
Τα παραδείγματα πολλαπλά και νωπά. Ο μακρύς κατάλογος δεξιών και αριστερών επεισοδίων φαίνεται πως δεν έχει «διδάξει» κανέναν. Η προστασία τού ασύλου δεν είναι μια καινούργια σκέψη. Σέρνεται επί δεκαετίες δηλώνοντας την αναποφασιστικότητα και την προχειρότητα μιας υπόθεσης  η οποία, υποτίθεται, περιμένει χρόοοονια να λυθεί. Ακόμα και το γεγονός πως, μέσα σε κάποια από αυτά τα κτήρια, λειτουργούν, ανοιχτά πλέον, συμμορίες ανεξέλεγκτων ομάδων με  οπλοστάσια από μολότοφ, διακίνηση ναρκωτικών και ποιος ξέρει τι άλλο, καθιστά το άσυλο πιο θολό, αντιδημοκρατικό και ανεξέλεγκτο.
Είναι πασιφανές πως οι δυο πολιτικοί μονομάχοι δεν έχουν την πολιτική βούληση, ο καθείς για τον δικό του λόγο, να αποκαταστήσει μια και καλή το θέμα. Πολύ φοβούμαι όμως πως στα… έγκατα των κτηριακών εγκαταστάσεων, αλλά και στις αντιλήψεις των νέων φοιτητικών γενεών, η έννοια της «ρήξης» με το Σύστημα έχει ριζώσει, ήδη εδώ και πολλά χρόνια, με τις σχεδόν καθημερινές καταλήψεις σχολείων, κτηρίων, δημαρχείων, δικαστηρίων, εργοστασίων, δρόμων και άλλων τέτοιων «αγαθών» πρωτοβουλιών…

Πώς θα γλυτώσουμε από τέτοιες συνήθειες; Ήδη ο κος Γαβρόγλου το ξεστόμισε κάπως έτσι: Παιδιά, δεν ξέρω, να βρείτε τρόπους να επιβάλλετε «ακαδημαϊκή ειρήνη». Και ο φανταστικός διάλογος που ίσως διαμείφθηκε μπορεί να ήταν κάπως έτσι:
– Μα, εμείς υπουργέ μου ήρθαμε εδώ για να πιάσουμε τα μολύβια, όχι τα… όπλα!
– Αυτό δεν με αφορά. Βρέστε τρόπο να επιβάλλετε «ακαδημαϊκή ειρήνη».

Οπτικά, η εικόνα τού υπουργού, μου είναι συμπαθής και δείχνει πως και ο ίδιος είναι ειρηνικός και καλής προθέσεως άνθρωπος· όμως, απεδείχθη αδύναμος (ή ακατάλληλος;) να αναλάβει πρωτοβουλίες που ανήκουν και στη δική του δικαιοδοσία και θεσμική υποχρέωση, δηλαδή στην προστασία των φοιτητικών τόπων και του ασύλου. Δεν ξέρω. Τι να πω και τι άλλο να σκεφτώ πέρα από την ατολμία των υπευθύνων όταν έρχεται η στιγμή να πουν το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι…

Νότης Μαυρουδής

 

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε