Ο δικός μας Φίλης… (24/9/2016)

Σχολιάκι 267
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ψυχραιμία! Μου αρέσει να παρακολουθώ τη διένεξη μεταξύ Αρχιεπισκόπου κου Ιερώνυμου και Υπουργού Φίλη. Δεν ξέρω, αλλά νιώθω κι εγώ «μέρος» τής διένεξης. Αν μη τι άλλο, η μάχη γίνεται σε ένα πεδίο όπου όλοι μας έχουμε εμπλακεί από διαφορετικά μετερίζια. Η ίδια η χώρα και η αδιαχώρητη σχέση Κράτους-Εκκλησίας, έχει επιφέρει πολλές φορές δυσχέρειες στις μεταξύ τους σχέσεις. Το αιωρούμενο «αίτημα» του διαχωρισμού των δυο μερών, είναι παλαιό και πάγιο σε μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινής γνώμης. Ο Φίλης, δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να το επαναφέρει μέσω του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία της χώρας. Έτσι, με την ευκαιρία αυτή, άρχισαν πάλι να συζητούνται τα προβλήματα που δημιουργούνται απ’ αυτή τη στενή και αρραγή σχέση.
Κάτι μου λέει πως ο Φίλης είναι και αφέθηκε μόνος και απροστάτευτος σε πολιτειακό-κυβερνητικό επίπεδο. Δεν έχω καταλάβει αν έχει μαζί του το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Απεναντίας, στις όποιες συναντήσεις τού πρωθυπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο, το ρεπορτάζ πλημμυρίζει με αβροφροσύνες, χαμόγελα και τον απαιτούμενο σεβασμό. Αλίμονο. Δεν είναι εξ’ ανάγκης κακό αυτό, αλλά έλα που όλοι γνωρίζουμε πως χρόοοοονια τώρα εκκρεμούν τεράστια προβλήματα μεταξύ των δυο διαφορετικών θεωρήσεων της εξουσίας. Της κοσμικής και της θρησκευτικής.
Ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός δεν είδα ως τώρα ούτε να… ακουμπάει καν θέματα βάθους αυτής της άρρωστης πολλές φορές σχέσης, η οποία κωλυσιεργεί και επιβραδύνει τις κοινωνικές εξελίξεις σε επίπεδο δικαιωμάτων και εκσυγχρονιστικής σκέψης. Εάν εξαιρέσουμε το σύμφωνο συμβίωσης, που δικαίως ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα, η πολιτεία, ακόμα μια φορά, διστάζει να προβάλλει το παλαιόθεν πολιτικό αίτημα περί διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας το οποίο, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, είναι χρόνια τώρα κεκτημένο. Ο Φίλης υποστηρίζει το πολύ απλό και δίκαιο. Να διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών στα Σχολεία. Να αντιμετωπισθεί το μάθημα αυτό ως μελέτη μιας από τις πνευματικές διεργασίες τής ανθρώπινης σκέψης με πληροφορίες που έχουν σχέση με τη διαχρονική ιστορία της μεταφυσικής αντίληψης και όχι με τη μονομερή ερμηνεία τής γέννησης και της εξέλιξης του κόσμου, τις μυθολογικής υφής Γραφές ή τις αναχρονιστικές θεωρίες μιας παρακμάζουσας φαντασιακής θρησκοληψίας, η οποία επί αιώνες έχει φωλιάσει στις ψυχές των φοβισμένων και κυρίως φτωχών κοινωνικών στρωμάτων…
Οι γενιές μετά τον πόλεμο γνωρίζουν πολύ καλά τον αναχρονιστικό θεσμό των υποχρεωτικών Κατηχητικών συναθροίσεων, καθώς και τη σκοταδιστική διδασκαλία τού θρησκευτικού μαθήματος, που δεν ήταν παρά μια καθαρή προπαγάνδα τής χριστιανικής θεολογίας … Δεν είναι λίγες οι φορές που ο εριστικός, δήθεν θεοσεβούμενος, λόγος κάποιων Μητροπολιτών, γίνεται θέμα αρνητικών συζητήσεων στις πλατείες και στα καφενεία… Τα παραδείγματα πολλά. Ακόμα και από του άμβωνος, έχουν πολλές φορές κηρύξει τον «λόγο του Θεού» με λόγια μίσους και παίζοντας πολιτικά παιχνίδια με απαράδεκτο τρόπο…
Ο Φίλης, μόνος του, παλεύει να επιβάλλει εκείνο που διακαώς, πολλοί από εμάς (όχι οι περισσότεροι βέβαια), επιθυμούμε εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και ο αγωνιστής Μανώλης Γλέζος κατακεραυνώνει τον Φίλη, δίχως να κατανοεί πως ένα από τα μεγάλα και ουσιώδη ζητήματα της κοινωνίας μας είναι ο διαχωρισμός τής τοξικής και αναχρονιστικής αυτής σχέσης Κράτους-Εκκλησίας. Αν ο καθόλα εκτιμώμενος Αρχιεπίσκοπος κος Ιερώνυμος επιθυμεί όντως τη βελτίωση και την ουσία τής διδασκαλίας τού μαθήματος των θρησκευτικών στις νέες γενιές, θα έπρεπε να συμμαχήσει με τον Φίλη και να επιδιώξει τον δρόμο της ευρύτερης θρησκευτικής γνώσης, με τη συνείδηση πως σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως εξελίσσεται η ελληνική, ακόμα και το μάθημα θρησκευτικών θα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να μην προβάλλουμε τη «μοναδικότητα», την «ελληνικότητα» και το «περιούσιο Έθνος»! Οι τόσο έντονες διαμαρτυρίες του και τα διαβήματά του στον πρωθυπουργό, σηματοδοτούν ωμή παρέμβαση με στόχο την απόλυση του υπουργού… Θα το δούμε κι αυτό;
Το εάν στις δύσκολες εποχές η εκκλησία έχει να επιδείξει καλές ή κακές στιγμές θα το κρίνει η γενικότερη ιστορία. Ας πάμε όμως παρακάτω. Ας γίνει από όλους αποδεκτό πως οποιοσδήποτε νεωτερισμός τής επιστήμης, των ανακαλύψεων και των καινοτομιών της ανθρωπότητας, ήρθαν σε ευθεία σύγκρουση με το θρησκευτικό ή θεοκρατικό κατεστημένο. Οι καινοτομίες Φίλη στη σχολική εκπαίδευση γύρω από το ζήτημα της θρησκευτικής διδασκαλίας είναι πρωτοβουλία που θα πρέπει να έχει τη συμπαράσταση όλων, ακόμα και εκείνων που εναντιώνονται στο ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά θα επαναλαμβάνουμε την τυφλή και αδιέξοδη αντιπολιτευτική ανοησία που μας χαρακτηρίζει ως λαό…
Κοντολογίς, για το ζήτημα των θρησκευτικών στα σχολεία, αν δεν υπήρχε ο Φίλης, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Tagged , , | 1 σχόλιο

Ευθανασίας Eγκώμιον… (20/9/2016)

Σχολιάκι 266
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ωραία είναι η ζωή με την προϋπόθεση να είναι ευχάριστη και δημιουργική. Ο θάνατος είναι ο τελικός αποχαιρετισμός. Αναγκαίος κύκλος τής ζωής και το τέλος κάθε δράσης. Η προσδοκία τής συνέχειας, τής μετά θάνατον ζωής, ανήκει στη σφαίρα τής μεταφυσικής και δεν θα μπω στα χωράφια τής φιλοσοφίας τού επέκεινα γιατί η ακαταλληλότητά μου σε τόσο βαθιά νερά, δεν μου το επιτρέπει. Μπορώ όμως, όπως όλοι οι άνθρωποι της γενιάς μου, να στοχαστώ πάνω στο τέλος τής ζωής και μπροστά στον αναπόφευκτο τρόμο τού ενδεχόμενου «άσχημου τέλους». Με ταπεινωτικές αρρώστιες, πόνους, μαρτύριο και κακή εξέλιξη, αλλοιώσεις τού σώματος και του πνεύματος…
Το θέμα είναι από τη φύση του σοβαρό!
Πονάω στο θέαμα της παραμόρφωσης και της συμφοράς ενός άρρωστου αγαπητού προσώπου, που αλλιώς το γνώρισα και αλλιώς το βλέπω μπροστά μου να εξελίσσεται και να παλεύει με ολοκληρωτικές παραμορφώσεις, εγκαταλειμμένο στους πόνους και στα τέρατα που έχουν φωλιάσει στο σώμα και την ψυχή του. Η απόγνωσή μου είναι τόση που, ήρεμα και δίχως τύψεις, φτάνω στο σημείο να εύχομαι την «αναχώρησή» του, συνειδητά, δίχως ενοχές. Να παρέμβει η επιστήμη για να τον… θεραπεύσει αποτελεσματικά με ένα «τέλος», ώστε να αποφευχθεί η πολύχρονη και επώδυνη κατάληξη του βασανισμένου προσώπου. Τείνω να υποστηρίξω πως η ιατρική επιστήμη, όπως καλείται να θεραπεύει τις αρρώστιες για να απαλλάσσει τον άνθρωπο από τον πόνο και την κατάπτωση, έτσι θα πρέπει να φροντίζει και για ένα… καλό τέλος, βοηθώντας και απαλλάσσοντας τον άρρωστο από την ταλαιπωρία και τον οδυνηρό θάνατο-τέλος…
Τελευταία, απ’ ότι διαβάζω, σημειώθηκαν εκτός από τη χώρα μας και σε διάφορες άλλες χώρες, παρόμοια συμβάντα θανάτων με «βοήθεια» και «συμπαράσταση» επιστημονική, με σκοπό να σταματήσει την γεμάτη πόνους καθημερινότητα που δημιουργεί η ανίατη αρρώστια που κατατρώει την υγεία ενός ανθρώπου. Ονόματα δεν χρειάζονται. Όλοι έχουμε δείγματα τέτοιων τραγικών περιπτώσεων, ακόμα και από το οικείο μας περιβάλλον. Η στιγμή λίγο πριν τον θάνατο είναι σπουδαία και σκοτεινή. Επικρατεί το πλήρες έρεβος! Πώς να αποφασίσεις να βάλεις τέρμα στη ζωή σου, να «φύγεις», όταν έχεις π.χ. άνοια ή πνευματική κατάπτωση και σε έχει εγκαταλείψει κάθε άλλη δύναμη; Αλλά και άνθρωποι με αυτογνωσία, που κουβαλάνε μέσα στο σώμα τη χειρότερη κατάρα, πώς να αποφασίσουν για το τέλος τους εάν δεν παλέψουν πρώτα πνευματικά, απέναντι στη ριζωμένη συνείδηση της θρησκευτικής παράδοσης που απαγορεύει αυστηρά κάθε εξωτερική παρέμβαση στο σώμα, ιδιαίτερα των θρησκευομένων; Το δόγμα: «Ο Θεός αποφασίζει» είναι ακόμα ατσάλι που δεν λιώνει στον ελληνικό κόσμο…
Η απόφαση λοιπόν του ταλαιπωρημένου ασθενή, να αναχωρήσει και να υποβοηθηθεί στο οριστικό τέλος, νιώθω πως μοιραία έχει να κάνει με πνευματικά και πολιτιστικά κριτήρια και σκέψεις. Έχει να κάνει απ’ ευθείας με τον πόνο και τα βασανιστήρια του σώματος, και με την αίσθηση της αξιοπρέπειας και της ατομικής αξιοπρέπειας.
Η μητέρα μου ήταν μια λεβέντισσα με αξιοπρέπεια, εργατική και κουράστηκε πολύ στη ζωή της. Δεν τη θυμάμαι ποτέ να κοιμάται! Πάντα σκυμμένη με τις βελόνες, τις καρφίτσες και τα ψαλίδια να κόβει, να ράβει να προβάρει. Νύχτα-Μέρα, δεν σήκωνε κεφάλι από τη δουλειά της. Κλεισμένη στο σπίτι συνεχώς. Να μαγειρέψει, να σκουπίσει, να μεγαλώσει τα τέσσερα παιδιά της. Θαρρείς και δεν κοιμόταν ποτέ… Τουλάχιστον εγώ δεν τη θυμάμαι ξαπλωμένη. Ήταν μια γυναίκα που έλιωνε την πέτρα. Από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την προσφυγιά πέρασε φτώχια, στερήσεις και κακουχίες, όπως πολλοί συνοδοιπόροι της εποχής της. Στη διάρκεια τής κανονικής ζωής της δούλεψε, αγωνίστηκε, κουράστηκε, αλλά σκόρπισε την αγάπη και την ευθύνη της αλληλεγγύης σε όλους. Σε προχωρημένη ηλικία πέρασε αρρώστιες που την τσάκισαν, την καθήλωσαν και επί πλέον έχασε το φως της, με αποτέλεσμα τα μυαλά να απονεκρωθούν. Δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πια, δεν γνώριζε καν τα παιδιά της! Αυτό το συρρικνωμένο υπόλειμμα σώματος που βλέπαμε δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε πως ήταν εκείνη η Μάνα… Όλοι παρακαλούσαμε «να την πάρει ο Θεός» αλλά εκείνος δεν την έπαιρνε. Έφτασε τα 95 της χρόνια μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ψυχής και ζωής…
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως θα πρέπει η ανθρωπότητα να φτάσει στο σημείο να διευκολύνει τέτοιες περιπτώσεις που ιατρικά δεν οδεύουν, προς άλλη κατεύθυνση, παρά μόνο στον βασανιστικό θάνατο. Εάν η θεραπεία τού πόνου και η απελευθέρωση από την αλλοίωση είναι ο θάνατος, τότε η δικαιοσύνη και η επιστήμη θα πρέπει να επιτρέπουν την επιβοηθούμενη ευθανασία και να σταθούν αρωγοί στον ασθενή σε αυτή την κορυφαία απόφασή του…
Το γνωρίζω πως το θέμα δεν είναι απλό. Ούτε μπορεί να… τακτοποιηθεί με μια υπουργική απόφαση. Έχει να κάνει με πολλές παραμέτρους και κυρίως, με το συντονισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας η οποία θα πρέπει πρωτίστως να κατανοήσει την ιδιαιτερότητα μιας τέτοιας «τελευταίας ανθρώπινης στιγμής» που διαφέρει παρασάγγας από την… δολοφονία! Ένας ωκεανός προβλημάτων ορθώνονται που αναζητούν λύσεις ηθικής, θρησκευτικής, νομικής, πολιτειακής υπόστασης.
Ήδη μαθαίνουμε πως τέτοια βοηθητικά Ιατρικά Κέντρα λειτουργούν (με ειδική νομοθεσία) στην Ολλανδία, την Ελβετία, καθώς και στο Όρεγκον των ΗΠΑ. Ίσως ψάχνοντας προς τα εκεί, μάθουμε περισσότερα πράγματα και ελευθερώσουμε τις τόσες αγκυλώσεις περί του θέματος.
Η σκέψη πως ένα σοβαρό κράτος θα πρέπει να παίρνει ανάλογες πρωτοβουλίες που θεωρούνται (για την εποχή μας) πρωτοποριακές, είναι σκέψη ισχυρή και αδιαπραγμάτευτη. Τη σαθρή θρησκευτική ρήση πως «Ο Θεός χαρίζει τη ζωή και μόνο ο Θεός είναι ο αρμόδιος να την πάρει», μου ακούγεται αναχρονιστικό και ανατριχιαστικό! Έχει ποδάρια πήλινα αυτή η ρήση κι εδώ, εν προκειμένω, είναι το ζητούμενο. Μια αριστερή (?) εξουσία (?) οφείλει να έχει σχέσεις με ένα μέλλον που θα αγκαλιάζει τον σύγχρονο ουμανισμό σε όλες του τις μορφές, έστω και αν κάποιες πρωτοβουλίες χρειάζονται πολύ, μα πάρα πολύ, τσαγανό για να τις προτείνει στην κοινωνία…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Tagged | Σχολιάστε

Συνέλληνες !!! (15/9/2016)

Σχολιάκι 265
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Θα ασχοληθώ κι εγώ με τη γνωστή πλέον επιστολή των τριών Οργανώσεων τού Συλλόγου Δημοτικών Σχολείων Γονέων Ωραιοκάστρου με την «απαίτησή» τους της μη συνύπαρξης των ελληνόπουλων με τα παιδιά των μεταναστών-προσφύγων στο δημοτικό σχολείο. Παράλληλα «απειλούν» καταλήψεις (!!!) Οι γονείς (!!!) Όλα αυτά μπορείτε να τα βρείτε στο διαδίκτυο, αλλά θεωρώ πως θα πρέπει να τεθεί και στο μελλοντικό (έστω φαντασιακό) Ελληνικό Μουσείο Συμβάντων Απείρου Κάλλους (ΕΜΣΑΚ) που κάποτε θα «πρέπει» να δημιουργηθεί στη χώρα μας, ώστε να αρχειοθετηθούν πράξεις, συμβάντα, συλλογικές ανοησίες και υπερβατικές ηλιθιότητες Απείρου Κάλλους…
Ο λόγος για τους θερμόαιμους συμπατριώτες «μας» του Συλλόγου Γονέων (σε σύμπνοια με τον αψυχολόγητο δήμαρχο) εκεί ψηλά στο Ωραιόκαστρο, οι οποίοι αποφάσισαν να… προστατεύσουν τα παιδιά τους από το… μικρόβιο των γόνων μεταναστών και προσφύγων που φιλοξενούνται στον ίδιο τόπο. Ακραία ενέργεια κατά τη γνώμη μου που μας φέρνει σε δύσκολη θέση, ειδικά όταν έχει αποδειχθεί πως συλλογικά οι Έλληνες έχουν επιδείξει ουσιαστική συμπαράσταση στο θέμα τής στήριξης (ηθικά και πρακτικά) των άμοιρων προσφύγων.
Οι συγκεκριμένοι συνέλληνες του Βορρά, απόγονοι οι περισσότεροι προσφύγων τού 1922, μας χαλάσανε αυτή τη γενναία συμπαράσταση που δημιουργήθηκε και διέδωσε, ακόμα και έξω από τα σύνορά μας, το μήνυμα πως ο τόπος μας είναι χώρα με φιλόξενο λαό….Έχει μνημονευθεί πολλές φορές αυτό και είναι πλέον κοινός τόπος μια τέτοια επίγνωση.
Ο λόγος που συμπεριλαμβάνω ένα τέτοιο σπουδαίο θέμα στα σχολιάκια μου είναι η ανατροπή του κλίματος της αλληλεγγύης σε μια στιγμή που θεωρούσα πως είχαμε χωνέψει πια την πραγματικότητα και το τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα από το οποίο όπως φαίνεται δεν θα απαλλαχτούμε στο εγγύς μέλλον… Το ότι προέκυψε αυτό το ακραίο ρατσιστικό σύμπτωμα μέσα στη σχολική κοινότητα και μάλιστα από έναν Σύλλογο Γονέων, αποτυπώνει πως οι δυνάμεις τού σκότους υπάρχουν και εμφανίζονται ανά πάσα στιγμή με διάφορες μορφές. Οι συγκεκριμένοι γονείς, που υποστήριξαν αυτή την απαράδεκτη απόφαση, θεωρούν πως η καθημερινή συνύπαρξη, ανάμεσα στα πρωτάκια Ελλήνων και αλλοδαπών στο Σχολείο, θα «μολύνει» τα βλαστάρια τους, θα κολλήσουν από «ξένους» διάφορους ιούς και θα… μουσουλμανοποιήσει το αγνό μυαλουδάκι τους, που θα πρέπει να παραμένει υπερήφανα Ελληνικό και πάνω απ’ όλα, Ορθόδοξο!
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω αυτή την επικίνδυνη και κατάπτυστη ανακοίνωση; Μήπως ο Εισαγγελέας τώρα που θα ενεργήσει έρευνα θα ταράξει τα νερά τής συνειδησιακής αφύπνισης πάνω στο θέμα τού ρατσισμού;
Ας μην το προχωρήσω. Ας αρκεστώ στο θέμα τής καταγγελίας και της πρώτης μορφής σχολιασμού. Η άμεση αντίδραση του Φίλη ήταν επιβεβλημένη και θετική! Ελπίζω να μην υπάρξει συγχωροχάρτι σε περίπτωση κατάληψης του Σχολείου του Ωραιοκάστρου από τέτοιες ακροδεξιές συλλογικές υστερίες, που επιδεικνύουν την οπισθοδρομική και σκοταδιστική τους αντίληψη περί οικογενειακής… «θαλπωρής και προστασίας», ενώ πατούν συγχρόνως πάνω σε αθώες παιδικές ψυχές που έκαναν το λάθος να γεννηθούν σε άλλο τόπο…

Υστερόγραφο: Το ψάξιμο με έφερε στο site της πύλης του Ωραιοκάστρου< http://www.oraiokastronet.gr/?page_id=596 > και βρίσκω σκόπιμο να παραθέσω απόσπασμα σχετικό με την δημιουργία της πόλης:
«Από τα …πουρνάρια στη σύγχρονη πόλη Η πορεία εξέλιξης του Δήμου Ωραιοκάστρου δε θα παρουσίαζε ιδιαίτερη έκπληξη εάν δεν γνωρίζαμε ότι η σημερινή του εικόνα είναι το αποτέλεσμα μόχθου και αγώνα που άρχισε το 1922, σε μια περιοχή άγρια, γεμάτη πουρνάρια σε μέγεθος δένδρου και λιμνάζοντα νερά, τμήμα μεγαλύτερου τσιφλικιού, το οποίο νοίκιαζαν για βοσκότοπο οι Βλάχοι. Σ’ αυτήν την έκταση, μεταξύ του σημερινού Παλαιοκάστρου, Δαούτ-Μπαλή, όπως ονομαζόταν στο παρελθόν και τις άκρες της Ασπροβρύσης, Ακ Μπουρνάρ, στο βόρειο οικιστικό άκρο του σημερινού Δήμου, αποφασίστηκε η ίδρυση του συνοικισμού των Ποντίων προσφύγων,που προέρχονταν από τα χωριά της επαρχίας Αργυρούπολης, Μούζαινα Τσιμερά, Χατς, Άγιος Φωκάς, Κρώμνη, Σούρμενα, Σίστε, Λωρία και από τα χωριά της Ματσούκας. Η διαδικασία της εγκατάστασης άρχισε το 1922 και ολοκληρώθηκε το 1930, με την προσέλευση και άλλων Ποντίων προσφύγων από το Σταυρίν και την περιοχή του Καυκάσου. Συνολικά 183 οικογένειες απoτέλεσαν τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι κρύβοντας βαθιά μέσα τους την πίκρα και τη νοσταλγία για τις αλησμόνητες πατρίδες, άρχισαν τον αγώνα επιβίωσης και ενσωμάτωσης στον Εθνικό κορμό της νέας τους πατρίδας. Μαζί φέρανε και τα ήθη, τα έθιμα, τα σύμβολα της τοπικής συλλογικής ταυτότητας.»

Άραγε, οι υπογράφοντες Ωραοκαστρίτες αυτή την ξενόφοβή επιστολή, έχουν γνώση της προέλευσης των προγόνων τους;…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Tagged , , | Σχολιάστε

Από Καβάκο ορμώμενος… (12/9/2016)

Σχολιάκι 264
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Από το τεύχος 828 τού ΒΗΜΑgazino της 28/8/2016 ξεχώρισα την πολυσέλιδη συνέντευξη του Λεωνίδα Καβάκου στην ρεπόρτερ-δημοσιογράφο Σόνια Ζαχαράτου, με πολυποίκιλες ερωτήσεις και-βεβαίως-εύστοχες απαντήσεις αυτού του τόσο εμβληματικού Έλληνα βιολονίστα. Τον παρακολουθώ με ενδιαφέρον τόσο στη δισκογραφία του, όσο και στις συνεντεύξεις του και, ομολογώ, αναμένω, όπως πολύς κόσμος, την έκδοση τού δίσκου του με τις σουίτες για βιολί του Bach, για να απολαύσω και πάλι αυτόν τον ταλαντούχο και πανέξυπνο πολιτισμένο άνθρωπο της παγκόσμιας μουσικής.
Διαβάζοντας λοιπόν τη συνέντευξή του, στο σημείο όπου αναφέρεται περί της ύπαρξης πολλών ταλέντων στον ελληνικό χώρο, ξεχώρισα το σημείο που υποστηρίζει πως «η παιδεία του ελληνικού λαού είναι ανύπαρκτη» και επί πλέον ότι η πολιτεία δεν είναι σε θέση να βοηθήσει. Την παρατήρησή του αυτή την έχω διαβάσει και σε άλλες του συνεντεύξεις, γι’ αυτό σκέφτηκα πως ένα τέτοιο θέμα αξίζει τον κόπο να μας απασχολήσει…
Ο Καβάκος, πάντα υπέρμαχος της κλασσικής μουσικής φόρμας και της λόγιας μουσικής… απαιτεί, με τον δικό του επίμονο τρόπο και τις παραινέσεις του, περισσότερη κλασική μουσική παιδεία για τον Έλληνα πολίτη, η οποία θα μπορούσε βεβαίως να προσφέρεται ΚΑΙ στα σχολεία από την πολιτεία. Πεισματική επιμονή παρά τη γνώση πως η πνευματικότητα, η Παιδεία και ο Πολιτισμός, δεν έρχονται εξ’ ουρανού. Είναι ένα σημαντικό και ζωτικό κοινωνικό στοιχείο που πηγάζει από την ιστορία τού κάθε τόπου. Πάνω σ’ αυτά τα δεδομένα, μπήκα κι εγώ σε σκέψεις που απασχολούν όλους μας.
Ιστορικοί, πολιτικοί και γεωγραφικοί λόγοι διαμορφώνουν και υπαγορεύουν την πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη των λαών και χαράσσουν δρόμους τις περισσότερες φορές δύσβατους. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και η Ελλάδα) που «απουσίαζαν» από το πνευματικό γίγνεσθαι επί αιώνες, δίχως να αποτελούν μέρος της παλαιάς Ευρώπης, ιδιαίτερα όταν διαμορφωνόταν κι αναπτυσσόταν ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός. Η μακραίωνη «απουσία» τής χώρας μας, από το πολιτιστικό κύτταρο της Ευρώπης, την απομάκρυνε από την πνευματική εξέλιξη που συνέβη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι αιτίες είναι πολλές και η εξέλιξη αντίστοιχη. Εάν κοιτάξει κανείς τη διαδρομή τού ελληνικού λαού, θα διαπιστώσει πως ο πολιτισμός του, ακόμα και κατά τον 20ο αιώνα, σημαδεύτηκε και επηρεάστηκε, κατά περιόδους, από προσφυγικές ροές (δες μικρασιατική καταστροφή ) και από κρυφές ή φανερές υποδουλώσεις και κατακτήσεις του τόπου κατά τη διάρκεια της πορείας. Η ανελευθερία και ο αποκλεισμός τής χώρας από τον υπόλοιπο κόσμο, διήρκεσαν πολλά χρόνια, αιώνες στην κυριολεξία και οι εξαρτήσεις από πολλούς κατακτητές οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό να παραμείνει εκτός ευρωπαϊκών προβληματισμών, αναζητήσεων και πνευματικών κατακτήσεων. Αναφέρομαι στο εξοντωτικό βαθύ παρελθόν μας…
Μπαίνω στον πειρασμό να συμφωνήσω μεν με την παρατήρηση του Καβάκου, αλλά με μια ένσταση. Το σημερινό status τού ελληνικού λαού, της ελληνικής κοινωνίας, δεν το νιώθω (πολιτιστικά και επιμορφωτικά) ως το χειρότερο της Ευρώπης, παρ’ όλη την καθυστέρηση σε τομείς σημαντικούς καθώς και στο πρόβλημα της σύγχρονης γραφειοκρατίας που κάνει να αργοσέρνεται ένα ολόκληρο κράτος. Παρατηρώ πως και επιστήμονες διαθέτουμε (παρ’ όλο το πανεπιστημιακό χάος) αξιόλογη λογοτεχνία και ποιητές ικανούς έχουμε, κρατάμε ακόμα παραδόσεις και μουσικές με εμβληματικό χαρακτήρα (βλέπε δημοτικό, ρεμπέτικο, λαϊκό, μεταπολεμικό τραγούδι με ισχυρό ποιητικό λόγο), πλούσια βιβλιογραφία επί πάντων των τεχνών και όχι μόνο, δισκογραφία (όταν λειτουργούσε), οργασμό ποικιλόμορφων εκδηλώσεων κλπ. Με τον δικό της, έστω σχετικά αργόσυρτο τρόπο, η χώρα δεν μένει πίσω στο πολιτιστικό της κομμάτι. Οι πολίτες της, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, επιμένουν να αφουγκράζονται τους καιρούς και να επεξεργάζονται σκέψεις, ιδέες και θεωρίες, με συσπειρώσεις συλλογικοτήτων και πολλές κοινωνικές ομάδες. Δεν «ξεχνάω», ούτε υποτιμώ, το γεγονός μιας «άλλης Ελλάδας» που υπάρχει και θρέφεται με υποπροϊόντα υποβαθμισμένα τα οποία υπάρχουν (τηρουμένων των αναλογιών) σε κάθε χώρα, ακόμα και σ’ εκείνες που λέγονται «προηγμένες».
Με λίγα λόγια, θέλω να υποστηρίξω πως η Ελλάδα δεν είναι μια ηττημένη και πολιτιστικά παραιτημένη χώρα και αν πάσχει από κακοδαιμονίες, βρίσκω πως αυτές συγκεντρώνονται στον, πάντα νοσηρό, κομματικό της χάρτη που λειτουργεί σε περιβάλλον πεπαλαιωμένο, έως και αναχρονιστικό, βραχυκυκλώνοντας την όποια εξέλιξη σε ολόκληρη την ακτίνα τής κοινωνίας…
Τι άραγε θα έπρεπε να γίνει ώστε να ανατραπούν όλα αυτά και να αποκτήσουμε χρηστή διοίκηση για να γεφυρωθεί το τεράστιο χάσμα μεταξύ πολίτη και εξουσίας; Η ερώτησή μου είναι ρητορική σε στιλ μονολόγου…
Το θέμα που απασχολεί τον Καβάκο είναι κοινού ενδιαφέροντος και απασχολεί όλους!
Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στους κόλπους τής Κοινότητας σημαντικών προηγμένων χωρών που διαδραματίζουν σπουδαίο ρόλο σε σημαντικά πνευματικά-επιστημονικά-τεχνολογικά ζητήματα, τόσο θα προσαρμόζεται (η χώρα μας) σε έναν δημιουργικό ανταγωνισμό πνευματικού προβληματισμού που θα την κάνει να επεξεργάζεται τα ζητήματα και τις νέες σκέψεις με διαφορετικό τρόπο, δίχως τις παλαιές αγκυλώσεις.
Ίδωμεν…

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Μπικικίνια… (8/9/2016)

Σχολιάκι 263
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ο λόγος για τα μπικικίνια. Μια αναφορά ψυχρή , αλλά σημαντική όπως είναι η διαδικασία είσπραξης ή κατάθεσης χρήματος. Ένας κόσμος ολόκληρος στηρίζεται, διατηρείται και καθορίζεται απ’ αυτά, από αρχαιοτάτων χρόνων. Όσοι θεωρούν πως δεν είναι σημαντικό στοιχείο ζωής το μπικικίνι, απλά ρητορεύουν προς επίδειξη τού είμαι υπεράνω… Όσοι σνομπάρουν αυτά (τα μπικικίνια βρε αδερφέ…), τίθενται στο περιθώριο της ζωής. Όσοι τα κερδίζουν επαρκώς, μπορούν και ζουν αξιοπρεπώς. Όσοι βλέπουν σε αυτά το όχημα για εξουσία είναι διατεθειμένοι να αφαιρέσουν, από άλλους, όλα τα αγαθά. Υλικά και άυλα… Όσοι τα αναζητούν με αγωνία και κόπο, δυσκολεύονται στην καθημερινότητα…
Όχι, δεν κάνω κήρυγμα περί χρημάτων. Να μου λείπει. Αρκετά παλεύουμε όλοι, ή οι περισσότεροι, για να κερδίσουμε ό,τι μας αναλογεί, ανάλογα με την εργασία μας και την αποδοτικότητά μας. Κι ας έχουμε ένα Κράτος που ουδόλως ενδιαφέρεται για την αξιοπρεπή διαβίωση του πολίτη. Προσέξατε; Κράτος έγραψα, όχι Κυβέρνηση. Διότι το Κράτος είναι εκείνο που, επί πολλές δεκαετίες, έθρεψε τη συλλογικότητα τής ελληνικής κοινωνίας και την κατηύθυνε προς τη διαμόρφωση «κουλτούρας» και αντίληψης σε ό,τι αφορά την απόκτηση τού χρήματος, τού κέρδους και κυρίως τους «τρόπους» τής κερδοφορίας τού εύκολου, του μαύρου χρήματος… Και επειδή θέλω να αποδώσω μία… χαριτωμενιά στη λέξη, θα την αναφέρω με την αργκό εκφορά της: μπικικίνια λοιπόν, για να συνεννοούμαστε.
Τα μπικικίνια είναι ο καθημερινός μας εφιάλτης και ουδείς γλυτώνει από ένα τέτοιο και τόσο μεγάλο βραχνά, τον οποίο συναντάμε με πολλές μορφές. Ετούτες τις πρόσφατες μέρες έγινε πολύς λόγος για το «πορτοφόλι» με την πιο ωμή και ψυχρή διατύπωση. Όχι άδειο πορτοφόλι, αλλά με γερό κομπόδεμα μέσα… Γεμάτο, ογκώδες, πηγμένο, φουσκωμένο, παραγεμισμένο, τεράστιο! Το μπικικίνι μέσα στο πορτοφόλι περιέγραψαν αφειδώλευτα και αναφανδόν, πρωτίστως ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Επικρατείας, ο Πρόεδρος της Βουλής και άλλα πολλά στελέχη τής συμπολίτευσης που διαθέτουν (όπως οι ίδιοι διατείνονται) το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς.
Μάλιστα, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, έχει ευθέως δηλώσει ότι «το μόνο που χωρίζει κάποιον υποψήφιο από μία άδεια είναι το πορτοφόλι». Το πορτοφόλι λοιπόν μάς ενδιαφέρει, τίποτ’ άλλο! είπανε απερίσκεπτα και βιαστικά. Εδώ, τα μπικικίνια είναι το σοβαρότερο στοιχείο που ενδιαφέρει και όλα τ’ άλλα, χαλάλι τους. Κανένα μέλημα ή ερώτημα, από πριν, περί προέλευσης χρήματος περί βιογραφικών στοιχείων των συμμετεχόντων που να φανερώνουν ηθική στάση, πρότερο έντιμο βίο, πιθανές δικαστικές εμπλοκές των προσώπων, εξιχνιάσεις συμβάντων.
Να πρότεινα: Όλα στο φως; Ίσως να μην ήταν το… λογικότερο από τη στιγμή που το κράτος ήθελε να μαζέψει το μπικικίνια, ώστε να μαζευτεί χαρτί, πολύ χαρτί, τόνοι χαρτί… Το κυβερνών κόμμα τής Αριστεράς (ΚτΑ) αναφερόμενο, τόσο έντονα και κάθετα, στο πορτοφόλι και με βάση αποκλειστικά αυτό, κατάφερε να μαζέψει 245.000.000 ευρώ! Τι λέτε ρε παιδιά; Τόσο χρήμα μέσα σε ένα βράδυ, μαζί με τις υπολήψεις, πώς θα το διαχειριστείτε; Πώς θα κουμαντάρετε το ιδεολογικό σας πλαίσιο με την πρακτική σας, όποτε αυτή βολεύεται με τα λόγια τα μεγάλα που χρησιμοποιούνται και στην πρόσφατη συγκυρία ως «όπιο του λαού»…
Το μπικικίνι για άλλη μια φορά, φανερώνει πως η διαφθορά τού χρήματος είναι ποοοοολλή μεγαλύτερη από τη δήθεν «πάταξη της διαφθοράς», της «διαπλοκής», της «αποκατάστασης των συχνοτήτων» και το γνωστό «ξεκαθάρισμα στους μεγαλοϊδιοκτήτες τών καναλιών τής διαπλοκής»…
Λόγια παχιά και αποκάλυψη πως το μπικικίνι είναι ο κυρίαρχος στόχος και η μετέπειτα δήλωση «θα τα δώσουμε στους μη έχοντες», συμπληρώνει το σινερομάντζο που πάντα συγκινεί το πόπολο. Τίποτ’ άλλο από το πορτοφόλι. Τώρα οι συνέπειες μιας τέτοιας έκβασης πλειστηριασμού, που «πριμοδότησε» τέσσερις επιφανείς νοματαίους, θα συνεχίσουν βέβαια να απασχολούν, αλλά εγώ εδώ δεν θα ασχοληθώ με αυτά. Ίσως δεν μου πέφτει λόγος, η επιμονή όμως των υψηλών «αρμοδίων», που ανέλαβαν να βάλουν «τάξη» στις τηλεοπτικές συχνότητες, με απασχολεί, αφού τα μπικικίνια ανέδειξαν από τους τέσσερεις, τουλάχιστον δυο (κατά γενική ομολογία) με περίεργες διασυνδέσεις. Ήταν τόση η τσίπα, που το ΚτΑ άφησε απ’ έξω την εντός των τειχών κατάσταση δίχως έγνοια, η οποία κατάσταση πραγμάτων ισοδυναμεί με κόλαση αν ληφθούν υπ’ όψη οι εισαγγελικές προτροπές περί φυλάκισης για τον έναν εξ’ αυτών που τον γνωρίζουμε όλοι…
Το μπικικίνι στο πορτοφόλι υπήρξε ο αποκλειστικός στόχος τού ΚτΑ. Με αυτό πλέον το μοντέλο ηθικού πλεονεκτήματος θα βαδίσουν όλοι όσοι επιθυμούν να ξεκαθαρίσουν το δύστροπο τοπίο των συχνοτήτων. Θα παρατηρούμε τις συμπεριφορές τους με απορία, γιατί άλλα ήξερα εγώ για την αποθέωση τού χρήματος. Νόμιζα-ο αδαής-πως τα μπικικίνια, για να αποδώσουν κοινωνικά, θα έπρεπε να συνδυάζονται πρωτίστως με τα ανθρώπινα και όχι με νέες τηλεοπτικές συμμορίες, όπως κάποιοι από τους νικητές του πλειστηριασμού…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Τα δάχτυλα (2/8/2016)

Σχολιάκι 262
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…) 

«Σε ποιο σημείο τού σώματος πέφτει το μάτι σου όταν πρωτογνωρίζεις έναν άνθρωπο;» είναι μια κλασική ερώτηση στις παρέες. Οι απαντήσεις είναι ποικίλες, ανάλογα με το φύλο και την ηλικία. Η κλασική απάντηση έχει σχέση με σεξιστικό περιεχόμενο κι εκεί αρχίζει η πλάκα, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής για χιούμορ…
Πάντως, ομολογώ πως η δική μου παρατηρητικότητα ως προς τον άλλον-άλλη έχει να κάνει με τα… δάχτυλα των χεριών! Να είναι επαγγελματική παραμόρφωση; Πολύ πιθανόν, αφού με τα δάχτυλα ασχολούμαι σχολαστικά πάνω από έξη δεκαετίες… Τα δικά μου πρωτίστως, αλλά και των άλλων, των μαθητών μου, των συναδέλφων μου και των μαθητών τους, των μουσικών άλλων οργάνων, των video που βλέπω στον υπολογιστή. Δάχτυλα να κινούνται, να μετακινούνται, άλλα καμπυλωτά, άλλα κάθετα, άλλα αργοκίνητα, άλλα ταχύτατα, άλλα δυνατά, άλλα αδύνατα, άλλα αδύναμα, άλλα χονδροειδή, ρυτιδωμένα, στραβά μεταξύ τους, άλλα λεπτεπίλεπτα χάρμα ιδέσθαι, άλλα οργανωμένα μεταξύ τους, άλλα ανοργάνωτα, άλλα τραυματισμένα, άλλα να κατέχουν με σιγουριά την ταστιέρα και άλλα να φανερώνουν την προσωπική μας ανασφάλεια, άλλα να συντονίζουν το αριστερό με το δεξί χέρι και άλλα ασυντόνιστα να φανερώνουν την έλλειψη οργανωμένης μελέτης. Χίλιες δυο λεπτομέρειες που γίνονται αντιληπτές κυρίως από τους… επαΐοντες.
Αυτό το κείμενο ίσως δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλον πέρα από τους μουσικούς. Α! ίσως και το γυναικείο φύλο που περιποιείται τα δάχτυλά του μόνο και μόνο για λόγους καλαισθησίας, που, πολλές φορές, από την πολύ περιποίηση (βαψίματα, μήκος, βερνίκια, αλοιφές, πρόσθετα νύχια) τα καθιστούν αντιαισθητικά και άσχημα… Εκεί είναι που συναντάμε χρώματα βαθιά, νύχια τεράστια, με γωνίες, με καμπύλες, γαμψά, εξεζητημένα και άγαρμπα, στην υπηρεσία απλώς μιας μόδας που αδιαφορεί για την προσωπικότητα στοχεύοντας στη μαζικότητα! Αποτέλεσμα, να υπάρχουν πανομοιότυπα βαψίματα στον γυναικείο μαζικό ανταγωνισμό τής ομορφιάς και του φαίνεσθαι… 
Ο κόσμος τής Μουσικής με βάση τις εκφραστικές του σκέψεις, οι οποίες κινητοποιούν τα δάχτυλα, αρθρώνει τον δικό του ηχητικό «λόγο». Δηλαδή τα δάχτυλα είναι ο κύριος μοχλός εκτέλεσης των ιδεών και των αισθήσεων. Στο χώρο τής κλασικής κιθάρας, οι παίχτες περιποιούνται τα νύχια, με λίμες και ειδικά γυαλόχαρτα, τους δίνουν το κατάλληλο σχήμα (ανάλογα με τις ιδιομορφίες τής μορφής τού κάθε δαχτύλου), λειαίνουν το νύχι από κάθε γωνία ή γραναζάκι, διατηρούν το ωοειδές σχήμα τους ώστε να γλιστράει στην κάθε χορδή.
Πολλά θα μπορούσε να καταγράψει κανείς πάνω στο θέμα των δαχτύλων και πολλά είναι τα συμπεράσματα από την παρατηρητικότητα πάνω σ’ αυτά. Καθ’ ότι τα δάχτυλα έχουν τα ξεχωριστά δικά τους χαρακτηριστικά το καθένα, οι ερμηνείες γι’ αυτά είναι αμέτρητες. Μαντείες, σύνδεση με την αστρολογία, πρόβλεψη τού μέλλοντος (της μοίρας, του κισμέτ), ερμηνείες και πάνω στις γραμμές και τα αυλάκια τής παλάμης που ακολουθούνται και στην προέκταση των δαχτύλων. Επί πλέον τα δάχτυλα αναλαμβάνουν «αποστολές». Πώς θα πιάσεις ένα ποτήρι να πιείς νερό ή ένα ποτό στο μπαρ, πώς κρατάς το τιμόνι τού αυτοκινήτου, μια χειραψία, ένα χάδι, το άνοιγμα μιας πόρτας, το κράτημα του στυλό, του κινητού, το μέτρημα των χαρτονομισμάτων που μπορεί να δηλώνει αυθάδεια ή αμηχανία. Από τα δάχτυλα πηγάζει και η αισθαντικότητα. Μπορούν να εκφράσουν τα πρώτα δείγματα μιας επιθετικότητας ή μιας τρυφερότητας. Βεβαίως το είδος εργασίας διαμορφώνει τον σχηματισμό των δακτυλικών χαρακτηριστικών τής μορφολογίας τους και του δέρματος. Δέρμα σκληρό, απαλό, ανάλογα με την εργασία. (Ο οικοδόμος πχ, διαφέρει από τον οργανοπαίχτη).
Δεν μπορώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από τα δάχτυλα των ανθρώπων. Πολλοί απ’ αυτούς είναι τόσο εκφραστικοί με τα χέρια τους, που γίνεται εύκολο να αντιληφθείς από πριν το τι θα πουν. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι Ιταλοί είναι ο πιο εκφραστικός λαός αφού οι κινήσεις χεριών-δαχτύλων είναι εθνικό τους χαρακτηριστικό. Πάντα είχα πιτσιρικάδες μαθητές στην κιθάρα και παρατηρούσα σε μήκος χρόνου την εξέλιξη της ανατομίας των δακτύλων τους. Τις περισσότερες φορές επαληθευόμουν αντιλαμβανόμενος τα κύρια στοιχεία του χαρακτήρα τους. Τα δάχτυλα είναι πάντα ένας καθρέφτης και είμαι πεισμένος πως η σημειολογία των δαχτύλων μάς διδάσκει πως, αυτό που λέγεται «Δημιουργία», είναι εν τέλει και μια εργασία χειρωνακτική. Το μυαλό γ ε ν ν ά ε ι και τα δάχτυλα π ρ ά τ τ ο υ ν και επί πλέον δεν διστάζω να υποστηρίζω πως τα δάχτυλα των ανθρώπων είναι οι ίδιες οι ψυχές τους…

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Περιπλανώμενες Πλειάδες (30/8/2016)

Σχολιάκι 261
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…) 

Πριν λίγες μέρες είχα μια συναυλία στο Εμπόριο (ένα χωριό δώδεκα χιλιόμετρα έξω από την Πτολεμαΐδα) πάνω στο δασώδες βουνό Μουρίκι. Εκεί γνώρισα νέους φίλους πολύ κοντά στη μουσική και με φιλότεχνες δράσεις, με κορύφωση το δώρο που έλαβα. Έναν δίσκο (cd) τού γυναικείου φωνητικού συγκροτήματος «Περιπλανώμενες Πλειάδες» που παρήγαγαν και επιμελήθηκαν οι ίδιες το 2013. 
Ακούγοντας το υλικό τού δίσκου πρέπει να πω πως εντυπωσιάστηκα από πολλές πλευρές και σκέφτηκα πως το θέμα μιας τέτοιας ποιότητας μουσικού παραδοσιακού ήχου «χωράει» στα Σχολιάκια μου και με «σπρώχνει» το ίδιο το θέμα να στραφώ και να γράψω σχετικά με μουσική (θέμα που ομολογώ πως με ενδιαφέρει περισσότερο).
Το φωνητικό συγκρότημα αποτελείται από έξι γυναικείες φωνές, ενώ το υλικό έχει να κάνει με τα πολυφωνικά τραγούδια τής Ηπείρου όπως κι από τις περιοχές τής Νότιας Αλβανίας, όπου σε παλαιές εποχές τα μοιρολόγια, τα τραγούδια του γάμου, της χαράς, της λύπης, του ξενιτεμού, του θανάτου, της γέννησης, της εργασίας και άλλα πολλά θέματα, υπήρχαν μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων, αποτυπώνοντας την ίδια τη ζωή στον δικό τους ενεστώτα χρόνο.
Επιμένω να γκρινιάζω πάνω στο θέμα της δισκογραφίας και θα το κάνω πάλι.
Πρέπει να πω πως στις μέρες που ζούμε, η παραγωγή ενός δίσκου, από μόνη της είναι ένα, έστω μικρό, γεγονός! Έχει πολλή σημασία να σκεφτεί κανείς πως σε μια ανύπαρκτη σήμερα δισκογραφική αγορά, δίχως καταστήματα δίσκων, εταιρίες παραγωγής, σε ένα κακομαθημένο δισκογραφικό περιβάλλον που στήριξε επί δεκαετίες τη συντριπτική πλειοψηφία των παραγωγών πάνω σε σαθρές βάσεις, οι σημερινές προσπάθειες όσων επιχειρούν από μόνοι τους να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή της δισκογραφίας τους, σκοντάφτουν σε ποικίλα εμπόδια, τις περισσότερες φορές ανυπέρβλητα. Δεν είναι λίγοι οι συνθέτες-τραγουδιστές που επιχειρούν να παράγουν δισκογραφία, με αποτέλεσμα να καταβάλουν σημαντικά ποσά, προκειμένου να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Οι δίσκοι αυτοί δεν υπάρχουν παρά μόνο στις δισκοθήκες του οικείου περιβάλλοντος ή έστω σε κάποιους φιλικούς ραδιοφωνητζήδες… Α, ναι. Ίσως τους συναντήσει κανείς και στο διαδίκτυο ώστε να απολαύσει ένα τρίλεπτο δόξης λαμπρό… 
Το γεγονός είναι πως οι δίσκοι πάνω στην παραδοσιακή ελληνική μουσική, είχαν έως τώρα μια δική τους πορεία. Πάντα έβρισκαν τρόπους παραγωγής είτε μέσα από Πολιτιστικούς Συλλόγους, Σωματεία, Δήμους, Μουσικά εργαστήρια Πανεπιστημίων, ακόμα και τραπεζικές χορηγίες, αλλά και παθιασμένους ιδιώτες ταγμένους σε τέτοιες δημιουργικές κατευθύνσεις. Όλα ετούτα, είναι δείγματα μιας επιμονής, κόπου και διάδοσης μιας τόσο γοητευτικής Παράδοσης. Βέβαια όταν αναφέρομαι στην «Παράδοση» επιμένω να συμπεριλαμβάνεται μέσα στην αλυσίδα του χρόνου και η λαϊκή πλευρά τού παλαιού ήχου της πόλης, δηλαδή η περίοδος των πρώτων δειγμάτων της αστυφιλίας, ιδιαίτερα από τη Μικρασιατική τραγωδία και τις μεταφορές ελληνικών πληθυσμών στην ενδοχώρα (κυρίως από τον Πόντο, τη Μαύρη Θάλασσα και τα παράλια τής Μικράς Ασίας κλπ). Απότοκος αυτών των μεταναστεύσεων, το Σμυρναίικο, το Ρεμπέτικο, καθώς και τα ποικιλόμορφα μουσικά παρακλάδια του, που απασχολούν κάθε νεότερη γενιά, ακόμα και σήμερα. Εξ’ άλλου πάντα οι μεταναστεύσεις και οι ξεριζωμοί πληθυσμών, επηρέαζαν καταλυτικά το τραγούδι. 
Ας επανέλθω όμως στις Πλειάδες και στον δίσκο που άκουσα πρόσφατα. Τα τραγούδια που περιέχονται είναι πολύ οικεία και επικρατούν ως μουσικό ύφος πολύ έντονα στα χωριά, στις κωμοπόλεις και στην ευρύτερη περιοχή τής Ηπείρου. Μουσικά ιδιώματα κοινά με τις νότιες γεωγραφικές περιοχές της Αλβανίας, συναντάμε μουσικούς κώδικες θαρρείς γνώριμους μιας κοινής ψυχής… Αυτά τα δημοφιλή τραγούδια που τα έχουμε γνωρίσει με τη φωνητική τραχύτητα που τα διακρίνει, τα ακούμε εδώ, από δουλεμένες (εξασκημένες) φωνές και καταφανώς «ερωτευμένες» με το μουσικό αυτό υλικό. Γι αυτό και η μελέτη εις βάθος των μελισμάτων από τις Πλειάδες, των πάνω-κάτω διαστημάτων που χαρακτηρίζουν τη φωνητική ποικιλότητα τέτοιων τραγουδιών. Ο μουσικός «τρόπος» σε αυτό το μουσικό πεντατονικό ιδίωμα είναι χαρακτηριστικός και καταχωρήθηκε στη συνείδηση από τους παππούληδες με τα κλαρίνα (καθώς και άλλα πνευστά όργανα), με βιολιά, ούτια και κρουστά. Αυτός ο παλαιός ήχος της Ηπείρου είναι μια ισχυρή μνήμη που συμπεριλαμβάνει όλα τα ρεύματα της ιστορίας που περιπλανήθηκαν στα βουνά, τα ποτάμια, τις πεδιάδες, ανάμεσα σε ζώντες και ψυχές ανθρώπων…
Ανέτρεξα σε πληροφορίες του διαδικτύου για να μάθω για τις Πλειάδες τής Μυθολογίας. Εκεί βρήκα πως ήταν κόρες του τιτάνα Άτλαντα και της Πλειόνης, αδελφές της Καλυψώς και των Υάδων. Οι αρχαίοι Έλληνες τους αφιέρωσαν τον ομώνυμο αστερισμό, που στα νεότερα χρόνια έγινε γνωστός ως Πούλια. Γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη και θεωρούνταν θεότητες του βουνού.
Από αυτές τις θεότητες τής αρχαίας ρίζας και παράδοσης, πήραν το όνομά τους οι Πλειάδες ως φωνητικό σύνολο και το αποτύπωμα που άφησαν με τον εξαιρετικό τους δίσκο καταγράφουν και διασώζουν τον ήχο που συνόδεψε χαρές, πανηγύρια, γάμους, μοιρολόγια και γενικά ό,τι απασχόλησε τους ανθρώπους τού τόπου και των περιπλανήσεων γενεών και γενεών… Με αυτή την έννοια, η παρουσία των Πλειάδων ως φωνητικού συγκροτήματος, μάς «ενώνει» με ένα παρελθόν που πάντα, θα πρέπει να επικοινωνούμε και να θυμόμαστε.

Και για πληροφορείες πατείστε: www.pleiades.org.gr – info@pleiades.org.gr

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε