Σχολιάκι 341 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (25/7/2017) Ο Σαββόπουλος «κλέφτης» μουσικών προϊόντων;

Η καταγγελτική Επιστολή τής 14/7/17 του κου Γιάννη Ανδρουλιδάκη στον ιστότοπο http://zoornalistas.blogspot.gr/2017/07/blog-post_428.html περί συνεχόμενων πνευματικών μουσικών κλοπών τού Διονύση Σαββόπουλου (ΔΣ), δεν έμεινε απαρατήρητη από τους χρήστες των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η αφορμή, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν η πρόσφατη παρουσία του και ο σχετικός ντόρος από την πολυσυμμετοχική συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, στις 12/7, όπου ο Σαββόπουλος ηγείτο μιας στρατιάς Ελλήνων δημοφιλών τραγουδιστών. Εκείνες τις μέρες ήρθε και… κόλλησε το κείμενο του ΓΑ για τις μελωδικές-στιχουργικές και στιλιστικές «κλοπές» τού ΔΣ. Η αλήθεια είναι πως το κείμενο του Γιάννη Ανδρουλιδάκη θα μπορούσε να συμπεριφερθεί πιο σεβάσμια στον μεγάλο τροβαδούρο, ο οποίος επί πενήντα (και πλέον) χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με δίσκους, με δηλώσεις, με συναυλίες, με συμμετοχές, σίγουρα πάντως με δράσεις οι οποίες συντηρούν το όνομα και την προσωπική του μουσική ταυτότητα στις γενιές από το ’60 και δώθε…

Δεν είναι εύκολο να αγνοήσω και να προσπεράσω τις… καταγγελίες-αποκαλύψεις τού Γιάννη Ανδρουλιδάκη (ΓΑ), τις οποίες δεν θα χαρακτηρίσω σαν καινούργιες καταγγελίες, ούτε σαν «αποκαλύψεις». Από παλιά, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, (συγκεκριμένα οι γύρω από το ελληνικό τραγούδι), συνηθίζαμε να ψιθυρίζουμε στα διάφορα στέκια, τα μουσικά… ολισθήματα του ενός και του άλλου (όχι μόνο τού ΔΣ) ως πιο «ειδικοί» στις μελωδίες, στα στιλ και στους στίχους. Παρ’ όλο που στην εποχή τού ’60 δεν υπήρχε η διάχυση, η γνώση και η παγκοσμιοποίηση της δισκογραφίας που υπάρχει σήμερα, υπήρχαν πληροφορίες και κουτσομπολιά που αποκάλυπταν στοιχεία γύρω από «δάνεια» και «αντιγραφές». Δεν βάζω τυχαία εισαγωγικά στις λέξεις. Διότι, στο πέρασμα του χρόνου, συνέβησαν ταυτίσεις, συμπτώσεις και επιρροές που συμβαίνουν συχνά στην ιστορία, όχι μόνο τής Μουσικής, αλλά και άλλων λογοτεχνικών και παραστατικών τεχνών…
Ας μην ξεχνάμε και ας μην παρακάμπτουμε αυτό το ιστορικό στοιχείο, το οποίο είναι ανθρώπινο και διαχρονικό.

Θεώρησα αναγκαία την προηγούμενη αναφορά μου σε όλα αυτά, εν είδει προλόγου, επειδή θέλω να υποστηρίξω τον ΔΣ για τις δημιουργικές συνθετικές του παρεμβάσεις. Με αυτά τα τραγούδια, έστω, αν θέλετε, με πολλές επιρροές από άλλα, δημιούργησε το δικό του αξεπέραστο στιλ, την εκφραστική οντότητα που τον διακρίνει, καθώς και την ξεχωριστή ποιητική-στιχουργική του κατάθεση, έστω και αν κάποιοι τού τα χρεώνουν σαν… κλοπιμαία και αγύριστα δάνεια. Παρακολουθώ όσο μπορώ την πολεμική γύρω από το θέμα και πολλές φορές γελάω με την ευκολία ενός κοινού που δεν δυσκολεύεται να κρίνει και να κατακρίνει μια Τέχνη. Την Τέχνη τής Μουσικής και ιδιαίτερα του τραγουδιού, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ΓΑ πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει αρκετό υλικό για να στοιχειοθετήσει ένα κατηγορητήριο σε στιλ… λαϊκής δικαιοσύνης. Η συσπείρωση των χρηστών τού διαδικτύου δεν ήταν δύσκολη συνέχεια, αφού είναι κοινώς ομολογούμενο πως, κατά την εποχή τού φαίνεσθαι, το facebook συγκεντρώνει εύκολα τα πλήθη, τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο…
Αυτή τη φορά, το… λαϊκό δικαστήριο αντιμετώπισε ως κατηγορούμενο τον ΔΣ. Δεν αντιλήφθηκα κάποια αντίδραση δική του για το θέμα και καλώς πράττει, διότι ξεκαθαρίσματα ιδεολογικά, αισθητικά, μουσικά, στιλιστικά, ποιητικά, δεν αντέχουν στα κοινωνικά δίκτυα ή στα μίντια. Επί πλέον φθείρονται σε έναν ανοργάνωτο, ανώνυμο και κατώτερο τού θέματος, τις περισσότερες φορές, αντίλογο. Όταν πας εκεί με μαλλί, σίγουρα θα βγεις… κουρεμένος.

Σε πολλά από τα σημεία του κειμένου τού ΓΑ δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς γιατί, όντως, το στιλ ντυσίματος και άλλες λεπτομέρειες συμπεριφορών τού ΔΣ, συμπίπτουν με εκείνες του Ντύλαν, όπως αναφέρει ο ΓΑ στην καταγγελία του. Όμως ο γραφέας τού κειμένου ΓΑ, λόγω ηλικίας, δεν ζούσε το ’60 ώστε να θυμάται πως η επιρροή ένδυσης και αντίστοιχης συμπεριφοράς στην Ελλάδα, ερχόταν σαν… εμπόρευμα, ενίοτε και ως πρόταση κοινωνικής αντίδρασης στον επαρχιωτικό μας συντηρητισμό και βέβαια σαν προϊόν ηχητικό και ενδυματολογικό, ιδιαίτερα μετά την ιστορική συναυλία στο Γούνστοκ (15-18/8/1969), εποχή κατά την οποία η πλειοψηφία των νέων στη χώρα μας μπήκε στην αισθητική διαδικασία των… δανείων, ένδυσης, συμπεριφοράς, μουσικών επιρροών, ακόμα και κοινωνικής ανακατάταξης. Διαβάστε εκείνη την εποχή, παρακαλώ. Κάντε τις αναγνώσεις που θα πρέπει. Ο ΔΣ (και πολλοί άλλοι) ήταν παιδιά μιας απομονωμένης χώρας (περίοδος Βασιλείας-ακροδεξιάς ΕΡΕ, Χούντας) νέοι τότε, που διψούσαν να κάνουν τη δική τους αντίσταση στο ασφυκτικό περιβάλλον μέσα από τη Μουσική και τους εισαγόμενους τρόπους ζωής τών ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και γενεών, ώστε να προσεγγίσουν τα πρώτα στάδια ελευθερίας τους… Η δύναμη της Μουσικής και η ταχύτατη εξάπλωση της αγγλοσαξονικής ροκ σκηνής, με την δισκογραφία και την τηλεοπτική εικόνα, έφερε και ρίζωσε και στη χώρα μας, όχι ένα τραγούδι, αλλά μια ολόκληρη πανίσχυρη δυτική κουλτούρα! Αυτή η κουλτούρα διατηρείται και επαυξάνεται απλώνοντας τα φτερά της σε κάθε σημείο τής Ευρώπης. Όντως, είναι μια… «βαριά βιομηχανία» η οποία, ακόμα και σήμερα, αναπτύσσει ένα βιομηχανικό ελληνικό τραγούδι, με συντελεστές πρόθυμους υπηκόους μιας τραγουδιστικής τέχνης περιορισμένης, με μπόλικη αφέλεια, ημιμάθεια και, κυρίως, στιλιζαρισμένης στα πρότυπα της αμερικανιάς και της αντιγραφής τού κάθε σταρ που εναλλάσσεται κατά περιόδους… Όχι βέβαια πως σταμάτησαν και οι εισαγωγές δανείων εξ’ Ανατολάς…

Σημειώστε πως, αυτό που λέμε ’60, ήταν εποχή με πολλές αναγνώσεις. Θυμηθείτε πως πέρα από τις εισαγωγές των πρώτων ηλεκτρικών γκρουπ (ομάδες των τότε πιτσιρικάδων που εγκλωβίστηκαν στα τιτιβίσματα μιας ανάλαφρης μουσικής δυτικού προτύπου). Οι Beatles, οι Pink Floyd, ο Bob Dylan κ.α., έβαλαν βάσεις για σοβαρότερες εξελίξεις πάνω στο ύφος τής μπαλάντας με πάμπολλα στοιχεία ποιητικού λόγου. Παράλληλα, το λαϊκό τραγούδι συναντήθηκε και με την παραγωγή τού…Καζαντζίδειου ήχου, ο οποίος κατά διαστήματα επηρεαζόταν από… Ινδία μεριά, με κάτι μουσικά μοντέλα έκφρασης πραγματικά κλαυθμυρίσματα τα οποία κατέγραφαν στιλιστικά όλη τη δυστυχία τής Ανατολής… Μεγάλες επιρροές! Ορχήστρες που παίζανε άλλα μουσικά ιδιώματα με ινδόαιγυπτιακές φράσεις… Την ίδια εποχή, το λεγόμενο «αστικό τραγούδι» των δεκαετιών ’30, ΄40, ΄50, μεταμορφωνότανε σε ελαφρότατο είδος προς διασκέδαση στις καφετέριες και ρεστοράν των εποχών, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος τής αίγλης του.

Να φέρω παραδείγματα; Για ποιον λόγο; Νομίζω πως όλοι καταλαβαίνουμε πως η δήθεν ελληνική σκηνή τού λαϊκού, του ελαφρού, του ροκ, της ποπ και των παραλλαγών τους, είναι ένα κάκιστο αντίγραφο ξένο προς την εγχώρια κουλτούρα μας. Το πού θα μας πάει τελικά όλο αυτό το παγκοσμιοποιημένο συνονθύλευμα, δεν το γνωρίζω.
Γνωρίζω όμως πως ο δανειζόμενος ή «κλεπταποδόχος», όπως χαρακτηρίζει ο αυστηρός ΓΑ τον ΔΣ, λειτούργησε ως μέντορας των τότε και των μετέπειτα Ελλήνων ροκάδων, αλλά και πνευματικών ανθρώπων, ποιητών, φοιτητών τής εποχής λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Χούντας, στη Μεταπολίτευση, μέχρι και στα χρόνια μας… Γνωρίζει τον τρόπο να βάζει στα τραγούδια του τις δικές του πινελιές. Να δίνει προσωπικά χαρακτηριστικά. Να τα παρουσιάζει με τον πιο εύστροφο τρόπο, εξελισσόμενος σε έναν παραμυθά που όλοι τον είχαμε (και τον έχουμε) ανάγκη για την προσωπική μας παραμυθία και το δικό μας ψυχόδραμα… Του αναγνωρίζω πως όταν δεν έχει να πει κάτι νεότερο, απέχει από τη δισκογραφία και αυτό είναι μια καθαρή και έντιμη στάση.

Οφείλω να υπενθυμίσω πως το 1993, με τον Τάσο Σαμαρτζή (στίχους), τον Θανάση Γκαϋφίλια (τραγούδι) και τον Γιάννη Ιωάννου (ενορχήστρωση), έγραψα τη μουσική σε ένα τραγούδι διαρκείας 9,30 λεπτών με τίτλο: «Ωδή στον Διονύση»: https://www.youtube.com/watch?v=gpEts_bLRjQ
Το τραγούδι περιγράφει πράξεις και λεγόμενά του εκείνης τής εποχής (επαναλαμβάνω: 1993), τα οποία μας είχαν στεναχωρήσει τότε και εμπεριέχονται στο τραγούδι μου αυτό. Ήταν μια τραγουδιστική κριτική και αυστηρή ματιά πάνω στον ΔΣ. Όλοι βέβαια μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε. Πολύ πιθανόν, για τα ίδια θέματα, σήμερα να αντιδρούσα διαφορετικά… Επιστρέφοντας όμως στο συγκεκριμένο τραγούδι, η τότε άποψή μου δεν με αποστασιοποίησε ποτέ από την εκτίμηση που έτρεφα και τρέφω γι’ αυτόν. Τα δάνεια ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα βαγόνια τού μεγάλου τρένου τής πορείας τού ελληνικού τραγουδιού. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες δημιουργικές επιρροές. Το θέμα είναι το πώς χρησιμοποιείς το υλικό σου, καθώς και την υποχρέωσή σου να αναφέρεις την πηγή, την αφορμή, το κίνητρο…
Μια αναφορά στις τόσες και τόσες περιπτώσεις «αντιγραφικής τέχνης», θα με έκανε να δυσκολέψω φλυαρώντας ακόμα περισσότερο στη σελίδα μου και να κουράσω τους αναγνώστες μου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 339 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (18/7/2017) Εξομολογητικά…

Το καλοκαίρι δεν είναι η πιο κατάλληλη περίοδος για γραψίματα και καταθέσεις σκέψεων… Όχι γιατί δεν υπάρχουν ειδήσεις ή θέματα, κάθε άλλο! Εξάλλου, αυτή η χώρα, ποτέ δεν στέρησε από τους ανθρώπους της την ακατάπαυστη πανσπερμία μικρών ή μεγάλων γεγονότων, ειδικά για όλους όσοι ασχολούνται με την επικαιρότητα. Πολλές φορές νιώθω σαν να είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω ειδήσεις και τούτο γίνεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας, επειδή η πάγια καθημερινή συνήθεια δημιουργεί την αίσθηση πως είμαι «μέσα στο παιχνίδι» των γεγονότων που με επηρεάζουν και πολλές φορές με κινητοποιούν.
Ως παλαιός αριστερός νιώθω πως είμαι κάτι παρά πάνω από απλός πολίτης. Νιώθω πως είμαι (θαρρείς) δεσμευμένος να σκέφτομαι το κάθε τι που συμβαίνει και να σχολιάζω, πολλές φορές και πέρα από εκείνα τα οποία κατανοώ εις βάθος και πρέπει να διεισδύω σε αυτά, ώστε να σχηματίζω όσο γίνεται περισσότερο αντικειμενική γνώμη… Κι όμως, το πράττω με έναν, σχεδόν νεανικό, ενθουσιασμό, ο οποίος πολλές φορές καταλαμβάνει εμάς της γενιάς τού ’60… Ύστερα, μετά το πέρας τού κάθε γεγονότος, όταν η απόσταση χρόνου επιτρέπει πιο ψύχραιμη σκέψη, ξαναβλέπω το Σχολιάκι μου και συνεχίζεται μέσα μου η σκέψη και η αυτοκριτική.
Θα γνωρίζετε πως άλλο είναι το πριν και άλλο το μετά, όσοι λοιπόν δημοσιεύουμε κάτι (συνθέτες, στιχουργοί, μουσικοί, συγγραφείς, ποιητές, αρθρογράφοι, ζωγράφοι, γλύπτες κλπ), γνωρίζουμε πως το πόνημά μας μένει στο διηνεκές τού χρόνου, εκτεθειμένο στις εναλλαγές και την φθορά των αναπότρεπτων γεγονότων. Ό,τι καταγράφεται τη στιγμή τής δημιουργίας δεν επιδέχεται καμίας αλλαγής. Μας ακολουθεί σε όλη μας την πορεία. Όποια μικρολαθάκια, αμηχανίες, ακόμα και αρρυθμίες, θα συνοδεύουν το δημιούργημα εφ’ όρου ζωής. Ακόμα και ο ίδιος ο Χατζιδάκις, θεωρούσε αναγκαίο να «διαβάζει» (να διασκευάζει, να «πειράζει») εκ νέου τα παλαιότερα έργα του, επειδή θεωρούσε πως ήταν «αναγκαίες» οι αλλαγές στις παλαιότερές του ηχογραφήσεις.

Το κειμενάκι αυτό θεωρώ πως είναι κάτι σαν… απολογία, αφού αποφάσισα να μην έχω «θέμα» αυτή τη φορά, μέσα στη ραστώνη τού καλοκαιριού, όταν οι ψηλές θερμοκρασίες αποδυναμώνουν κάπως το συνεχές ενδιαφέρον μου να καταπιάνομαι με τα διάφορα θέματα. Σκέφτομαι πως είμαι ένας κατά βάση και κατά προέκταση μουσικός. Η κλασική κιθάρα, όσο να ‘ναι, δόμησε τη σκέψη και την όποια ευαισθησία μου. Παράλληλα, η ενασχόλησή μου με το ελληνικό τραγούδι και τους αισθητικούς προβληματισμούς του, η ραδιοφωνική μου εμπειρία (35 χρόνια ραδιόφωνο) μού δίδαξε την οικονομία τού προφορικού λόγου, οι επιφυλλίδες σε εφημερίδες και περιοδικά με οδήγησαν στην περιεκτικότητα του γραπτού λόγου, αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», οι δημοσιεύσεις (οι γραπτές ή ηχογραφημένες) από πολύ νεαρή ηλικία, με έβαλαν στο κάδρο των εκτεθειμένων. Ξεκίνησα να ηχογραφώ τραγούδια μου από το μακρινό 1964! Τι είναι αυτό; Η α π ό λ υ τ η έκθεση. Είναι κατάθεση ολοκληρωμένης σκέψης και της αισθητικής που τη συνοδεύει. Οι ηχογραφήσεις αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. 53 χρόνια μετά! Και αυτό θα με ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή μου! Τα δημοσιευμένα κείμενά μου, τα βιβλία μου, οι δίσκοι μου. Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει… Μένει και μάς χαρακτηρίζει…
Το προσωπικό μου παράδειγμα είναι ενδεικτικό για να διατυπώσω πως το «Verba volant, scripta manent», το οποίο στην ελληνική γλώσσα σημαίνει «τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν», θα ακολουθεί όλους μας…

Και, για να επιστρέψω στην αρχή τού κειμένου μου, να πω πως το καλοκαίρι, ομολογώ πως ατονούν μέσα μου τα μεγάλα θέματα, τα οποία, ούτως ή άλλως, τα μαθαίνουμε από την ειδησεογραφία, ενώ η ζωή συνεχίζεται παράλληλα με τους βαθμούς Κελσίου, που καθηλώνουν τους πολίτες…
Όχι πως θα σταματήσω τη γραφή, αλλά αναγνώστες και αναγνώστριές μου, σήμερα, μην έχοντας θέμα συγκεκριμένο, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ως τίτλο τη λέξη «Εξομολογητικά» στο σημερινό κείμενο. Μου πάει ειλικρινά!
Κάποιοι μου γράφουν πως χώνω τη μύτη μου παντού! Θα το προσέξω. Παρ’ όλο που αυτή η προσοχή ίσως μου κοστίσει σε αυθορμητισμό και πάθος, έννοιες που μου αρέσει να τροφοδοτούν και να ενυπάρχουν σε μια γραφή, η οποία δεν εποπτεύεται από κανέναν διευθυντή, εκδότη, ή οργανωμένο συμφέρον…
Οι ηλεκτρονικές μου σελίδες είναι ο προσωπικός μου χώρος και τον χαίρομαι. Τον υπερασπίζομαι, έστω απειλούμενος από ανυποψίαστες υπερβολές. Κρατώ όμως την απόλυτη ανάγκη της επικοινωνίας …

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 338 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (13/7/2017) Η ισχύς τού Πρωθυπουργού…

Κάθε επαγγελματικός κλάδος και το πρόβλημά του. Όλοι βιώνουμε έναν αγώνα ασταμάτητο, για την προστασία και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας τα οποία παραβιάζονται: με σαθρούς νόμους, διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις, από «συσκέψεις» «ειδικών επιτροπών» τού ποδαριού, αποφασίζοντας και διατάσσοντας περικοπές, καταργήσεις ταμείων και άλλα τέτοια ευτράπελα… Επί πλέον, κάποια από τα νομοσχέδια, που πρόκειται να ψηφιστούν οσονούπω, στριμώχνονται ανάμεσα σε άλλα με τη μορφή τού κατεπείγοντος!
Τα ίδια Παντελάκη μου δηλαδή. Αυτό το σύστημα ψήφισης νομοσχεδίων, τα οποία εν μια νυκτί γίνονται «Νόμοι τού Κράτους», είναι παλιά κοινοβουλευτική συνήθεια, η οποία ευδοκιμεί στη χώρα μας με κάθε κυβέρνηση κεντροδεξιοσοσιαλοαριστεράς αποχρώσεως ή κοπής. Όλοι στον ίδιο καμβά, στην ίδια κουτοπόνηρη λογική, ενός τύπου βαλκανικής βλαχιάς που βρίσκει τέτοιους τρόπους, για να ξεπερνάει τα ενοχλητικά θεσμικά εμπόδια…

Το νομοσχέδιο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, μας απασχολεί και το περιμένουμε τουλάχιστον έναν χρόνο, από τότε που ξεκίνησε η μάχη ορισμένων συνθετών-στιχουργών και των Σωματίων τους με την ΑΕΠΙ, η οποία μετατράπηκε σε πόλεμο με θύματα και θύτες, ενώ ένα άβουλο υπουργείο Πολιτισμού κάνει συνεχώς αφελείς και σπασμωδικές κινήσεις. Μετά τούς δημιουργούς τού ελληνικού τραγουδιού, να σου οι συγγραφείς και οι εκδότες, με τις Ενώσεις και τα Σωματεία τους, να κατηγορούν ευθέως την Υπουργό για κατάργηση των πνευματικών τους δικαιωμάτων και να αποτείνονται-όπως πριν από δυο μήνες και οι του τραγουδιού-στον Πρωθυπουργό (!!!) για να επιλύσει ο ίδιος το πρόβλημα της άδικης νομοθετικής ρύθμισης.
Οι συγγραφείς, οι οποίοι και αυτοί αδικούνται κατάφορα χάνοντας τα νόμιμα δικαιώματά τους, στέλνουν επιστολή-υπόμνημα στον Τσίπρα, με ημερομηνία 9/7/2017, και απαιτούν:
«να παρέμβει προσωπικά»
«να απαιτήσει προσωπικά»
«να μεριμνήσει προσωπικά»
«να ενισχύσει προσωπικά».
Σαν τον ναυαγό στην τρικυμισμένη θάλασσα… Παραθέτω τον ιστότοπο τής Εφημερίδας των Συντακτών, που καθημερινά αφιερώνει χώρο-άρθρα πάνω σε τέτοια ζητήματα:  http://www.efsyn.gr/arthro/nea-synnefa-sta-pneymatika-dikaiomata
Δεν νομίζω πως η καταφυγή προς τον Πρωθυπουργό είναι και η καταλληλότερη πρωτοβουλία για μια δικαίωση και αυτό ας μας απασχολήσει για λίγο…

Οι συγγραφείς αναφέρονται κυρίως στο άρθρο 55 παράγραφος 4 τού νομοσχεδίου, το οποίο ουσιαστικά καταργεί την υποχρέωση καταβολής δικαιώματος εκ μέρους των χρηστών. Πώς θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε στο αίτημα μιας τόσο αυτοδίκαιης διεκδίκησης; Αλλά, καλοί μας σύντροφοι συγγραφείς και εκδότες, υποθέτω πως τα σοβαρά νομοσχέδια που περνάνε από έναν υπουργό και τα επεξεργάζεται το επιτελείο του, δεν μπορεί παρά να είναι εν γνώσει τού επικεφαλής τής κυβέρνησης, ο οποίος, στην περίπτωση, ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, ώστε να υπάρχει και η απαραίτητη συνευθύνη. Δεν νοείται η υπουργός Κονιόρδου, η οποία θα μπορούσε και να στηριχτεί και στη νομική συμπαράσταση του ΟΠΙ (Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας), να δρα και να αποφασίζει μόνη. Αυτοτελώς. Θα ήταν μια πολιτική δυσλειτουργία με κόστος, αφού στην περίπτωση απόσυρσης τού νομοσχεδίου, από τον πολιτικό της προϊστάμενο, θα εκτίθετο ανεπανόρθωτα, σε σημείο π α ρ α ί τ η σ η ς λόγω α ν ι κ α ν ό τ η τ α ς… Ε λοιπόν, σε αυτή την κυβέρνηση, ό,τι και να συμβεί, από γκάφα, από λάθος πολιτικές, από λάθη διορισμών, από ψευδή στοιχεία, από ρεζιλέματα, δεν έχει καταλήξει ποτέ σε απόλυση! Αυτό το… αρραγές κυβερνητικό μέτωπο, καθιστά εξ’ άλλου έναν Πρωθυπουργό α λ ά ν θ α σ τ ο !!!
Είναι αυτές οι… λεπτομέρειες  που φτιάχνουν το image, το κάδρο, την αίγλη τού ηγέτη, ο οποίος επιλέγει πάντα τούς καταλληλότερους και τους άμεμπτους συνεργάτες συγκυβερνήτες !
Έτσι, η προσφυγή στον Πρωθυπουργό, θα σκοντάψει κατά πάσα πιθανότητα, στην καθορισμένη από τον ίδιο δεοντολογία τής μη αποπομπής τού-τής υπουργού. Ας σκεφτούν οι συγγραφείς πως και οι συνθέτες-στιχουργοί, στον ίδιο πρωθυπουργό αποτάθηκαν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε (λέει) το πράσινο φως για να λυθούν τα προβλήματα με την ΑΕΠΙ μέσω τού νομοσχεδίου Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Βεβαίως τώρα, τα Σωματεία των συνθετών-στιχουργών έχουν βάλει στο στόχαστρο την υπουργό που αθέτησε τις υποσχέσεις και τις πρωθυπουργικές εντολές…

Πιθανολογώ πως στο πρωθυπουργικό γραφείο οι γραπτές αιτήσεις, από πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, για βοήθεια, ώστε τα προβλήματά τους να λυθούν από τον πρωθυπουργό, θα είναι βουνό !!! Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι δείγμα δυσλειτουργίας ενός κράτους, όταν δηλαδή ο πολίτης, απελπισμένος, δεν μπορεί να βρει το δίκιο του μέσα στην οργανωμένη (λέμε τώρα…) πολιτεία. Όταν οι θεσμοί και οι επικεφαλής τους, υπουργοί-γραμματείς-τομεάρχες, εκ τού νόμου υπεύθυνοι, αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους προς τον πολίτη, όταν εντέλει το κράτος είναι ένα μπάχαλο, ο πολίτης θα καταλήξει στον πρωθυπουργό, ελπίζοντας και προσευχόμενος να δεήσει…
Δηλαδή, για όλους μας, είναι και ζήτημα ηθικής αξιοπρέπειας ή εκείνου τού πολυσυζητημένου «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς», που τόσο πολύ προβάλλει ο επικεφαλής με τους επιλεγμένους συνεργάτες του…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 337 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (10/7/2017) 2004:Συμβολική Ποδοσφαιρική Επέτειος

Έχουμε το μυαλό μας σε άλλα. Σ’ εκείνα που μας απασχολούν κάθε μέρα και περιστρέφονται γύρω από την χιλιοειπωμένη κρίση τής οικονομίας και του πολιτικού-κομματικού ανταγωνισμού, αλλά ξαναθυμηθήκαμε εκείνες τις… λυτρωτικές μέρες τού 2004, στις 4 Ιουλίου, που ο Θεός (του ποδοσφαίρου) υπέστη βραχυκύκλωμα, έχασε προς στιγμή την «πανταχού παρουσία Του», ξεχάστηκε, αφαιρέθηκε, ολιγώρησε, και μέσα στην αναμπουμπούλα, Του… ξέφυγε το τρόπαιο του Euro! Η Εθνική μας Ποδοσφαίρου πήρε το Πανευρωπαϊκό κύπελλο, σαρώνοντας τους Γίγαντες (Γαλλία, Τσεχία, Δανία, Πορτογαλία κλπ). Ακόμα και τώρα, δεκατρία χρόνια μετά, μοιάζει με όνειρο…
A, μην το ξεχάσω, λίγες μέρες πριν, γιορτάσαμε και τη μεγαλειώδη νίκη της Εθνικής Μπάσκετ των Νίκου Γκάλη, Γιαννάκη και των άλλων «παιδιών» του 1987 στο Γιουρομπάσκετ! Ε ρε γλέντια!!!

Ετούτες όμως τις μέρες, διαβάζοντας τα επετειακά άρθρα για εκείνον τον αναπάντεχο ποδοσφαιρικό θρίαμβο του 2004, αντί να χαρώ, όπως θα ήταν το αυτονόητο, θλίβομαι για την παραδοχή πως το άθλημα ποδόσφαιρο, αντί να πάει μπροστά και να υποστηριχτεί από τους θεσμούς και τις αθλητικές ηγεσίες της χώρας μας, εγκαταλείφθηκε και πνίγηκε μέσα στον βάλτο που δημιουργήθηκε από τους τυχάρπαστους, τους ακατάλληλους διοικητικούς, την ζοφερή «ανάπτυξη» των ΠΑΕ, τις παντός είδους  συναλλαγές, την παντοκρατορία των νταβατζήδων, την αναίτια κυριακάτικη βία και την επακόλουθη απομάκρυνση των οικογενειών από το θέαμα της μπάλας, αγορές παικτών αμφιβόλου ποιότητας και ποσά που συχνά διακινούνται στην σφαίρα τού μαύρου χρήματος, τα στημένα ματς, τις «παράγκες», τον στοιχηματικό… οίστρο που παρασύρει την κοινωνία, τις άφραγκες και ανοργάνωτες αθλητικές Ομοσπονδίες, τον πλουτισμό ημετέρων και τόσα άλλα νοσηρά, ποικίλα και σκοτεινά…
Όλα αυτά εκφράζονται και… αισθητικά, αρκεί να δεις, να ακούσεις, να νιώσεις την ατμόσφαιρα που εκπέμπει ο χώρος τού ποδοσφαίρου, ο οποίος επιπλέον έχει σχηματίσει κι ένα περίεργο «είδος» «μάγκα» νεοέλληνα, με ιδιαίτερη εκφορά ιδιωματικής ελληνικής γλώσσας και αντίστοιχη σωματική συμπεριφορά…
Το 2004 θα μπορούσε να λειτουργήσει και στη χώρα μας ως έναυσμα εξέλιξης και προόδου ενός από τα ωραιότερα λαϊκά σπορ τού κόσμου. Αντ’ αυτών, είδαμε (και βλέπουμε) κατάπτωση και απανωτά σκάνδαλα. Απαξίωση ομάδων, νοσηρά πρωταθλήματα, ρατσιστικά φαινόμενα, παρουσία φασιστικών στοιχείων στις εξέδρες, εξάπλωση του φόβου και της επικινδυνότητας, αλητείες μέσω ακόμα και τηλεοπτικών εκπομπών, δήθεν αθλητικών, μετάδοση μίσους και οπαδισμού, εγκατάλειψη κτηριακών εγκαταστάσεων και άλωσή τους από πάσης φύσεως ληστές μπουκαδόρους…

Πού είναι λοιπόν το σύμβολο τού 2004 και η λάμψη του; Ποια κληρονομιά και ποια παρακαταθήκη άφησε; Με ποιον τρόπο το… ποιοτικό επίπεδο τού Ελληνικού ποδοσφαίρου, που εκτίθεται στις εξέδρες και στις οθόνες μας, μπορεί να δικαιολογήσει την ένταξή του στο  υπουργείο Α θ λ η τ ι σ μ ο ύ και Π ο λ ι τ ι σ μ ο ύ; Πώς δικαιολογείται η επί επτά συναπτά χρόνια και η ηγεμονία στο σύνολο σαράντα τεσσάρων (44) χρόνων Πρωταθλητή Ολυμπιακό; Λυπάμαι που προβάλλω μια τέτοια άποψη αλλά η σημερινή μορφή-ποιότητα-θέαμα-αποτέλεσμα-νοοτροπία-ανταγωνιστικότητα-ηθική, που απορρέει από το συγκεκριμένο άθλημα, το οποίο συγκαταλέγεται στα σπορ μεν, αλλά στα καθ’ ημάς έχει παραμορφωθεί απειλητικά, δεν του επιτρέπει να κατέχει περίοπτη θέση στον πολιτισμικό εκσυγχρονισμό και στην προσπάθεια για πρόοδο της χώρας.
Αναζητάμε όλοι να προσδιορίσουμε και να κατανοήσουμε τις ρίζες των προβλημάτων μας αλλά συγχρόνως να βρούμε και τις κατευθυντήριες δυνάμεις, για να ξεπεράσουμε τις επί μέρους κρίσεις ή παραμορφώσεις στις οποίες ο χρόνος και η ανοησία μάς οδηγούν, κλείνοντάς μας σε πολυποίκιλες παγίδες. Συχνά αναφερόμαστε στην ανάγκη υγιούς πολιτικού πολιτισμού, στις παράνομες συναλλαγές, στον ξαφνικό πλουτισμό, στην πολιτική ανηθικότητα και τις πελατειακές σχέσεις, στη σκοτεινή διαπλοκή, η οποία εξαπλώνεται συνεχώς, στα πάντα επίκαιρα νέα τζάκια που ορίζουν τη διαδρομή χρήματος σε νέους κατόχους, στην αναζήτηση αναγκαίων και π ρ α γ μ  α τ ι κ ώ ν μεταρρυθμίσεων, σε μια σώφρονα πολιτική δίκαιης μοιρασιάς τού χρήματος, στις άγριες και συνεχείς περικοπές των συντάξεων, στην άγρια ληστεία των συνταξιοδοτικών Ταμείων από το Κράτος, κα.
Βρισκόμαστε σε εποχή που ΟΛΑ θα πρέπει να ανανεωθούν και να ανασυνταχθούν. Μέσα σ’ αυτά, ας δούμε και το Ποδόσφαιρο ως μια τέχνη των Σπορ, ζηλευτή στα Ευρωπαϊκά κράτη. Ένα Ελληνικό Ποδόσφαιρο, όπως έχει αφεθεί να εξελιχθεί (ή να… καταντήσει), με τόσες και τόσες εγγενείς αρρώστιες, δεν χρειάζεται να το προστατεύουμε, να το καλύπτουμε και με αυτό τον τρόπο να το ενισχύουμε και να κρύβουμε τα χάλια μας κάτω απ’ το χαλί, αλλά να τιμωρείται συνεχώς με σκληρές-σκληρότατες κυρώσεις, όταν και όποτε υπάρχει υποτροπή. Σκληρή, σκληρότατη πολιτική δηλαδή και όχι δόλιες νομικές προστασίες από κυκλώματα δικηγόρων συνεργαζόμενων με τις ΠΑΕ.

Το ποδοσφαιρικό… έπος του 2004, μην ξεχνάμε πως συνέπεσε με τους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στη χώρα μας επιτυχώς. Ήταν μια σελίδα θριάμβου που πλέον δεν μπορούμε να την επικαλούμαστε, παρά μόνο ως παλαιό λάφυρο. Μια επίσκεψη όμως στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, θα μας πείσει για την εμφανή εγκατάλειψη… Εμείς, ένας λαός που τον ελκύουν οι δάφνες τού αρχαίου (και όχι μόνο) κάλλους και δόξας του παρελθόντος, δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να τρεφόμαστε (και να επαναπαυόμαστε) με τα περασμένα μεγαλεία. Φτάνει πια! Η χώρα έχει ανάγκη από νέες ανανεωτικές δυνάμεις πνευματικές, αθλητικές, τεχνολογικές, πολιτικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές κλπ.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο, ως μη εξελισσόμενο στη σύγχρονη εποχή σπορ, ας ανακαλύψει επί τέλους τις αιτίες των πληγών και των κακοδαιμονιών του. Οι περισσότερες είναι εμφανείς. Οι θεσμικοί υπεύθυνοι και οι παράγοντες, ας βρουν τρόπους βελτίωσης και ας σεβαστούν την ποιότητα του θεάματος που προσφέρουν άλλες χώρες. Ας κατανοήσουν πως το ποδόσφαιρο είναι άθλημα συλλογικό, με πολλούς συμβολισμούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον άνθρωπο, τον πολίτη, τον φίλαθλο.
Τα σύμβολα (όπως εκείνο του 2004) πρέπει να χρησιμεύουν μόνο για εκκίνηση, για δημιουργική μνήμη και όχι για πένθιμα εμβατήρια και μνημόσυνα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 336 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (6/7/2017) Πτωχοποιημένη κοινή πορεία…

Άλλο είχα προγραμματίσει και άλλο προέκυψε τελευταία στιγμή για δημοσίευση.
Έχει να κάνει με την σκληρή πραγματικότητα των πνευματικών δικαιωμάτων η οποία βρίσκεται στο pic, στην προτεραιότητα των Σωματείων-Συλλόγων των πνευματικών δημιουργών των συνθετών-στιχουργών του ελληνικού τραγουδιού.
Το διαχειριστικό σκέλος της ΑΕΠΙ (Ανώνυμης Εταιρίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας) που έχει εδώ και 70 χρόνια αναλάβει την προστασία της οικονομικής και ηθικής μας… προστασίας, έγινε γνωστό με τα απίστευτα μαντάτα που βγήκαν στην επιφάνεια τα σχετικά με τις σκανδαλώδεις μισθοδοσίες των μετόχων της οικογένειας, που διευθύνει και διαχειρίζεται τις εισπράξεις από τα δικαιώματα των πάσης είδους εισπράξεων από πωλήσεις δίσκων, ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων, συναυλιών, χρήσης σε μαγαζιά (ταβέρνες, εστιατόρια, μπαρ, καφετέριες, δημόσιους, επαγγελματικούς χώρους κλπ) ηλεκτρονικών αναρτήσεων, διαφημίσεων κλπ. Ως απεδείχθη, ο έλεγχος της τεράστιας αγοράς της μουσικής διακίνησης στις αρχές του 21ου αιώνα, ήταν ανεπαρκής από μέρους της ΑΕΠΙ, τόσο ώστε να σταθεί αδύναμη στις υποχρεώσεις της προς τους συμβεβλημένους με αυτήν, ώστε να τους εκπροσωπήσει ως όφειλε. Τα αναμφισβήτητα οικονομικά στοιχεία πλουτισμού που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας από τον δικαστικό Επίτροπο, ύστερα από τις δημόσιες πιέσεις των νέων Σωματείων «Άσμα 450+», ΟΠΙ, «Μέτρον», ΣΩΜΣΕ, καθώς και αγωγών, μηνύσεων και κινητοποιήσεων μεμονωμένων συνθετών-στιχουργών, έφεραν ως αποτέλεσμα τις θλιβερές οικονομικές αποκαλύψεις και την απαξίωση της ΑΕΠΙ ως εισπρακτικού φορέα.

Σήμερα, η υπό στενή επιτροπεία ΑΕΠΙ, εδέησε να ανακοινώσει (μετά από συνεχόμενες καταγγελίες των προαναφερόμενων Σωματείων) τις οφειλόμενες αμοιβές προς τους δημιουργούς του Β εξαμήνου του 2016! Πάλι καλά, θα πούμε… Δεν γνωρίζουμε βέβαια το ύψος των ποσών και το αν θα κατατεθούν ολόκληρα στους δικαιούχους, αυτό είναι μια άλλη αγωνία η οποία θα λυθεί όταν θα δούμε τα ποσά στον λογαριασμό μας. Ουδείς είναι ενημερωμένος για το τι «δικαιούται» αφού, παρόλα τα αιτήματα των Σωματίων να ανακοινωθεί ενημερωτικά στον κάθε δικαιούχο το ποσόν του, η ΑΕΠΙ (προσοχή: η εποπτευόμενη από επιτροπεία ΑΕΠΙ (!!!)) αδιαφόρησε και δεν το έπραξε! Μένει πια στον κάθε δικαιούχο να περιμένει στο… ακουστικό του και να παίξει ξανά τον ρόλο του… κομπάρσου.

Το θέμα «είσπραξη πνευματικών δικαιωμάτων» έχει σημαδέψει τον χώρο και τη χώρα μας. Παρ’ όλη τις διαβεβαιώσεις της υπουργού Πολιτισμού, αλλά και του ιδίου Πρωθυπουργού, παρά την Επίτροπο που βρίσκεται πλέον μέσα στο επιτελικό γραφείο της ΑΕΠΙ για τους ελέγχους, η συμπεριφορά παραμένει άχρωμη, άγευστη και άοσμη… Κατά πάσαν περίπτωση έχουν στη συνείδησή τους πως οι δημιουργοί (συνθέτες-στιχουργοί-συγγενικά δικαιώματα) είναι κοινοί υπάλληλοι ιδιωτικών επιχειρήσεων που το… αφεντικό τους πληρώνει «όποτε λάχει ναούμ…»
Το όλον έχει ενδιαφέρον ΚΑΙ φολκλορικά… Με τέτοιες πράξεις, ενέργειες, οι αποστάσεις μεταξύ των Σωματείων, του ΥΠΠΟ, της Κυβέρνησης, της ΑΕΠΙ, όλο και περισσότερο μεγαλώνουν. Έχουν ήδη δημιουργηθεί αντιπαλότητες, με αποτέλεσμα την παντελή έλλειψη ε μ π ι σ τ ο σ ύ ν η ς προς τους θεσμικούς φορείς, που, υποτίθεται πως, έχουν αναλάβει την ευθύνη της ομαλής διεκπεραίωσης των οικονομικών υποχρεώσεων προς όλους εκείνους που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της τέχνης του ελληνικού τραγουδιού… Ελπίζοντας πως τα Σωματεία θα διατηρήσουν στενές σχέσεις μεταξύ τους για τους περαιτέρω αγώνες που σίγουρα θα χρειαστούν και με την αναμονή πως το κοινό αυτό θέμα της οικονομικής αδιαφορίας από τους φορείς θα ευαισθητοποιήσει όλους (μα ΟΛΟΥΣ τους δημιουργούς) ώστε να συμπαρασταθούν, θα προχωρήσουμε στο αβέβαιο μέλλον.

Όλα είναι εδώ. Μπροστά στα μάτια μας. Η αναμφισβήτητη πτωχοποιημένη κοινή πορεία μας, θα έχει σημειώσει ήδη ιστορικό προηγούμενο…

Νότης Μαυρουδής

(ΥΓ. Όσοι ενδιαφερόμενοι, ας ψάξουν στους συνδέσμους των αναφερόμενων Σωματείων: «Άσμα 450+», «Μέτρον», ΣΩΜΣΕ, για να ενημερωθούν.)

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 335 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (3/6/2017) Οι εξ’ Ιεραρχίας κεραυνοί…

Το θέμα είναι από εκείνα που μπορεί κανείς να τα πει: «καυτά». Ο… συνειρμός με το σεξ δεν ενδείκνυται, γιατί έχει να κάνει με τη σχέση Εκκλησίας και Κράτους. Θέμα που επανέρχεται κάθε τόσο και μαρτυρά την συντηρητική ελληνική πραγματικότητα.
Η στενή σχέση τής Εκκλησίας με το Κράτος νιώθω πως δημιουργεί, εκτός των άλλων, και ασφυξία, αυτή τη φορά σε Εκπαιδευτική διάσταση, αφού βλέπουμε αψυχολόγητες «απαγορεύσεις» από σχολικά βιβλία, με τη σύμφωνη γνώμη τού υπουργείου Παιδείας, το οποίο εκπροσωπεί την σημερινή κυβέρνηση…
Ερχόμαστε τώρα σε έναν προσφιλή για μένα χώρο, εκείνον της Μουσικής και πιο ιδιαίτερα, του ελληνικού τραγουδιού… Η Εκκλησία, δια των «ειδικών», βρήκε τον τρόπο να «προστατέψει» τα παιδιά από ηθικές… παρεκτροπές και προσβλητικά για τον Θεό (?) επίθετα, τα οποία περικλείονται εκ του πονηρού μέσα σε στίχους… ραδιούργων τροβαδούρων, όπως ο Σαββόπουλος, ο Άσιμος, κα. Η αυστηρότητα της Ιεράς Συνόδου σπάει κάθε όριο συντηρητισμού και αραχνιασμένης αντίληψης, παρασύροντας τον κυβερνητικό αριστεροακροδεξιό αχταρμά που προέκυψε στη ζωή μας, σε μεγαλειώδεις ηθικοπλαστικές εξάρσεις που θα ζήλευε-λέω εγώ- ακόμα και το φανατικό κομμάτι μουσουλμάνων υπερσυντηρητικών (και βάλε) ιεραρχών!

Εδώ, τώρα, ο Μητροπολίτης Ύδρας κος Εφραίμ στην έκτακτη συνεδρίαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, έκρινε (και συμφώνησαν οι ιεράρχες και ο Αρχιεπίσκοπος) πως από την ύλη τής Ά Λυκείου, θα πρέπει να κοπούν, (να αφαιρεθούν, να σβήσουν, να εξαφανιστούν) τραγούδια (μάλλον κακοήθη;) των Σαββόπουλου, Αγγελάκα και του Άσιμου. Ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα των σχολικών βιβλίων, αφήνουν να εννοηθεί, για το καλό τής νεολαίας μας… Πολλές φορές έχουμε θίξει τις παρεμβάσεις τής Εκκλησίας για θέματα που δεν είναι τής αρμοδιότητάς της, καθώς και την ανησυχία μας για δηλώσεις και εκδηλώσεις που οδηγούν την κοινωνία και τους Έλληνες πολίτες προς την οπισθοχώρηση και μακριά από ό,τι σπρώχνει την κοινωνία και την Εκπαίδευση προς τα εμπρός, σε θετική πορεία, σε εξέλιξη προς το καλύτερο, στην πρόοδο, προς έναν κόσμο σκεπτόμενο, μεταρρυθμιστικό Ευρωπαϊκό και σύγχρονο.
Ο καλοσυνάτος στην όψη υπουργός Παιδείας, αποδέχτηκε τις… πανάγιες εντολές και μπήκε (κι αυτός) στον ευρύτατο κατάλογο των yes man υπηρετών της Αρχιεπισκοπικής εξουσίας. Για άλλη μια φορά τα ερωτήματα για το αν αποφασίζει το υπουργείο τα θέματα τής αποκλειστικής του ευθύνης όπως είναι η διδακτέα ύλη ακόμη και του μαθήματος των θρησκευτικών, ή άλλοι… αξιοσέβαστοι θεσμοί, θα απασχολούν όλους εμάς τους αφελείς που δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε πως ο  θεσμός τής Εκκλησίας βρίσκεται πάνω από τις «υπόλοιπες» εξουσίες και θα αποφασίζει για μας και τα παιδιά μας, καθιστώντας τούς υπουργούς απλούς (εξ’) υπηρετούντες τις εντολές Της. Η αποπομπή Φίλη, σε συνδυασμό με εκείνη την παλαιότερη του Τρίτση, είναι οι πιο καραμπινάτες αλλά όχι οι μόνες. Αφού έγινε ο σχετικός ντόρος για τη λογοκρισία της Ιεράς Συνόδου και την αποδοχή της βεβαίως εκ μέρους τής πολιτείας, μετά από δυο μέρες, με παρέμβαση-λέει-της κυβέρνησης, εξαιρείται της λογοκρισίας η… Συννεφούλα. Εδώ τώρα, θα πρέπει να συγχαρούμε την… αποφασιστικότητα και την πολιτική πράξη τής αριστεροακροδεξιάς κυβέρνησης που «διέσωσε» το τραγούδι τού Σαββόπουλου… Διέσωσε δηλαδή ένα μουσικό «σημείο αναφοράς» τής προδικτατορικής και μεταπολιτευτικής περιόδου, που σηματοδοτεί και τη νεανική περίοδο πολλών σημερινών κυβερνητικών στελεχών. Εκεί λοιπόν έφτασε η…ανεξαρτησία τής σημερινής πολιτικής αριστερής εξουσίας. Να αποδέχεται τέτοιους… συμβιβασμούς, ακριβώς όπως οι προκάτοχοί τους, δεξιοί-κεντρώοι-πασόκοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, που έχουν χαρακτηρισθεί από τους σημερινούς κυβερνώντες ως «σκοταδιστές» και «συμβιβασμένοι»…

Ομολογώ πως τα πράγματα είναι ήδη περιπλεγμένα! Το σύμπτωμα της λογοκρισίας είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Προσθέτει στην πολιτική (και Εκπαιδευτική) ζωή, δεδομένα που δεν περνούν απαρατήρητα. Δεν είναι τυχαία εξ’ άλλου η φράση τού Μητροπολίτη Ύδρας Εφραίμ, «Διάλογος μεταξύ Εκκλησίας καί Πολιτείας για τα Θρησκευτικά έγινε για πρώτη φορά. Και μάλιστα ετονίσθη ότι η Εκκλησία σ υ ν α π ο φ α σ ί ζ ε ι με την Πολιτεία. Τούτο πλέον αποτελεί ένα κ ε κ τ η μ έ ν ο για την Εκκλησία μας». Η παρέμβαση τής Ιεραρχίας είναι ένα δείγμα αντίληψης περί κατάλληλης ή ακατάλληλης εκπαιδευτικής ύλης. Στην περίπτωσή μας, έχουμε να κάνουμε με στιχουργική λογοκρισία και είναι λυπηρό, θα έλεγα, το γεγονός πως οι λογοκριτές ιεράρχες ασχολήθηκαν με τον στίχο:
«Συννεφούλα, συννεφούλα, να γυρίσεις σου ζητώ
και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ»
Η δεύτερη φράση ως φαίνεται, προκάλεσε το υψηλό ηθικό τής ιεραρχίας σε σημείο να… σκανδαλιστούν οι αρμόδιοι ιεράρχες και να επικεντρώσουν εκεί το ενδιαφέρον τους. Τι θα πει «και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ»; Τι παραδείγματα δίνει στις νέες γενιές; Να τριγυρνούν μ’ όσους θέλουν κάθε βράδυ; Να γίνει η χώρα Σόδομα και Γόμορρα; Να εκδηλωθούν τέτοιες ελευθεριότητες και να χάσει η νεολαία τον ίσιο, τον ευθύ δρόμο τού Θεού; Να ανατραπούν τα παραδοσιακά μας ήθη; Τέτοια και άλλα τόσα ερωτήματα φαίνεται πως μπήκαν μπροστά σε εκείνους τους στίχους τού 1963, σημείο έλξης μιας ολόκληρης μεταπολεμικής εποχής, και τώρα, αναδρομικά, η πιο αντιδραστική πτέρυγα των ελληνικών θεσμών, η Εκκλησία τής Ελλάδος (σε αγαστή σύμπνοια με το μεγαλύτερο μέρος τού ελληνικού λαού), επιβάλλει απαγορεύσεις, αφού βρίσκει μπροστά της ομαλό πολιτικό έδαφος, ώστε να επιβάλλει τις αποφάσεις της.

Αμ, ο άλλος; Ο περιθωριακός μας παλιός φίλος Άσιμος; Έγραψε:
«Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω;
Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω.
κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου `ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις».

Μάλλον αυτοί οι στίχοι «ενόχλησαν» τους ιερείς και ο Άσιμος στερήθηκε αυτή την απαγόρευση όσο ζούσε και είναι… κρίμα, γιατί θα γελούσε πάρα πολύ… Ήρθε λοιπόν η Ιερά σπάθη να κόψει από την ύλη των βιβλίων Λυκείου αυτό το έξυπνο, βαθιά τρυφερό τραγούδι και το ρεφρέν του. Ποια συζήτηση μπορείς να κάνεις με την «ηθική» ανοησία; Πώς να επιχειρηματολογήσεις και να ξοδέψεις τόση ηλεκτρονική… μελάνη για να αποδείξεις το μέγεθος της βλακείας και της άκρατης υπερβολής; Ο Άσιμος, σταθερός αμφισβητίας σε όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, λείπει σε αιώνιο ταξίδι τώρα και δεν ξέρω πώς θα αντιμετώπιζε τον αποκλεισμό του από την ύλη των βιβλίων. Και το λέω αυτό επειδή σε μια λογοκρισία, πέρα από τις μνήμες που ανακαλεί, υπάρχουν δυο πόλοι: Ο λογοκριτής από τη μία και ο λογοκριμένος, από την άλλη. Εγώ περιμένω την αντίδραση του εν ζωή λογοκριμένου, που ακούει στο όνομα: Σαββόπουλος. Κάποια φράση του, κάποια άποψή του. Αν ενοχλήθηκε με το είπα-ξείπα για το τραγούδι του. Εγώ θα περίμενα και μια πιο αποφασιστική αντίδραση, από την ως τώρα σιωπή του. Όπως εκείνη του, επίσης λογοκριμένου, Αγγελάκα, ο οποίος εξέφρασε την απόλυτη αντίθεσή του και ζήτησε την απόσυρση των τραγουδιών του από το βιβλίο θρησκευτικών. Αυτό όμως αφορά τον ίδιο τον Σαββόπουλο.
Βέβαια εμείς κρατάμε τα λογοκριμένα τραγούδια που, ούτως ή άλλως, εξακολουθούν να ομορφαίνουν τη ζωή μας, ενώ αποκαλύπτουν άθελά τους τις σκοτεινές συναλλαγές σε επίπεδο θεσμικών εξουσιών…
Και, ομολογώ πως, τώρα, τα τραγούδια αυτά, τα αγαπώ περισσότερο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 334 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (27/6/2017) Μπροστά σε δυο κόσμους…

Με οδηγό το βιντεάκι που παραθέτω, λίγο πιο κάτω, έρχονται σκέψεις για το διάστημα πέρα τού χρόνου, για να πάμε παραπέρα την πρόοδο και να την οδηγήσουμε επέκεινα των εποχών… Βλέποντας και παρακολουθώντας την τεράστια εξέλιξη της τεχνολογικής καινοτομίας, καθώς και την επικράτησή της επί της  παγκόσμιας επιστημονικής πραγματικότητας  και όχι μόνο, έχουν γεννηθεί ερωτήματα, απορίες, διλήμματα, φιλοσοφικές σκέψεις, υπαρξιακές τοποθετήσεις… Πού θα μας πάει η τεχνολογία; Ο άνθρωπος, ο οποίος την επινόησε και την εξελίσσει ακατάπαυστα, άραγε μπορεί και να την ελέγξει; Να την συγκρατήσει; Να την θέσει στην απόλυτη υπηρεσία τού ανθρώπου;» Θα μας πάει όπου πορεύεται η αδάμαστη επινοητικότητα και η άσκηση εξουσίας από τη χρήση της, μαζί με το κέρδος που παράγεται, ανεξάρτητα από τη θέληση (και το βαθύτερο συμφέρον) του ανθρώπου; Μήπως είναι ένα ανεξέλεγκτο θηρίο, ανήμερο, ικανό να καταστρέψει τον κόσμο, όπως στις περιγραφές τής Αποκάλυψης ή μήπως είναι ένας άλλος Άγγελος, δίχως φτερά, αλλά με το ίδιο γαλήνιο χαμόγελο όπως στις αγιογραφίες;
Πολύ αμφιβάλω. Τώρα πια, νιώθω πως, οι επιστημονικές τεχνολογικές ανακαλύψεις, που δεν θέτουν κανόνες και ηθικό πλαίσιο στη χρήση τους, έχουν τη δύναμη να παρασύρουν στη δική τους σκοτεινή δίνη τον άνθρωπο, τις δυνάμεις του κι αυτόν τον πανέμορφο πλανήτη που γέννησε τη ζωή και την πολύμορφη ποικιλότητά της.

Βεβαίως, δεν θα υποστήριζα ποτέ πως η τεχνολογική εξέλιξη είναι κακό πράγμα. Είναι χρήσιμη τόσο σε επίπεδο καθημερινότητας, όσο και στην αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων, που χωρίς την ύπαρξή της δεν θα ξέραμε πώς να τα αντιμετωπίσουμε. Παλαιότερα, ό,τι συνέβαινε απροσδόκητα και δεν μπορούσε να ερμηνευτεί, να εξηγηθεί, να επαληθευτεί, επικαλούμασταν εύκολα και άκοπα, τις ανώτατες δυνάμεις που απέρρεαν από τον «πανταχού παρόντα» Θεό! Τώρα, υποθέτω πως, όποιος παρατηρεί τη δύναμη της τεχνολογίας και τα… «θαύματα» που έχει κατακτήσει, πατώντας ένα κουμπί (ή αγγίζοντας ένα σημείο), θα μπει σε νέες περιπέτειες σκέψεων και προβληματισμών… Δεν υπαινίσσομαι πως προβλέπω πόλεμο μεταξύ θρησκείας και τεχνολογίας, αλλά, τουλάχιστον, θα υπάρχουν επίπεδα σοβαρότερου και ουσιαστικότερου σχολιασμού, ώστε να συζητάμε σε άλλο επίπεδο σχετικά με την… παντοκρατορία τού Μεγαλοδύναμου!

Τα γνωστικά επιστημονικά πεδία τοποθετούνται απέναντι στα «εκ Θεού πορευόμενα» και διαθέτουν ως σοβαρό επιχείρημα την έμπρακτη απόδειξη!
Η Τεχνολογία και τα τεράστια άλματα που συντελούνται από την εξέλιξή της είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Το αποδεικνύει απόλυτα το βιντεάκι στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Θα ήθελα να διδαχθούν τα παιδιά των παιδιών μου από τέτοιες εκπαιδευτικές επινοήσεις ώστε να κατανοήσουν πως, οι επιστήμες, η πρόοδος και οι ανακαλύψεις ήταν ανέκαθεν προϊόντα επίμονου κόπου, αγώνα και δουλειάς των ερευνητών πρωτοπόρων, ακόμα και όταν κινδύνευαν να καούν ζωντανοί επειδή ανακάλυψαν πως… «η Γη κινείται»…

www .20 min. ch / ro / videotv /; chanel _ id = 138 & βίντεο _ id = 237224
Παρατηρήστε το βιντεάκι. Ένας νέος κόσμος συνεχίζει να αποκαλύπτεται και να δημιουργεί ακατάπαυστα. Κάθε μέρα, η τεχνολογική ανανέωση, μας λέει επίμονα πως ο ανθρώπινος παράγοντας και η νοητική του ικανότητα θα ξετυλίγει ένα νήμα που δεν θα σταματήσει ποτέ και πουθενά! Κι εδώ υπεισέρχεται η αναγκαιότητα του ηθικού πλαισίου στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως. Να κατανοήσουμε όλοι πως δεν γίνεται ο κόσμος να χωρίζεται σε κοινωνίες  ανεπτυγμένες, οι οποίες συγχρόνως δημιουργούν άλλες, σε μεγάλα τμήματα γεωγραφικών περιοχών, όπου οι άνθρωποι μαραζώνουν από πολέμους, βίαιες μεταναστεύσεις, φτώχια και εξαθλίωση. Δεν μπορεί ο ανεπτυγμένος, κατά τα άλλα, άνθρωπος να αδιαφορεί για τη μόλυνση και την καταστροφή τού περιβάλλοντος και να μην κατανοεί την ανάγκη επαναφοράς του στις απαραίτητες οικολογικές ισορροπίες. Ότι πρέπει να αλλάξουν όλα αυτά που έχουν συντελέσει στην παγκόσμια αναταραχή και ανατροπή τού παγκόσμιου περιβάλλοντος…
Υπάρχει πλέον μπροστά μας ένα παλαιό Σύστημα το οποίο αντιτίθεται σε ένα νεότερο και διαρκώς εξελίξιμο. Θαρρείς και παρουσιάζονται δύο κόσμοι που βρίσκονται μπροστά μας κι εμείς θα πρέπει να διαλέξουμε. Ας ταχθούμε κι ας υποστηρίξουμε λοιπόν ό,τι θεωρούμε πως θα πρέπει να επικρατήσει. Και βέβαια δεν είναι ένα παιχνίδι… Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού. Πρόκειται για ένα διαρκώς εξελισσόμενο ιδεολογικό πεδίο που αναπτύσσεται και δεν θα είναι εύκολο να περιοριστεί. Θα πρέπει να ξεχωρίσουν τα πολιτικά συστήματα που ευνοούν την… προοδευτική (να την πάλι η γνώριμή μας λέξη) πλευρά τής θέασης του κόσμου. Να συνειδητοποιηθεί η γνώση πως στο όλο θέμα περιέχονται και οι ανανεωμένες θέσεις τού Πολιτισμού, του οποίου μεγάλο μέρος συμπεριλαμβάνει εκείνες τις τεχνολογίες, που θα σταθούν δίπλα στον ανθρώπινο παράγοντα. Να ακολουθήσουμε επιλογές οι οποίες θα μάς οδηγούν σε νέους δρόμους, προοδευτικά ανατρεπτικούς, με την έννοια της δημιουργικής εργασίας προς ένα μέλλον Γνώσης, Παιδείας και ειρηνικής πραγματικότητας.
Η Πολιτική πλέον θα πρέπει να προσαρμοστεί στην αναγκαία επιστροφή τής ισορροπίας στον Πλανήτη, εάν θέλει να είναι γόνιμη ανανεωτική δύναμη. Να προχωρήσουμε Ε π έ κ ε ι ν α του μίζερου ετούτου κόσμου, για να δημιουργηθεί μια πορεία αποφασιστική και προοδευτική για το παγκόσμιο μέλλον, για τον καθένα μας ξεχωριστά, για την ευεργετική μελλοντική εξέλιξη και την ανατροπή τής πραγματικότητας των σημερινών χαλεπών καιρών…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε