Σχολιάκι 428 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (18/9/2018) Ο χρόνος που «καίει»…

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα (18/9) από την άγρια και ομολογημένη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από οργανωμένο χρυσαυγίτη και η δίκη σέρνεται με συνεχείς αναβολές, επεισόδια βίας εις βάρος τής μνήμης τού νεκρού, των μαρτύρων κατηγορίας και των συνηγόρων Πολιτικής Αγωγής  από τους μπράβους τής ΧΑ.
Αυτό που εντυπωσιάζει και οδηγεί σε περαιτέρω ενδυνάμωση της νεοναζιστικής οργάνωσης είναι, με ευθύνη τής δικαιοσύνης, της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, η υποβάθμιση και βεβαίως η βραδύτητα απόδοσης δικαιοσύνης. Ας σκεφτούμε την αίθουσα όπου διεξάγεται, την ελλιπή δημοσιότητα από τα ΜΜΕ, και, κυρίως, την κακή διαχείριση του χρόνου εκ μέρους τής δικαιοσύνης, λόγω απουσίας συνεννόησης δικαιοσύνης-κυβέρνησης… Και όταν λέω «συνεννόηση» δεν εννοώ βεβαίως «συμφωνία» περί της απόφασης, αλλά για το επείγον ενός ακανθώδους κοινωνικού και πολιτικού ζητήματος, όπως και το να δοθεί απάντηση στο περί δικαίου αίσθημα…
Έχω στο μυαλό μου πως η έννοια της «πολιτείας», «κράτους», δεν μπορεί να είναι ταξινομημένη σε μεμονωμένα κουτάκια: κυβέρνηση – δικαιοσύνη – παιδεία – κοινωνική ασφάλιση – υπηρεσίες ασφαλείας – οικονομία – άμυνα – αθλητισμός – τουρισμός κλπ. Παρ’ όλη την ανεξαρτησία κάποιων από τα αναφερόμενα,  θεωρώ πως η πολιτεία είναι ένα σύνολο υπηρεσιών που οφείλει να συντονίζει, όπως και να λαμβάνει υπ’ όψη της εάν ένα σώμα απ’ αυτά λειτουργεί ή βρίσκεται σε… ύπνωση.
Ο χρόνος που περνάει είναι πλέον χρόνος ο οποίος λειτουργεί εις βάρος της κυβέρνησης, των θεσμών της δικαιοσύνης, αλλά και της κοινωνίας . Η δικαιολογία των πολλών μαρτύρων, και της δήθεν «πολύπλοκης υπόθεσης που χρειάζεται χρόνο διερεύνησης ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη» δεν πείθει πλέον κανέναν όταν -επαναλαμβάνω – έχουν ήδη περάσει πέντε χρόνια!!! (Αναρωτιέμαι: αν ποτέ γίνει η δίκη για το πραξικόπημα στην Κύπρο, την προδοσία και την ακόλουθη εισβολή, πόσες δεκαετίες θα πρέπει να περιμένουμε να περάσουν;)

Ασφαλώς και δεν μπορώ να γνωρίζω τα εσωτερικά προβλήματα που ορθώνονται και εμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία των δικαστηρίων, αλλά θυμάμαι πως πέρασαν πολλοί μήνες ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος για τη διεξαγωγή τής δίκης (!!!). Αφού είχε ξεκινήσει η διεξαγωγή της, ξαφνικά σταμάτησε επειδή – λέει – ήταν απαράδεκτες οι επικρατούσες συνθήκες στην αίθουσα…  Δεν γνωρίζω επίσης αν αυτή η δίκη έχει χαρακτηριστεί ως «επείγουσα» λόγω της φύσης τού συγκεκριμένου εγκλήματος, αλλά και τις σχέσεις τού δολοφόνου με άλλους κακοποιούς, επίορκους, με καταδίκες ποινικού δικαίου, οι οποίοι προχώρησαν σε εγκληματικές επιθέσεις σε μετανάστες, σε συνδικαλιστές και σχετίζονται ιδεολογικά, κομματικά με τον εκτελεστή τού Φύσσα και συνεργάζονται στις ίδιες συμμορίες. Επίσης θυμάμαι πως ο πρόεδρος τού κόμματος της ΧΑ με επίσημη δήλωσή του, ανέλαβε την ηθική ευθύνη τής δολοφονίας!
Έτοιμα όλα, στο πιάτο! Αναφερόμαστε σε μια δίκη στην οποία γνωρίζουμε ήδη τον δολοφόνο, καθώς και τους συνενόχους του της ίδιας οργάνωσης ναζιστών. Ένα έγκλημα ξεκάθαρο για ενόχους και συνενόχους, από το οποίο η μεγάλη συγγραφέας Αγκάθα Κρίστι δεν θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση, αφού δεν κρύβει μέσα του κανένα απολύτως «μυστήριο», εκτός από την δικαστική αντιμετώπισή του…

Το πέρασμα του χρόνου, τον μόνο που εξυπηρετεί, είναι ο δολοφόνος και οι συνένοχοί του. Διευκολύνει την ΧΑ στην… ομαλή συνέχιση των υπόγειων δραστηριοτήτων της, διευκολύνει επίσης την ισχυροποίησή της στο δικό της πόπολο, το οποίο έχει κερδίσει με τις παρανομίες, τη βία στους δρόμους, τις αντισυνταγματικές της δράσεις, με τον άκρατο ρατσισμό της, με τους εκφοβισμούς που εξασκεί, με τις φονταμενταλιστικές της ιδέες και δράσεις, με τις ανιστόρητες και ξεπερασμένες θεωρίες περί των δύο ιδεολογικών άκρων, κα. Ένα εκλογικό κοινό εύκολο στη χειραγώγηση, δίχως πρόβλημα ακόμα και στην επιστροφή χιτλερικών, ναζιστικών και ολοκληρωτικών ιδεολογημάτων, αλλά και επιρρεπές κοινό σε κάθε οπισθοδρομική προτροπή…
Το πέρασμα του χρόνου μου θυμίζει τα ιδιωτικά κανάλια που διακόπτουν την ταινία, βάζουν διαφημίσεις μεγάλης διάρκειας, με αποτέλεσμα ο θεατής να ξεχνάει την ταινία που έβλεπε… Όμως το πέρασμα του χρόνου σ’ αυτή τη «δίκη των δικών» (όπως την χαρακτηρίζουν κάποιοι) ισοδυναμεί σχεδόν με παρωδία, γελοιοποιώντας τόσο το δικαστικό σύστημα, όσο και την ίδια την κυβέρνηση, που αδυνατεί να βρει τρόπους και μέτρα για την πιο γρήγορη διεξαγωγή της.
Το πέρασμα του χρόνου προκαλεί τη λήθη εκείνων των γεγονότων και ευνοεί την υποχώρηση από την συλλογική μνήμη τού τότε συμβάντος. Η δολοφονία τού Φύσσα, το τραγικό συμβάν της 18/9/2013, μπορεί για κάποιους να μην έχει «πια» τον αντίκτυπο ενός αποτρόπαιου δολοφονικού επεισοδίου, με τη μάνα και τον πατέρα να θρηνούν το παιδί τους που χάθηκε από το μαχαίρι τού δολοφόνου Γιώργου Ρουπακιά.
Το πέρασμα του χρόνου μπορεί να μειώνει και να μην προκαλεί την αυτονόητη οργή και τον θυμό τού ευρύτερου κόσμου.
Το πέρασμα του χρόνου μπορεί να φθείρει κατά πολύ την πολιτικά βαρύνουσα σημασία τού «γεγονότος», πέρα από εκείνη την συναισθηματική, και να το συρρικνώνει απλά ως ένα περασμένο παλαιότερο «συμβάν»…

Όσο και να δηλώνει ο Πρόεδρος της Βουλής πως «η καθυστέρηση στη δίκη της ΧΑ, εξελίσσεται σε ντροπή και όνειδος» η κυβέρνηση έχει… χρεωθεί μεγάλο μέρος της καθυστέρησης και όσο αυτή (η καθυστέρηση) διαιωνίζεται, η μετατόπιση της ευθύνης και το όνειδος θα βαραίνει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Νότης Μαυρουδής

{Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο Παύλος Φύσσας, ράπερ με αντιφασιστική δράση, δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της ΧΑ. Η δολοφονία αποδόθηκε σε πολιτικά κίνητρα, οι ανακρίσεις ενέπλεξαν και άλλα μέλη της ΧΑ και ήταν η αφορμή για περαιτέρω έρευνες για ποινικά αδικήματα και την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης, στην οποία εμπλέκονται μέλη και ηγετικά στελέχη τού νεοναζιστικού κόμματος. Στην εξέλιξη των ερευνών, μεταξύ των προφυλακισμένων για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης συμπεριλήφθηκαν και βουλευτές της ΧΑ.(Από τη Βικιπαίδεια)}

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 427 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (14/9/2018) Πολιτειακή υποχρέωση !

Οι μέρες, οι ώρες, είναι άκρως πολωτικές στο πολιτικό πεδίο. Η αλήθεια είναι πως η ετήσια Έκθεση της Θεσσαλονίκης ανεβάζει πάντα το θερμόμετρο λόγω των ανακοινώσεων των πολιτικών αρχηγών, μέσα σε πλαίσιο φθινοπωρινών εργασιακών διεκδικήσεων και συμβάσεων, μεταμνημονιακών εκκρεμοτήτων, εθνικών θεμάτων, τοπικών προβλημάτων, εκπόνησης νέων έργων και στόχων και, κυρίως, πολιτικών και κομματικών ισορροπιών.
Θεωρώ ότι, κατά κάποιον τρόπο, η Θεσσαλονίκη γίνεται επίκεντρο διαμάχης, αφού η Έκθεση είναι σημείο αναφοράς τής εθνικής μας οικονομίας και γι’ αυτό αιτιολογώ τις εντάσεις, τις ανταγωνιστικές κι αντιπολιτευτικές ρητορείες και δράσεις.
Αυτό συνέβη κι αυτή τη φορά στην συμπρωτεύουσα, με εκατέρωθεν ανακοινώσεις και καταγγελίες, αλλά και επικίνδυνες μορφές διαμαρτυρίας με συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας, στη διάρκεια των οποίων ουδείς μπορεί να εξασφαλίσει την ακεραιότητα της ζωής μέσα από κονταρόξυλα, μολότοφ, δακρυγόνα, κλομπ, συγκρούσεις σώμα με σώμα, γιουρούσια πάσης φύσεως και γενικώς ένα πλαίσιο αντιπαλότητας, που καλό είναι να ελέγχεται με προσοχή και σύνεση, κυρίως από τη μεριά των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες ο φ ε ί λ ο υ ν να διαθέτουν σχέδια και στρατηγικές, όσο γίνεται πιο ήπιας αντιμετώπισης των διαδηλωτών, κι όχι να συμπεριφέρονται σαν στρατός εναντίον εχθρού…

Δεν θα μπω στον κόπο να κρίνω και να αναλύσω τα θλιβερά επεισόδια που έλαβαν χώρα, πριν και κατά τη διάρκεια της ομιλίας τού πρωθυπουργού στη φετινή 83η Διεθνή Έκθεση, επειδή θέλω να αποφύγω τον ρόλο ενός πολιτικού αναλυτή, ο οποίος δεν μου ταιριάζει… Ωστόσο, ο ρόλος μου ως πολίτη, παρατηρητή, ενδιαφερόμενο, καλλιτέχνη, μουσικό, είναι να σκέφτομαι πως τέτοιες φωτιές όταν ανάβουν, αφήνουν ανοιχτό το πιθανό ενδεχόμενο για τα χειρότερα, τα οποία μπορούν να φέρουν τη χώρα σε πολύ δύσκολες περιπέτειες και τέτοιες πιθανότητες, να μας λείπουν…
Δικαιούμαι όμως να στηλιτεύω και να βρίσκομαι α π έ ν α ν τ ι σε ό,τι βάζει σε κίνδυνο την κοινωνία, μέσα στην οποία συμβιώνω, αλλά και στην στοιχειώδη α ι σ θ η τ ι κ ή  η οποία καθιστά την καθημερινότητά μας υποφερτή.
Το «μήνυμα» της συγκέντρωσης για το «Μακεδονικό», έστω και αν δεν εκφράζει όλους τους διαδηλωτές, υπήρξε ο απαράδεκτος τρόπος διαμαρτυρίας τού ανεγκέφαλου ξεβράκωτου «μακεδονομάχου», με τα κατεβασμένα παντελόνια και την άκρα χυδαιότητα που εξέπεμψε δημόσια, εκφράζοντας τον πλήρη εκφασισμό τυχάρπαστων ομάδων «πολιτών» που ανεξέλεγκτα απειλούν με την δράση τους τη χώρα…
Τέτοιες εικόνες δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες, παρόλο που Εκκλησία και μεγάλο μέρος τής αντιπολίτευσης δεν μπορούν παρά να ψελλίσουν βεβαίως-βεβαίως, το γνωστό και σύνηθες: «Όχι σε τέτοια έκτροπα. Κάνουν ζημιά στην υπόθεση τού Μακεδονικού ζητήματος…». Όμως, διάφορες αντιαισθητικές και λεκτικές εκτροπές (τις οποίες συχνά βλέπουμε και ακούμε) είναι, δυστυχώς, συνηθισμένες στους αγώνες για το Μακεδονικό και όταν τις «συναντάμε» δεν μπορούμε παρά να τις καταδικάζουμε…

Θα μπορούσα να υποστηρίξω πως, η… αρρώστια τής κακής ποιότητας των ομάδων ανθρώπων που συμμετέχουν στα συλλαλητήρια, από το σύνολο σχεδόν των ομάδων, αποτελεί συχνά πρόβλημα, αφού τις περισσότερες φορές, οι διαδηλωτές παραβιάζουν και υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται και να φθείρεται ο σκοπός, καθώς και οι στόχοι μιας συγκέντρωσης, μιας διαμαρτυρίας. Οι συχνότατες συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής, που κι αυτές δεν είναι άμοιρες ευθυνών, μαρτυρούν την κακοδαιμονία πάνω στο θέμα.
Στη Θεσσαλονίκη, στην ομιλία του πρωθυπουργού, είδαμε τις δυο εικόνες, η μια να διαδέχεται την άλλη. Μέσα η ομιλία, έξω το χάος. Δυο πραγματικότητες  που η μια αντιπάλευε την άλλη.
Εικόνες που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν έχουν πλέον νόημα οι ετήσιες ομιλίες των πρωθυπουργών και όλο αυτό το εθιμοτυπικό, ιδιαίτερα όταν γίνεται με αυτόν τον τρόπο και με τόσο επικίνδυνα παρατράγουδα που αντιβαίνουν τους ειρηνικούς κανόνες μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης…
Ναι, ίσως μεγαλοποιώ ένα σύνηθες συμβάν, αλλά, νομίζω πως, εδώ και πολλά χρόνια, δεν θυμάμαι ειρηνική κατάσταση έξω από την Έκθεση Θεσσαλονίκης κάθε Σεπτέμβριο μήνα… Πόσο θετική μπορεί να είναι αυτή η εικόνα, αυτό το μήνυμα που εκπέμπεται για τη χώρα, τους ξένους επιχειρηματίες και τους ενδιαφερόμενους για επενδύσεις;
Πολύ φοβούμαι πως τελικά, οι «έξω» (διαδηλωτές) και οι «μέσα» (πολιτικοί) περισσότερο παλεύουν για εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες με στόχο τις  επερχόμενες εκλογές, παρά για τα εθνικά ουσιώδη…

Και θα επαναλάβω: Οι μέρες, οι ώρες, είναι πολιτικά άκρως πολωτικές. Η καθημερινή πυκνή πολιτικοκοινωνική ειδησεογραφία δεν αφήνει περιθώρια για αλίευση πολιτιστικών καλλιτεχνικών θεμάτων που να μου προκαλούν επαρκώς το ενδιαφέρον, ώστε να τα συμπεριλαμβάνω στις θεματολογίες μου. Η ωμή πραγματικότητα εκφράζεται μέσα από την αγωνία τού κόσμου για επιβίωση, αμοιβή, εργασία, κοινωνικό κράτος και ασφαλιστική ασπίδα. Όλα τα υπόλοιπα θέματα έχουν συρρικνωθεί αφήνοντάς μας να παρακολουθούμε την πορεία τής πολιτικής, ξεχνώντας (?) παράλληλα πως ο πολίτης, εάν δεν παραγάγει πνευματικό οξυγόνο και δεν αναπτύξει τον καθημερινό πολιτισμό του, μαραζώνει, και μιζεριάζει…

Τα αναμενόμενα επεισόδια της ΔΕΘ, έδειξαν πως δεν μπορεί η κοινωνία και η χώρα να εκτίθενται διεθνώς με τον χειρότερο τρόπο «προσφέροντας» αυτή την αντιαισθητική και βίαιη εικόνα.  Θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος αντίδρασης, στις όποιες κυβερνητικές αποφάσεις, με αυστηρότητα και σοβαρότητα.
Δεν μας αξίζει ως χώρα τέτοιος ετήσιος διασυρμός. Η χώρα, ο κόσμος της, οι πολίτες της, σε καμία περίπτωση δεν μοιάζουν στη μορφή τού τέρατος, τού άξεστου ξεβράκωτου, ο οποίος θεωρεί πως έκανε το… μακεδονικό και πατριωτικό του… καθήκον.
Τέλος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι υποχρεωμένος να μαζέψει τις πολιτικές δυνάμεις, απ’ όλες τις πλευρές (πλην ΧΑ), για να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί αυτή τη ρουτίνα τής σκοτεινής μας πλευράς, επειδή, όπως γνωρίζουμε, είναι τα πολιτικά, παραεκκλησιαστικά, ακροδεξιά, ναζιστικά και… εθνικοπατριωτικά μορφώματα τα οποία λειτουργούν υποβολιμαία, αδιαφορώντας για τη δημοκρατία και την εικόνα μας προς τα έξω!!! Η πολιτειακή αδιαφορία, πάνω στο θέμα, η έλλειψη παρατηρητικότητας και το «δε βαριέσαι αδερφέ» από τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, δεν είναι τίποτε άλλο από πολιτειακή σ υ ν ε ν ο χ ή στο διασυρμό…

Νότης Μαυρουδής

 

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 426 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (6/9/2018) Σκουπίδια και άνθρωποι…

Ο «ανατρεπτικός» κύριος Tommasso Debenedetti, ειδικός στα fake news και σε άλλες διαδικτυακές αλχημείες θεωρείται… αυθεντία στο είδος του! Κοινώς, είναι ένας από τους επιτυχημένους (;;;) επαγγελματίες σκουπιδοχάκερ, ο οποίος γνωρίζει άριστα την «τέχνη» τού ψέματος και της εξαπάτησης, προχωρώντας συχνά σε παραγωγή κάθε ψεύδους, ούτως ώστε να παραπλανά τους χρήστες των κοινωνικών δικτύων και τις προσωπικότητες της πολιτικής ζωής, καταλήγοντας, παράλληλα, να προβάλλει-ηθελημένα ή όχι-τα τρωτά σημεία τής σύγχρονης δημοσιογραφίας σε διεθνές επίπεδο…
Μάθε τέχνη κι άσ’ τηνε κι άμα πεινάσεις, πιάσ’ τηνε…
Το επεισόδιο με τον δήθεν θάνατο του Κώστα Γαβρά, παραπλάνησε κι εξέθεσε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων στο εσωτερικό και εξωτερικό τής χώρας.
Θα μπορούσα να πω πως αυτή η διαδικτυακή παραπλανητική πράξη τού Debenedetti, αφήνει το στίγμα της βαθιά στις, ούτως ή άλλως, εύθραυστες σχέσεις τού διαδικτυακού κόσμου με το δημόσιο αγαθό τής πληροφορίας και των κοινωνικών δικτύων. Η κάθε μέρα είναι δοκιμασία με αυτά τα τόσο δημοφιλή και εύχρηστα μέσα. Η ευάλωτη και πολλές φορές αμφίβολη αξιοπιστία τού διαδικτύου, μεταμορφώνουν τα fake news σε… κλέφτη και πνευματικό δολιοφθορέα, ο οποίος μπαίνει μέσα στο σπίτι μας και αδυνατούμε να διώξουμε. Η ρήξη μαζί του (με το διαδικτυακό μέσο) είναι, κάθε φορά, αναπόφευκτη, επειδή φέρνει πολλές φορές παραμορφωμένη και ελλιπή την είδηση, την πληροφορία, πλήττοντας με αυτό τον τρόπο και την ήρεμη σκέψη. Συνεπώς συμπεριφερόμαστε με επιείκεια και-αναγκαστικά-υποχωρούμε, συμβιβαζόμαστε, έως την επόμενη φορά, που θα θυμώσουμε  ξανά …

Είναι-ομολογώ-εντυπωσιακή η μεγαθυμία με την οποία συμπεριφέρονται οι εισαγγελείς, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης ή ακόμα και τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία δίνουν τόπο στην οργή, παρ’ όλη τη διαστρέβλωση των πληροφοριών, οι οποίες ενσωματώνονται στο σώμα της καθημερινής ειδησεογραφίας! Μήπως θα πρέπει να παραδεχτούμε πως εάν δεν υπήρχε ο Debenedetti, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε, να τον κατασκευάσουμε;
Αν διαβάσει κανείς το curriculum του χάκερ, θα διαπιστώσει το πλούσιο «έργο» του σε παραπλανητικές πληροφορίες για τον Πάππα, τον Φιντέλ Κάστρο, τον Πέδρο Αλμοδόβαρ κα. Προσθέτοντας και άλλες δράσεις του, συμπεραίνει κανείς την ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του Ιταλού… δημοσιογράφου και εκπαιδευτικού (!!!) παρακαλώ σε σχολείο τής Ρώμης, ο οποίος δηλώνει «την επιθυμία του να καταδείξει το πόσο αναξιόπιστα είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ως πηγή ειδήσεων και το πόσο εύκολα μπορούν να ξεγελαστούν τα μέσα ενημέρωσης». Α! Προσφέρει… «κοινωνικό έργο» και δεν το καταλάβαμε…
Αυτός, ο οποίος δουλεύει ακατάπαυστα διασπείροντας fake news σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ίδιος είναι και ο… κριτής των μέσων αυτών, ως προς την ευκολία τους να δέχονται «αμάσητες» και χωρίς διασταύρωση παραπλανητικές και ψευδείς ειδήσεις!!!
Θα μπορούσα ίσως να τον φανταστώ σε ρόλο σύγχρονου… τρομοκράτη, ο οποίος παίρνει από τον κάδο απορριμμάτων σκουπίδια και τα σερβίρει στο πιάτο των άλλων…

Το θέμα δεν θα άξιζε να είναι κεντρικό πρόβλημα εάν ήταν μεμονωμένο… Όμως δεν είναι. Απεναντίας, η συχνότητα παραγωγής διαφόρων ποικιλιών fake news από επιτήδειους και συχνά δημοσιογράφους, σε εισαγωγικά ή όχι η ιδιότητα, πυκνώνουν με διάφορες μορφές, τόσες που δεν μπορούμε να τις… ταξινομήσουμε. Τα fake news δεν βρωμάνε, αλλά ρυπαίνουν την εποχή μας. Είναι σαν εκείνα τα δήθεν γκράφιτι σε κάθε πρόσοψη τοίχου, μνημείων, βράχων κλπ, τα οποία έχουν γεμίσει με μουτζούρες κάθε πρόσοψη της πόλης. Ούτε αυτά μυρίζουν. Είναι σαν τα παρακμιακά σκυλοτράγουδα που έχουν κατακλύσει τις νυχτερινές πίστες και τις μεταδόσεις των περισσότερων ραδιοφώνων. Κι αυτά δεν έχουν μυρωδιά, αλλά είναι χειρότερη ρύπανση απ’ ό,τι τα πραγματικά σκουπίδια…
Είναι το παραπλανητικό στρατηγικό fake-ψέμα, για να στήσεις παγίδα στο εχθρικό στρατόπεδο σε κατάσταση πολέμου. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα! Η ζωή μας έχει καταντήσει ανυπόφορη πλέον από επιτήδειους Debenedetti(δες), μερικοί εκ των οποίων θα υποστηρίξουν πως πολεμούν με αυτό τον τρόπο το… όποιο Σύστημα και τις (μιντιακές) δομές του…

Σκουπίδια! Σκουπίδια παντού, παραφράζοντας τα «κάγκελα» που τραγουδούσε ο μακαρίτης Πανούσης…
Να σκεφτούμε πως, από τη στιγμή κατά την οποία η κάθε είδηση σήμερα «περνάει» μέσα από τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, το διαδίκτυο «παίζει» κι αυτό το δικό του παιχνίδι εκφράζοντας, σε μεγάλο βαθμό, κομματικά συμφέροντα…
Σε αυτόν τον αντιφατικό κόσμο καλούμαστε να ολοκληρώνουμε τη ζωή μας, με τον πολιτισμό, ο οποίος εξαρτάται, επηρεάζεται και καθορίζεται από την πληθώρα των κοινωνικών διαδικτυακών μέσων, με πληροφορίες έωλες, πολλές φορές αστήρικτες, άλλες φορές έτοιμες να αποδειχτούν κατασκευασμένα fake news .
Σκέφτομαι να κλείσω αυτό το κειμενάκι μου με μια ευχή: ελπίζω πως η έως τώρα εμπειρία και αποκόμιση γνώσης τής ιστορίας και των θεωριών, να μην αποδειχτεί κάποια στιγμή λάθος λόγω… fake news του παρελθόντος χρόνου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 425 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (3/9/2018) Η άκρη του νήματος…

Ας ασχοληθούμε με λέξεις, οι οποίες ενίοτε γίνονται σύμβολα: το νήμα και τη βελόνα.
Την άκρη τού νήματος προσπαθούμε να βρούμε όλοι. Όπερ σημαίνει πως η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να βρεθεί η αιτία, η αρχή ενός προβλήματος, ώστε να το κατανοήσουμε και να οδηγηθούμε στην λύση του. Να απαντήσουμε σε έναν γρίφο, να αποσαφηνίσουμε μια ασάφεια. Να βρούμε την άκρη… Σκέφτομαι πως η ίδια η δημοκρατία, τόσες φορές, προσπαθεί να ξεδιαλύνει τους κοινωνικούς και πολιτικούς γρίφους που δημιουργούνται και τις ισορροπίες, οι οποίες ανατρέπονται. Και, ψάχνει να βρει την άκρη τού νήματος. Αλλά το ίδιο κάνει κι ο καθένας από εμάς τους πολίτες, όταν προσπαθούμε να βρούμε τη λύση των δικών μας, καθημερινών προβλημάτων. Να βρούμε την άκρη τού νήματος η οποία, ενδεχομένως, θα μας οδηγήσει σε κάποιο ξέφωτο, σε κάποια λύση…
Πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν πιτσιρίκος, όταν ζούσα στο οικογενειακό περιβάλλον, έβλεπα τη μάνα και τον πατέρα να προσπαθούν, τις κλωστές και τα νήματα, να τα περάσουν μέσα από την μικροσκοπική τρύπα μιας βελόνας. Η μάνα μοδίστρα, ο πατέρας τσαγκάρης και κατασκευαστής χειροποίητων πουέντ (ειδικά παπούτσια μπαλέτου για τις μπαλαρίνες), το σπίτι μέσα στις καρφίτσες, τις κλωστές, τα ψαλίδια και τα κομμάτια από υφάσματα και αποκόμματα από δέρματα.
Έζησα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και εξοικειώθηκα με στοιχεία μοδιστρικής τέχνης και υποδηματοποιίας. Εκείνο όμως που μου έκανε πάντα εντύπωση ήταν η προσπάθειά τους να περάσουν την άκρη τού νήματος από την τρύπα τής βελόνας. Το παρατηρούσα τόσο ώστε αυτή η λεπτομέρεια να λάβει διαστάσεις συμβολικές!
Με τα χρόνια, συνειδητοποίησα πως δεν αρκεί να βρεθεί η άκρη τής κλωστής (του νήματος), θα χρειαστεί να την περάσεις και από την τρύπα τής βελόνας…

Όλα αυτά, συμβολικά μεν, βλέπουμε όμως να ισχύουν και στην καθημερινότητα. Η πολιτική ως επιστήμη και πρακτική, πολλές φορές δεν αρκεί να βρει την άκρη (του νήματος). Θα πρέπει να την περάσει και από την βελόνα. Κοινώς να προσπαθήσει περισσότερο, να κοπιάσει, να εξαντλήσει κάθε περίπτωση, να ανατρέψει αρνητικά δεδομένα, να μιλήσει συγκεκριμένα και ουσιαστικά, να δημιουργήσει και να υλοποιήσει ελπίδες στο επίπεδο του εφικτού…  Η δικαιοσύνη, πολλές φορές, βλέπουμε πως δυσκολεύεται να περάσει την κλωστή απ’ τη βελόνα, ώστε να προχωρήσει στην απόδοση δίκαιης δικαιοσύνης και στην τιμωρία της διαφθοράς, όπου αυτή υπάρχει, κυρίως όμως στο επίπεδο του κρατικού μηχανισμού και της δημόσιας διοίκησης… Η διπλωματία, πάντα οφείλει να περνάει από την τρύπα της βελόνας, για να δημιουργεί, με τέχνη και γνώση, τις αναγκαίες γέφυρες σε έναν κόσμο προβληματικό, άνισο και κατακερματισμένο σε πολλές περιπτώσεις.
Η μουσική και η τέχνη γενικότερα, εάν θέλει να είναι σοβαρή και αξιοπρεπής, είναι υποχρεωμένη να περνάει από την τρύπα τής βελόνας, το οποίο σημαίνει πως θα πρέπει να οδηγηθεί στο βάθος των εννοιών και των λεπτομερειών τής κάθε μορφής τέχνης. Ο καλλιτέχνης, έχει ως προορισμό να χρησιμοποιήσει όλη την γκάμα και την παλέτα χρωμάτων, να ανοίξει ηχητικά παράθυρα και ρυθμούς, να υφάνει σχέδια, ανάγλυφα, να επινοήσει νέες εκφράσεις και τεχνικές, με επιμονή, φαντασία κι ατέρμονη αγάπη για την τέχνη του.
Γενικώς, αυτό που ονομάζουμε «υψηλή τέχνη», με την έννοια της εμβάθυνσης, της έρευνας, της λεπτομερούς και επίπονης αναζήτησης, της μεθοδικότητας και της διεξοδικής σκέψης, της ενδελεχούς μελέτης, σηματοδοτούν και την προσωπική μου αισθητική στάση, θέση, άποψη.

Από τότε που άρχισα να σκέφτομαι το πέρασμα της κλωστής απ’ τη βελόνα, πέρασαν πολλά χρόνια… Πολλές φορές μπροστά σε μια παρτιτούρα κιθάρας, όταν ήθελα να μάθω και να αποστηθίσω ένα κομμάτι, γινόμουν εργάτης σε βαριά ανθυγιεινά… Ώρες δουλειάς, με μουσικές φράσεις που ήθελα να χωνέψω, να κατανοήσω, να ερμηνεύσω. Ώρες και ώρες επανάληψης μικρών μουσικών φράσεων που… έσπαγαν τα νεύρα σε όποιους οικείους μου με άκουγαν. Πολλές φορές η νύστα με τσάκιζε και έπεφτε το κεφάλι μου… Η προσωρινή «λύση» ήταν να ρίχνω νερό στο πρόσωπο, για να αντέξω τη συνέχεια! Ήταν όντως η ώρα τής δημιουργίας μετά το πέρασμα της κλωστής απ’ τη βελόνα…
Αυτό συμβαίνει με όλους εκείνους οι οποίοι ασχολούνται και μελετούν μουσικά όργανα και θέτουν παράλληλα στόχους για υψηλές επιδόσεις.
Η ιστορία των τεχνών διαθέτει πολλές σελίδες με αναφορές στην επίπονη εργασία γλυπτών, ζωγράφων, ηθοποιών, μουσικών, κινηματογραφιστών, συγγραφέων, ποιητών κλπ, οι οποίοι ξόδεψαν χρόνο και φαιά ουσία για την ολοκλήρωση του έργου τους.

Ακόμα και στα πιο απλά θεάματα θα παρατηρήσει κανείς πως το… πέρασμα της κλωστής απ’ τη βελόνα, η οποία σηματοδοτεί τη μεγάλη προσπάθεια και την κοπιαστική εργασία, τη συναντάμε στο ποδόσφαιρο και στους άριστους τεχνίτες τού λαϊκού αυτού θεάματος! Όσοι είναι σχετικοί με το άθλημα θα βεβαιώσουν πως ο έλεγχος της μπάλας και η πορεία προς το αντίπαλο τέρμα, ανάγεται πλέον σε υψηλή τέχνη! Για να φτάσει κανείς στο σημείο να περιλαμβάνεται σε μεγάλη ομάδα θέλει χρόνια να… ψηθεί στη δουλειά. Προπονήσεις ολοήμερες, επαναλήψεις φάσεων, ψυχολογία, προσωπική γυμναστική, τεστ αντοχής, τρεχάματα, ασκήσεις… συγκρούσεων, πτώσεων στο έδαφος και πλήθος άλλων δοκιμασιών, οι οποίες, ενδεχομένως, μπορούν να σε φέρουν σε θέση να γίνεις καλός και ανταγωνιστικός παίχτης.

Η άκρη τού νήματος πολλές φορές «κρύβεται». Τουλάχιστον στην πολιτική, σε συνδυασμό με τη διαφθορά και τη βραδύτητα της δικαιοσύνης,  αυτό συμβαίνει και δυστυχώς δεν σταματάει, με αποτέλεσμα να καθίσταται εθνικό πρόβλημα. Η άκρη τού νήματος προϋποθέτει ενδελεχή έρευνα, σκέψη και θέληση να συγκρουστείς με τα μύρια όσα συμφέροντα. Προϋποθέτει ακόμα καλές προθέσεις, για να λυθούν οι γρίφοι. Το πέρασμα από τη βελόνα, σημαίνει την απόλυτη προσπάθεια μετά από την ανακάλυψη της άκρης τού νήματος.
Να υπογραμμίσω πως οι δυο αυτοί συμβολισμοί είναι η ίδια η ζωή και η καθημερινότητά μας. Είναι ο αγώνας όλων μας σε πολλά επίπεδα.
Είναι εντέλει, η αγωνία για προοδευτική εξέλιξη και πορεία, για συνεχή αναδημιουργία…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 424 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (29/8/2018) Δέσμια ζώα

Ποιος θα αρνιόταν πως: ζωή, ποικιλοτρόπως δέσμια, θα ήταν ίσως καλύτερα να μην την ζεις; Σίγουρα δεν αξίζει. Θεωρητικά ο άνθρωπος δεν αντέχει τα δεσμά… Αναζητάει πάντα την ελευθερία του και δεν θέλει να ζει «κάτω από ζυγό», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Όλα αυτά, θεωρητικά, είναι επαναλαμβάνω σωστά και κοινώς αποδεκτά, αλλά πολλές φορές την καταπίεση, όποτε την αντιλαμβανόμαστε, την θεωρούμε συμπτωματική, αλλά δεν είναι…
Ο τζαμαϊκανός ήρωας Γκάρβεϊ Μάρκους (1887-1940) είχε γράψει:
«Η τύχη ποτέ δε βοήθησε κανέναν κατατρεγμένο. Η δράση, η αυτοδυναμία και το όραμα για το μέλλον είναι τα μόνα μέσα που οι σκλάβοι διαθέτουν για να δουν και να ανάψουν τον πυρσό της ελευθερίας τους.»
Μου ήρθε η επιθυμία να αναφέρω αυτή τη φράση γιατί τα δ ε σ μ ά είναι το χαρακτηριστικό των κατατρεγμένων και σ’ αυτό το σημείωμα δεν θα ασχοληθώ άμεσα με τους ανθρώπους, αλλά με τα πλάσματα που έχουν δημιουργηθεί από την ίδια με μας ύλη, τα θεωρούμε φίλους μας και τα εντάσσουμε σε αυτό που ονομάζουμε : ζωικό βασίλειο!

Το ότι αναφέρομαι σε δεσμά και σε δέσμιες ζωές ζώων παραξενεύει ίσως, αλλά έχω το λόγο μου. Διαβάζοντας, στα μικρά θέματα και όχι στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, περί δεμένων ποδιών με σχοινιά, για να μην φεύγουν από το μαντρί και τις κακουχίες που υφίστανται από αυτή την πρακτική, θλίβομαι. Βλέποντας να δένονται μαζί τα πόδια τους ή να αιχμαλωτίζονται το κεφάλι μαζί με το πόδι, να μην μπορούν να κινηθούν, να πέφτουν, να τραυματίζονται, να ματώνουν, αλλά και να υποσιτίζονται, να κακοποιούνται, να σακατεύονται… Προσέξτε! Πλάσματα τα οποία, πέρα από τις βιολογικές ομοιότητες με τον… άνθρωπο και ιδιοκτήτη τους, προσφέρουν σ’ αυτόν τις υπηρεσίες τους και ό,τι προϊόντα παράγουν…
Ένα μαρτύριο άγριας… υποδούλωσης του ζώου, με δεσμά χοντρά σχοινιά!
Ο Τάσος Σαραντής από την efsyn.gr (στις 17/8/2018) αναφέρει καταγγέλλοντας πως:
«Πρόκειται για το παστούρωμα (ή μπαστούρωμα ή περδούκλωμα ή περδούκλι), δηλαδή το δέσιμο των ποδιών τού ζώου μεταξύ τους, συνήθως ένα μπροστινό και ένα πίσω της ίδιας πλευράς ή τα πόδια ανά δύο δεμένα (διπλή παστούρα). Ακόμα πιο βάρβαρη πρακτική είναι το δέσιμο των ποδιών του ζώου με το κεφάλι, κάτι που συνηθίζεται σε βοοειδή. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα ζώα δένονται από πολύ μικρές ηλικίες».
Η περιγραφή τα λέει όλα!
Μια τέτοια παράδοση συμπεριφοράς απέναντι στα ζώα (έστω για λόγους πρακτικούς για όσους εμπορεύονται ζώα) καλό είναι να τιμωρείται αυστηρά και να εξαφανιστεί. Μια τέτοια βάρβαρη υποδούλωση θα έλεγα πως είναι ανεπίτρεπτη για πολιτισμένες-λέμε τώρα-χώρες, αλλά το θέμα δεν σταματάει εδώ.
Ο Τάσος Σαραντής γράφει: «Φορείς και πολίτες τής Κιμώλου, καθώς και άλλων νησιών, ζητούν με ανοιχτή επιστολή προς τον πρόεδρο της Βουλής, Νίκο Βούτση, να επιτραπεί διά νόμου μια οδυνηρή και επαίσχυντη πρακτική βασανισμού χιλιάδων ιπποειδών και παραγωγικών ζώων που προκαλεί τη βαριά κακοποίησή τους, επικαλούμενοι την παράδοση και την ανάγκη να παράγονται αγαθά και τροφή…» Κοντολογίς, γίνεται προσπάθεια να εξαιρεθούν από το νέο νόμο περί προστασίας των ζώων.

Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς μεθόδους «καθυπόταξης» των ζώων, επειδή θεωρούνται- από κάποιους- κατώτερα από τον άνθρωπο πλάσματα ή επειδή αυτές οι μέθοδοι είναι απλώς… «παραδοσιακές». Υπάρχουν πιο σύγχρονοι τρόποι για να μην φύγουν τα ζώα από το μαντρί. Ας πληροφορηθούν λοιπόν…
Μας αρκούν άραγε οι συχνές καταγγελίες βασανισμών και κακομεταχείρισης σκυλιών, γατιών, δελφινιών, φαλαινών, οι οποίες και ροκανίζουν την όποια ανθρωπιά και ηθική στάση τού ανθρώπινου είδους απέναντι στα άλλα πλάσματα της ζωικής αλυσίδας, στην οποία, επαναλαμβάνω, ένας κρίκος και μόνο ένας κρίκος είναι και ο άνθρωπος…
Το ζήτημα δεν το βλέπω ως οικολόγος ή ζωόφιλος, απλώς νιώθω πως η βελτίωση του τρόπου ζωής δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο ανθρώπινο είδος, θα πρέπει να γίνει στον άνθρωπο συνείδηση ότι εάν δεν μάθει να σέβεται τα άλλα πλάσματα, πολλά από αυτά πρώτα εξαδέλφια του, θα μείνει στο τέλος μόνος στην ερημιά τής εικονικής πραγματικότητας του κόσμου τής τεχνολογίας και στην λαίλαπα της κλιματικής αλλαγής που προκαλεί η ατομικιστική αντίληψή του για τον κόσμο… Οι αυστηρές ποινές, σε όσους βασανίζουν ζώα, είναι προς μια σωστή κατεύθυνση και ελπίζω πως τέτοιοι νόμοι δεν θα πρέπει να έχουν παρενθέσεις, ούτε εξαιρέσεις και γενικώς να εμφανιστεί ξανά η συνήθης πολυνομοθεσία, η οποία ουσιαστικά προσπερνάει πονηρά τον όποιο νόμο και ουσιαστικά τον καταργεί…

Οι εξαιρέσεις τού νόμου, τις οποίες αξιώνουν οι δεσμώτες των ζώων από τον κο Βούτση, ουσιαστικά είναι ένας πονηρός «πρόλογος» για το… ξήλωμα του πουλόβερ. Την κρυφοκατάργηση τού νόμου «περί προστασίας των ζώων.
Γνωρίζω πως ομιλώ (γράφω) όχι ως κτηνοτρόφος αλλά ως ζωόφιλος και αυτή η διαφορά εμπειρικής άποψης-ομολογώ-είναι τεράστια. Οι κτηνοτρόφοι που συμπεριφέρονται ως δεσμώτες ζώων, μπορεί να κερδίζουν από αυτό το σκληρό σύστημα χρήσης τού δεσίματος των ποδιών, τα προς το ζην και οφείλουμε να σεβαστούμε τον αγώνα τους για επιβίωση, όχι όμως εις βάρος τής ζωής και των δικαιωμάτων των ζώων. Οι καιροί έχουν αλλάξει και οι μέθοδοι ήπιας εκμετάλλευσης των ζώων και των προϊόντων που παράγουν υπάρχουν και βρίσκονται στη διάθεση όλων όσοι ενδιαφέρονται να ενταχθούν σε μια σύγχρονη αντίληψη της αντιμετώπισης των προβλημάτων τού κάθε εργασιακού χώρου. Οι ανάγκες για όλο και μεγαλύτερο κέρδος δεν μπορούν να στηρίζονται σε βασανιστήρια, άγρια και σκληρά, ανθρώπων και ζώων.
Το θέμα τής αλλαγής αντίληψης είναι άρρηκτα δεμένο με το σύνολο των σύγχρονων σκέψεων και των συμπεριφορών. Όλα είναι «υποχρεωμένα» να επανατοποθετηθούν. Τόσο στο ζήτημα της ελευθερίας, ανθρώπινης και ζώων, όσο και στην εφαρμογή των νόμων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 423 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (23/8/2018) Για το μέλλον των παιδιών μας…

Βόλτες με το αυτοκίνητο ή και με τα πόδια στο μήκος της πορείας τού αυτοκινητόδρομου στις μαγικές διαδρομές τής Αργολίδας, πηγαίνοντας προς Γαλατά, αλλά και αλλού. Όπου και να πάει το μάτι σου βλέπεις ελαιώνες και ροδιές αριστερά σου, θάλασσα δεξιά σου. Το μάτι όμως, σαν αρπαχτικό ον, πέφτει και σε άλλα, τα οποία ανατρέπουν την απόλαυση της φυσικής καλλονής!
Στο δεξί τού δρόμου, εκεί όπου τελειώνει η άσφαλτος, σωροί από πεταμένα κουτάκια μπύρας, κόκα κόλας, πλαστικά μπουκάλια, πλαστικές σακούλες, αποτσίγαρα από τασάκια αυτοκινήτων, με παντός είδους σκουπίδια, για να κρατάμε καθαρό (!!!…) το αυτοκίνητο, αλλά θέαμα απαράδεκτο ειδικά για την εποχή κατά την οποία οι διαμαρτυρίες, εναντίον τού Τραμπ ως κυρίαρχου εχθρού τής οικολογίας και οι συζητήσεις γύρω από τις… ευαισθησίες «μας» για την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία των λαών,-κυρίως- των παιδιών μας, κλιμακώνονται…
Ω του ψεύδους και της υποκρισίας, συνάνθρωποι και συνέλληνες!
Αυτό που είδα (που δεν θα το έλεγα και σπάνιο στην ελληνική επικράτεια), θα το ονόμαζα και αποκρουστικό, τόσο ως θέαμα, όσο και ως σύμβολο υποκρισίας, αλλά και modus vivendi μιας λαϊκής αντιμετώπισης της πολυδιαφημιζόμενης και πολυσυζητημένης περιβαλλοντικής συνείδησης και της… ανησυχίας «για το μέλλον των επόμενων γενεών»…
Να λοιπόν το μέτρο ενδιαφέροντος και συνείδησης του κόσμου περί κλιματικής αλλαγής, τώρα που τα τροπικά φαινόμενα, οι υψηλές θερινές θερμοκρασίες σε σχέση με τις παλαιότερες, η αλλαγή ως και αυτών των θερμοκρασιών τού χειμώνα, οι ξαφνικοί άνεμοι, τα έντονα μπουρίνια και οι κατακλυσμοί εν ριπή οφθαλμού, οι φωτιές στα δάση και τους οικισμούς, τόσες δοκιμασίες και καταστροφές, τόσες ζωές χαμένες και καμένες, τόση τραγωδία, τόσος πόνος, αλλά και το πεταμένο α π ό  ε μ ά ς σκουπιδαριό, κατά μήκος και στα πλάγια των εθνικών και επαρχιακών δρόμων, αλλά και δρυμών, να δηλώνει τόσο έντονα την… διχασμένη μας προσωπικότητα ως κοινωνίας…

Το θέαμα είναι σοκαριστικό! Σταμάτησα το αυτοκίνητό μου για 5 λεπτά και παρακολούθησα τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ήθελα να ήμουν αυτόπτης μάρτυς τού κακού. Όχι πως το χαιρόμουν, απεναντίας, ήταν μια σκέτη θλίψη να βλέπεις να πετάγονται τα άχρηστα του καθενός, παρόλο που, κατά διαστήματα, όποιος επιθυμεί όλο και κάποιος κοινόχρηστος κάδος απορριμμάτων υπάρχει. Πού να σταματάς τώρα, να καθυστερείς, να γίνεσαι εμπόδιο στο δρόμο, «πέτα γυναίκα τη σακούλα»… Υπάρχει πάντα ο μεγάλος… κάδος! Το περιβάλλον! Ο τεράστιος, ο οποίος τα χωνεύει όλα!
Τα χωνεύει όμως όλα;
Ας θυμηθούμε πως το πλαστικό είναι αθάνατο υλικό. Διατηρείται και διασπάται σε μικρότερα κομμάτια, μέσα στα χρόνια και συντελεί τα μέγιστα στην καταστροφή τού φυσικού πλούτου. Εάν το πέταγμά του, από το παράθυρο του αυτοκινήτου ή η εναπόθεσή του στην παραλία, στους δρόμους, στο δάσος, στο ύπαιθρο, επιβαρύνει ολόκληρο το οικοσύστημα, με δυσάρεστες συνέπειες για το μέλλον…
Το θέμα έχει συζητηθεί άπειρες φορές. Έχουν γίνει μελέτες, συσκέψεις σε κοινοβούλια, επιτροπές, φόρα, διατριβές, συνέδρια, στα οποία παίρνουν μέρος τοπικές και διεθνείς οικολογικές οργανώσεις, πολλές ΜΚΟ επί του θέματος, έχουν κατατεθεί διεθνείς προβληματισμοί, κράτη, εκκλησίες, όλοι, τρέμουν-τρέμουμε- στο άκουσμα των λιωμένων πάγων τής Ανταρκτικής και των Πόλων,  στην εξαφάνιση των πολικών αρκούδων και τις υπαρκτές απειλές για ολοκληρωτική ανατροπή τής κλιματικής ισορροπίας κι ό,τι αυτό συνεπάγεται…

«Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από ένα ζοφερό μέλλον». Αυτή θα μπορούσε να ήταν και κραυγή απόγνωσης αν σκεφτεί κανείς πως η αλλαγή του κλίματος θα επιφέρει, κατά κύριο λόγο, την καταστροφή. Μαζί με τους ρύπους και τα χημικά απόβλητα των βιομηχανιών, τις εκπομπές αερίων των μηχανών τής αυτοκίνησης και όχι μόνο, τις τοξικότητες των δοκιμών τής πυρηνικής ενέργειας και ό,τι άλλο υπάρχει που δεν το διανοούμαστε ή δεν το γνωρίζουμε, μέσα από τα απόρρητα εξοπλιστικά  προγράμματα της μυστικής διπλωματίας…
Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών και του εμπορίου είναι αμείλικτος και αναπόφευκτος. Όλοι, αρχηγοί κρατών, ηγέτες, πολιτικοί, πολίτες, κόμματα, οργανώσεις, έως και οικολόγοι, δρουν και υπάρχουν κάτω από αυτή την αξεπέραστη οικουμενική «Συμφωνία», η οποία, όπως φαίνεται, έχει εγκατασταθεί πλέον στο κοινό υποσυνείδητο της παγκόσμιας μάζας στον 21ο αιώνα.
Οι δείκτες και η ψυχρή λογική δείχνει πως έτσι θα πορευτούμε. Το διατυπωμένο σύνθημα το οποίο κοντολογίς λέει: «Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από ένα ζοφερό μέλλον», αποσκοπεί σε μια εποχή με καλύτερες κλιματικές συνθήκες και καθαρές καλλιέργειες, αλλά από πού και πώς θα δημιουργηθούν αυτές; Εάν οι συμπεριφορές μας είναι αυτό που βλέπω στους δρόμους, στις πλατείες, σε εθνικές οδούς, με την τεράστια ρύπανση από πλαστικό, μέταλλο και σκουπίδια, τότε το σύνθημα γίνεται σαθρό και πέφτει στο κενό!

Εμείς οι παλαιότεροι θεωρούσαμε πως η νέα… επανάσταση θα γινόταν από το ορμητήριο της οικολογικής Αριστεράς ενάντια στην ανεξέλεγκτη καπιταλιστική λαίλαπα… Δεν είχαμε δει όμως φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ από την ρυπογόνο Κίνα και από άλλες τότε σοσιαλιστικές κι αναπτυσσόμενες χώρες. Μπερδέψαμε μόνο τον καπιταλισμό, με τον εν γένει σκληρό ανταγωνισμό τής παγκόσμιας βιομηχανικής πραγματικότητας. Έτσι, τα τσιτάτα μπήκαν ξανά στη βαλίτσα των αριστερών οραμάτων, ίσως για αργότερα…
Αυτό που μένει είναι το σύνθημα:
«Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από ένα ζοφερό μέλλον».
Το επαναλαμβάνω, βλέποντας την ανεμελιά και την αδιαφορία των πολλών στο να πετάνε με άνεση, δίχως καμία απολύτως ενοχή, τα πιο ακατάλληλα ρυπογόνα υλικά, τα οποία δεν θα δεθούν ποτέ με το γήινο στοιχείο τής μάνας φύσης.
Ναι, το γνωρίζω. Η Εκπαίδευση θα έπαιζε σπουδαίο ρόλο σ’ αυτό το θέμα. Αλλά, τέτοιοι ρύποι συσσωρευμένοι, αποτελούν πλέον τεράστιο πρόβλημα που θα διαρκέσει για πολλές γενιές, οι οποίες θα ζήσουν σε ένα ζοφερό περιβάλλον που δημιουργήθηκε από εμάς, αποκλειστικά για εμάς και τα παιδιά μας …

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 422 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (18-8-2018) Δεκαπενταύγουστος…

Πόλη έρημη! Πόλη τού Δεκαπενταύγουστου. Όταν όλα, μα όλα, νομίζεις πως σου ανήκουν, είναι δικές σου όλες οι διαστάσεις, οι μεγάλοι και οι μικροί δρόμοι, οι πλατείες, οι άδειες αθλοπαιδιές, οι πεζόδρομοι και όποιοι άλλοι χώροι γεμίζουν με ανθρώπους τις άλλες ημερομηνίες… Ο Δεκαπενταύγουστος μάς βάζει σε σκέψεις και προκαλεί συνειρμούς τής φαντασίας!
Άδεια πόλη! Το θέαμα είναι από δυσάρεστο έως σχεδόν τρομακτικό. Ιδιαίτερα σε μια πολύβουη πόλη όπως η Αθήνα, όπου η ανθρωποθάλασσα και η αυτοκινητοθάλασσα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στις ζωές μας.
Η άδεια πόλη με τρομάζει και η θέα της με πάει σε τοπία ερημικά, η έννοια του «άδειου χώρου» με συγκλονίζει επειδή, ό,τι υπάρχει και ό,τι έχει στηθεί είναι για χρήση. Ένα θέατρο, ένας κινηματογράφος, ένα γήπεδο, ένας συναυλιακός χώρος, ένα σχολείο, ένα φοιτητικό αμφιθέατρο, ένα ψυχαγωγικό κέντρο, ένα συνεδριακό κέντρο, ένας κήπος… Όλα για χρήση. Για παιδιά, νέους, γέρους, για ζώα, για λουλούδια, δέντρα, θάμνους… Ό,τι ζει και αναπνέει.
Δεν υπάρχει χειρότερο θέαμα από ένα εγκαταλειμμένο, άδειο, έρημο σπίτι.
Έτσι και η άδια από ανθρώπους πόλη. Είθισται η πόλη τής Αθήνας (και άλλων πόλεων βεβαίως) να ερημώνουν τον Δεκαπενταύγουστο, ίσως για να στοχάζονται οι ποιητές (…). Όσοι λίγοι μένουν απολαμβάνουν την επαναλαμβανόμενη…. μοναδικότητα τής κάθε χρονιάς να δουν την πόλη γυμνή από τα έμψυχα όντα και τις μηχανές που τα πλαισιώνουν.
Θυμάμαι την ημερομηνία 21 Απριλίου του 1967. Ήταν η πρώτη ημέρα τής Χουντικής εγκαθίδρυσης στην επικράτεια. Οι ανακοινώσεις από τα τότε έντυπα, τα ραδιόφωνα και τις λιγοστές τηλεοράσεις που υπήρχαν, διαλαλούσαν την απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά από κάποια βραδινή ώρα. Όποιος κυκλοφορούσε θα συλλαμβανόταν. Το τοπίο ερήμωσε. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τελείως άδεια πόλη και με εντυπωσίασε. Το τοπίο περιείχε αγριότητα και πρόσφερε πολλή ανασφάλεια και πολύ φόβο. Το θέαμα των άδειων δρόμων προσέθετε στην ήδη ταραγμένη, λόγω των γεγονότων, συναισθηματική κατάσταση και ψυχική ερημιά και ο καθένας μας μπήκε στην ψυχολογική προετοιμασία να ακούσει την πόρτα του να χτυπάει, όχι από τον… γαλατά.
Μπορώ να πω πως κάθε Δεκαπενταύγουστο αυτές οι εικόνες τής άδειας πόλης μού επιβάλλουν τέτοια δυσάρεστα συναισθήματα, τα οποία δεν μπορώ να αποβάλλω. Ο καθείς με τις εμπειρίες και τα βιώματά του.
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι γιορτή τής… μαζικής εξόδου, των διακοπών και χρονικό σημείο εκκένωσης των πόλεων. Στο κέντρο και την περιφέρεια της Αθήνας οι έρημοι δρόμοι δηλώνουν πως η καρδιά τού καλοκαιριού χτυπάει κι εδώ. Είναι κάτι σαν ορόσημο, το οποίο σημαίνει πως η επόμενη μέρα είναι σημείο αντίστροφης μέτρησης και επιστροφής στην εργασία και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Οι καλοκαιρινές άδειες τελειώνουν και η αγορά καλείται να λειτουργήσει και πάλι με το προσωπικό στη θέση του για την αγωνία τής επόμενης περιόδου. Η μαθητική κοινότητα προετοιμάζεται ψυχολογικά, για το ξεκίνημα της νέας σχολικής περιόδου.

Θεωρητικά και καιρού επιτρέποντος, οι χειμερινοί χώροι θα προγραμματίσουν τις εκδηλώσεις τους, τις συνεργασίες τους, τις παραστάσεις που θα ανεβάσουν, τις ταινίες, τις συναυλίες, οι εκδοτικοί οίκοι τις νέες εκδόσεις, το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ θα ζωντανέψουν τον κόσμο των καφενείων και οι διαφημίσεις, με τον δικό τους τρόπο, θα μας υποδεικνύουν την…. αναγκαιότητα των προϊόντων για να τα καταναλώσουμε ως είθισται. Με λίγα λόγια, η ζωή συνεχίζεται…
Α, ξέχασα! Είναι και η πολιτική και οι πολιτικοί! Είναι μέρος τής λειτουργίας τού συστήματος, για να μην πω πως είναι το ίδιο το Σύστημα… Σε λίγες μέρες, στη Θεσσαλονίκη, ο πρωθυπουργός θα κινήσει το νήμα τής επόμενης ημέρας των εξελίξεων προσπαθώντας να βρει λύση στα τόσα προβλήματα. Οι αντιπολιτευόμενες στρατηγικές θα οργανωθούν και πάλι για το λεγόμενο «θερμό φθινόπωρο» και το ρολόι τής ιστορίας θα συνεχίσει να γράφει τη δική του διαδρομή…
Όλα θα είναι και πάλι εδώ. Γιαυτό λέω πως ο Δεκαπενταύγουστος δεν είναι ένα απλό σημείο τού χρόνου. Περιέχει «μυστικά» και περίεργα, που όμως δεν είναι ούτε μυστικά, ούτε περίεργα.

Η άδεια πόλη, ίσως να βολεύει επειδή μπορώ να περάσω από το ένα πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου στο απέναντι, δίχως να κοιτάξω αν περνάνε αυτοκίνητα, αλλά, το βαθύτερο νόημα της ημέρας αυτής είναι, για τους θρησκευόμενους η γιορτή τής Παναγίας και για όλους η μεγάλη αναπνοή για να πάρουν το απαραίτητο οξυγόνο το οποίο θα τους οδηγήσει ξανά στην καθημερινότητα και στη σκληρή πραγματικότητα.
Ναι, η πόλη αδειάζει για να ξαναγεμίσει… Μην ανησυχείτε. Οι πόλεις, εντέλει, δεν πρόκειται να χάσουν τον ουσιαστικό χαρακτήρα τους…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε