Σχολιάκι 361 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (29/10/2017) Παλιές ξεχασμένες ιστορίες ;

Αυτές τις μέρες, που περιείχαν μνήμες από την Εθνική επέτειο τού Έπους τού ’40, κόλλησα στο ραδιόφωνο και σε ειδικά αφιερώματα-ντοκουμέντα τής τηλεόρασης με περιεχόμενο εξαιρετικά ενδιαφέρον, γύρω από την άκρως ηλεκτρισμένη και τραυματική ατμόσφαιρα των χρόνων από το 1938 έως το 1945. Βέβαια τα δραματικά γεγονότα δεν περιορίστηκαν σε αυτό το χρονικό διάστημα. Οι μαύρες σελίδες ξεκίνησαν αρκετά πριν το ’38 και για πολλούς λαούς συνέχισαν αρκετά μετά το ’45…
Πολλές τραγικές, ματωμένες σελίδες, γεγονότα που καθιστούν την περίοδο ως μία από τις πιο αιματηρές και συνάμα ηρωικές στην ιστορία των Εθνών. Η άνοδος του Φασισμού, στρατιωτικές εισβολές και κατακτήσεις κρατών, αφανισμός μειονοτήτων με φυλετικά, θρησκευτικά και σοβινιστικά κριτήρια, η αποκορύφωση του ρατσισμού, εξόντωση ανθρώπινου δυναμικού ανεξαιρέτως γενεών, αποτρόπαιες μαζικές εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις, πειράματα σε ανθρώπους και αμείλικτες μέθοδοι θανάτωσης, οι οποίες ακόμα και τώρα προκαλούν φρίκη στην παγκόσμια μνήμη-συνείδηση και σε όλες τις γενεές, με άμεση ή έμμεση εμπειρία.
Εάν η επέτειος του ’40 αξίζει να μνημονεύεται, είναι για τις ευκαιρίες διδαχής και μάθησης της ιστορίας, είναι για την ενότητα και το πάθος που επέδειξαν οι Έλληνες στις μάχες στο αλβανικό μέτωπο και λίγο αργότερα στην σχεδόν παλλαϊκή αντίσταση κι όχι για να πραγματοποιούνται παρελάσεις με την επίδειξη τής φαντασίωσης ισχύος τού φαλιρισμένου ελληνικού κράτους.

Στην ιστορική αυτή βουτιά τής μνήμης, δεν περνάει απαρατήρητος ο από ραδιοφώνου σχολιασμός τού ιστορικού «ΟΧΙ», από τον Μάνο Χατζιδάκι στο Τρίτο πρόγραμμα.
Σας παραθέτω από τον ιστότοπο Press Publica το αντίστοιχο βίντεο: http://www.presspublica.gr/vinteo-7/
αλλά και το κειμενάκι του μια που είναι σύντομο:
«Επειδή είμαστε, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση αλλά την έναρξη του πολέμου, τιμώντας ουσιαστικά έναν φασίστα δικτάτορα, ο οποίος υπό διαφορετικές συνθήκες θα έφτιαχνε μια Ελλάδα κατ’ εικόνα και ομοίωση της ναζιστικής Γερμανίας.

Γιατί είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά… Οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κ.τλ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί και αν λέγαμε ΝΑΙ; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα-δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν είμαστε πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;– κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Άσε και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων.
Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Τάδε Έφη ο σπουδαίος δημιουργός. Θα έλεγα πως είναι ένα παράδειγμα αριστερού και σαφώς προοδευτικού λόγου από έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει επανειλημμένως λοιδορηθεί ως… δεξιός αστός…
Θα έλεγα πως μέσα σε λίγες αράδες ο ΜΧ συνοψίζει την ελληνική ιστορία, όπως εξελίχθηκε μετά τον πόλεμο τού ’40, με τα τραγικά γεγονότα τού εμφυλίου, τα οποία έμελλε να παίξουν μεγάλο ρόλο στην πολιτική ιστορία τής χώρας μας.
Η πολιτική σκέψη στριφογυρίζει συχνότατα γύρω απ’ αυτά τα δίσεκτα χρόνια που βίωσε η Ελλάδα καθώς και η κεντρική-ανατολική Ευρώπη.
Τι να σκεφτούμε όμως σήμερα, 77 χρόνια μετά ; Πως όλο εκείνο που συνέβη είναι παλιά ιστορία και μπορούμε να την ξεχάσουμε ; Να την βάλουμε στο… χρονοντούλαπο της Ιστορίας ; Να θεωρήσουμε πως πλέον αφορά αποκλειστικά τους ιστορικούς μελετητές ;
Πώς θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε εκείνα τα γεγονότα και τις συμπεριφορές κρατών και λαών, σε μια σύγχρονη ιστορική φάση, τώρα, όπου αναβιώνουν πρακτικά, ρεαλιστικά, πραγματικά, νεοναζιστικές δυνάμεις και κυβερνήσεις που σχηματίζονται σε συνεργασία με ακροδεξιά σχήματα μέσα στα σπλάχνα τής Ευρωπαϊκής «οικογένειας» ; Τι παράξενο… Στις ίδιες χώρες (Γερμανία-Αυστρία-Τσεχία-Ουγγαρία-Πολωνία) σήμερα, αναβιώνουν οι ιδέες και οι απόγονοι των παλαιότερων φασιστοτεράτων. Το πολιτικό παράδειγμα, είναι οι παππούδες των σημερινών νεοναζί, οι οποίοι έγιναν η αιτία να μετράμε 85.000.000 (!!!) θανάτους… Τα δεδομένα αυτά έκαναν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την πιο θανατηφόρα σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία. Χρονολογικά, άρχισε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945.

Να θεωρήσουμε λοιπόν την παλιά Ιστορία, εκείνων των αιματηρών ημερών και εξοντώσεων, ως λήξασα ;
Απεναντίας, θα έλεγα. Με άλλα δεδομένα, έστω και αν θεωρητικά «ανήκουμε στην Ευρώπη», η ιστορία, έστω και ως… «φάρσα», μπορεί να επαναληφθεί ως ιστορικό παιχνίδι, μέσα σε σημερινούς καουμπόηδες Αμερικής, Β. Κορέας, Τζιχαντιστών, αμετανόητων μακελάρηδων, από εμπόλεμες περιοχές τής φλεγόμενης Ασίας και της Αφρικής, αλλά και ανεξέλεγκτων γειτόνων…
Τουλάχιστον να μην χάσουμε την συλλογική μνήμη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει εκπαιδευτικά!
Η σπουδαιότερη λοιπόν προσφορά που θα μπορούσε να παραχωρήσει η πολιτεία προς τις νεότερες γενιές, μέσω Εκπαίδευσης, είναι η γνώση τής Ιστορίας και οι μαρτυρίες των τραγικών εκείνων γεγονότων.
Η άγνοια θα μας οδηγήσει στην απόλυτη παράδοση στις δυνάμεις εκείνες, οι οποίες έχουν βγει πλέον από το αυγό τού φιδιού, ενώ νομίζαμε πως είχαν ηττηθεί από τον Κόκκινο στρατό και τα αντιστασιακά κινήματα των χωρών…

Νότης Μαυρουδής

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 359 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (22/10/2017) Αποτέφρωση τώρα!

Και τώρα ήρθε η στιγμή τής Αποτέφρωσης!
Δεν είναι άσχημα. Αρχίζουμε να συζητούμε όλα τα αυτονόητα που ευχόμασταν να πραγματοποιηθούν, σε μια χώρα που περίμενε προ πολλού να τακτοποιήσει εκκρεμότητες, τις οποίες άλλες χώρες τής ΕΕ έχουν, χρόνια τώρα, νομοθετήσει και εντάξει στο Σύνταγμά τους.
«Είναι αρχή ακόμα» υποστηρίζουν αρκετοί συμπολίτες μου. Διαφωνώ κάθετα. Θυμάμαι επί χρόνια να μας απασχολεί το θέμα τής καύσης των νεκρών, να το συζητάμε, να μας κεντρίζει το ενδιαφέρον σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο και να ερχόμαστε φυσικά σε «πνευματική σύγκρουση» με τη μόνιμη άποψη τής Εκκλησίας τής Ελλάδος η οποία διαφωνεί και αντιδρά άκομψα και άγαρμπα σε τέτοια σπουδαία και ουσιώδη θέματα, που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και την πρόοδο τής ελληνικής κοινωνίας. Αλλά μην ξεχνάμε και τους επαγγελματίες της αντίρρησης για πολιτικούς λόγους, που ξέρουν να ανακατεύουν την τράπουλα…
Όποιος ισχυρίζεται πως ακούει για πρώτη φορά το θέμα, περί αποτεφρώσεως, είναι βαθιά νυχτωμένος και απομακρυσμένος από εκείνους τους παράγοντες που βοηθάνε τη χώρα να βγει από το πνευματικό… λουμπάγκο στο οποίο έχει περιπέσει. Δηλαδή, από τους αργούς ρυθμούς ανάπτυξης (σε στιλ σαλιγκαριού) σε όλα τα επίπεδα.
Η πρόσφατη σημαντική νομοθετική μεταρρύθμιση, περί ταυτότητας φύλου, ομολογουμένως τάραξε τα νερά τού βαθύτερου ελληνικού κοινωνικού συντηρητισμού και με έκανε να νιώσω πως θαρρείς και άναψε πράσινο φως για παραπλήσιες αλλαγές, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ανατροπή αυτών των πνευματικών αγκυλώσεων στις οποίες αναφέρθηκα ακροθιγώς παρά πάνω…

Συμβαίνει πολύ συχνά. Ένα νομοθέτημα, που είτε αφορά μειονότητες είτε το σύνολο της κοινωνίας, απασχολεί σίγουρα την πλειοψηφία τού πολιτικού και πνευματικού κόσμου, αφού τα σημαντικά θέματα, τα οποία αφορούν τις σύγχρονες κοινωνίες, δεν παύουν να παράγουν προβληματισμό και ιδεολογικές ζυμώσεις, έστω και αν όλα αυτά απαιτούν χρονοβόρες νοητικές διαδικασίες.
Πώς θα μπορούσε η αποτέφρωση να μην απασχολεί τον άνθρωπο, αφού πρόκειται για την απόφασή του σχετικά με την τελευταία κατοικία του; Την τελική κατάσταση τού σώματός του; Του σαρκίου του; Της ακολουθίας στην πράξη των ιδεών του, οι οποίες συνέθεσαν και την ηθική υπόσταση της προσωπικότητάς του; Τα τρία στάδια του περάσματος από τον… μάταιο τούτο κόσμο, είναι η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος. Στάδια που όλοι τα γνωρίζουμε και αργά ή γρήγορα, φαντάζομαι το έχουμε κατανοήσει αυτό, κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουν οι λογαριασμοί και κανείς μας δεν γλυτώνει απ’ αυτή τη διαδρομή. Το περιβόητο «τέλος» έχει να κάνει με επιλογές και τώρα ήρθε η ώρα, η πολιτεία, να προχωρήσει στην υλοποίηση τού υπάρχοντος νόμου καύσης νεκρών και να δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια σε όλη την Ελλάδα, για να δώσει στον πολίτη το δικαίωμα, εκτός από την κλασική-θρησκευτική ταφή και την επιλογή τής εναλλακτικής πολιτικής ταφής, που απλά σημαίνει: α π ο τ έ φ ρ ω σ η.

Η πρώτη, διαρκεί σε χρόνο. Ταφή, Σαράντα, Μνημόσυνα, Ενοικίαση ή αγορά τάφου, εννοείται επί πληρωμή, η επώδυνη εκταφή, οστεοφυλάκια, συμφωνίες με γραφεία κηδειών, συναλλαγές με το αζημίωτο με την Εκκλησία, τους ιερείς, τελετές με πολυελαίους, δίχως πολυελαίους, με κεριά, χορωδίες, συμμετοχή θεσμών, Δημαρχιακών Επιτροπών, με στεφάνια, με καφέδες, κονιάκ της πιο φτηνής κατηγορίας, όλα «έτσι όπως πρέπει». Όλα καθορίζονται από τις θρησκευτικές παραδόσεις και από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, των εν ζωή συγγενών τού εκλιπόντος, θεός σχωρέστον…
Τη δεύτερη θα την ονόμαζα: απέριττη! Χωρίς φιοριτούρες  και καμώματα, η εναπομείνασα τέφρα θα σκορπιστεί-συνήθως-στους πέντε ανέμους, στη θάλασσα ή σε έναν τόπο βουνήσιο, σε κάποιο σημείο τής Εθνικής οδού όπου έγινε το δυστύχημα… Τίποτ’ άλλο. Με ταπεινότητα και με απλή κατάθεση ψυχής και σώματος.
Η δυνατότητα που θα δοθεί ας ελπίσουμε πως δεν θα συγκεντρώσει ξανά τους πάγιους αρνητές τής εξέλιξης τέτοιων θεσμών, οι οποίοι απελευθερώνουν τις κοινωνικές ομάδες από τη δύναμη των αραχνιασμένων αρνητικών παραδόσεων, παραδόσεις οι οποίες βαλτώνουν, κάθε σκέψη αλλαγής τού τρόπου επιλογής τού οριστικού και αμετάκλητου τέλους μας.
Αρκεί να σκεφτούμε πως μετά από το τέλος αυτό, δεν υπάρχει παρά μόνο ό,τι καταγράψαμε στις συνειδήσεις όσων μεταγενέστερων επιζούν… Ας έχουμε την τελευταία επιλογή όλη δική μας.

Η επιλογή τής αποτέφρωσης ελπίζω πως θα λειτουργήσει απελευθερωτικά για την κοινωνία μας και την αξιοπρέπειά της. Όχι πως θα σταματήσουν να αντιδρούν οι γνωστοί τής… σιωπηλής πλειοψηφίας, οι οποίοι κάθε φορά σε τέτοιες αποφάσεις ρίχνουν χολή και ανάθεμα. Τους γνωρίζουμε και είναι γνωστά και τα πρόσωπα και η προέλευσή τους. Δεν θα ξαφνιαστούμε, αλλά, αν καταφέρουν να εμποδίσουν και πάλι την όλη διαδικασία, θα χρονοτριβήσουμε για άλλη μια φορά, ώσπου να πειστούν οι περισσότεροι άνθρωποι πως οι πολίτες, οι μάζες, είναι πάντα ένας άνεμος που δεν αστειεύεται όταν φυσάει…

Νότης Μαυρουδής

 

ΥΓ
Μόλις το 2006 η Ελλάδα επέτρεψε, επί τέλους, την αποτέφρωση των νεκρών καθυστερώντας… μερικές δεκαετίες, όταν αυτό γινόταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Σήμερα, 11 χρόνια μετά την νομιμοποίηση και μετά πολλών βασάνων, ανακοινώθηκε η κατασκευή αποτεφρωτηρίου στην Πάτρα, από την Δημοτική αρχή τής πόλης, μέσα στο 2018 και τώρα στον Ελαιώνα, από τον Δήμο τής Αθήνας σε δική του έκταση. Η αρμόδια αντιδήμαρχος του Δήμου τής Αθήνας κα Παπαχελά, δήλωσε πως 1.000 Έλληνες πολίτες καταφεύγουν σε αποτεφρωτήρια της Βουλγαρίας, ξοδεύοντας 3.000 ευρώ για την καύση και τη διαδικασία, ενώ εδώ θα στοιχίζει μόλις 500 ευρώ!
Ελπίζω το νούμερο αυτό να κρατηθεί πριν παρέμβουν τα γνωστά «κοράκια» σ’ αυτές τις περιπτώσεις…

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 357 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (12/10/2017) Η κόλαση τού περιθωρίου…

Καταγράφω έναν ενδεικτικό διάλογο, ο οποίος διημείφθη μετά από συζήτηση με οικεία μου πρόσωπα, σχετικά με το νομοσχέδιο για την  ταυτότητα φύλου:
-Γιατί δεν γράφεις γι’ αυτό το ζήτημα, τώρα που βουίζει ο τόπος;
-Είναι ένα θέμα που δεν το κατέχω, τόσο θεωρητικά, όσο και επιστημονικά, νομοθετικά, διαδικαστικά…
-Ναι, αλλά απέχεις από ένα ακανθώδες θέμα που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος τής κοινής γνώμης. Όπως καταθέτεις διάφορες απόψεις για ποικίλα θέματα, έτσι και τώρα, μπορεί οι αναγνώστες σου να ενδιαφέρονται να μάθουν τη γνώμη σου πάνω στο θέμα…

Κρατάω την συζήτηση αυτή η οποία, μαζί με τον δημόσιο διάλογο, με οδήγησε στη συνειδητοποίηση πως, εκείνο που εξετέθη και φωτίστηκε πάνω απ’ όλα, κυρίως στη συνεδρίαση της Βουλής στις 10/10, εκείνο που προβλήθηκε, που αναδύθηκε, ήταν ο πνευματικός Μεσαίωνας μεγάλης μερίδας βουλευτών, απ’ όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, κυρίως όμως της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τον δισταγμό κάποιων στελεχών τής κυβερνητικής πλευράς που ψήφισαν παρών ή απουσίαζαν, από τον καθαρά διφορούμενο «τρόπο» ψήφισης τού ΚΚΕ, από την ντροπιαστική και κατάπτυστη, για κόμμα Βουλής, ανακοίνωση του Βασίλη Λεβέντη, το απίστευτο παράδειγμα περί… «εξωγήινου» τού Μητσοτάκη, η πάντα αντιδραστική θέση των ΑΝΕΛ και άλλες δηλώσεις περί «ταυτότητας φύλλου», οι οποίες εκθέτουν ανεπανόρθωτα το σύγχρονο πολιτικό κατεστημένο και τους… ταγούς τού έθνους, την Εκκλησία και την αραχνιασμένη σκέψη που πρυτανεύει και τη συνοδεύει πάντα, όποτε έρχεται σε επί-κοινωνία με τα πάγια ταμπού τής κοινωνίας των πολιτών…, οπλίζοντας το ποίμνιό της με μίσος και λόγια τού αέρος τού κοπανιστού, γύρω από τις έννοιες της «ηθικής», «της υπεράσπισης των ιερών και οσίων», καθώς και της διατήρησης τής «γενετήσιας ύπαρξης» από Τον Ύψιστο…
Έλεος Μακαριότατε! Να θυμόμαστε πως ο τα πάντα εν σοφία ποιήσας, έχει προβεί και σε ολισθήματα (βλέπε: βιολογικά σφάλματα)! Για παράδειγμα: λάθος ψυχή σε λάθος σώμα. Ψυχικές-σωματικές-οργανικές αισθήσεις και αισθήματα που «κατοικούν» σε άλλα σώματα από εκείνα που ήταν προορισμένα να ζήσουν. Το λάθος αυτό, προσπάθησαν τα διεμφυλικά άτομα, χρόνια τώρα στο περιθώριο, να το αντιμετωπίσουν με κάθε επίπονο τρόπο και επιτέλους, ανέλαβε η πολιτεία, έστω και καθυστερημένα, να φέρει νομοσχέδιο σχετικά με την δυνατότητα να αλλάζουν και τυπικά την ταυτότητα τού φύλου τους, πιο εύκολα από πριν, διευκολύνοντας έτσι την καθημερινότητά τους και την εξέλιξη τής ζωής και των συναισθημάτων που έχουν επιλέξει. Αναγκαίες κοινωνικές διορθώσεις στην προσπάθεια του ανθρώπου να επέλθει η σωματική-ψυχική αρμονία…
Πώς θα επιτευχθεί η αποκατάσταση τής ισορροπίας και η συναισθηματική ειρήνη σε αυτές τις μειονότητες, οι οποίες βίωσαν και βιώνουν των παθών τους τον τάραχο, μέσα στο χειρότερο περιθώριο και την ολοκληρωτική απόρριψη από τη συντριπτική πλειοψηφία τής ελληνικής κοινωνίας; Όλο και μεγαλώνει ο αριθμός των… διαφορετικών μέσα στον σύγχρονο Καιάδα, όπου ρίχνονται άνθρωποι απροστάτευτοι, εκτεθειμένοι σε κοινωνικό αποκλεισμό και βία, αντιμέτωποι με αρρώστιες, φτώχεια, ανέχεια, γενετήσια και βιολογικά λάθη, κλπ. Μια άλλη… Κόλαση του Δάντη, με την αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα να αδιαφορεί για τις μειονότητες, οι οποίες βιώνουν, συχνά-πυκνά, την απόγνωση για το παρόν και το μέλλον τους… Η ψήφιση του σχετικού νόμου τής 10ης Οκτωβρίου 2017, θα βοηθήσει αυτές τις συγκεκριμένες μειονότητες, τουλάχιστον να αποκαταστήσουν την πραγματική τους προσωπικότητα. Λίγο είναι;

Μέσα όμως σε αυτή την κοινοβουλευτική θαλασσοταραχή, (καλά έλεγε η γιαγιά μου: στις ταραγμένες θάλασσες επιπλέουν τα σκατά και τα σάπια μήλα) και σε πλήθος ανοησιών που ακούστηκαν μέσα και έξω από το κοινοβούλιο, θα πρέπει να ξεχωρίσουμε το Ποτάμι, από την αντιπολίτευση, με την θετικότερη προσφορά λόγου και πολιτικής κατάθεσης πάνω στο ακανθώδες αυτό θέμα. (Καταθέτω και τη διεύθυνση με την παρέμβαση τού επί κεφαλής Σταύρου Θεοδωράκη: ( http://www.skai.gr/news/politics/article/356381/theodorakis-tha-psifisoume-to-ns-gia-tin-anagnorisi-tis-tautotitas-fulou/ )

Να υπενθυμίσω: δεν θέλω να ισχυριστώ πως έχω συγκεκριμένες ιδέες περί του θέματος. Γνωρίζω όμως το δυσάρεστο κλίμα που απλώνεται πάνω από το, ανθρώπινο αυτό υπαρκτό, δράμα των διάφορων εκδοχών των trans. Γνωρίζω (όλοι γνωρίζουμε) ανθρώπους ενός «κατώτερου Θεού» και πάντα νοιώθω να γυρίζω μια μελαγχολική σελίδα τού βιβλίου τής ζωής. Μιας παράλληλης ζωής, η οποία εξελίσσεται και υπάρχει δίπλα από τη δική μας, μέσα στην ίδια πόλη, στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες λεωφόρους. Μια ζωή που δεν θέλουμε, πολλές φορές, ούτε να ακουμπήσουμε, για να μη… λερωθούμε από την παρακμή και την τόση διαφορετικότητα, την οποία και δεν αντέχουμε… Έτσι είναι οι μειονότητες. Από τη φύση τους είναι έξω από το «παιχνίδι». Οι άστεγοι, οι πένητες, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι τρανσέξουαλ (διεμφυλικοί), η μάστιγα των ναρκωτικών, τα θύματα εμπορίου σαρκός, η πορνεία, και ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας να προσθέσει στον ατελείωτο αυτό κατάλογο, είναι μειονότητες που βιώνουν σκληρή και ανείπωτη ζωή. Ουδείς από εμάς, τους έξω από το περιθώριο, μπορεί να διανοηθεί μια τέτοια Κόλαση και γι’ αυτό η όποια θεώρηση, από τη θαλπωρή και την βεβαιότητα τού ιδιωτικού μας χώρου, γίνεται μέσα από αχανείς αποστάσεις, οι οποίες δεν επιτρέπουν καθαρή και ψύχραιμη κρίση.
Είμαστε όλοι εκτός θέματος και καλό είναι οι πολίτες, η πολιτική, οι πολιτευτές, οι βουλευτές, να αφήσουν ένα τόσο πολύπλοκο και δαιδαλώδες θέμα στα ίδια τα διεμφυλικά άτομα, στις επιτροπές υπεράσπισης των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, όπως και στους επιστήμονες που μελετούν τoν τρανσεξουαλισμό και όχι σε ανόητους, φανατικούς πολιτικούς και εμπαθείς ιεράρχες.
Η ψήφιση του νόμου για την ταυτότητα φύλου και τα παρεπόμενα, ας είναι μια αρχή σε κάτι που έπρεπε να είχε δοθεί εδώ και χρόνια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ας ελπίσουμε, η νομιμοποίηση να χρησιμεύσει ως βάλσαμο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 356 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (8/10/2017) Τα απόρθητα κάστρα των ΜΜΕ.

Τζάμπα λόγια τού αέρος, διαφημιστικά δίχως αισθητική και ευφυία, που στοχεύουν συνήθως στα ανώριμα αντανακλαστικά θεατών που παιδιαρίζουν,   κενός λόγος, δημοσιογραφική φλυαρία χωρίς έρμα, από εκείνες που φυτρώνουν ακατάπαυστα στα χωράφια… άγουρων «εξεγερμένων», ανακοινώσεις σχεδίων και προγραμματισμών που δεν πείθουν, καθώς ηχούν σαν μέσα από… άδεια πουκάμισα, εύκολες και πολλές φορές άκριτες αντιπολιτευτικές κορώνες, παραταξιακές πρακτικές λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από την κρίση και την κατάρρευση τού πολιτικού κατεστημένου, κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές μεθοδεύσεις από… τα παλιά, πρόσωπα γνωστά για τις διασυνδέσεις τους με κυκλώματα, τα οποία εμφανίζονται ξανά από το πουθενά, ενίοτε και αναβίωση παραμηχανισμών μέσα από ό,τι είχε μείνει ως «αζήτητο» στο χώρο τής ραδιοτηλεοπτικής εργασίας και πρακτικής, ραδιοφωνικές συχνότητες που σκοντάφτουν η μια πάνω στην άλλη, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να ακούσεις καθαρά σχεδόν κανέναν σταθμό, φτηνές προσφορές προϊόντων μέσα από τα ψηφιακά ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Μέσα από αυτή την ψηφιακή πραγματικότητα κανείς δεν καταλαβαίνει στο τέλος τίποτα! Όλα μαζί συνθέτουν ένα μιντιακό χάος…
Αναφέρομαι σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, τα οποία έχουν ως…προμετωπίδα τους την ενημέρωση και ψυχαγωγία τού πολίτη, αλλά στην ουσία, τα μεν ιδιωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά το αφεντικό, οι οποίοι, γι’ αυτόν τον σκοπό, κατάφεραν να στήσουν πολλές υπόγειες εξουσίες, ενώ τις περισσότερες φορές ασχημονούν και παραβιάζουν τους κανόνες τού ΕΣΡ και όχι μόνο, τα δε κρατικά ΜΜΕ καταλήγουν φερέφωνα της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας, χωρίς ποτέ να κατορθώσουν να γίνουν ΜΜΕ στην υπηρεσία τού πολίτη!
Τα παιχνίδια, δεν σταμάτησαν ποτέ! Ούτε καν όταν οι Σαμαράδες ανακάλυψαν πως «το μαύρο στην ΕΡΤ» θα… συνετίσει και καλά τους συνδικαλιστές της και θα τους… «διδάξει» συμπεριφορές «πρέπουσες», για το μέλλον ενός κρατικού ρ/τ φορέα (σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ…). Τέτοια ρεζιλίκια.
Το όλο ραδιοτηλεοπτικό σύστημα, από τις 11/9/2013, αναστατώθηκε, τόσο, που να μην μπορέσει να βρει τον βηματισμό του, παρ’ όλο που η Κωνσταντοπούλου με την Μακρή έκαναν από τότε προσπάθειες να φωνάζουν με πάθος «βοήθειααα» μέσα σε ένα μυθοπλαστικό αστυνομοκρατικό περιβάλλον που, όπως δήλωναν τότε, τις… «έπνιγε»!
Από εκείνη τη στιγμή κατανοήσαμε όλοι πως η μεν κρατική ρ/τ εισέρχεται στις αγκάλες τού ΣΥΡΙΖΑΪΚΟΥ κράτους και των συνδικαλιστικών του εκφάνσεων με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ενώ σχεδόν όλα τα άλλα ιδιωτικά κανάλια, συνεχίζουν τον εναγκαλισμό τους με τις υπόλοιπες πολιτικές τάσεις τού πασσών των πολιτικών αποχρώσεων, και μέρους τής Αριστεράς (όπου η οσμή της υπάρχει ακόμα…)

Τα δυόμιση χρόνια που κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ρ/τ παιχνίδι παίζεται με ένταση, ξέφρενους ρυθμούς και στελεχικές ανθρωποθυσίες στο βωμό τής προοπτικής ενός ελεγχόμενου, για άλλη μια φορά, επικοινωνιακού τοπίου. Με λίγα λόγια, όλα τα ίδια μένουν…
Όλα, τα πάντα, είναι επικοινωνία. Έστω βαλκανικής αντίληψης. Αυτή τη στιγμή, ο ποιοτικός πήχης των ραδιοτηλεοπτικών μέσων είναι σε χαμηλότατο βαρομετρικό…
Ανοίγεις τα ιδιωτικά ραδιόφωνα για να περάσεις το πρωϊνό σου και βομβαρδίζεσαι από ατελείωτα διαφημιστικά πακέτα δίχως όρους και χρόνους. Τα πάντα αποφασίζονται από τη διάθεση των σταθμών να εισπράξουν όσο περισσότερο χρήμα γίνεται, χωρίς κανόνες οι οποίοι-υπενθυμίζω-είναι ήδη καταγεγραμμένοι σε συμφωνίες, νόμους και καταστατικά. Το… φαινόμενο το συναντάμε συχνότατα. Πολυνομία διάσπαρτη γύρω μας, ζαλίζει εύκολα όποιον επιχειρεί να εξιχνιάσει οτιδήποτε.
Έτσι και στα ραδιοτηλεοπτικά.
Παράλληλα, στη φαντασία μου έχω την εικόνα έναν καλωδιωμένο από παντού δημοσιογράφο. Από τα αφτιά, από τα ρουθούνια, το στόμα, από παντού καλώδια βγαίνουν και μπαίνουν, μικρά, μεγάλα καλώδια, βύσματα, πρίζες, διακόπτες. Ένας Homo electricus του 21ου αιώνα… Περισσότερο μού κάνει για ρομπότ, από μέλλουσες εποχές, στις οποίες θα είμαστε ξένοι μέσα στο τοπίο της πόλης… Μια τέτοια μορφή δημοσιογραφίας θα προβάλλεται στις συνειδήσεις μας. Μια εικόνα που δεν θα γίνει ποτέ συμβατή με τον κόσμο.

Ίσως διανύουμε τη χειρότερη μεταπολιτευτική ραδιο/τηλεοπτική περίοδο, δίχως φαντασία, όραμα, προγραμματισμούς, στόχους. Ένα πλήρες σκοτάδι βασιλεύει στον ορίζοντα.
Όλα αλλάζουν ραγδαία. Πρόσωπα, συνεργασίες, δοκιμές, ανιχνευτικές κινήσεις. Τα τόσα αμέτρητα προγράμματα που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν, δεν επαρκούν για το τώρα και το μέλλον, στο κάθε ρ/τ μέσον. Εκπομπές πετσοκομμένες. Άλλες που ξεκινούν και την επόμενη εβδομάδα σταματάνε. Φτηνές, φτηνότατες παραγωγές που δεν αντέχουν σε δημόσια θέα. Παραγωγοί, οι οποίοι «χρεώνονται» με καθημερινά τετράωρα και πεντάωρα προγράμματα λόγου και ενημέρωσης, δοκιμαζόμενοι από τις τόσες ώρες απάνθρωπης ραδιοφωνικής πρακτικής, η οποία προφανώς τους κουράζει και απαξιώνει το προϊόν τους, κάτι που παραβλέπει παραδειγματικά το ίδιο το μέσον, το έχει επιβάλλει συνθήκες Μεσαίωνα στους εργαζομένους του… Το σύγχρονο δόγμα: «Περισσότερη δουλειά, λιγότερες αποδοχές.» Αυτές οι δύσκολες συνθήκες επικρατούν όχι σε ένα και δυο ρ/τ μέσα, αλλά σε πολλά ταυτοχρόνως, απόρροια τής μεγάλης ανεργίας που έχει πλήξει τον κλάδο.
Τα μουσικά διαλείμματα, οι ώρες ψυχαγωγίας, το ελληνικό τραγούδι, το ξένο τραγούδι, όλα στριμωγμένα και κακοστημένα, ανίκανα να σταθούν δίπλα στον ακροατή-θεατή για να λειτουργήσουν δημιουργικά.
Τα δελτία ειδήσεων χάνουν σταθερά ακροαματικότητες και θεαματικότητες, όπως και κάθε πολιτική συζήτηση. Το φαινόμενο τής μεγάλης πτώσης τού έντυπου Τύπου έχει διαχυθεί ταχύτατα και στα ιντερνετικά, ηλεκτρονικά ραδιοκύματα και συχνότητες.

Θα έλεγε κανείς πως όλο αυτό το κακό των ιδιωτικών, τα πρωϊνάδικα, τα απογευματάδικα, οι απίστευτες ελαφρότητες επί της οθόνης, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προστατευτική ασπίδα για τις εκπομπές τής ΕΡΤ που την πληρώνουμε για να συντηρείται και να υπάρχει…
Αμ δε! Ο κρατικός ρ/τ φορέας, εκτός από την ποιοτική του αποδυνάμωση κυρίως ραδιοφωνικά και ενημερωτικά, αποδεικνύει την βαθύτατη διοικητική και στελεχική κρίση του, σε επίπεδο φαγωμάρας και ανταγωνισμού υψηλών στελεχών, προερχόμενα απ’ ευθείας από τις επιλογές τού Μεγάρου Μαξίμου. Ξηλώνονται πρόσωπα πρώην εμπιστοσύνης (βλέπε: Τσακνής) και μπαίνουν νέα που θα δοκιμαστούν κι αυτά από την παρούσα εξουσία. Όλα υπό δοκιμή πάντα. Το παιχνίδι-επαναλαμβάνω-ξαναπαίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως πάντα, με κάθε κυβέρνηση. Αλλάζουν μόνο οι παρονομαστές. Οι αριθμητές παραμένουν, σαφές δείγμα πως αυτό το ρημάδι το κτήριο της Μεσογείων, το ραδιομέγαρο, δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον τής κατοίκησης (διάβαζε: κατοχής), από τις εξουσίες οι οποίες περνούν και θα περνούν ασταμάτητα απ’ αυτό τον τόπο, κατοικοεδρεύοντας στον 5ο όροφο του κτηρίου, αγναντεύοντας το ελληνικό τοπίο καβάλα στις ραδιοσυχνότητες…
(Μερικοί επιμένουν να υποστηρίζουν πως το ραδιομέγαρο είναι στοιχειωμένο, χρόνια τώρα, από καλικαντζαράκια, φαντάσματα, αράχνες, νυχτερίδες, δαίμονες και γριές μάγισσες στιλ Maleficent…)

Τέλος, η κακοδαιμονία τής ΕΡΤ οφείλεται στην διασύνδεσή της με την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως και στην συνδικαλιστική της υπόσταση. Αυτή η μόνιμη εξάρτηση αντιλήψεων και αποφάσεων, δημιουργεί πάντα τα γνωστά νοσήματα ολόκληρου τού κλάδου τού υπαλληλικού δυναμικού της. Και, ως φαίνεται, δεν θα πάψει ποτέ να υφίσταται, να ελλοχεύει, να τροφοδοτεί και να καθορίζει τα… συμπαντικά τής ΕΡΤ.

Νότης Μαυρουδής

 

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 355 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (5/10/2017) Φίδια!!!

Δεν χρειάζεται να έχεις ιδιαίτερες πολιτικές θέσεις και απόψεις. Δεν χρειάζεται καμία εξειδίκευση γνώσης ή μεγάλης εμπειρίας ή πρότερον βίο στα… πεζοδρόμια, στις πλατείες και στους συνήθεις χώρους όπου παίρνει σάρκα και οστά η ταξική πάλη ή η συνείδηση του παγκόσμιου δικαίου. Δεν χρειάζεται καν να αναπτύξει κανείς σκέψεις, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής, ή  με την αναζήτηση μιας ιδανικής κοινωνίας, από εκείνα δηλαδή τα πάγια ανθρώπινα αιτήματα, για τα οποία οι κοινωνίες, σε Δύση και Ανατολή, αγωνίζονται με επιμονή να τα πετύχουν μαζί με ό,τι καλύτερο για τις κοινωνίες τους…
Σας διαβεβαιώ, τίποτα απ’ όλα αυτά. Νομίζω πως είναι, απλή α ι σ θ η τ ι κ ή! Τόσο απλά, έστω και αν ρισκάρω να εκληφθώ ως αφελής και εστέτ, σε μεγάλο μέρος των αναγνωστών μου, από την υπεραπλούστευση των σκέψεων και των συμπερασμάτων μου, τα οποία δεν διστάζω να εκθέτω στη στήλη μου…

Για να μην σας κρατάω σε αγωνία, το θέμα μου έχει να κάνει με τους δυο γελοίους πρωταγωνιστές, πολεμοκάπηλους και πολεμόχαρους, βασικά α ν τ ι α ι σ θ η τ ι κ ο ύ ς Προέδρους, οι οποίοι κατέχοντας ισχυρά οπλικά συστήματα (και ατομικές βόμβες!) δείχνει ο ένας στον άλλον τα δόντια του με τα γνωστά συμπαρομαρτούντα:

Ντόναλντ Τραμπ και Κιμ Γιονγκ Ούν. Ο πρώτος, ο πιο λειψός σε εγκέφαλο Πρόεδρος της χώρας με το δημοκρατικότερο Σύνταγμα. Θεωρητικός υπερασπιστής τής κατοχής όπλων και της οπλοφορίας των Αμερικάνων. Δεν συγκινείται ούτε όταν συντελούνται ομαδικά εγκλήματα όπως το πιο πρόσφατο στο Λας Βέγκας, με 58 νεκρούς και 200 τραυματίες, στο ξενοδοχείο Mανταλέι Μπέι, όταν ένας ένοπλος σαλταρισμένος (;) άνοιξε πυρ εναντίον πολιτών και θαμώνων από τον 32ο όροφο… Ο δεύτερος, απόλυτος δικτάτορας, από εκείνους που κρατούν την παράδοση του αυταρχισμού στη χώρα τής Ανατολικής Ασίας, με πληθυσμό 25.491.000 πληθυσμό, που ονομάζεται: «Λαοκρατική Δημοκρατία τής Βόρειας Κορέας». Από τους τίτλους που σε κάνουν να γελάς ή να βάζεις τα κλάματα, για την… κατάντια των νοημάτων και των Λαϊκών Δημοκρατιών…
Οι δυο προαναφερόμενοι ηγέτες βάλθηκαν να επιδείξουν την απόλυτη έπαρση και το νταηλίκι τους, με εκατέρωθεν ανταλλαγές κατηγοριών και παληκαρισμών, σε επίπεδο: «Ξέρεις τι μπορώ να σου κάνω εγώ ρε;», «Για κουνήσου, να δεις τι έχεις να πάθεις κι εσύ και το σόι σου, ρε γεροξεκούτη». Τέτοιοι διάλογοι, σας λέω. Επίπεδο σχολικών προαυλίων και ούτε. Αν συλλέξει κανείς τις εκατέρωθεν προσβολές και βρισιές των δυο πρωταγωνιστών, μέσω κυβερνητικών εκπροσώπων, γραφείων Τύπου και διπλωματικού Σώματος, δεν θα πιστεύει την τόση ξεφτίλα αντεγκλήσεων των δυο αυτών τυχάρπαστων, οι οποίοι κατέχουν σημαντικά γεωγραφικά σημεία τού ορίζοντα και δρουν ως να τους έχουν δώσει πλαστικά όπλα στα παιδικά τους δωμάτια…
Δεν θα έλεγα πως δεν συντρέχει κίνδυνος από τέτοιους ανώριμους καπριτσιόζους πολεμοκάπηλους, οι οποίοι, μπροστά σε έναν ολόκληρο πλανήτη, το… παίζουν στρατιωτάκια, με τα αφοσιωμένα επιτελεία τους να παίζουν με τη σειρά τους τούς πιστούς ακόλουθους. Οι απειλές είναι καθημερινές, με αποτέλεσμα να έχει αναστατωθεί ολόκληρη η περιοχή τής Ανατολικής Ασίας και όχι μόνο, από τον φόβο κάθε ενδεχόμενης και επικίνδυνης εμπλοκής.

Ο Βορειοκορεάτης, που δεν θα του έδινες και πολλή σημασία, αν δεν σε προειδοποιούσαν πως είναι απρόβλεπτος και επικίνδυνος, είναι ένας από σόι στυγνός δικτάτορας. Οι συχνές παρελάσεις, οι οργανωμένες δόξες που απολαμβάνει, τα υποχρεωτικά χαμόγελα, χειροκροτήματα και κλάματα του πλήθους, από το οποίο απαιτείται και αναγκάζεται να συρρέει κάθε φορά στις, εννοείται πάντα πολυπληθείς, συγκεντρώσεις του, η στρατιωτική πειθαρχία σε κάθε μιλιταριστική εκδήλωση, σε συνδυασμό με την αφόρητη φτώχια τού απλού κόσμου, μεγεθύνει την εικόνα τής απόλυτης κυριαρχίας τού αυταρχισμού και της επακόλουθης αδιαφορίας για τον λαό του.
Ο Αμερικάνος, γνήσιο παιδί τής πνευματικής εξαθλίωσης μέρους των Αμερικανών ψηφοφόρων, εγκαταστάθηκε στην εξουσία οικογενειακώς, αμφισβητώντας ό,τι καλό είχε κάνει ο προκάτοχός του Ομπάμα. Γνωρίζοντας τα οπλικά συστήματα της χώρας του, συμμετέχει ολοκληρωτικά στις λεκτικές απειλές και αδιαφορεί για τη διάχυση της τρομοκρατίας, του παγκόσμιου φόβου και της έντονης ανησυχίας σε ψυχολογικό επίπεδο.

Θα έλεγα πως ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται πλέον από έναν παγκόσμιο… πολιτισμό βαρβαρότητας, με πυρηνικές απειλές, αμείλικτους πολέμους σε πολλά σημεία τής παγκόσμιας γεωγραφίας, τόσα, ώστε να κάνουν όλον τον πλανήτη να αγωνιά… Ο Κιμ Γιονγκ Ούν, ο μοναδικός «τιμονιέρης» τού βορειοκορεάτικου ρεαλισμού, περιφέρεται θριαμβευτικά και περήφανα ανάμεσα σε οπλικά συστήματα, πυραύλους, πυρηνικές κεφαλές, σχέδια καταστροφής γειτονικών χωρών, της Αμερικανικής Ηπείρου, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, αλλά και άλλων πολιτικών και μη οικογενειών…
Όσο και αν η μυθοπλασία δεν μάς σαγηνεύει, ο Ουν και ο Τραμπ είναι σίγουρα γόνοι δηλητηριωδών φιδιών. Οι πιθανότητες, ωστόσο, να γεννήθηκαν από κανονικό παραμύθι, είναι ελάχιστες, έως ανύπαρκτες.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 354 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (30/9/2017) Ζεϊμπεκιές…

Δεν είναι εύκολο να ανακαλύψει κανείς γιατί ο Ζεϊμπέκικος χορός γίνεται «θέμα συζήτησης» όποτε χορεύεται από δημόσια πολιτικά πρόσωπα. Μια λογική σκέψη λέει πως, αφού ο χορός αυτός είναι ριζωμένος στην ελληνική λαϊκή παράδοση, είναι φυσικό και να χορεύεται και να τραγουδιέται. Καμία αντίρρηση. Θα πρέπει να συγκεντρώσω πολλές πνευματικές δυνάμεις για να κατανοήσω τί είναι αυτό που μου ανέβαζε την αδρεναλίνη κάθε φορά που έβλεπα τα υψηλά πολιτικά στελέχη τού ΠΑΣΟΚ να το… ρίχνουν στις ζεϊμπεκιές και στα ξενύχτια… Ίσως, ενδόμυχα, να θεωρούσα πως οι υπουργοί αδιαφορούσαν για το πόπολο, για τα ζητήματα ευθύνης τους και κατέληγαν σε χορούς και πανηγύρια… Ήταν βιαστική και άδικη μια τέτοια κατηγορία από μέρους μου και θα ήταν καλό να ελεγχθεί το… τότε πάθος.
Αλλά, μη θεωρήσετε πως το θέμα τελειώνει εδώ.
Θυμάμαι πολύ καλά τους καραβανάδες χουντικούς Στυλιανό Πατακό, Γεώργιο Παπαδόπουλο, Νικόλαο Μακαρέζο, κ.α. στις εθνικές γιορτές, (και όχι μόνο) που δεν δίσταζαν να ξεκινούν τους χορούς (Συρτούς, Τσάμικους, κ. λ. π.) με το κουστουμάκι, το ατσαλάκωτο παντελόνι και τη γραβάτα, να μπερδεύουν την παράδοση με την επαίσχυντη βλαχομπαρόκ παρουσία τους, δείχνοντας πως, δήθεν μ’ αυτόν τον τρόπο, καλυπτόταν η συνειδησιακή και η εθνική μας ταυτότητα, που στηρίζεται πάνω στο τρίπτυχο: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια!
Νωπές οι μνήμες και οι σχέσεις του χορού με τα ιδανικά τής φυλής…
Περίεργο πράγμα αυτή η Πατρίδα, τής οποίας τα σύμβολα είναι δημιουργικοί συντελεστές που, με τις αποχρώσεις τους, συμβάλουν στις τέχνες, στα Γράμματα, στην αισθητική και σε όλη τη διανοητική της ικανότητα και πρόοδο…

Τα παραδείγματα δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Όσο περισσότερη δημοφιλία απολαμβάνει ένας πολιτικός στο πέρασμά του, τόσο περισσότερο γίνεται επίκεντρο προσοχής (κυρίως με αρνητικό τρόπο) από τους πολίτες. Εκείνο το περίφημο «ζεϊμπέκικο του Ανδρέα», είναι ταυτότητα μιας εποχής (στη δεκαετία του ‘80), αφού συνδέθηκε ακόμα περισσότερο ο… μερακλής πολιτικός με τον απλό κόσμο. Ήταν η εποχή κατά την οποία παρήλαυναν δημόσια από τις νυχτερινές πίστες, υπουργοί όπως οι Τσοβόλας, Τσοχατζόπουλος, ενώ πιο πρόσφατα στις μέρες μας, θεάθηκαν και γυναίκες πολιτικοί όπως η Ρένα Δούρου, η Ραχήλ Μακρή, η Όλγα Γεροβασίλη, με αποκορύφωμα τον άλλον μερακλή και αμετροεπή των ημερών, τον Παναγιώτη Κουρουμπλή… Όχι, δεν τελειώνει εδώ ο κατάλογος των… ζεϊμπέκηδων επισήμων. Εξάλλου, ο χορός που σφράγισε τη φυσιογνωμία και την λεβεντιά τού ρεμπέτικου, της καθ’ ημάς Ανατολής, έχει γίνει προ πολλού έρμαιο του κάθε πικραμένου. Βλέπω σε σταθερή βάση τα… ψυχαγωγικά τηλεοπτικά, σε στιλ ζωντανής πίστας, με όλους τους… μάγκες ηθοποιούς, τραγουδιστές και τις πολλές γλάστρες με τα 12ποντα, να ακκίζονται, χορεύοντας τον πιο αυστηρό και σεμνό λαϊκό χορό, αλλοιώνοντας τον ζεϊμπέκικο, τόσο ως προς τις ρυθμολογικές του υποχρεώσεις, όσο και ως προς το… φύλο, το γένος τού χορευτή… Το στιλ, η μορφή, η κινησιολογία, το βαθύτερο πνευματικό αποτύπωμα, τέλος, η α ι σ θ η τ ι κ ή, έχουν στην κυριολεξία σαρωθεί από τη νέα όψη ενός παλαιού σημείου πολιτισμού, όπως εκείνο του ζεϊμπέκικου, του οποίου οι αναφορές περιέχουν στο πλαίσιό του, σημαντικές προσωπικότητες, καθώς και μνήμες ιστορικές, πνευματικές, διανοητικές.

Πώς θα βρούμε τον πυρήνα τού θέματος; Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο χορό, ως μέσον προβολής μιας προσπάθειας του στιλ «κατεβαίνω στο λαό», ή κάτι τέτοιο παρεμφερές… Ας μην αναλύσουμε το πώς κατέληξε, αυτός ο συγκεκριμένος, να είναι το σημείο αναφοράς. Μέσα από την επίμονη τηλεοπτική ζεϊμπεκικοποίηση του ευρύτατου κοινού, δένεται, όπως η ζάχαρη με το γλυκό, και η δημόσια προβολή των πολιτικών, μέσω του δημοφιλούς αυτού χορού.
Ίσως σε εποχές αισθησιακής-πλαστικής-πολλαπλώς ψευδο-ευδαιμονικής πραγματικότητας, ο παραδοσιακός ζεϊμπέκικος, να ξεχωρίζει ακριβώς για τον αντίθετο λόγο από αυτά.
Στο κέντρο ένα μοναχικό ανδρικό σώμα. Τα πόδια, γειωμένα στη γη, στο έδαφος. Κινήσεις σχεδόν «κρυφές». Τα χέρια ανοιχτά σε διάσταση, όπως φτερά αετού, και το κεφάλι γερμένο μπροστά. Μια μίνι εικόνα ενός εσταυρωμένου… Οι κινήσεις μετρημένες, με υπαινικτική αναφορά. Παρακολουθώντας τον αυτοσχεδιασμό ενός σοβαρού λαϊκού χορευτή τού ζεϊμπέκικου, θα είσαι εσύ εκείνος ο οποίος θα εκμαιεύει τις σημειολογικές κινήσεις, ακόμα και των πιο λεπτών ισορροπιών.  Με λίγα λόγια, ο χορός ενός τέτοιου χορευτή, που πηγάζει από τα σπλάχνα του, εκφράζει, στο σύνολό του, ένα έργο τέχνης! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θεωρώ πως υπάρχουν κανόνες που καθιστούν το όλον ως άρτιο θέαμα. Σαν έργο ζωγραφικής, μουσικής, εικαστικών και άλλων τεχνών, που προκαλούν τον θεατή στις δικές του αποκωδικοποιήσεις.

Η φιγούρα αυτή, με τους ανδρικούς μυς σε υπερβολή, «έπαιξε» σε αφίσες και αμέτρητα πλάνα διαφημίσεων, καθώς και στον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο, ιδιαιτέρως όταν το σύμβολο αυτό τής ανδρικής λεβεντιάς ετέθη, ως διαφήμιση και σημαντικό στοιχείο τής ανδρικής κουλτούρας. Αυτό είναι, ίσως, το σημείο κατά το οποίο, η γοητεία και η δύναμη αυτού τού χορού, με το πέρασμα των δεκαετιών και την καθολική διαχρονική υποταγή μας στην αισθητική δύναμη των παντός είδους Μέσων, προσέλκυσε αμέτρητους νέους, οι οποίοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θεώρησαν πως έχουν να κάνουν με ελεύθερο πεδίο βολής! Όλα ελεύθερα. Καμία κινητική, ρυθμική, σωματική υποχρέωση. Χέρια, πόδια, μέση, κοιλιές, όλα στη φόρα, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω… Ένα χοροπηδητό όπως λάχει. Καμία γείωση. Όλα στη διάθεση της στιγμής. «Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…» Μια συνεχόμενη ασέβεια που ανατρέπει όλη την ιστορία των 9/8ων και της ιεροτελεστίας που ριζώθηκε μέσα στον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα…

Δεν σας κρύβω πως την αφορμή για τέτοιους ζεϊμπέκικους συνειρμούς, μου την έδωσε το πρόσφατο αξιοπρεπές ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κοτσούμπα. Τι να πω; Ως Γραμματέας και εκπρόσωπος του πιο λαϊκού κόμματος της εργατικής τάξης, φαίνεται πως «δικαιούται δια να ομιλεί και να… χορεύει» περισσότερο από «άλλους». Δεν θέλω να ισχυριστώ πως ο ζεϊμπέκικος εντάσσεται σε ταξικούς, κομματικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά δεν αντέχω πια να βλέπω κάθε ακκιζόμενο ή ακκιζόμενη πολιτικό και να τον… ανέχομαι, σε παράλληλη χορευτική δράση, με τον Κουτσούμπα.

Καταθλίβομαι…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 353 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (27/9/2017) Κεντροαριστερά.

Άραγε, πόσα, και ποια συναισθήματα καταγράφει η ιστορία όταν δημιουργείται από τους ανθρώπους η καθημερινότητα και το βάθος τής ζωής… Και οι άνθρωποι πόσες σκέψεις κάνουν, όταν σκέφτονται μετά το πέρασμα τής ιστορίας, όλα όσα ενσωματώνει και επεξεργάζεται, όλες τις λεπτομέρειες της πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου και των κοινωνικών αναγκών…
Η ιστορία είναι μια αφήγηση συνεχόμενη και ακατάπαυστη, την οποία η κοινωνία είναι αναγκασμένη, κάθε φορά, να την εξετάζει πάντα με προσοχή, με μεγεθυντικούς φακούς, με γνώση στοιχείων και ικανότητα ανάλυσης των εποχών.

Ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο ανασύνταξης μέρους τού παλαιότερου πολιτικού σχήματος που λέγεται «Κεντροαριστερά» (μη μου ζητήσετε να αναλύσω την έννοια και το περιεχόμενο αυτού τού πολιτικού μορφώματος στις μέρες μας), όλοι γνωρίζουμε πως τα πολιτικά παιχνίδια, ιδιαίτερα σε εποχές οξείας πολιτικής αφυδάτωσης, με σχεδόν όλες τις ενεργές δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις τού τόπου να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, υποκλινόμενες στον λαϊκισμό και στην απουσία κάθε προοδευτικής πρότασης και διάθεσης, μέσα σε προγραμματισμούς και θεματολογίες, στοιχεία που θα πρέπει να υπάρχουν εντός των πολιτικών θέσεων.

Πολλές φορές η μνήμη ανακαλεί και εξετάζει τις παλιές καταστάσεις. Τα κόμματα που σήμερα κραυγάζουν πως «οι άλλοι», (οι πολιτικοί αντίπαλοι) είναι ακατάλληλοι να διοικήσουν, γιατί είναι ανίκανοι και διεφθαρμένοι, είναι εκείνοι που, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, οδήγησαν εκεί που οδήγησαν την κοινωνία και την οικονομία και κατέστησαν την χώρα υπόδουλη (άνευ όρων) στα μνημόνια. Πάντα ο άκριτος, ο τυφλός και ο εμπαθής ανταγωνισμός έθρεφε τον λαϊκισμό και έριχνε τον πήχη τής πολιτικής ποιότητας. Όλα τα κόμματα (παλαιότερα-νεότερα) κομπάζουν πως το δικό τους είναι το πολιτικά ώριμο και πως είναι το μόνο που φέρνει μαζί του το αεράκι τής αλλαγής.
Όμως, αν κοιτάξει κανείς τη διάρθρωση των κομμάτων (όλων των κομμάτων τού ελληνικού κοινοβουλίου, σε όλο το μήκος τού χρόνου), θα διαπιστώσει πολιτικές προδοσίες, αποσκιρτήσεις, διασπάσεις, αποστασίες, ανίερες συμμαχίες. Τίποτα που να δημιουργεί εμπιστοσύνη στον πολίτη και στο κομματικό κοινό.
Παρατηρείστε το ζήτημα του «ηθικού πλεονεκτήματος», θέμα που μας απασχόλησε με την ευκαιρία άτεχνων και επιπόλαιων δηλώσεων πως το προνόμιο  της «ηθικής» στο πολιτικό σκηνικό, το κατέχει μια και μόνο πολιτική δύναμη. Κοντολογίς, προβλήθηκε πως η σημερινή μορφή τής κυβερνώσας Αριστεράς, είναι η «καλή» και η «ηθική» πλευρά τής πολιτικής ζωής. (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δηλαδή…). Οι «άλλοι» είναι οι κακοί και τους λείπει το «ηθικό πλεονέκτημα». Τόσο απλά. Ωστόσο, αν απλώσουμε τη ματιά μας ακόμα και στο, κοινώς ομολογούμενο, πιο συμπαγές κόμμα, το ΚΚΕ, αρκεί να διαβάσουμε για την πορεία και τις φάσεις τής διαδρομής του, των πολιτικών του αρνήσεων και των εσωκομματικών του συγκρούσεων, πολλές εκ των οποίων είχαν να κάνουν με μοιραίες, για την χώρα και τα στελέχη του, ιστορικές επιλογές.

Το θέμα τής κινητοποίησης, για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, δείχνει πως ένας ολόκληρος κόσμος, δραστηριοποιείται και προβληματίζεται με βάση την πολιτική-κομματική κουλτούρα τής δεκαετίας τού ’80 και του ’90. Παλαιά ξινά σταφύλια; Ίσως, αλλά αυτόν τον κόσμο δεν τον πετάς. Είναι ο ίδιος κόσμος που συμμετείχε στην μεταπολιτευτική περίοδο αναζωογόνησης και ανασυγκρότησης της χώρας. Είναι ο κόσμος που συμμετείχε στην ανοικοδόμηση με εθνικές οδούς και αυτοκινητιστικά δίκτυα, με σχολικά κτήρια, με νοσοκομεία, με ΚΕΠ, με αναστυλώσεις σε όλη τη χώρα, με ανοικοδομήσεις σε κτήρια, πλατείες, πνευματικά κέντρα, λιμάνια, προβλήτες, επιχειρήσεις… Μια μεγάλη εθνική προσπάθεια από την οποία απορρέουν τα καλά, αλλά και τα άσχημα μιας εποχής όπου το χρήμα, εκτός απ’ το ότι έβαλε σε δοκιμασία συνειδήσεις και συμπεριφορές, είναι γνωστό πως δεν ρέει πάντα και με τόσο καθαρό τρόπο…

Λοιπόν; Τι θα κάνουμε με αυτόν τον κόσμο της Κεντροαριστεράς που σήμερα προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του, μέσα σε ένα τόσο δυσοίωνο πολιτικά περιβάλλον; Θα τους διαγράψουμε δια παντός από τον πίνακα; Πώς θα αγνοήσουμε το σύνολο των ενεργειών ενός τόσο έντονου λαϊκού κινήματος των δεκαετιών ’70, ’80, ’90, έστω με τις μεγαλωμένες πλέον γενιές κατά, τουλάχιστον, 30 χρόνια; Με τις ευρωπαϊκές χώρες σε άλλες ισορροπίες, διάσταση και άλλη δυναμική; Ποιος θα ορίσει ποιος θα πρέπει να αδειάζει τη γωνιά στο πολιτικό αυτό μετερίζι, το οποίο προσπαθεί να μαζέψει τις χαμένες, προ πολλού, δυνάμεις του; Και, με όλο τον σεβασμό, επιτρέψτε μου να μπαίνω σε συγκρίσεις με άλλες παράλληλες πολιτικές ιστορίες. Ποιος πολιτικός σχηματισμός βγαίνει αλώβητος από μια παρόμοια μεταπολιτευτική πίεση; Ποιο θα μπορούσε να εκληφθεί ως ιδανικό πολιτικό σχήμα, που θα μπορούσε να σταθεί σε μια σοβαρή συζήτηση για τη λύση τού πολιτικού μας προβλήματος. Ποιο είναι το… υπέρτατο ον, από τα ως τώρα πολιτικά σχήματα, που είναι σε θέση να αποφανθεί για την τύχη ενός πολιτικού φορέα, ο οποίος πάει να δημιουργηθεί;

Πλήθος τα ερωτήματα. Η προσπάθεια της Κεντροαριστεράς είναι ήδη γεμάτη από θολές γραμμές, που δεν μας αφήνουν να έχουμε καθαρό τοπίο. Έτσι ήταν πάντα. Κάθε νέος πολιτικός φορέας θα αντιμετωπίσει την καχυποψία και την έλλειψη εμπιστοσύνης τού κόσμου, ιδιαίτερα όταν η χώρα βρίσκεται στη χειρότερη περίοδο πτώση τής δημιουργικής πολιτικής.
Τώρα, όλος αυτός ο κόσμος, στο πλαίσιο της νέας εποχής, θα πρέπει να κάνει το δυσκολότερο! Να δημιουργήσει ξανά πολιτική. Να μπει δηλαδή ξανά στη διαδικασία τής παραγωγής πολιτικής ατζέντας, με όλα αυτά τα νέα δεδομένα που παρουσιάζονται μπροστά μας και αναζητούν λύσεις. Αν είναι εύκολο ή δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτή η ανασύσταση της Κεντροαριστεράς από τις παλαιότερες, σχεδόν εν απραξία γενιές, ας το αφήσουμε στην κρίση σας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε