Σχολιάκι 325 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (26/5/2017) Αναγνώσεις επί του τρόμου…

Πώς να ερμηνεύσουμε τα καινούργια φαινόμενα τρομοκρατίας, με τις συχνές πλέον επιθέσεις των βίαιων μπαχαλάκηδων, αργά τη νύχτα ή τα ξημερώματα πριν φέξη ο ήλιος; Εκεί, όπου οι ομάδες Ειδικών Σωμάτων όλη τη νύχτα φρουρούν (πέριξ Εξαχρείων και Χ. Τρικούπη), έρχεται η στιγμή και το σύνθημα, για έφοδο, ανάβει τη σπίθα των καταστροφών, με μολότοφ και φωτιές, σε αυτοκίνητα και βιτρίνες, έτσι για ένα… ζέσταμα των νυχτόβιων «επαναστατών» που εξεγείρονται κατά τής άρχουσας τάξης…
Προφανώς είναι οι ίδιοι ή συνοδοιπόροι τους, οι οποίοι καίνε λεωφορεία λούζοντάς τα με βενζίνη, διατάζοντας, ευτυχώς, τους επιβάτες να κατέβουν από τα οχήματα, για να τα κάψουν άδεια (!) Σ’ αυτά να προσθέσουμε και τις οργανωμένες «θύρες» των ΠΑΕ, που γουστάρουν ξύλο και μαχαιρώματα με αντιπάλους ή ακόμα και μεταξύ τους, έτσι, για την τεστοστερόνη, για να βράζει το αίμα, για το αντριλίκι, για να τιμήσουμε τα… παντελόνια μας. Τώρα, πρόσφατα, το καινούργιο «φρούτο» είναι οι απανωτές κλοπές ακριβών διαγνωστικών μηχανημάτων από τα νοσοκομεία, αλλά και άλλες αναρίθμητες παραβατικότητες.
Λοιπόν; ποιο πολιτικό συμπέρασμα να εξάγουμε;

Όλα γίνονται με σχετική άνεση, με κουκούλες και δίχως κουκούλες. Δεν φαίνεται να είναι και εντελώς απαραίτητες οι προφυλάξεις από τους… εξεγερμένους των συμμοριών σε μια μεγαλούπολη, όπου οι κάμερες ασφαλείας και η αστυνομική ικανότητα μάλλον δεν επαρκούν για την αναγνώριση και σύλληψη τού κάθε παραβάτη που σπέρνει τον τρόμο… Εξ’ άλλου, η τιμωρία, για τις περιπτώσεις όσων συλλαμβάνονται, ισοδυναμεί με απαλό χάδι και χτύπημα φιλικό στον ώμο… Αυτό είναι που, σε συνδυασμό με την αδυναμία αστυνομικού ελέγχου και παρέμβασης, προσφέρει χώρο και δίνει το δικαίωμα για απροκάλυπτο νταηλίκι σε όλα αυτά τα νυχτερινά τρωκτικά, που βγάζουν… μεροκάματο, εκτελώντας εντολές τής κάθε μαφίας ή που συνεργάζονται με το πάσης φύσεως σκοτεινό εγκληματικό κύκλωμα, με στόχο να χτυπήσουν την όποια κοινωνική ισορροπία…
Οι καταγγελίες, περί πλημμελούς ελέγχου και ανοχής, που απευθύνονται προς εκείνη την κρατική υπηρεσία που ονομάζεται, κατ’ ευφημισμό, «Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη»(!!!) δεν τις βρίσκω παράλογες ή μη ρεαλιστικές και δείχνουν το μεγάλο ποσοστό ευθύνης τού πολιτικού επικεφαλής, καθώς και στις σχετικές κυβερνητικές αποφάσεις που ισοδυναμούν με την απουσία σκληρής στάσης (επιβολής τού νόμου δηλαδή) απέναντι σε τέτοια ανδρείκελα της καθημερινής βίας που εκδηλώνονται ως επί τω πλείστον στην περιοχή των… Εξαχρείων (έτσι συμβολικά προτιμώ να ονομάζω την πλατεία).

Κατά τη διάρκεια της γραφής αυτού του κειμένου, προστέθηκε, στις μέχρι τώρα μαζικές δολοφονίες και το μακελειό στο Μάντσεστερ (22/5/2017) με πάνω από 22 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, στην πλειοψηφία τους νεαρά άτομα! Μια εφιαλτική συνέχεια τρόμου που δεν δείχνει πως θα σταματήσει…
Θα ήθελα, σχετικά, να σκεφτούμε κάτι αρκετά προκλητικό! Πόσο μπορούμε να κρίνουμε διαφορετικά και να διαχωρίσουμε αυτές τις τρομοκρατικές απεχθείς μαζικές δολοφονικές πράξεις, από τους δικούς μας μπαχαλάκηδες της καθημερινής και αλλόκοτης βίας; Η ένσταση πως οι «δικοί μας» δεν σκότωσαν ακόμα κανέναν (εκτός της Μαρφίν) πόσο νόημα περιέχει; Εξαρτάται λοιπόν από την ανάγνωση που κάνει ο καθείς. Η τρομοκρατία, ως έννοια, δεν αντέχει σε «ιδεολογίες» και μεγέθη. Δεν χρειάζεται να μετριέται με αριθμούς θυμάτων, ούτε να συγκρίνεται με ποσοστά διασποράς τού φόβου. Τέτοιες αφέλειες είναι για τα μπάζα. Η μόνη θέση που την «δικαιολογεί» έχει να κάνει με τη χρήση βίας σε απελευθερωτικούς πολέμους, όταν αναπτύσσεται η ανάγκη κι ο αγώνας για ανεξαρτησία τής όποιας κατεχόμενης πατρίδας, δημιουργεί ανεξέλεγκτο μίσος και χάνεται η λογική εκατέρωθεν… Τα ιστορικά παραδείγματα είναι τραγικά πολλά, βαραίνουν την ανθρωπότητα και η εμπειρία στη δική μας χώρα είναι ακόμα νωπή…
Να επιστρέψουμε όμως στον εγχώριο εκφοβισμό και στο ερώτημα που τίθεται: Πώς να αναγνώσουμε το γεγονός πως, στη χώρα μας, τα παντός είδους φασιστοειδή πληθαίνουν και εμφανίζονται καταστρέφοντας, εκφοβίζοντας, τρομοκρατώντας, είτε από τα ακροαριστερά είτε από τα ακροδεξιά, μόνο και μόνο από αγανάκτηση, θυμό, ιδεολογική στρέβλωση, κοινωνική περιθωριοποίηση ή ακόμα ακόμα λόγω σχιζοφρενούς ψυχωτικής προσωπικότητας;

Όλα είναι μέσα. Ακόμα και το να θεωρήσουμε πως, οι συμμετέχοντες προκλητικά στην κόλαση των καταστροφών, είναι κι αυτοί… πολίτες, με διαφορετικό ταπεραμέντο. Έχουν μάθει να εκτονώνουν το θυμό τους με αυτόν τον τουλάχιστον αρνητικό τρόπο. Έχουν συμφιλιωθεί με την αγριότητα και τη βία, θεωρώντας πως το… Σύστημα πρέπει να τιμωρηθεί πάραυτα! Αυτό το έχουν περιπλέξει με κάποια ψήγματα από ιδεολογίες ή ζαμανφουτισμό, sui generis… κοινωνικούς αγώνες, αδιαφορώντας για τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς σε κτίρια, βιτρίνες, λεωφορεία, αυτοκίνητα και ψυχές. Θεωρούν πως οι συμπεριφορές τους αυτές είναι δικαίωμά τους και πως το θέμα τής έκφρασης είναι «δικό τους θέμα»… Στην πραγματικότητα η συνεχιζόμενη ατιμωρησία, των υπότροπων αυτών αλητών που υπάρχει στη χώρα μας, είναι και το πρόσφορο έδαφος που τους επιτρέπει να συμπεριφέρονται με «τον δικό τους τρόπο». Το ότι, στο πλαίσιο των ελαχίστων συλλήψεων, έχουν βρεθεί και κάποιοι Αλβανοί, Σενεγαλέζοι, Ιρακινοί, δεν αλλάζει καθόλου το γενικότερο σύνολο, με την άκρως θλιβερή και άθλια εικόνα των Ελλήνων μπαχαλάκηδων. Για παράδειγμα, τα Εξάχρεια  έχουν πολλές φορές την όψη βομβαρδισμένου τοπίου εμπόλεμης περιοχής…

Να εκλάβουμε λοιπόν τέτοιες βίαιες συμπεριφορές ως έκφραση αγανάκτησης μέρους τής κοινωνίας που τα σαρώνει όλα; Να εντάξουμε τις καταστροφές στην πίεση που υφίσταται ο κυρίαρχος λαός και που οδηγεί ένα μέρος του, το πιο θυμωμένο, να αντιδρά έτσι; Και, τέλος, αναρωτιέμαι: έχει ή δεν έχει σχέση, αυτό το σκληρό και διψασμένο για βία α π ο λ ι τ ί κ μέρος τής κοινωνίας (γιατί από την κοινωνία προέρχεται), με αυτά που ονομάζουμε Παιδεία, Εκπαίδευση, Πολιτισμό, Γνώση, Καλλιέργεια, Δημοκρατία, Δικαιώματα, Οικογενειακό-Σχολικό περιβάλλον, ΜΜΕ και την χειραγώγησή τους από εκλεγμένες κυβερνήσεις που, θεωρητικά, τα μέλη της είναι οι επικεφαλής του συντονισμού όλων των προαναφερόμενων φορέων;

Λοιπόν. Ας μπω στη διαδικασία να καταγράψω μία φράση: Η πόλις, οι πολίτες, η εργασία, η ίδια η καθημερινότητα, αναζητούν ειρηνικές συνθήκες ώστε να δημιουργείται κοινωνική ομαλότητα και ευνοϊκό πλαίσιο για εργασία, παραγωγή, δημιουργικότητα και προκοπή.
Σήμερα, όλα αυτά αθροισμένα, βγάζουν, για κάποιους, αποτέλεσμα μιας τοποθέτησης που υφίσταται την κριτική περί συντηρητισμού. Οι διαφωνούντες με αυτή την τοποθέτηση έχουν στο μυαλό τους πως οι ανατροπές για πρόοδο γίνονται μόνο με την ανατροπή και τη βία. Αυτές οι δυο πλευρές ερμηνείας τής ζωής, αντιπαρατίθενται καθημερινά κυρίως με βίαιο τρόπο και όχι με συναινετική περίσκεψη.
Κάπου υπάρχει και στη… ρίζα μας. Ή όχι;

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 324 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (21/5/2017) Τηλεvivor…

Αυτή τη φορά θα αναφερθώ σε κάτι που δεν έχω δει παρά μόνο πρόχειρα και βιαστικά, αφού διαπίστωσα πως δεν είναι του γούστου μου και της τηλεοπτικής μου αισθητικής…
Έχει να κάνει με το δημοφιλές Survivor και τον τηλεντόρο (νεολογισμός…) που ξεσήκωσε, καθηλώνοντας μπροστά στις οθόνες τις μάζες τής ελληνικής επικράτειας, αλλά και με την εμμονή τού τηλεοπτικού Σκάι, ο οποίος, αγνοώντας το παρελθόν του, παραμερίζει απογευματινές ενημερωτικές εκπομπές για να προβάλλει διασκεδαστικές παραγωγές, κυρίως όμως αυτή την τόσο δημοφιλή εκπομπή.
Επαναλαμβάνω πως, τη συγκεκριμένη, δεν την βλέπω κι έτσι δεν «δικαιούμαι δια να ομιλώ» επί του θέματος, αλλά παρατηρώ πως, τηλεοπτικές εκπομπές άλλων Μ.Μ.Ε., στήσανε στρογγυλά (ή και τετράγωνα) τραπέζια όπου οι συμμετέχοντες, κοιτάζοντας από την ηλεκτρονική κλειδαρότρυπα, συζητούν τις συμπεριφορές όσων συμμετέχουν στο «παιχνίδι» ή αναφέρονται γύρω από την ωφελιμότητα ενός τέτοιου και τόσο ανταγωνιστικού θεάματος. Και όχι μόνο. Παρέες σε καφετέριες, σπίτια, πολλά περιοδικά, εφημερίδες και πολύ, πάρα πολύ, διαδίκτυο… Εν τέλει, με αφορμή αυτή την εκπομπή, θα περάσουμε στο σπουδαίο και ανεξάντλητο θέμα τής τηλεοπτικής αναζήτησης… Όχι, το ζήτημα, δεν είναι τηλεοπτικό. Είναι κοινωνικό. Και έχει να κάνει με τον πυρήνα τής υπόθεσης. Δηλαδή, με το ποιο τηλεοπτικό προϊόν αναζητάει η ελληνική κοινωνία.

Έχω νιώσει, από τον αέρα που αναπνέω, τη διάσταση που έχει πάρει μια τέτοια «πιασάρικη» τηλεοπτική εκπομπή, σαν το reality Survivor, η οποία περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που προκαλούν το ενδιαφέρον και παράγουν υψηλές θεαματικότητες. Ανταγωνισμός, ίντριγκες, θέαμα, αγώνες, μυστήριο, ομαδοποιήσεις με συντεχνίες, κρυφοί… έρωτες, οφθαλμολαγνεία, αναμονή τού-τής νικητή-τριας… Όλα τάχει ο μπαξές. Η οργανωμένη συνταγή τού λαϊκού θεάματος στην αποθέωσή του…
Και λοιπόν; Κακό είναι αυτό; Όχι θα έλεγα. Και θεμιτό και σύνηθες. Θα ήταν υπερβολή να σκεφτούμε και να εκλάβουμε το Survivor ως ένα τηλεοπτικό θέαμα που αντέχει σε πνευματικές, εγκυκλοπαιδικές συζητήσεις και προβληματισμούς. Μια τέτοια εκπομπή, μαζί με πολλές άλλες αντίστοιχης… «πνευματικότητας», αποτείνεται σε έναν κόσμο που ζει και υπάρχει ανάμεσά μας. Είναι ο διπλανός μας, ο γείτονας, ο φίλος μας, ο εργαζόμενος, η νοικοκυρά, η γιαγιά τού σπιτιού μας… Είναι ο κόσμος τού μόχθου, της αγωνίας, ο επιβαρυμένος από τους φόρους και την ανεργία. Είναι, με λίγα λόγια, ένας παράλληλος κόσμος, από τον ίδιο κοινωνικό ιστό, από τον κοινό πολιτισμό και τις «αξίες» που έχουμε μοιραστεί…
Η διαφορά τής επιλογής αγγίζει το προσωπικό γούστο, την αισθητική, αλλά και την παραγωγή τηλεοπτικών προϊόντων που έχουν μια τεράστια αδυναμία: Να μην μπορούν να ανανεωθούν, μέσα από το πέρασμα του χρόνου. Να αναμασούν το ίδιο φαγητό, να πίνουν από το ξεχασμένο ποτήρι με το παλιό νερό. Πρακτικά, ετούτο, σημαίνει πως η πλειοψηφία των άλλων τηλεοπτικών προτάσεων επαναλαμβάνονται εφιαλτικά, τόσο που να μοιάζουν προσκολλημένες στα ίδια εκφραστικά οξειδωμένα μέσα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να είναι ξεπερασμένες και παλαιομοδίτικες…
Μα, δεν είναι πρώτη φορά που διαπιστώνουμε αισθητικό και σεναριακό τηλεοπτικό τέλμα σε σίριαλ, και σε θεαματικές προσπάθειες ψυχαγωγικού περιεχομένου. Παρ’ όλα τα νέα τεχνικά ηλεκτρονικά μέσα που διατίθενται στην αγορά, το στερημένο από φαντασία μυαλό, δεν διαθέτει ανανεωτικές σκέψεις. Είναι κρίση τής τηλεοπτικής παραγωγής αυτό ή σας θυμίζει παρόμοιες καταστάσεις μιας γενικότερης κρίσης πνευματικού προσανατολισμού, με ρίζες στην αδιαμφισβήτητη κορύφωση της κρίσης στην πολιτική και στον πολιτικό κόσμο γενικότερα;

Έχω παρακολουθήσει τέτοιες, περί του θέματος, συζητήσεις. Είναι αναμενόμενο. Οι καλεσμένοι ομιλητές χωρίζονται στα δύο. Οι υπερασπιστές τού κάθε Survivor από τη μια, οι επικριτές από την άλλη. Η μια πλευρά υποστηρίζει πως ο κόσμος θέλει θέαμα, για να ξεχάσει την κουραστική καθημερινότητά του. Η άλλη πλευρά αντιτάσσει πως ένα θέαμα θα «πρέπει» να παρέχει πνευματικότητα και εκπαίδευση, μέσα από σκέψη και προβληματισμό, στους θεατές του. Καθαρά ψυχρή και μονόπλευρη στάση, απέναντι στο προϊόν τού θεάματος. Χρόνια θυμάμαι αυτή την αντίθεση, σχετικά με το ρόλο τής τηλεόρασης. Διασκεδαστικά ψυχαγωγική ή ψυχαγωγικά Παιδαγωγική; Ακόμα και σήμερα, στον κόσμο τού θεάματος, το δίπολο ερώτημα συντηρείται επίμονα! Ίσως να καταλήγει και σε αψυχολόγητη εμμονή. Λίγοι είναι εκείνοι που σκέφτονται πως και τα δύο είναι απαραίτητα και θα μπορούσαν κάλλιστα να συνυπάρχουν. Να συνδιαλέγονται. Όμως, οι… ψυχαγωγικές μεσημεριάτικες εκπομπές, μάς έχουν συνηθίσει χρόνια τώρα, να διαθέτουν μια πρωταγωνίστρια ελαφρώς… χαζοχαρούμενη, όμορφη, αδιάφορου μορφωτικού επιπέδου, έναν συμπαρουσιαστή «κούκλο» ή κάποιον συμπληρωματικό, γκέι κατά προτίμηση, μερικές άλλες δευτερεύουσες «γλάστρες» (κορίτσια) με συμπεριφορές, ναζάκια και καμώματα επιπέδου στερημένης ή ύστερης εφηβικής φάσης… Αυτή είναι μια «συνταγή», από την οποία δεν τόλμησε κανένα κανάλι να απαλλαχτεί επί τόσες δεκαετίες, ένας τυφλοσούρτης που λειτουργεί και αιχμαλωτίζει μεγάλο μέρος των τηλεθεατών… Αν εξαιρέσουμε τις ψυχαγωγικές εκπομπές τής κρατικής τηλεόρασης, ο τηλεχρόνος των καναλιών, έχει καταντήσει νοσηρός, πληκτικός και επιζήμιος, επειδή οι υπεύθυνοι συντάκτες και οι διευθυντές προγράμματος θεωρούν πως το ΤΟΣΟ κουτόχορτο είναι αναγκαία προϋπόθεση για να οργανωθεί, να διαμορφωθεί και να επιβιώσει ένα… σύγχρονο κανάλι!!!

Ένας προβληματισμός πάνω στο θέμα των «ψυχαγωγικών τηλεοπτικών προγραμμάτων», θέλει πολύ νηφάλια συζήτηση. Μην ξεχνάμε: Τα τηλεοπτικά κανάλια είναι επιχειρήσεις που θα πρέπει να εισπράττουν για να επιβιώσουν. Αυτό, σε μια τέτοια συζήτηση, είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Όπως απαραίτητο είναι και το ζήτημα μιας βαθύτερης σκέψης και τής παρουσίας σοβαρού εκπαιδευτικού υπόβαθρου. Η συγχώνευση των δυο αυτών υπαρκτών ζητημάτων είναι ολόκληρη Επιστήμη! Είναι η… χρυσή τομή που θα πρέπει επί τέλους να επινοηθεί και να προταθεί. Ε λοιπόν, η σοβαρή μελέτη των κοινωνικών μορφωτικών ανακατατάξεων της ελληνικής κοινωνίας, η δημιουργία τηλεοπτικής κουλτούρας και η επακόλουθη αντίληψη τής πραγματικότητας, θα πρέπει να μπει στο επίκεντρο τού ενδιαφέροντος τουλάχιστον των κοινωνιολόγων. Από την εμπειρία μας, προκύπτει πως ουδείς κάθισε να σκεφτεί αυτά τα κυρίαρχα ζητήματα.
Η πρόσφατη συζήτηση, για παράδειγμα, σχετικά με τα τέσσερα κανάλια, που μετατράπηκαν σε εννιά ή δώδεκα! Δεν υπήρξε παράλληλα κανένας προβληματισμός, για το περιεχόμενο της τηλεοπτικής ποιότητας. Η απαραίτητη προϋπόθεση συνύπαρξης ψυχαγωγικής και παιδαγωγικής διάστασης, όπως φάνηκε, προσπεράστηκε με σχετική αδιαφορία. Η ελαφρότητα αντιμετώπισης του θέματος, ακολούθησε την εύκολη συνταγή τής φτηνότατης ψυχαγωγίας, η οποία αποτείνεται θαρρείς σε πολίτες φυτά, δίχως αξιοπρέπεια… Στο μεταξύ, τα πολιτικά παιχνίδια διαπλοκής, κρατάνε τον δικό τους χορό…
Τα Survivor κλπ, είναι η αφορμή για να σκεφτούμε ποια τηλεόραση επιζητούμε. Για ποια τηλεόραση αγωνιούμε ως πολίτες και ως κοινωνία, μπροστά στις αρχές τού 21ου αιώνα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 323 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (17/5/2017) Τέλος στα ανθρωποειδή!

Στην χαρακτηριστική αυτή περίπτωση, η οργή αντικαθιστά την νηφαλιότητα! Η επανάληψη επεισοδίων όπως εκείνο με Κασιδιάρη-Λ. Κανέλλη (7/6/2012) και τώρα με Κασιδιάρη-Ν. Δένδια (15/5/2017) μέσα στη Βουλή, υποκρύπτει επικίνδυνα …παιχνίδια και άκρως επιζήμια για την Δημοκρατία. Στην ελληνική Βουλή, εδώ και πέντε χρόνια, συνεχίζουν με πράξεις και συμπεριφορές να επιβουλεύονται τη δημοκρατία μας, να προσπαθούν να την τρομοκρατήσουν, μια που, ειδικά μετά και τη δολοφονία Φύσσα, δεν είναι μόνο εν δυνάμει δολοφόνοι, αλλά εγκληματίες υποκινητές ρατσιστικών πογκρόμ και επιθέσεων εις βάρος αδύναμων αλλοδαπών ή πολιτών αντίθετης ιδεολογίας. Απειλούν καθημερινά να ανατρέψουν κάθε δημοκρατικό βηματισμό, αυτοί οι χιτλερικοί και χιτλερίσκοι, εκφραστές και ανδράποδα μιας συμμορίας εγκληματικών στοιχείων που επιθυμούν βαθύτατα την κατάλυση της Δημοκρατίας και του ομαλού βίου. Θα παραθέσω πέντε σημεία που κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να σταθούμε προσεκτικοί:

-Το αναδημιουργηθέν θέμα τής βιαιότητας Κασιδιάρη με ξεπερνάει. Και συμβαίνει αυτό για τον απλούστατο λόγο πως ανακινείται μια ιστορία για την οποία έχει εκτεθεί το δημοκρατικό-αστικό τόξο, αλλά και η πολυδιασπασμένη Αριστερά. Η ιστορία αυτή μπορεί να είναι παλιά, αλλά είναι και σύγχρονη. Ακούει στο όνομα: α ν ο χ ή! Ας λάβουμε υπόψη μας το σχεδόν θεατρικό σκηνικό δίκης που σέρνεται, κωλυσιεργεί και ξευτιλίζεται μπροστά στα μάτια μας! Η ατέρμονη δίκη τής Χρυσής Αυγής και των μπράβων της, οι οποίοι-επαναλαμβάνω-δολοπλοκούν εις βάρος τής Δημοκρατίας, πουλώντας νταηλίκια και τσαμπουκά κάτω από την καθοδήγηση δηλωμένων ναζιστών και τσιράκια σκοτεινών παρακρατικών κύκλων…

-Το επεισόδιο με τον Δένδια είναι χαρακτηριστικό. Αλλά, είναι το μόνο; Όλοι βλέπουμε τις συμπεριφορές αλλά και την… περίεργη «ασυλία» που απολαμβάνουν οι τζάμπα μάγκες τής σβάστικας και της βίας, παρόλο που η Μάγδα Φύσσα στέκει αγέρωχη, στη δίκη παρωδία που διαρκεί πάνω από δύο χρόνια, καταγγέλλοντας τα αυταπόδεικτα της δολοφονίας τού γιού της… Και, προσοχή! Μην κάνουμε το λάθος και τα βάλουμε όλα κάτω απ’ το χαλί. Η συμμορία δρα έτσι καθημερινά και ασταμάτητα. Νιώθω ότι νιώθουν «σαν το σπίτι τους» με την ανοχή των σωμάτων ασφαλείας και μιας «αριστεροδεξιάς» κυβέρνησης, η οποία θα μπορούσε, εν δυνάμει, να συντομεύσει τους χρόνους τής δίκης και να περιορίσει τους λεονταρισμούς τού ναζιστή…
Το αυτονόητο ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχει σαφής «πολιτική βούληση» να παταχτούν οι φασίστες από τη δημοκρατική πολιτεία, με αυστηρή νομοθεσία και δικαστικές αποφάσεις που θα υλοποιηθούν και θα τηρηθούν πάραυτα…;;;

-Στη Βουλή, εχθές, ο Πρόεδρος κος Μάκης Μπαλαούρας, ορθώς κάλεσε άμεσα τη Φρουρά, για να συλλάβει τον φασίστα. Αλλά, φώναζε εις μάτην. Δεν κατάλαβα το γιατί τόση ώρα η Φρουρά δεν άκουγε. Πού ήταν; Μια τέτοια υπηρεσία τής Βουλής, γιατί δεν έδρασε άμεσα; Πώς μπορεί να είναι τόσο αδρανής και αργοκίνητη; Πώς επιτρέπει στον βιαστή τής Δημοκρατίας να έχει την άνεση να βρίζει χυδαία εις βάρος θεσμών και προσώπων; Τι τιμωρία θα επιβληθεί στον νταή; Έχουμε πολλή αγωνία και αυτή η αγωνία μας είναι πέρα για πέρα πολιτική… Με εννοείτε;

-Το ενδιαφέρον μας δεν περιορίζεται στον Κασιδιάρη. Απλώνεται σε όλο το φάσμα τού ακροδεξιού-φασιστικού-ναζιστικού τόξου κάποιων αλητών, των οποίων το όνειρο είναι-επαναλαμβάνω-η κατάλυση της Δημοκρατίας, η κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η τρομοκράτηση της κοινωνίας. Μόνο αυτοί; Όχι βέβαια. Συμπεριλαμβάνω και τις ορδές των χουλιγκάνων των ΠΑΕ με την βία που επιδεικνύουν οι οποίοι ανήκουν στην ίδια μήτρα.

-Η μεμονωμένη περίπτωση του… άντρακλα δεν μας απασχολεί, παρά μόνο ως λεπτομέρεια πάταξης του συνόλου των φασιστικών υπολειμμάτων στην εποχή μας. Αυτά βρίσκονται μέσα σε μια σειρά από κρατικές υπηρεσίες και θεσμούς, καθώς και στη Βουλή, όπου οι εκπρόσωποι του δημοκρατικού πολιτεύματος έμελλε, λόγω των ψήφων ενός ακατανόητου συνόλου πολιτών, να συνυπάρχουν με τα… αυγά τού φιδιού στην ίδια Βουλή. Ας τελειώσουν τα ψέματα με την πολιτική αυτή γάγγραινα
Ας τελειώνουμε λοιπόν, με τους Έλληνες φασίστες που μάς ντροπιάζουν, μόνο και μόνο με την παρουσία και την οσμή τους. Όχι άλλα περιθώρια ανοχής … Να τελειώνουμε ΤΩΡΑ με αυτό το είδος ανθρωποειδών, κι ας με παρεξηγήσετε ορισμένοι…
Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 322 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (15/5/2017) Οι Κυριακές τού μέλλοντος…

Κυριακές ή εργασία; Ιδού το ερώτημα. Αναφέρομαι στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και στην ακόλουθη λειτουργία των καταστημάτων τις εργάσιμες πλέον Κυριακές, των οποίων η νομοθέτηση απασχολεί τόσο πολύ (και δικαίως) την ελληνική κοινωνία, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει διαφορετικές και ποικίλες αφετηρίες αντίδρασης και αντίρρησης για το θέμα, τις οποίες δεν είχα σκεφτεί πριν προκύψει το ερώτημα… Ίσως, εάν αφαιρούσαμε την ιδιάζουσα οικονομική κατάσταση φτώχειας που διανύουμε, μια συζήτηση για την εργάσιμη Κυριακή να είχε διαφορετική βάση. Τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό, με την οξεία ανάγκη για είσπραξη χρήματος, έστω και με μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, είμαστε πρόθυμοι όχι μόνο να ανοίξει το θέμα, αλλά να νομοθετηθεί και να κλείσει μια εκκρεμότητα η οποία απασχολεί την κοινωνία μας εδώ και μερικά χρόνια…

«Μα στο εξωτερικό τα μαγαζιά είναι και τις Κυριακές ανοιχτά». Είναι και αυτό ένα επιχείρημα για όσους υποστηρίζουν τις εργάσιμες Κυριακές. Οι ίδιοι, με την στάση τους, ενισχύουν και την άποψη πως ο καπιταλισμός δεν αφήνει τίποτα ανεκμετάλλευτο, ακόμα και τον, παραδοσιακά ό ελεύθερο χρόνο τής Κυριακής. Σε μια κοινωνία, η οποία θεωρεί την Κυριακή «νεκρό χρόνο» και ευκαιρία για βόλτες, εκδρομές, κοινωνικές σχέσεις, ξεκούραση κλπ, είναι δύσκολο να της ζητήσεις να ακυρώσει μια παράδοση προσωπικής ιστορίας. Την δυνατότητα, δηλαδή, των εργαζομένων να διαχειρίζονται τον ελεύθερο χρόνο τους τις Κυριακές.
Μέσα σ’ αυτά, έρχεται και η εκκλησία. Πολλοί είναι εκείνοι που δηλώνουν πως τις Κυριακές «εκκλησιάζονται». Πως δεν είναι δυνατόν να χάσουν την σεβάσμια αναγκαιότητα του εκκλησιασμού! Διαβάζω πως ακόμα κι ο Αρχιεπίσκοπος παίρνει ενεργά μέρος στον… αγώνα κατά τής απελευθέρωσης λειτουργίας των καταστημάτων την Κυριακή, προτρέποντας χριστιανούς και κλήρο να αντιδράσουν σ’ αυτό το νέο απεχθές ενδεχόμενο…

Ωστόσο, οι Κυριακές εξελίσσονται, κατά μεγάλο μέρος, σε εργάσιμες, αφού πολλά μαγαζιά, ανοίγουν και αναγκάζουν τους υπαλλήλους να βρίσκονται στη δουλειά τους. Έτσι, η… καταναγκαστική εργασία με ανεξέλεγκτο ωράριο και αμοιβή, έχει ήδη μπει στη ζωή μας, αφαιρώντας ελεύθερο χρόνο, προσθέτοντας ώρες κούρασης, προσθέτοντας νέα αρνητικά στοιχεία στο αιώνιο παζάρι εργοδοσίας και εργαζόμενου… Ας μην ανοίξουμε τώρα τον… φάκελο των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνεπακόλουθων συζητήσεων περί «εργασιακού Μεσαίωνα», ο οποίος δεν τελειώνει ποτέ! Εξ’ άλλου, πάντα αποφεύγω παρόμοιες συζητήσεις, οι οποίες έχουν καταντήσει βαρετές και τις περισσότερες φορές ατελέσφορες, γιατί παρεισφρέουν και μπερδεύονται ιδεολογικές, μέχρι και ιδεοληπτικές απόψεις, παρμένες από παλαιότερες κιτρινισμένες από τον χρόνο σελίδες τής εργατικής ιστορίας των κινημάτων. Τώρα, σήμερα, εν έτη 2017, στον 21ο αιώνα, στις εποχές τής πτώχευσης, με το ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, τους άστεγους, τους φαλιρισμένους, τους πένητες, τους φτωχοποιημένους, με την κοινωνία καθηλωμένη, οι… «ομαλές συνθήκες εργασίας» είναι ένα άπιαστο όνειρο που, δυστυχώς, δεν χωράει πιά σε καμία παλιά θεωρία.
Είναι γεγονός πως, παράλληλα, ζούμε σε έναν ιδιότυπο «κλεφτοπόλεμο», με το μαύρο χρήμα να είναι στόχος όλων, αφού, με τα… νόμιμα, όλοι δυσκολεύονται, ανήμποροι να «σηκώσουν» τα τόσα βάρη και χρέη που έχουν να αντιμετωπίσουν, μέσα από τις αβάσταχτες φορολογικές επιβαρύνσεις των κυβερνήσεων των τελευταίων επτά χρόνων. Η χώρα μας, με το μαύρο χρήμα να επικρατεί ως αυτονόητη οικονομική διέξοδος, προσπαθεί, εις μάτην, να ξεπεράσει μέσω συνεχών μνημονίων, τα αξεπέραστα… Τώρα, η Κυριακή ως εργάσιμη μέρα, είναι ένα ανοιχτό θέμα, το οποίο η ελληνική κοινωνία θα ήθελε να το ξεπεράσει, αλλά ουδείς θα επιχειρήσει να νομοθετήσει οτιδήποτε, υπέρ ή κατά, που θα έρχεται σε σύγκρουση με τις ανάγκες της αγοράς και ας είμαστε βέβαιοι (και ο Αρχιεπίσκοπος μαζί) πως η α γ ο ρ ά είναι εκείνη που θα καθορίσει τη συνέχιση ή όχι του σύγχρονου εργασιακού Μεσαίωνα, ο οποίος έχει προ πολλού ριζώσει στον κοινωνικό εργασιακό ρεαλισμό…

Στάσεις εργασίας, απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις, κλείσιμο των δρόμων βεβαίως-βεβαίως, θα οργανωθούν από τα Συνδικάτα, Σωματεία και Ενώσεις. Είναι και… υποχρέωσή τους, ώστε να μην βγουν έξω από το κάδρο των ηγετών και των μπροστάρηδων του εργατικού κινήματος, ωστόσο, αυτό που θα επικρατήσει, θα είναι κυρίως οτιδήποτε θα φέρει το χρήμα, που θα χρησιμεύσει στον καθένα. Και τώρα τι θα κάνουμε; Με ποιο τρόπο αντίδρασης θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε την Κυριακή, όπως την «γνωρίζαμε» παλαιότερα; Να θυμηθούμε τραγούδια για τη φτώχια πάλι όπως: «Φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι», «Φτώχια που με κουρέλιασες», «Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» κλπ; Να ανακινήσουμε έναν τέτοιο προβληματισμό τής τέχνης περί «επιστροφής» σε θέματα του περασμένου αιώνα, όταν στο ξεκίνημα της αστυφιλίας και των ισχυρών ρευμάτων μετανάστευσης του ντόπιου πληθυσμού, όλες οι τέχνες στράφηκαν, όπως ήταν φυσικό, προς τα αδύναμα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, που πάσχιζαν να παλέψουν με τις τότε δυσκολίες τής ζωής; Μια τέτοιου είδους αναστροφή, θα ήταν πνευματικό πισωγύρισμα. Θα ήταν μια ατελέσφορη νοσταλγία δίχως ουσία. Θα ήταν μια άρνηση των, ως τώρα, κατακτήσεων. Εξ’ άλλου, η «καταγραφή» τού ρεαλισμού τής εποχής μας, πραγματοποιείται ούτως ή άλλως από τους συγγραφείς και τους δημιουργούς, μέσα στο έργο τους και αυτό είναι αναμφισβήτητο…

Ομολογώ πως δεν γνωρίζω με ποιο μέρος να σταθώ και τί να υποστηρίξω. Γέρνω προς το μέρος εκείνου που αναζητάει περισσότερο χρόνο, για περισσότερη ποιότητα ζωής, αλλά, παράλληλα, λυγίζω μπροστά και σε όποιον έχει ανάγκη ακόμα και τα ψίχουλα της αμοιβής των υπερωριών τού εργασιακού Μεσαίωνα, που μάς υποτάσσει και μάς καθορίζει.
Οι εποχές μάς αλλάζουν συνεχώς…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 321 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (11/5/2017) Μακρόν: Μηνύματα και συλλογισμοί.

Ο θρίαμβος του Manuel Macron (Μανώλης Μακρόνης κατά τον Δημήτρη Ψαριανό…) περιέχει πολλά μηνύματα, χρήσιμα σε κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται να σκέφτεται, έστω και μέσα από σημειολογίες και συμβολισμούς. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται παράλληλες σκέψεις και γίνονται συγκριτικές θεωρήσεις, για τον κόσμο και τη ζωή, με μεγάλο βαθμό κριτικής, ακόμα και αυτοκριτικής.
Η νίκη λοιπόν του νέου Γάλλου προέδρου, περιέχει πολλά μηνύματα που θα ήταν χρήσιμο να μαζέψει ο καθένας, ανάλογα με τη δική του ανάγκη να εκλάβει τη νίκη τού 66,06% ως «νίκη» όλων εκείνων που αντιστρατεύονται σχηματισμούς κυβερνήσεων με φιλοφασιστικές, ρατσιστικές, λαϊκίστικες λογικές που προσπαθούν να μεταβάλλουν σε κόλαση τον κοινό ευρωπαϊκό βίο. Όχι πως τώρα ζούμε στις καλύτερες των εποχών, αλλά δεν αντιμετωπίζουμε ακόμη την… προοπτική να ζήσουμε με το σεντόνι τού νεοφασισμού να μας σκεπάζει όλους…
Ο Μακρόν είναι πλέον ένα σημείο δημοκρατικής αναφοράς και θα τολμούσα να πω εκφραστή μιας κάποιας ελπίδας για αλλαγή των ισορροπιών στην Ευρώπη! Ναι, κατανοώ πως είναι νωρίς προς το παρόν, αλλά η άλλη πλευρά, εκείνη της Λεπέν, με συντρίβει… Θα πούμε λοιπόν το: «Θα δούμε», ελπίζοντας πως ο νεαρός Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, θα ανοίξει δρόμους που θα σπρώξουν τις κοινωνίες προς μια προοπτική ενδιαφέρουσα και ανανεωμένη, για την Πρόοδο, τον Πολιτισμό και τη Γνώση.

-Ένα σημείο που έχει το δικό του συμβολισμό, είναι ο εμβληματικός χώρος όπου και έγινε η πρώτη παρουσία τού Μακρόν ως Προέδρου τής Γαλλικής Δημοκρατίας. Μπροστά στο Λούβρο! Ένα κτήριο του οποίου η ιστορία αρχίζει από το 1190, αρχικά ως οχυρό, αργότερα ως ανάκτορο. Εκεί συγκέντρωναν πολύτιμα λάφυρα και αντικείμενα, καθώς και δωρεές προς τους Βασιλείς, οι οποίοι έμεναν εκεί κατά διαστήματα. Όλα αυτά τα επί αιώνες αποκτήματα, έγιναν το βασικό πολιτιστικό υλικό ενός  από τα μεγαλύτερα και διασημότερα Μουσεία Τέχνης στον κόσμο, που, ως τέτοιο, ιδρύθηκε μετά τη Γαλλική επανάσταση.
-Η επιλογή τής μουσικής που συνόδεψε την τελετή, δεν ήταν τυχαία. Η «Ωδή στη χαρά», είναι παγκόσμιο σύμβολο αδελφοσύνης, χαράς και κάλεσμα πανανθρώπινης ένωσης από έναν δημιουργό με ανθρωπιστικά πιστεύω όπως ο Ludwig van Beethoven (1770-1827), ο οποίος το 1824 ενέταξε την «Ωδή» ως τέταρτο και τελευταίο μέρος στην 9η Συμφωνία του (έργο 125). Καθόλου τυχαία βέβαια η σκέψη τού Γερμανού μουσουργού, να εντάξει το ομώνυμο ποίημα του Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich Schiller), ο οποίος έγραψε το ποίημα των 108 στίχων το 1785 και έγινε σύμβολο τού ευρωπαϊκού πνεύματος. Από το 1972, η «Ωδή στη χαρά», έγινε σύμβολο και Ύμνος τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Γάλλος Πρόεδρος, δεν ήθελε να παραβλέψει, ούτε να αγνοήσει έναν τέτοιον συμβολισμό.
-Είναι ίσως η πρώτη φορά που διεκδικεί Προεδρία, μιας μεγάλης χώρας, ένας νέος που δεν ανήκει σε συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Ετούτο λοιπόν έχει ξεχωριστεί σημασία, ιδιαίτερα σε εποχή κατά την οποία θεωρούμε την κομματική σχέση-εξάρτηση ως «βάση» και εφαλτήριο για οποιονδήποτε σκοπό ή στόχο… Η ακομμάτιστη ελευθερία κινήσεων τού νέου Προέδρου είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον στη σημερινή φάση. Το ότι θα… αναγκαστεί να δημιουργήσει κομματικό μηχανισμό, για να έχει το νόμιμο της προεκλογικής του συμμετοχής, καθώς και τη στήριξη των πολιτικών-νομοθετικών επιλογών του στην Βουλή, είναι κάτι που ίσως χρησιμεύσει στο μέλλον ώστε, ενδεχομένως, να αποδυναμωθεί η έννοια του κομματικού σωλήνα…
-Το χτύπημα ενάντια στον λαϊκισμό, όπως συχνά λέγεται, και παρακαλώ πολύ να τονίζουμε περισσότερο τις φιλοφασιστικές τοποθετήσεις και τις συμμαχίες τής Λεπέν και λιγότερο τον λαϊκισμό της. Δυο έννοιες, που μπορεί να στηρίζει ενίοτε η μία την άλλη, αλλά που από μόνες τους απέχουν εννοιολογικά και ιστορικά… Ο Μακρόν κατάφερε να δώσει χρόνο στην ανασύνταξη της δημοκρατικής Ευρώπης και να απογυμνώσει- ελπίζω όχι προσωρινά-το Ευρωπαϊκό ρεύμα, που αναμφισβήτητα είχε συσπειρωθεί γύρω από την κόρη τού ακροδεξιού  φιλοναζιστή πατρός της… Το ενδεχόμενο μιας νίκης της (μπρρρρρρ), θα ήταν μια ιστορική ήττα όλου του δημοκρατικού τόξου σε παγκόσμιο επίπεδο
-Στη χώρα μας, για άλλη μια φορά, σχηματίστηκε μια αχτίδα φωτός, όπως τότε με τον Ολάντ, αλλά ας πιστέψουμε πως, αυτή τη φορά, ο νέος θα συμπεριφερθεί σοβαρά και υπεύθυνα, ώστε να αποδείξει πως δεν είναι και πάλι αέρας κοπανιστός, όπως ο προηγούμενος, με πλαστά σοσιαλοαριστερά συμπλέγματα και γελοίες προσωπικές ερωτικές ιστορίες… Αυτή τη φορά, ας είναι (ο Μακρόν) ένας σοβαρός ευρωπαϊκός πόλος που θα διεκδικήσει ουσιαστικά μια αλλαγή πορείας, δικαιότερων οικονομικών ισορροπιών, ως ειρηνικός αντίπαλος και ευρωπαϊστής ανταγωνιστής τής γερμανικής… αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα έχει μόνο να ωφεληθεί από μια τέτοια προοπτική.
-Ο νεαρός Πρόεδρος αναφέρθηκε στους μετανάστες και τους κάλεσε να δουλέψουν όλοι μαζί. Στάθηκε δηλαδή στην απέναντι όχθη τής μεγάλης τάσης, που εμφανίζεται πλέον ως… λαϊκή οργή, με το φοβικό σύνθημα «έξω οι ξένοι». Πριν καιρό, τόλμησε να διατυπώσει πως ο γαλλικός αποικισμός στην Αλγερία είναι «έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας» και ως προς τη σκληρή στάση τής Γαλλίας σ’ αυτόν τον πόλεμο, πρόσθεσε πως: «Είναι πράγματι βάρβαρο και αποτελεί μέρος ενός παρελθόντος το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε ζητώντας συγγνώμη σε εκείνους στους οποίους έχουμε διαπράξει αυτές τις πράξεις».

Η εκλογή τού Μακρόν-είπαμε-σηματοδοτεί και συμβολίζει πολλά και διάφορα. Η δράση του, ως Προέδρου τής Γαλλίας, θα δείξει και το βάρος μιας τόσης ευθύνης προς έναν λαό (τον γαλλικό) αλλά και προς την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, που μάς έχει μετατρέψει σε ταλαιπωρημένους και φοβισμένους πολίτες κι όχι σε ενεργούς πολίτες που αγωνίστηκαν για  την υλοποίηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού ονείρου. Η ελπίδα θα αποδειχθεί άραγε κι αυτή τη φορά απατηλή; Όμως, οι κοινωνίες, πρέπει να ονειρεύονται προοδευτικές πορείες και διαδρόμους διεξόδου, ώσπου να φτάσουν εκεί όπου η αγωνία τής καθημερινότητας τουλάχιστον θα απαλύνεται. Εάν εξαφανιστεί και αυτό το φως στον ορίζοντα, η προοπτική θα χαθεί.
Ας ευχηθούμε να αξιοποιηθεί πανευρωπαϊκά μια τέτοια ευκαιρία…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 320 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (4/5/2017) Τσετσενίες…

Σκέφτηκα πολύ σοβαρά να ασχοληθώ με τις ομάδες ΛΟΑΤ.
Εύκολα μπορεί να βρει κάποιος στοιχεία για αυτές τις κοινότητες, πατώντας στο διαδίκτυο τα αρχικά ΛΟΑΤ , ώστε να πληροφορηθεί σχετικά με ένα τόσο σπουδαίο και υπαρκτό θέμα που πλήττει τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα, καταπιέζοντας μέρος τής ανθρωπότητας εδώ και αιώνες και συνεχίζει ακόμα και στον 21ο αιώνα μεγάλων κατακτήσεων και ανατροπών…
Το πρόβλημα της προστασίας ατόμων και ομάδων, με διαφορετικούς από τα ειωθότα σεξουαλικούς προσανατολισμούς, δημιούργησε δίκτυα διάσωσης και στήριξης αυτών των κοινωνικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή, μέχρι ομάδων προστασίας ΛΟΑΤ ατόμων στη Νότια Αφρική. Οι οργανώσεις ΛΟΑΤ έγιναν απαραίτητες ομάδες, όχι μόνο νομικής προστασίας, αλλά και αγώνων κατά τής ρητορικής μίσους, ώστε να μειωθούν τα απεχθή εγκλήματα και οι σκληρότατες διώξεις των… «διαφορετικών» (άνδρες ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους, διεμφυλικούς ή διαφυλικούς). Το διεθνές αρκτικόλεξο είναι LGBT ή GLBT (Lesbian, Gay, Bisexual και Transgender).

Απ’ ό,τι διαβάζω, η Τσετσενία και μερικές από τις χώρες τής Αφρικής, της Ασίας, πόλεις της Αμερικής, κατέχουν τα πρωτεία στις διώξεις τέτοιων ανθρώπων. Στην Τσετσενία, έχουν επισημανθεί στρατόπεδα συγκέντρωσης, τόποι βασανιστηρίων, θάνατοι και εξευτελιστικές συμπεριφορές προς όλους εκείνους οι οποίοι αποκαλύπτονται πως έχουν… διαφορετικές σεξουαλικές συμπεριφορές… Στο internet θα βρει κανείς ακόμα και χάρτες με φωτογραφημένα στρατόπεδα εξόντωσης αυτών των μειονοτήτων στην Τσετσενία… Η Ουγκάντα, είναι η χώρα που καθιέρωσε με νόμο τη θανατική ποινή στους «διαφορετικούς» και δεν γνωρίζω αν αυτή η ποινή συνεχίζεται και στις μέρες μας. Η απάνθρωπη και απολίτιστη αυτή συμπεριφορά θαρρείς και προστατεύεται, σιωπηρά, από τις υπόλοιπες χώρες (η σιωπή τής ευρωπαϊκής οντότητας, για παράδειγμα, είναι εκκωφαντική) που αποφεύγουν να φέρουν το θέμα τής ομοφοβίας και των διακρίσεων στην επιφάνεια.

Το θέμα δεν είναι τωρινό. Δεν είναι της εποχής μας. Δεν ανακαλύπτουμε τώρα την Αμερική… Οι σελίδες τής ιστορίας καταγράφουν παρόμοιες πράξεις βίας και περιπλέκουν μάλιστα το θέμα, αφού συχνά το τοποθετούν στο επίκεντρο των πολιτικών και θρησκευτικών παθών (διάβαζε: άσκηση βίαιων επιβολών). Η σεξουαλική επιθυμία και η ζωή τού ανθρώπου, δεν είναι μία! Εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους και τούτο εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, τους οποίους η κοινωνική ανθρωπολογία και η επιστήμη γενικότερα, έχει επανειλημμένως αναλύσει και εξηγήσει. Η ίδια η καθημερινότητα του ανθρώπου εμπεριέχει και την σεξουαλική ιδιαιτερότητα (προτίμηση). Η έννοια της Ελευθερίας, περιέχει και την ελευθερία τού σώματος, τις ερωτικές προτιμήσεις, τον ανταγωνισμό με το αντίθετο φύλλο, την έλξη από το ίδιο φύλλο και την επιθυμία τής σαρκικής ή της πνευματικής επαφής, ανάλογα με τις επιλογές τού κάθε ανθρώπου. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η διαδρομή τής ανθρωπότητας και ο ακατάπαυστος αγώνας για την κατάκτηση της Ελευθερίας, απλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της, ιδιαίτερα σ’ αυτές που σχετίζονται με τις ιδέες, την κουλτούρα, την ψυχή και το σώμα…
Οι καταγγελίες, για την σκληρότητα που επιδεικνύει η Τσετσενία προς τους ομοφυλόφιλους, δείχνουν πως απουσιάζουν παντελώς από την κοινωνία της τα ουμανιστικά ιδεώδη, αφού καταπιέζει αμείλικτα ένα μέρος των συνανθρώπων τής κοινότητάς της, μόνο και μόνο επειδή έχουν επιλέξει διαφορετική σεξουαλική συμπεριφορά…
Με την ευκαιρία, διαβάζω πως, σε λίγες μέρες, στις 17 Μαϊου, είναι η παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας και τούτο διότι η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται… ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η 17/5/1990 είναι η μέρα κατά την οποία η Ευρώπη υπερψήφισε μια τέτοια απόφαση.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα και γενικότερα τα δικαιώματα των άλλων, των μειονοτήτων, των διαφορετικών, είναι μια δύσκολη, σύνθετη και πολύπλοκη έννοια που δυσκολευόμαστε άπαντες να την κατανοήσουμε και κυρίως να την υλοποιήσουμε, για τον λόγο πως κάποια στιγμή στεκόμαστε μπροστά σε έναν νοητό καθρέφτη, ο οποίος δεν ακολουθεί πάντα το δικό μας είδωλο, τη δική μας ηθική, καταβολές, καλλιέργεια, εμπειρία, πνευματικό κόσμο, ευαισθησίες, συμπεριφορές. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν παρά να απλώνονται σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και σε εκείνα που χαρακτηρίζουν τις προσωπικές μας επιλογές σε ερωτικό επίπεδο. Ακόμα και το πώς αποφασίζει κάποιος να χρησιμοποιήσει το σώμα του… Σκληρό; Τολμηρό; Ανήκουστο; Προχωρημένο; Αντιχριστιανικό; Σατανικό; Πάντως εάν πει κανείς ότι διαβάζει για πρώτη φορά τέτοια ερωτήματα, ψεύδεται… Χρόνια και χρόνια απασχολούν όλους τους ανθρώπους, γυναίκες και άνδρες. Ο κινηματογράφος, το θέατρο, το θέαμα γενικότερα, η λογοτεχνία, η Ποίηση, η Γλυπτική, η αρχαιολογία, όλα δείχνουν, κάθε φορά και πιο ανάγλυφα και με σαφήνεια, την ανάγκη απελευθέρωσης τής κουλτούρας σχετικά με την ερωτική συμπεριφορά των ανθρώπων και των σωμάτων τους. Έστω και αν, κάποιες επιλογές, θεωρούνται για τις πλειοψηφίες, πράξεις ανήθικες.

Η Τσετσενία και κάθε άλλη χώρα που θεωρεί πως, με τη βία, θα φτιάξει μια κοινωνία υποταγμένη στην ήδη υπάρχουσα παραδοσιακή σεξουαλική ηθική και σε ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ, απλώς καταλήγει στην επιλογή ανατριχιαστικών βασανιστηρίων και εξοντώσεων χιτλερικού τύπου. Μην ξεχνάμε πως παράλληλα με τέτοιες μεθόδους «αποκατάστασης τής… ορθής ηθικής» είναι εκ παραδόσεως υποβαθμισμένος απόλυτα ο ρόλος της γυναίκας, απαγορεύοντας κάθε ατομικό δικαίωμα! Απόλυτος Μεσαίωνας… Για άλλη μια φορά είμαστε θεατές ενός ακόμα βάναυσου και ανηλεούς γεγονότος, που μπορεί να μην το βλέπουμε δίπλα μας αλλά υπάρχει και εξελίσσεται με άγριο τρόπο, σε τόπους που οραματίζονται να φτιάξουν μια κοινωνία με διακρίσεις, ρατσισμούς και βαθιά οπισθοδρομικές μεθόδους….
Και, επιτρέψτε μου:
«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο Κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Καληνύχτα…»

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 319 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (1/5/2017) Ευρώπη ασθμαίνουσα…

Η πρώτη φάση των Γαλλικών εκλογών δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από όποιον στοιχειωδώς παρατηρεί την ευρωπαϊκή εξέλιξη στην εποχή των πολιτικών… παγετώνων. Δεν θα σταθούμε στην ενδεχόμενη τελική νίκη τού Μακρόν, ο οποίος μας έκανε όλους να πάρουμε βαθιές αναπνοές, απελευθερωμένοι από το άγχος για την πιθανότητα επικράτησης τής ακροδεξιάς Γαλλίας. Δεν θα αναλύσω τίποτα τέτοιο, άλλωστε υπάρχουν ειδικοί αναλυτές που το έχουν κάνει αυτό, ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία…
Το δικό μου ενδιαφέρον είναι να μετρώ τις χώρες όπου κάτι γίνεται και… γλυτώνουν, στο παραπέντε, τον απόλυτο διασυρμό τού να χαρακτηριστούν ως φιλοναζιστικές, ακροδεξιές, αντιευρωπαϊκές! Αυστρία, Ολλανδία, Γαλλία προς το παρόν, ανανεώνουν τη δημοκρατική τους υπόσταση, παρ’ όλες τις ιδιαίτερες αποχρώσεις των αντιλήψεων περί δημοκρατίας, όπως αυτές εκφράζονται στο πλαίσιο, αντιφατικών πολλές φορές, ερμηνειών και εφαρμογών αυτής της ταλαιπωρημένης έννοιας.

Η Δημοκρατία ποτέ δεν ήταν και συνεχίζει να μην είναι, μία και μόνο. Αλλιώς λειτουργεί στο Βορρά, στη Σκανδιναβική χερσόνησο, στην Κεντρική Ευρώπη, στις πρώην κομμουνιστικές, στις Βαλκανικές και Νότιες χώρες. Έχει να κάνει με τις πολιτικές ιστορικές διαδρομές, τις θρησκευτικές παραδόσεις, με την κουλτούρα και το επίπεδο Παιδείας τής κάθε χώρας. Η Γαλλία, με τις «βαθιές» δημοκρατικές παραδόσεις και με το ιστορικό ορόσημο τού 1789, πρωτοστατεί σε μια συζήτηση περί αστικής δημοκρατίας, αλλά τα 7,64 εκατομμύρια ψήφων τής Λεπέν τείνουν να αναιρέσουν ένα τέτοιο στερεότυπο…
Το ζήτημα-λένε οι ακροδεξιοί-είναι τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα, που εισρέουν συνεχώς, με αποτέλεσμα να μην αντέχει η γαλλική οικονομία να συντηρήσει τόσους πληθυσμούς, όπως και τα επακόλουθά τους. Σε μια τέτοια θεματολογία, η συζήτηση στρέφεται προς ρατσιστικές αντιλήψεις με το σαθρό σύνθημα «έξω οι ξένοι»!  Όμως, η Γαλλική Δημοκρατία είναι, ήδη από τα μέσα τού 20ού αιώνα, η πιο πολυπολιτισμική χώρα τής Ευρώπης, που στήριξε την κοινωνία και την οικονομία της πάνω σε αυτό το πολυποίκιλο μίγμα εθνοτήτων. Τι μεσολάβησε άραγε και τα βίαια τρομοκρατικά χτυπήματα, από τους τζιχαντιστές στη Γαλλία, ευνοούν αποκλειστικά και μόνο τα ακροδεξιά φιλοφασιστικά κόμματα, αντί να τα καταρρακώνουν; Γιατί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ο συγκεκριμένος πολιτικός λαϊκισμός «ενάντια στους ξένους», εκλαμβάνεται και αντανακλάται ως «ηγετικό χάρισμα» στους ακροδεξιούς ηγέτες, ακόμα και μέσα σε μια… επί πολλά χρόνια χώρα με δημοκρατικές καταβολές και παραδόσεις; Εντάξει, η Γαλλία διαθέτει ασφαλώς και τις μαύρες σελίδες στην ιστορία της, με την αποικιοκρατική της πολιτική και δράση, που δεν ήταν και τόσο… δημοκρατική και του… «φωτός». Όμως, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως, ίσως να είναι και μία παράλληλη συζήτηση με τη δημοκρατική Ελλάδα, που πάντα διέθετε ένα χουντοβασιλικό υπόβαθρο, για να μην θυμηθούμε την περίοδο της Γερμανικής κατοχής με δωσίλογους, χαφιέδες, τόπους βασανιστηρίων, νησιά εξόριστων κλπ, του εμφυλίου και της Χούντας. Ένα μεγάλο σχετικά κομμάτι τής ελληνικής κοινωνίας, που ήταν πάντα αντίθετο σε όποια σοβαρή μεταρρύθμιση, σε όποια προοδευτική κατεύθυνση, και ακύρωνε πολλές φορές τις δημοκρατικές διαδικασίες. Ωστόσο, μέσα απ’ αυτά τα κακώς κείμενα, κατάφερε αυτή η χώρα (η Ελλάδα) να σχηματίσει και να εγκαθιδρύσει, έστω ανεπαρκώς, την δημοκρατία της. Όμως, οι σκοτεινές αυτές δυνάμεις, συνεχίζουν να είναι ισχυρές αφού έχουν προ πολλού παρεισφρήσει στον κρατικό μηχανισμό, ροκανίζοντάς τον, μέσα από μάσκες πολιτικών κομμάτων, ακόμα και δημοκρατικών…

Διανύουμε διεθνώς μεταβατική περίοδο, που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει, την ίδια ώρα που παρακολουθούμε τις περιπέτειες χωρών τής Μέσης Ανατολής και της εγγύτερης Ασίας, που καταστρέφονται ολοσχερώς η μια μετά την άλλη. Το περιπλεγμένο ιστορικό παρόν αναγκάζει τους λαούς σε απελπισμένες κινήσεις για επιβίωση και μια απ’ αυτές είναι η μετανάστευση και η προσφυγιά… Τα εκατομμύρια των απελπισμένων άρχισαν να καθορίζουν και τις πολιτικές εξελίξεις των χωρών τής Ευρώπης. Η φράση «Έξω από τη χώρα μας οι ξένοι» εκστομίζεται, σε ποικίλες παραλλαγές από ηγετίσκους χωρών, με πρωτοστάτες πολιτικούς που προέρχονται από τις πρώην χώρες τού υπαρκτού και όχι μόνο… Αναπτυγμένες χώρες, με πολιτιστικές κατακτήσεις και υψηλές δάφνες κοινωνικής αναγνώρισης, επαναλαμβάνουν το ίδιο σύνθημα! Ας πάρουμε παράδειγμα τους εγχώριους «δικούς μας», καθαρόαιμους φασίστες, τής οργανωμένης συμμορίας τής Χρυσής Αυγής. Όλοι αυτοί, μπράβοι με σύσταση συμμορίας, υπάρχουν ελέω μίσους και ρατσισμού και είναι φόβητρο για τον κάθε μετανάστη, αυτοί λοιπόν επηρεάζουν μέρος τής κοινωνίας και την τροφοδοτούν επαρκώς με ρατσιστική χολή…. Η κάθε τρομοκρατική ενέργεια είναι η χαρά τέτοιων ανδρείκελων, τους οποίους, ας μην ξεχνάμε, τμήμα τού ελληνικού λαού εκλέγει στην τρίτη θέση του κοινοβουλίου, με ένα 6,30 % !!!
Όμως, στην εποχή μας, σε κάθε χώρα, οι τρομοκρατικές αιματηρές επιθέσεις (και η Γαλλία έχει υποστεί τις βαρύτερες και τις περισσότερες) στρέφουν την εύνοια των λαϊκών μαζών προς τα ακροδεξιά και φασιστοειδή κόμματα, γυρνώντας τις πλάτες τους στις δημοκρατικές πολιτικές… Πρώην περιοχές που αναδείκνυαν αριστερά-κομμουνιστικά κόμματα και πολιτευτές, σήμερα αλλάζουν επιλογές και «ρίχνουν» την ψήφο τους σε ακροδεξιά και φιλοναζιστικά κόμματα! Το φλέγον αυτό ερώτημα υπερίπταται και απασχολεί όλους μας.
Τι συνέβη; Το πόπολο τρελάθηκε; Σάλεψε; Ξέχασε; Αρτηριοσκληρώθηκε;

Τα ακροδεξιά κόμματα και τα ναζιστικά κατάλοιπα, από τη φύση τής ιδεολογίας τους, δεν πρόκειται να εμποδίσουν τα κύματα τρομοκρατίας, αλλά να τα συντηρήσουν και, αν είναι δυνατόν, να τα ευνοήσουν με περισσότερη βία δίχως τελειωμό. Από τη στιγμή που βρίσκουν πρόθυμους και υπάκουους ψηφοφόρους, σε όλη την Ευρώπη, δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν τους στόχους τους. Μένει να δούμε ποιο θα είναι το ταξικό και κοινωνικό target group των ψηφοφόρων μιας τόσο α-πολιτίκ απόφασης.

Η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη με μαύρες σελίδες αίματος και θρήνων, με παρόμοια παραδείγματα από εμφύλιους σπαραγμούς και τρομοκρατικές πράξεις. Ο τζιχαντισμός, πέρα από τον τρόμο και το θανατικό που κουβαλάει και εξάγει, έχει ήδη σημειώσει «επιτυχίες» μέσα στους κόλπους τής Ευρωπαϊκής κοινότητας, της οποίας αφελώς πιστεύαμε στο αρραγές της μέτωπο. Η τρομοκρατία δημιούργησε τέτοιο κλίμα ώστε, οι τραγικές μετακινήσεις ανθρώπων, να προκαλούν, σε κάποιους, αισθήματα ανησυχίας και φόβου αντί συμπαράστασης. Η σημερινή ηγεσία στην Ευρώπη πρέπει να κατανοήσει αυτό το σύνθετο πρόβλημα, να προσπαθήσει να αλλάξει οικονομική και πολιτική πορεία, και να ανασυνταχθεί προς μια τέτοια εξέλιξη αλλαγής, που να μην καταλήξει από δημοκρατία σε ένα τύπου Τραμπ(ικό) καθεστώς…
Το θέμα είναι σαν αλυσίδα με πολλούς κρίκους. Αναζητώντας να περιγράψω μια ασθμαίνουσα Ευρώπη, στο πλαίσιο ενός σύντομου κειμένου, γνωρίζω πως παραλείπω πολλά σημεία ακόμα που θα ήταν απαραίτητα. Δεν πειράζει όμως. Ούτως ή άλλως, τα Σχολιάκια μου έχουν προορισμό να θίγουν ζητήματα που απασχολούν έντονα.
Τώρα, πριν από τις τελικές Γαλλικές εκλογές, με την ελπίδα να νικήσει ο Μακρόν, για να ηττηθεί άλλη μια ακροδεξιά ευρωπαϊκή δύναμη, εκείνη τής Λεπέν, όλοι έχουμε μπει σε σκέψεις και προβληματισμούς. Για άλλη μια φορά, η πλειοψηφική Ευρώπη αναζητά να ισορροπήσει ζητώντας τη βοήθεια από έναν κεντρώο πολιτικό και όχι από την, πάντα στο περιθώριο, συρρικνωμένη Αριστερά…
Είναι άραγε και πάλι οι ανάγκες των καιρών ή η ανικανότητα της ευρωπαϊκής Αριστεράς να προτείνει λύσεις βασισμένες στο ενιαίο ευρωπαϊκό πνεύμα, που θα κινητοποιήσει τον κόσμο προς ένα καλύτερο μέλλον;
Η απάντηση με τρομάζει…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε