Σχολιάκι 460 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (22/3/2019) Sexbot

Το ‘χουμε γράψει πολλές φορές. Ζούμε σε εποχές κατά τις οποίες τ ί π ο τ α δεν μπορεί να μας ξαφνιάσει! Ό,τι κι αν διαβάσουμε, δούμε, ακούσουμε, μάθουμε, θα πρέπει να σταθούμε ήρεμοι και χαλαροί…
Κυριολεκτώ αναγνώστες μου διότι, στο άκουσμα και μόνο της… μηχανικής ερωτικής συντρόφισσας, θα πρέπει να επιδείξετε ψυχραιμία και να ελέγξετε τεστοστερόνη, καρδιακούς παλμούς και ενδεχομένως την πίεση… Δεν εμφανίστηκε τώρα, αλλά ομολογώ πως παρατήρησα όλο και περισσότερα δημοσιεύματα γύρω από το θέμα. Είμαστε ακόμα στην αρχή…
Όποιος – όποια θεωρεί πως αστειεύομαι κάνει μεγάλο λάθος και θα πρέπει να κατανοήσει πως η γυναίκα ή ο άντρας ρομπότ, αυτό το ανθρωπόμορφο τέλος πάντων κατασκεύασμα, το οποίο θα αντικαθιστά τον – την ερωτική παρτενέρ – σύντροφο, είναι πλέον στο ξεκίνημά του και ποιος ξέρει πώς θα εξελιχθεί σε έναν πολιτισμό που δεν παράγει μόνο ό,τι αναγκαίο και απαραίτητο για τον άνθρωπο· φτάσαμε πια στο σημείο να κατασκευάζονται ανδρείκελα ανδρών και γυναικών με στόχο να.. υποκαταστήσουν τα πραγματικά σώματα , τα οποία θα τα προγραμματίζεις να συμπεριφέρονται σύμφωνα με την ψυχολογική κατάσταση και τις σεξουαλικές ανάγκες του καθενός – καθεμιάς.
Εάν ερωτηθώ για την προοπτική μιας τέτοιας εξέλιξης και την επιρροή που θα ασκήσει στο κοινωνικό σύνολο θα αποφύγω να απαντήσω, γιατί αυτή η επερχόμενη βιομηχανική επέλαση εξυπηρέτησης του ατομικού – μοναχικού σεξ, θα μας δείξει (και θα μας διδάξει) μετά από μερικά χρόνια για το πόσο… κοινωφελής ανάγκη θα αποδειχθεί…

Προτείνω στους αυστηρούς συντηρητικούς, στους επικεφαλής τής Ιεράς Συνόδου, στα νεοφιλελεύθερα και ακροδεξιά πολιτικά σχήματα, σε κουρασμένους πολίτες της περιφέρειας και των μεγαλουπόλεων από την κενή ζωή τους, σε νοικοκυραίους και άλλες κοινωνικές συνομοταξίες σεμνότυφων, να μην βιαστούν να αντιδράσουν και να πάρουν θέση επί του σπουδαίου αυτού θέματος, γιατί κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εποχής. Οι καιροί θα αποδείξουν την ευρύτερη ή όχι αποδοχή των ρομπότ τού σεξ (ο όρος είναι sexbot) και εάν η σεξουαλική ικανοποίηση θα λάβει διαφορετική διάσταση από την τρέχουσα. Όλα θα κριθούν από την εμπειρία, η οποία θα μας δείξει τους δρόμους και τις κατευθύνσεις μιας τέτοιας ερωτικής δήθεν σχέσης που ακόμα βρίσκεται στο πρώτο στάδιο, δίχως προς το παρόν να έχουμε επίσημες μετρήσεις, όπως γίνεται συνήθως για πολλά καταναλωτικά προϊόντα…
Επαναλαμβάνω, πως είναι για τους περισσότερους από εμάς, πρωτόγνωρα όλα αυτά και είναι φυσικό να θεωρούμε πως, μια τέτοια ερωτική… συνεύρεση με ένα τέτοιο «ερωτικό» αντικείμενο, μοιάζει με απόλυτη φαντασίωση, αφού η επαφή με ένα μηχανικό σώμα, ένα τεράστιο, απτό κι ολοφάνερο δηλαδή ψ έ μ  α, οδηγεί τον χρήστη σε συναισθηματική αυταπάτη. Δεν λέω να  αποδεχθούμε άκριτα αυτή τη νέα πραγματικότητα, να μην αντιδράσουμε ή να μην αηδιάσουμε για την ανθρώπινη κατάντια.
Εάν όμως σκεφτούμε λογικά, τότε θα διαπιστώσουμε πως η κοινωνία μας, για διάφορους λόγους και αιτίες, αντιμετωπίζει πάντα αργότερα όλα όσα στραβά και ορθά συμβαίνουν στις ανεπτυγμένες οικονομικά κοινωνίες. Ακόμα και η… εξέλιξη από το sex με πλαστική κούκλα στο sexbot μας έρχεται καθυστερημένα, αλλά με βεβαιότητα πως η δική μας κοινωνία θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να σταθεί απέναντι στο γεγονός και να αναμετρηθεί με ένα τόσο θεμελιώδες θέμα όπως είναι η, κυριολεκτικά απρόσωπη, ερωτική πράξη με ένα μηχάνημα…

Η ερωτική στιγμή, η οποία εξακολουθεί να θεωρείται από τα πιο ιερά «προσωπικά δεδομένα», κινδυνεύει να χάσει μεγάλο μέρος από την ιερότητα και την μοναδικότητα των αισθήσεων, του συναισθήματος, της έλξης και του αισθησιασμού.
Εδώ τώρα, τα sexbot, όταν θα αναπτύξουν την παρουσία, τις δυνατότητες,  και την… φιλοσοφία τους, θα παίξουν έναν ρόλο υποκατάστασης σωμάτων και φυσικών υπάρξεων. Ερωτικές περιπτύξεις δίχως ερωτικό λόγο, χάδι, τρυφερότητα, αλληλοεκτίμηση, συντροφικότητα, πώς γίνεται; αναρωτιόμαστε οι περισσότεροι. Η τεχνολογία αντιπαρατάσσει την τελειοποίηση του ερωτικού προϊόντος με προγραμματισμό περίπου ανθρώπινων συμπεριφορών, ώστε τίποτα να μη λείψει από το ανδρείκελο του sexbot. Δηλαδή να επέλθει μια μηχανική ψευδαίσθηση σεξουαλικής ικανοποίησης ενός ανθρώπου (ανδρός – γυναικός) μέσα στην απόλυτη συναισθηματική μοναξιά… Φρίκη, θα έλεγα…

Διαβάζω: «Σύμφωνα με έρευνα του 2017, σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί πιστεύουν ότι η σεξουαλική επαφή με τα ρομπότ θα γίνει μια κοινή πρακτική μέσα σε 50 χρόνια.» Αυτή η εκτίμηση ίσως να ισχύει στην πέρα του Ατλαντικού χώρα τής μεγάλης ανάπτυξης των βιομηχανιών και του υλιστικού — καταναλωτικού — τρόπου ζωής. Μέσα στον ιστό αράχνης που έχει στήσει η πλεκτάνη τής υπερκαταναλωτικής κοινωνίας, θεωρώ πως είναι σχεδόν φυσική κατάσταση η αναζήτηση ερωτικών απολαύσεων και ηδονών με υ λ ι κ ό που θα αντικαθιστά το φυσικό και πρωταρχικό αντικείμενο του πόθου, με ένα δήθεν ανθρώπινο σώμα από άλλα υλικά. Ε, δεν είναι και το πιο ασήμαντο γεγονός ώστε να το… προσπεράσουμε απλώς ως ένα ακόμα βίτσιο από τα τόσα που κυκλοφορούν στην αγορά των sexshop.
Εδώ τώρα αλλάζει το όλο οικοδόμημα μιας αρχέγονης και κραταιάς, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, ανθρωπιστικής σχέσης χιλιάδων χρόνων πάνω στο σπουδαιότερο υπαρξιακό θέμα, που είναι η ερωτική πράξη κάθε ζώντος οργανισμού.
Και, μια που έφτασα σ’ αυτό το σημείο ας μπω στον πειρασμό να απαντήσω στο απλό (?) ερώτημα:
Τι είναι το sex;
Είναι αποτέλεσμα του έρωτα και της ηδονής που προκαλείται από το ερωτικό αγκάλιασμα, είναι η ανάγκη της σωματικής ανάγκης για απόλαυση, είναι το επιστέγασμα της ερωτικής έλξης, είναι η αναγκαία γενετήσια πράξη για την διαιώνιση του είδους, είναι η πράξη που συγκεντρώνει όλες τις αισθήσεις, τις ορμόνες, το αίμα, τους αδένες, τα αγγεία, τον οργανισμό και τον οργασμό… Είναι και πολλά ακόμα φανερά και απόκρυφα, υπόγεια, τα ενδότερα και τα αυστηρά προσωπικά, ψυχικά, ψυχοσωματικά, συναισθηματικά…

Τι να πω; Δεν μπορώ να προσδιορίσω περισσότερα στοιχεία. Αυτό που σκέφτομαι είναι πως η γενιά μου θα δυσκολευτεί πολύ να κατανοήσει πως όλο αυτό το… πακέτο που προανέφερα παύει να ισχύει με την περίπτωση του sexbot. Έτσι λοιπόν, το θέμα αφορά τους μεταγενέστερους, όπως επίσης θα πρέπει να σημειώσω πως η Μάρθα Κίσκιλα, στις 17/3/19 έγραψε στο tvxs πως «τα ρομπότ του σεξ θα γεμίσουν το κενό σε όσους είναι μόνοι ή θα μπορούσαν να βοηθήσουν αυτούς που δεν έχουν εμπειρία στο σεξ στην πρώτη τους σεξουαλική εμπειρία, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους πιλότους που χρησιμοποιούν τους εικονικούς προσομοιωτές πτήσης πριν πετάξουν ένα πραγματικό αεροπλάνο;»
Ναι, το θέμα εγείρει πολλά, πάρα πολλά θέματα που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα, η οποία έχει ως πρώτο πλάνο έναν προσομοιωτή μιας γυναίκας – ενός άνδρα— ένα έστω τεχνολογικό επίτευγμα που προορίζεται για ερωτικό αντικείμενο. Ένα ομοίωμα ανθρώπου το οποίο, υποθέτω, πως θα συμβάλει στη μεγέθυνση της μοναξιάς και της κατάθλιψης…

Νότης Μαυρουδής

 

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 459 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (19/3/2019) Κοινωνική – ενδοοικογενειακή βία.

Ενδοοικογενειακή ή κοινωνική βία;
Θα πρέπει να προσέχουμε ιδιαιτέρως όποτε σκεφτόμαστε αντιθετικά τα δυο αυτά θεμελιακά στοιχεία κι αυτό επειδή στην πραγματικότητα το ένα τροφοδοτεί το άλλο…
Στις σύγχρονες κοινωνίες όπου το αδιάκοπο και σκληρό κυνήγι τής επιβίωσης αποξενώνει τους ανθρώπους, ακόμα και μέσα στην ίδια τους την οικογένεια, όλο και περισσότερο στενεύει το πλαίσιο ανεμελιάς και αισιοδοξίας προκαλώντας αλλαγές στις κοινωνικές συμπεριφορές και στα ήθη. Στην ελληνική κοινωνία επιρροές από ήθη και αντιλήψεις Αγγλοσαξονικών χωρών, επέφεραν αλλαγές κυρίως ως προς την εξωτερική εικόνα μας. Να μην ξεχνάμε ότι οι χώρες που εξάγουν την παγκοσμιοποίηση με όλα τα συμπαρομαρτούντα έχουν εντελώς διαφορετική ιστορία, ενώ η ανάπτυξή τους διαφέρει από τη δική μας σε όλα τα επίπεδα: οικονομικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πνευματικά, εκπαιδευτικά…
Η οικονομική βελτίωση των περασμένων δεκαετιών— που αποδείχθηκε φούσκα— με την επίπλαστη εικόνα ανάπτυξης, δημιούργησε συμπεριφορές στην ελληνική κοινωνία οι οποίες στην ουσία οδήγησαν συμπολίτες μας να περιορίζονται στην οφθαλμαπάτη τού φαίνεσθαι, ενώ έχουν χάσει (ελπίζω όχι δια παντός) το είναι της ύπαρξης· η σύγχρονη Ελλάδα επηρεάστηκε (επηρεάζεται) σε μεγάλο βαθμό από την τότε— δυστυχώς και την σημερινή— επικρατούσα εικονική πραγματικότητα, η οποία ξεπηδά μέσα από τις ιλουστρασιόν σελίδες μοδάτων περιοδικών ή από τα όσα δείχνουν οι μικρές οθόνες κι όλο αυτό ονομάζεται «τηλεοπτική καθημερινότητα»… Υπερβάλλω; Θεωρώ πως η καθημερινή «τροφή» που παρέχει το μέσον, το οποίο συνεχώς αυξάνει την θέασή του στις κοινωνίες, μπορεί κάλλιστα να χειραγωγήσει λαούς και μάζες, κάτι που έχει ήδη επισυμβεί. Είναι γνωστά αυτά και παίζουν έναν ρόλο σπουδαίο στην συνολική διαπαιδαγωγική διαδικασία. Ασφαλώς και η TV δεν είναι η μόνη αιτία τής αλλαγής ηθών. Μια αμέτρητη σειρά αιτιών μπορούμε να παραθέσουμε (οικονομία, πολιτικοί σχηματισμοί, πάντα σε πρώτο πλάνο τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, φτώχια, ιστορική καταγωγή, ήθη, εξαρτήσεις, κατάρρευση του οικογενειακού ιστού, απουσία κοινωνικών οραμάτων και ιδεολογίας, ανασφάλεια για το μέλλον, κλπ) οι οποίες συμβάλλουν αποφασιστικά ώστε η βία να γίνεται καθημερινή έκφραση, να δημιουργούνται βίαιοι χαρακτήρες και, βεβαίως, παιχνίδια εξουσίας που οργιάζουν μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον…

Με δεδομένο πως η αυξανόμενη βία είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο των σύγχρονων κοινωνιών σε παγκόσμιο επίπεδο, με στυγερές εγκληματικές και ειδεχθείς πράξεις που προκαλούν ο φανατισμός, όπως και τα συμφέροντα — οικονομικά, πολιτικά—  εκείνων που ωθούν λαούς στην εξαθλίωση ή σε πολύχρονες συγκρούσεις, με τραγικές επιπτώσεις τον θάνατο και την προσφυγιά… Την ίδια ώρα, η άνοδος ακροδεξιών πολιτικών μορφωμάτων, ακόμα και ναζιστικών, συνεχίζεται απειλώντας να φθάσει, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και στην κυβερνητική εξουσία. Όλα αυτά οδηγούν φοβάμαι, προς την οδό της γενικευμένης κοινωνικής βίας, η οποία, επαναλαμβάνω, τροφοδοτεί αναγκαστικά και την οικογενειακή.
Φαίνεται πως τα κρούσματα της ενδοοικογενειακής βίας στην πατρίδα μας αυξάνουν συνεχώς, παρ’ όλη την κρατική μέριμνα που έχει στηθεί από το 1988. (Προτείνω, ειδικά στις γυναίκες, να πληροφορηθούν περί αυτών των θεμάτων στη διεύθυνση:  http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=2030&Itemid=421&lang )

Μια ματιά στον κόσμο αρκεί για να αντιληφθούμε πως περιτριγυριζόμαστε από καθημερινά – πυκνά γεγονότα βίας, με τα οποία «συμφιλιωνόμαστε» και εξοικειωνόμαστε όλο και περισσότερο. Αυτή η… συμφιλίωση-παραμόρφωση έχει δώσει «χώρο», πέρα από τους… σπαρασσόμενους γονείς, ακόμα και στα παιδιά, τα οποία όταν υφίστανται την βία από τον πατέρα ή τη μάνα (ή και από τους δυο) στη συνέχεια, συνήθως, εκτρέπονται σε δρόμους και ατραπούς ανεξέλεγκτους…
Η ενδοοικογενειακή βία είναι μια μεγάλη διαιωνιζόμενη πληγή μέσα στον κοινωνικό ιστό, που καταστρέφει ψυχές και σώματα επειδή ανώριμοι άνθρωποι θεώρησαν την συναισθηματική σύζευξη και την τεκνοποίηση μια απλή υπόθεση. Με επιπόλαιους γάμους και συμβιώσεις, που δεν μπόρεσαν να γεφυρώσουν το χάσμα της διαφορετικότητας χαρακτήρων, κουλτούρας ή ακόμα και οικονομικών συμφερόντων, ξέσπασαν άγρια και απερίσκεπτα, μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης βίας.
Η οικογενειακή βία ασφαλώς δεν έχει αίτια μόνο τα όσα προανέφερα. Το οξύ αυτό πρόβλημα είναι δαιδαλώδες και σύνθετο· γι’ αυτό ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι θα μπορούσαν να εξηγήσουν περισσότερο και καλύτερα τις αιτίες. Ωστόσο, τα κρούσματα επί του θέματος, μάς φανερώνουν πολλά αυτονόητα στοιχεία, τόσο ώστε να μπορούμε να έχουμε και μείς άποψη. Έχω βρεθεί μπροστά σε παρόμοια κρούσματα με ζευγάρια που η ζωή και οι δυσκολίες τούς μετασχημάτισαν από ερωτικό ζευγάρι σε… προαιώνιους εχθρούς, αντιπάλους, διεκδικητές μιας οικογενειακής εξουσίας, καταπατώντας έτσι συναισθήματα, κοινά όνειρα, θεωρίες, ιδεολογίες και ηθικές στάσεις με θύματα, εκτός από τον σύντροφο της ζωής τους, δυστυχώς ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά…

Πολύ σκληρά πράγματα! Η πυκνότητα των καθημερινών επεισοδίων ενδοοικογενειακής βίας, παρ’ όλη την κρατική μέριμνα και προστασία που εξαγγέλλεται από επίσημα χείλη και δημόσιους φορείς, παρ’ όλη την τηλεοπτική διαφημιστική παρότρυνση προστασίας στα θύματα βίας, με τηλέφωνα άμεσης ανάγκης και άλλη σχετική πληροφόρηση, αυτά επιμένουν και απλώνονται στην κοινωνία μας με ταχύτητα… Όπως φαίνεται, τα θύματα συνεχίζουν να φοβούνται να επικοινωνήσουν και να καταγγείλουν και αυτό είναι ένα σημείο που, μπορεί στους απέξω να είναι δύσκολο να εξηγηθεί, αλλά η ενοχοποίηση που αισθάνονται και η ψυχική κατάθλιψη του θύματος είναι ζητήματα που δεν αντιμετωπίζονται εύκολα. Θέλουν μεγάλη και ποικιλόμορφη στήριξη. Είναι συχνό το φαινόμενο ένα μέλος τής οικογένειας που υφίσταται βία να υποτάσσεται σ’ αυτή την… συνήθη καθημερινότητα από τον αφέντη- θύτη. Υποθέτω πως προσαρμόζονται σε έναν τέτοιο «τρόπο» ζωής, θεωρώντας πως έτσι είναι η μοίρα τους· παραχωρούν το… δικαίωμα στην γονική ή συντροφική βία, όπως τον παλαιότερο καιρό ήταν «νόμιμο» το δικαίωμα της βίας από τον δάσκαλο μέσα στο Σχολείο και άλλα σκληρά συστήματα χειραγώγησης, τα οποία οδηγούν τον περισσότερο κόσμο στην υποταγή και στην υπάκουη προσαρμογή σε ένα σύστημα αξιών το οποίο επιβάλλεται αθόρυβα και βασανιστικά, επί των λαϊκών (;) στρωμάτων ως επί τω πλείστον.
Όλη αυτή η κοινωνική πληγή τής ενδοοικογενειακής βίας, αγγίζει και απειλεί σαν βόμβα την υπόλοιπη κοινωνία. Ποιος ξέρει; ίσως στο απώτερο μέλλον, όταν ο κόσμος… συνετιστεί και εκπαιδευτεί κατάλληλα, όταν η παγκόσμια συνείδηση κατανοήσει πως η βία, στις διάφορες μορφές της, είναι επιβλαβής για την ψυχή και το σώμα, όταν όλα θα τακτοποιηθούν και η παγκόσμια… ειρήνη θα λάμψει, ίσως τότε, να το συζητήσουμε σε νέες βάσεις…
Εγώ είμαι πρόθυμος να περιμένω.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 458 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (14/3/2019) «Παραδημοσιογραφία» και ζόφος…

Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία εμφανίζονται ρυπαρά πρωτοσέλιδα από τον βόρβορο της παραδημοσιογραφίας, που μοιάζει να  «προστατεύεται» από την περίεργη σιωπή των εισαγγελέων, οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζονται λαλίστατοι, αλλά και κάθε άλλης δημόσιας αρχής. Το πρόσφατο πρωτοσέλιδο της φαιοκίτρινης φυλλάδας «Μακελειό», μας δείχνει, για άλλη μια φορά, πως η δημοκρατία μας έχει αποκτήσει βαθύτατες ρωγμές που ίσως πλέον να μην θεραπεύονται, αφού συνεχίζουν να υπάρχουν, στην πιάτσα τού κιτρινισμού και της φασιστοειδούς τακτικής, στελέχη της μαύρης ταξιαρχίας  που προκαλούν καθημερινά την εν υπνώσει(;) ελληνική κοινωνία, επιδεικνύοντας ό,τι πιο φρικιαστικό και σκοτεινό μπορεί να φανταστεί ο αρρωστημένος εγκέφαλός τους…
Στην περίπτωση, η αναφορά στον προκλητικό και ασύδοτο Στέφανο Χίο ο οποίος έχει στήσει με τέτοιο τρόπο την εφημερίδα και τους τηλεοπτικούς σχολιασμούς του (τους χαιρετισμούς μου στο ΕΣΡ…) για να προκαλεί ασύστολα και ελεύθερα, θαρρείς και έχει κονέ με την δικαστική εξουσία, που τον αφήνει(;) να «στοχεύει» την δημοκρατία, τους θεσμούς, δημόσια πρόσωπα, κόμματα, ιδέες και πάσης φύσεως άλλους στόχους. Ναι, συμφωνώ πως δεν είναι ο μόνος, αλλά είναι ο πιο θρασύς, αθυρόστομος και επικίνδυνος για τη δημόσια… πνευματική υγεία· και, επιπλέον, είναι «παλιά καραβάνα» στα παιχνίδια της φασίζουσας χειραγώγησης.

Διαβάζω πως«η υφυπουργός Εσωτερικών, Μαρίνα Χρυσοβελώνη με αφορμή το σχετικό πρωτοσέλιδο, προκειμένου, όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση από το γραφείο Τύπου τής υφυπουργού, «να συνομιλήσουν με θέμα τους κινδύνους που επισύρει για την ελληνική κοινωνία, η διακίνηση ακραίων και χυδαίων στερεοτύπων που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις».
Άξιο απορίας είναι το ραντεβού που κλείστηκε για… συζήτηση. Περίμενα πως η περίπτωση είναι για αυτόφωρο, συλλήψεις και αυστηρές, παραδειγματικές, τιμωρίες σύμφωνα με το νόμο. Τολμήστε το λοιπόν εσείς που κατέχετε εξουσία. Εάν υπάρχει κενό στους νόμους, νομοθετείστε! Δεν προτείνω να παίξετε τον ρόλο του δικαστή, αλλά εάν η εξουσία όντως χρονοτριβεί και ολιγωρεί μαζί με τη δικαιοσύνη, τότε συμμετέχει και αυτή στα στραβά και τα ανάποδα που αφορούν αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο τής παραδημοσιογραφίας…
Η κάθε κυβέρνηση ψηφίζεται για να προστατεύει ολόκληρο το δημοκρατικό σύστημα, όπως και να διορθώνει τις στρεβλώσεις οι οποίες απειλούν τη λειτουργία του κράτους και της δημοκρατίας. Οφείλει να περιορίζει όλους όσοι συμβάλλουν με τις ενέργειες και τις συμπεριφορές τους στην δυσλειτουργία τής δημοκρατίας.

Η περίπτωση του Μακελειού είναι χαρακτηριστική· δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση και είναι γνωστή η βρόμα και το είδος των εκπομπών και των δημοσιευμάτων που μολύνουν και προσβάλλουν το δημοσιογραφικό τοπίο…
Δεν υποστηρίζω πως δεν υπάρχει κοινό. Εξ’ άλλου γι’ αυτό είναι επικίνδυνος ο συγκεκριμένος. Διότι τα όσα εμπρηστικά γράφει και λέει βρίσκουν ανταπόκριση σε χιλιάδες συμπολίτες μας, οι οποίοι αγοράζουν την συγκεκριμένη φυλλάδα ακριβώς επειδή ενισχύει τα κατώτατα ένστικτά μας. Μεγάλα τα γιατί και τα διότι αυτής της κοινωνικής διάστασης που δεν μπορούν να ερευνηθούν και να αναλυθούν σε αυτό το κείμενο… Ο λαϊκισμός γοητεύει μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας και διαθέτει μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων. Αυτός ο λαός, ο… σοφός, ο… Μέγας, με την ψήφο και την ιδιόμορφη συμπαράστασή του, έχει δημιουργήσει πολυάριθμες ομάδες πολιτών που κοιτάζουν προς την άκρα δεξιά, την φασιστική (βλέπε ΧΑ), αλλά και άλλα αλλοπρόσαλλα, ρηχά περιεχομένου, πολιτικά μορφώματα, τα οποία φλερτάρουν με την επιτυχία εισόδου τους στη Βουλή των Ελλήνων!!!
Είναι αυτονόητο. Τέτοια κυκλώματα υπακούουν σε σκοτεινά λόμπι και σε παρακρατικές δράσεις. Μια δημοκρατία δεν μπορεί να έχει γερά πόδια όταν επιτρέπει σε υπόγειες και σκοτεινές δυνάμεις να συμπεριφέρονται δίχως καμία ανησυχία απέναντι στους νόμους…
Είναι ανησυχητικό και επικίνδυνο το φαινόμενο γιατί μολύνουν και δηλητηριάζουν πολιτικά και ασφαλώς πολιτισμικά, ολόκληρο το εύρος των κανόνων της καθημερινότητας. Δεν είναι πλέον ο καιρός που θα αναφερθούμε στο «αυγό του φιδιού» γιατί κάτι τέτοιο έχει προ καιρού επωασθεί και μάλιστα με λαϊκή υποστήριξη όπως όλα δείχνουν. Γιαυτό και η έντονη αντίδραση όπως και το αίτημα για αυστηρή τήρηση των νόμων. Έτσι, η πάταξη τής όποιας κίνησης υποσκάπτει τη δημοκρατία, να είναι αναγκαία και επιπλέον πατριωτική.

Ντρέπομαι, ως πολίτης και συμμέτοχος ενός πολιτιστικού σύμπαντος, να βλέπω τίτλους, φωτογραφίες, «ειδήσεις» και «πληροφορίες» με σεξιστικούς υπαινιγμούς, ή πλημμυρισμένα από τα νερά τού ρατσισμού και του άκρατου λαϊκισμού σε περιοδικά, εφημερίδες, προσφορές, με ουσιαστικό αποτέλεσμα την ηθική κατάπτωση του Τύπου.. Μπροστά στα μάτια όλων! Σε πολίτες που- αλλοίμονο- συνήθισαν μια  τέτοια θέα αρρωστημένων σελίδων, μιας ασυνήθιστης εξοικείωσης στο φτηνό, στο λούμπεν, στο ευτελές, στο γελοίο, στο κιτς…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 457 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (9/3/2019) Γιουροβίζιον ’19. Ουφφφ…

Κάθε χρόνο, με την ευκαιρία της προετοιμασίας της ελληνικής συμμετοχής στον θεσμό τής Γιουροβίζιον, δεν μπορώ να αδιαφορήσω και να αφήσω ασχολίαστη αυτή την εθνική… εμμονή, να συμμετέχει δηλαδή η χώρα μας σε έναν διαγωνισμό ο οποίος στην πραγματικότητα αγνοεί και  υποτιμά τη μορφή και την οντότητα του ελληνικού τραγουδιού, δηλώνοντας, μέσω των μουσικών εξαμβλωμάτων με τα οποία συμμετέχει (εδώ και πολλά χρόνια), ως ξένο σώμα! Επανειλημμένως έχω υποστηρίξει την έξοδό μας από τον θεσμό για συγκεκριμένους λόγους. Εμμένω στην άποψη πως, το πλαίσιο αισθητικής που είναι δεδομένο σε αυτόν τον διαγωνισμό, δεν συνάδει με το κλίμα και την αισθητική τού τραγουδιού μας, εκτός εάν θεωρήσουμε ως χαρακτηριστικό ελληνικό τραγούδι τα τόσα ευτελή τραγουδάκια της ελληνικής καταναλωτικής αγοράς, με την ρηχότητα, τις αντιπνευματικές και ελαφρότατες αισθητικές, που τα χαρακτηρίζουν τόσο στο στιχουργικό, όσο και στο μουσικό τους επίπεδο.
Για να γίνω πιο σαφής, επιμένω πως το ελληνικό τραγούδι δεν το τιμάει η συνύπαρξη με τα σχεδόν ομοιόμορφα τραγούδια άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αντιθέτως, η μορφή, το περιεχόμενο, η γλώσσα, καθώς και άλλα πολλά διαγωνιστικά  στοιχεία, συμβάλουν στην απόλυτη εξαφάνιση του ελληνικού χαρακτήρα τού τραγουδιού· δηλαδή για να συμμετάσχουμε, θα πρέπει να φοράμε μια παραπλανητική και κακής ποιότητας μάσκα. Να αλλάξουμε ριζικά την όποια μουσική μας ταυτότητα…

Για την ιστορία, να αναφέρω πως στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο πλαίσιο παρουσίασης του νέου προγράμματος της ΕΡΤ η Κατερίνα Ντούσκα παρουσίασε το «Better Love» με το οποίο θα πάρει μέρος στον 64ο Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Μουσικής Eurovision 2019 που θα διεξαχθεί στο Τελ Αβίβ από τις 14 έως και τις 19 Μαΐου.
Η νέα για μας τραγουδίστρια είναι συμπαθής παρουσία και παρουσίασε το video clip του τραγουδιού της (συνδημιουργοί ο Leon of Athens και ο David Sneddon.) Δείτε ΕΔΩ το βίντεο του τραγουδιού. Όπως διάβασα, «πρόκειται για ένα mid tempo power pop song, με πολύ σύγχρονη παραγωγή που όμως στέκεται και σε ακουστική εκδοχή, με ένα όργανο, γιατί είναι πολύ μελωδικό.»
Είναι αλήθεια πως ο… προσδιορισμός του είδους με μπέρδεψε ολίγον σκεπτόμενος πάλι τη σχέση που μπορεί να έχουν αυτές οι έννοιες με τα εθνικά μουσικά μας χαρακτηριστικά…  Και επειδή δεν θα ήθελα να πέσω… θύμα τής εποχής όπου λέξεις όπως «εθνικά», «πατριωτικά», «τοπικά» κλπ έχουν προ καιρού χαρακτηρίσει ιδεολογικές και συγκεχυμένες έννοιες μιας αφόρητης πατριδοκαπηλίας κι ενός πάντα επικίνδυνου εθνικισμού, σπεύδω να δηλώσω πως εξακολουθώ να είμαι αθεράπευτος εραστής της μουσικής μας ρίζας, της βυζαντινής υμνολογίας, του δημοτικού μας τραγουδιού, του ρεμπέτικου, των πολύχρωμων ασμάτων από τα παράλια της  Μικράς Ασίας, πολλών λαϊκών συνθετών, των αστών Αττίκ, Γιαννίδη, Σουγιούλ, Σακελλαρίδη κ.α., των μεταπολεμικών ρευμάτων (Χατζιδάκις-Θεοδωράκης, νεότεροι ομογάλακτοι, αλλά και των τραγουδοποιών του ’80 και ’90 που προχώρησαν στις πολύμορφες μπαλάντες τους). Μια αλυσίδα χρόνου, ουσιαστικού μουσικού και γλωσσικού περιεχομένου, που έμελλε να είναι ο κορμός της ταυτότητας του ελληνικού τραγουδιού.
Κάθε χρόνο, η ΕΡΤ κάνει ένα μουσικό λάθος — εθνικής σημασίας— στέλνοντας ακατάλληλα «ελληνικά» τραγούδια που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτόν τον «κορμό» . Η ΕΡΤ αυταπατάται όταν αναφέρεται σε «ελληνική συμμετοχή». Από τη γλώσσα, τις εικόνες, έως την μουσική σύνθεση, το ελληνικό πνεύμα είναι παντελώς α ν ύ π α ρ κ τ ο! Λυπάμαι αφάνταστα που τα μουσικά σωματεία μαζί με το ΥΠΠΟ, σ ι ω π ο ύ ν κάθε χρόνο, αφήνοντας την ακαταλληλότητα να πρυτανεύει σταθερά σε ένα τόσο λαοφιλές τηλεοπτικό γεγονός, στο οποίο στρέφουν τα μάτια εκατομμύρια ευρωπαίοι και Έλληνες τηλεθεατές…

Γνωρίζω πως εναντιώνομαι σε ένα τεράστιο ανθρώπινο λαϊκό ρεύμα, το οποίο προγραμματίζει να ανεμίσει σημαίες και λάβαρα όταν θα γίνει ο τελικός. Ξέρω πως θα υπάρχει και η σχετική αγωνία για τα δωδεκάρια που θα…  δικαιούται η χώρα μας. Όλα αυτά που… ελπίζουμε πως θα γίνουν για να κυματίσει κι εδώ (!) η… γαλανόλευκος! Με ένα τραγούδι το οποίο ουσιαστικά δεν είναι παρά πιστό αντίγραφο μιας άλλης κουλτούρας, έκφραση μιας άλλης γλώσσας, μιας άλλης μελωδικής αντίληψης, που δημιουργήθηκε για άλλο ακροατήριο και για διαφορετικές ανάγκες θέασης.
Ας προσγειωθούμε όμως στην πραγματικότητα· η ΕΡΤ θα πρέπει να υπερασπιστεί το ελληνικό τραγούδι και να αποχωρήσει από τον θεσμό. Και, αν αυτό έχει επιπτώσεις, ας θυσιαστεί… Έτσι θα αποδείξει πως η συμπαράστασή της, στο δημιουργικό πνεύμα τής δικής μας μουσικής εποχής, είναι ειλικρινής απέναντι στους Έλληνες τραγουδοποιούς και συνθέτες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος… Κυρίως όμως απέναντι στους τηλεθεατές της.
Όλα τα άλλα τα θεωρώ, υπεκφυγές…

Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 456 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (3/3/2019) Τα προσωπικά του καθενός

«Δεν παρεμβαίνω στα προσωπικά του καθενός»· μια συνηθισμένη φράση που χρησιμοποιείται συχνά. Τώρα τελευταία την ακούω συχνότερα με την ευκαιρία της περίπτωσης πρώην βουλευτή της ΝΔ για τον οποίο έχει βγει πρωτόδικα καταδικαστική απόφαση για παιδεραστία! Έτσι, οι λέξεις «προσωπικά» και «καθενός» απορρίπτονται διότι η παιδεραστία δεν είναι «προσωπική» αλλά κυρίως  αφορά — δυστυχώς —το παιδί θύμα· βεβαίως το «του καθενός» απορρίπτεται κι αυτό, αφού αυτός «ο καθένας» υπήρξε πρώην βουλευτής και… σύμβουλος —όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε στην απολογία του —του προέδρου της ΝΔ!
Μια υπόθεση η οποία έχει απλωθεί και στο διαδίκτυο με ποικίλα σχόλια σε αυτές τις περιπτώσεις που έχουν υποβαθμίσει το γεγονός από σοβαρότατο, σε κουτσομπολιό τής κλειδαρότρυπας… Επί πλέον, μόνο και μόνο το γεγονός της ιδιότητας του πολιτικού προσώπου, επί χρόνια επιτελικού στελέχους τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθιστά το θέμα ΚΑΙ πολιτικό.

Ας ξεκινήσω ευθύς αμέσως και δίχως περιστροφές να δηλώσω ντροπή και δέος μπροστά σε τέτοια γεγονότα που υποβιβάζουν και προσβάλουν την όποια ουμανιστική συνείδηση διαθέτει η κοινωνία μας, καθώς και την κοινωνική ηθική απέναντι στα απροστάτευτα και αδύναμα άτομα, που είναι πάντα τα παιδιά και η δεδομένη αθωότητά τους. Αυτονόητα πράγματα που δεν χρειάζονται περισσότερη ανάλυση.
Η παιδεραστία είναι μια από τις βιαιότερες, χαίνουσες πληγές του σύγχρονου…  κοινωνικού μοντέλου και αποτέλεσμα πολιτιστικής ένδειας, έλλειψης οικογενειακού ιστού για το θύμα, εξουσιαστικού ρόλου του θύτη, πνευματικής εγκατάλειψης, οικονομικής εξαθλίωσης, ανατροπής ρόλων, τέλος, προσθέστε και άλλες πολλές αιτίες, μα, πάνω απ’ όλα μην ξεχνάμε τον ρόλο των πολιτικών σκοπιμοτήτων που μετατοπίζουν την σημασία τού θέματος και μετατρέπουν ένα τόσο τραγικό γεγονός (την παιδεραστία) σε «προσωπικά δεδομένα» του βιαστή!!!

Μπα; Από πότε ο θύτης, ο βιαστής, όταν αποδεικνύεται η ενοχή του —έστω πρωτόδικα—  προστατεύεται από το νόμο περί προσωπικών δεδομένων; Όταν καταπατά κάθε ηθικό δικαίωμα ύπαρξης ενός ανηλίκου, θύμα επιπλέον κυκλώματος σωματεμπορίας, πώς είναι δυνατόν να καλύπτεται από έναν τέτοιον νόμο; Δηλώνω άγνοια του νομικού συστήματος και παίρνω αυτή την θέση για τους παιδεραστές με το ένστικτο που μου έχει απομείνει, γι’ αυτό και συμπαρίσταμαι σε κάθε αδύναμο και στηλιτεύω τον εξουσιαστή, ο οποίος προβαίνει σε μια τόσο αποτρόπαιη πράξη.
Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί και ειπωθεί πάνω στο θέμα αυτό. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τα γεγονότα που εμπλέκουν τον πρώην βουλευτή, έχουν εξοργιστεί, πέρα από το… περίεργο γεγονός πως κάποιες κεντρικές εφημερίδες παραλείψαν την είδηση της καταδίκης, ίσως επειδή την ζύγισαν ως… ασήμαντη(;)!
Γεγονός είναι πως το θέμα έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης από την μια με υποστηρικτές του βιαστή (!!) και από την άλλη κατήγορους αυτής της πράξης· Η τακτική της ΝΔ αποδείχτηκε σκοτεινή και α π α ρ ά δ ε κ τ η. Όπως και η συμπεριφορά των ΜΜΕ, τα οποία για άλλη μια φορά επέδειξαν την ηθική και πολιτική τύφλωσή τους και όχι μόνο…
Ναι, ναι, το ξέρω, βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και όλα είναι θεμιτά, αλλά τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: να θεωρήσουμε θεμιτή και την απόκρυψη – κάλυψη στην παιδεραστία; Δεν υπάρχουν όρια και κόκκινες γραμμές πουθενά; Να καταργηθεί κάθε ηθικός κανόνας, απέναντι σε όλα; Υπάρχουν πρόσωπα που προστατεύονται «ιδιαιτέρως» παρά τις δικαστικές αποφάσεις; Εν πάση περιπτώσει, η περίπτωση του βιαστή πρώην βουλευτή, υπάγεται μέσα στην στοιχειώδη κοινωνική ηθική και κινδυνεύει να διαστρεβλωθεί και να στείλει λάθος μηνύματα προς την κοινωνία.

Θα παρατηρήσατε αναγνώστες μου πως αποφεύγω να γράψω το όνομα του θύτη. Διότι το θέμα μας δεν είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά η συγκεκριμένη πράξη από ένα στέλεχος του κομματικού σωλήνα της ΝΔ. Δεν έχω διάθεση πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά το θέμα, έτσι όπως εξελίσσεται, με αναγκάζει να εκδηλώνω πιο συγκεκριμένες διαπιστώσεις γύρω απ’ αυτό. Δεν έχει να κάνει με πολιτικές και κομματικές τοποθετήσεις, αλλά με στοιχειώδεις κανόνες ηθικής απέναντι σε ανήλικα και απροστάτευτα παιδιά.

Νότης Μαυρουδής

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 455 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (28/2/2019) Μνήμες, νοσταλγίες, αναμνήσεις ονειροπολήσεις…

Το άλγος του Νόστου μάς αφορά όλες και όλους, ακόμα κι αν δεν απουσιάζουμε από την γενέθλια γη· αφορά δε ιδιαιτέρως μεσήλικες και νεότερους ενήλικες, οι οποίοι εμμένουν βασανιστικά, έως και ψυχοφθόρα, να επιθυμούν την επιστροφή σε παλαιότερες εποχές που σημάδεψαν τον προσωπικό τους χρόνο…
Τους συμπονώ τέτοιους νοσταλγούς και σε περιπτώσεις τούς συμπαραστέκομαι, γιατί κι εγώ, πολλές φορές, ταξιδεύω στον δικό μου παρελθόντα χρόνο, ιδιαίτερα όταν αυτός περιέχει ισχυρές μνήμες. Πολλές φορές οι μνήμες, οι νοσταλγίες, οι ονειροπολήσεις, οι αναμνήσεις, μπερδεύονται μεταξύ τους και δεν είναι εύκολο να τις διαχωρίσεις.
Θυμάμαι τη μητέρα μου που δάκρυζε από συγκίνηση στη θύμηση της Σαμψούντας των παραλίων του Πόντου, τη γενέθλια πόλη της· παρ’ όλο το σοκ της εξόντωσης και των διωγμών του 1922 συχνά ανέτρεχε στο παρελθόν… Το ίδιο και ο πατέρας για το Σοχούμι τής Γεωργίας, που αναγκάστηκε να αφήσει μετά τις σταλινικές διώξεις και το ακόλουθο ξερίζωμα των Ελλήνων. Τον συνόδευσαν σε ολόκληρη τη ζωή του αυτές οι τραυματικές εμπειρίες τής διαδρομής και της νεότητάς του.
Η νοσταλγία εξάλλου μπορεί ενίοτε να γεννήσει ένα συναίσθημα χαρμολύπης που ορίζει αν επιθυμείς τελικά να ξαναζήσεις τις στιγμές εκείνες ή να απωθήσεις κάποιες από τις τραυματικές σου μνήμες… Συναντώ ακόμα —ελάχιστους πια— υπέργηρους που έχουν χαραγμένο στο χέρι τους εκείνο τον καταραμένο αριθμό κρατουμένου στα κρεματόρια της χιτλερικής Γερμανίας! Πώς να αντέξει κανείς τέτοιες μνήμες; Τι να νοσταλγήσει; Η νοσταλγία δεν είναι πάντα η σφοδρή λαχτάρα και η αναζήτηση της επιστροφής στην πατρίδα, αλλά μπορεί κάποιος να νοσταλγεί μια εσώτερη πατρίδα, την παιδική του ηλικία ή αναμνήσεις από το παρελθόν όπου το παλαιό, ως σύνολο, φαντάζει ωραιότερο επειδή όντως ήταν διαφορετικό ή πιθανότατα γιατί ο χρόνος της μνήμης στρογγύλεψε τις οξείες γωνίες και τις συναισθηματικές οδύνες· φράσεις «όπως παλιά», «ήταν ένας κόσμος καλύτερος», «δικαιότερος» από τον σημερινό που «είναι άδικος», «ανισόρροπος», «απειλητικός», «απολίτιστος» κλπ. Ανεξέλεγκτες πολλές φορές φορτίσεις συναισθημάτων που προκαλούν νοσταλγικές στιγμές, ακόμα και σε εποχές άγριου εμφυλίου πολέμου, που δημιουργούσαν ένα τόσο ζοφερό και σκοτεινό τοπίο που σε έσπρωχνε να… αναζητάς τη μνήμη πιο ανώδυνων εποχών…
Σήμερα, υπάρχουν παντός είδους «νοσταλγοί», πολλές φορές αψυχολόγητοι και χωρίς ερείσματα, που έχουν ως στόχο τη φθορά του δημοκρατικού πολιτεύματος και τον κατακερματισμό τού κοινωνικού ιστού. Αναφέρομαι βέβαια στους νοσταλγούς τού χιτλερισμού και του ναζισμού, που χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με την φυλετική τους καταγωγή, καθώς και άλλων οπισθοδρομικών, απάνθρωπων καθεστώτων, που προσπαθούν να προκαλέσουν ιστορικά και πολιτικά πισωγυρίσματα, τα οποία έχουν ως βασικό ιδεολογικό σκοπό τους την καταστροφή των σύγχρονων επιτευγμάτων του παγκόσμιου πολιτικού και πολιτιστικού γίγνεσθαι.
Η διόγκωση των ακροδεξιών ρευμάτων σε κάθε γεωγραφική περιοχή έχει τις αιτίες της· τις γνωρίζουμε, τις συζητάμε, τις γράφουμε, τις γνωστοποιούμε, τις πολεμούμε, αλλά η διαδρομή τους προς την εξουσία, περνάει σίγουρα από την κατάργηση των δημοκρατικών – πολιτιστικών κατακτήσεων, και θα πρέπει να κινητοποιηθούμε πριν αυτή η διαδικασία μετατραπεί σε πολιτικοκοινωνικό μονόδρομο και σε γεγονός που θα είναι οδυνηρό και καταστροφικό. Όλη αυτή η απειλούμενη εκτροπή εκπορεύεται από τέτοιους «νοσταλγούς», οι οποίοι, κυρίως λόγω του χαμηλότατου πνευματικού τους υπόβαθρου, της πνευματικής διαστροφής και της άγνοιας που τους θρέφει, «νοσταλγούν» κάτι που δεν βίωσαν και βέβαια δεν διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία για να επεξεργαστούν και να κατανοήσουν τις συνέπειες ενός τέτοιου πισωγυρίσματος των κοινωνιών…

Τέτοιες μαύρες «νοσταλγίες» μόνο καταστροφικά αποτελέσματα μπορεί να έχουν, γι’ αυτό τον λόγο ακόμα και αυτό το… αθώο ανθρώπινο συναίσθημα μπαίνει στο στόχαστρο της προσοχής. Θα αναρωτηθούμε: Τι νοσταλγείς; Πού θα ήθελες να σταματήσεις τον χρόνο, έστω νοητά;
Τα πάντα έχουν να κάνουν με ανθρωποκεντρικές σκέψεις. Ο νόστος είναι η επιστροφή στην πατρίδα, αλλά για πολλούς αυτή η έντονη επιθυμία κατέληξε, μέσα από το πέρασμα του χρόνου, σε επιστροφή προς ένα εφιαλτικό παρελθόν!
Μια ατόφια, ανάγλυφη ερμηνεία της λέξης τη συναντάει κανείς στα πολυπληθή προσφυγικά ρεύματα προς τη χώρα μας, αλλά και προς άλλες πολλές χώρες. Άνθρωποι ξεριζωμένοι από τις γενέτειρες χώρες τους λόγω πολέμων και φτώχιας, ένα από τα χειρότερα βάσανά τους είναι το μυαλό που επιθυμεί την επιστροφή… Αυτό το συναίσθημα δεν αντικαθίσταται εύκολα, πληγώνει καθημερινά και δεν… θεραπεύεται ποτέ.

Πολλές φορές, μου δίνονται ευκαιρίες να αναφέρομαι στη μουσική μου καταγωγή. Η δεκαετία τού ’60 ήταν η χρονική στιγμή που άρχισα να ξεδιπλώνω τις μουσικές μου δράσεις, υπό το κλίμα και το πνεύμα μιας «χρυσής» περιόδου όπου όλα θαρρείς συντελούσαν στην ανάπτυξη των τεχνών! Κοινωνικά κινήματα, μεγάλες μορφές ποιητών, συγγραφέων, συνθετών, μαέστρων, εικαστικών, ιδεολογιών, οραμάτων. Μια διεθνής πολιτιστική και ιδεολογική «εξέγερση» έτρεφε τα πνευματικά κινήματα σε κάθε χώρα. Δεν ισχυρίζομαι πως ήταν ιδανική περίοδος. Αντιθέτως, οι δυσκολίες υπήρχαν, ιδιαιτέρως σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο και σε ελευθερίες, αλλά η άνθιση των τεχνών και στη χώρα μας, προμήνυε πνευματική ανάπτυξη. Τα πράγματα βέβαια, στην χώρα μας, δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με τα προμηνύματα. Άφησαν όμως τα σημάδια τους. Λίγο είναι αυτό;
Εκ των πραγμάτων, πολλές από τις αναφορές μου πηγάζουν από εκείνη τη δεκαετία· όχι για να επιστρέψω, αλλά για να την χρησιμοποιήσω ως χρήσιμο παράδειγμα διαμόρφωσης σκέψης…
Νοσταλγός του ’60 δεν σημαίνει πως εγκλωβίζω τα ενδιαφέροντά μου σε ένα μόνο θέμα. Πλήθος από γεγονότα πάσης φύσεως, αναδεικνύουν την ανάγκη λεπτομερούς μελέτης της εποχής και όχι μόνο, για να κατανοήσουμε πως η νοσταλγία μπορεί να είναι και θεραπευτική όταν «επιστρέφουμε» σε γόνιμες μνήμες.
Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 454 (Μετά πάσης ειλικρινείας…) (19/2/2019) Στρατηγοί και διαπλοκή…

Η περίπτωση Τσουκάτου, στην πραγματικότητα, δεν ξαφνιάζει και τόσο πολύ· ξαναήρθε στην δημοσιότητα απλώς για να μας θυμίσει τα περασμένα… μεγαλεία τής διαπλοκής. Εντύπωση κάνει η προαποφασισμένη «σιωπή» τού πολιτικού μορφώματος από το οποίο προέρχεται το συγκεκριμένο πρόσωπο και το οποίο συνεχίζει να υπάρχει —έστω με μικρές διαφορές από εκείνο της δεκαετίας του ’80-’90— με άλλα… πρόσωπα, αλλά με τον ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό(;) κορμό. Αναφέρομαι στον κορμό τού ΚΙΝΑΛ. Τώρα, αυτός ο πολιτικός σχηματισμός σιωπά και δηλώνει non comment… Ακούγεται βαριά αυτή η σιωπή και είναι από τις περιπτώσεις που εντυπωσιάζουν όσους επιμένουν να παρακολουθούν τον εξευτελισμό τής πολιτικής και των ιδεών τής σοσιαλδημοκρατίας, καθώς και το θέατρο του παραλόγου το οποίο παίζεται εδώ και δεκαετίες και εξαντλεί τις δυνάμεις και τις αντοχές μας ως πολιτικά όντα και πολίτες…
Ο «στρατηγός» Τσουκάτος αυτοπροβάλλεται τώρα ως… δυστυχής και δηλώνει πως «ξεγελάστηκε», αλλά κοτζάμ πολιτικός ανήρ, τοποθετημένος στα άκρα τής Αριστεράς τού ’70 στα νιάτα του και συνεργαζόμενος στενά με τον Σημίτη τη δεκαετία τού ‘90, πώς δέχτηκε —λέω εγώ—να παίξει ρόλο μεταφορέα ενός τέτοιου σημαντικού ποσού (ακόμα και για την εποχή της δραχμής ήταν ένα τεράστιο χρηματικό ποσό “4 δισεκατομμύρια επισήμως και 12 ανεπισήμως”) που δεν ήταν και νόμιμο; Και αν ρωτήσει κανείς, αν όντως τόσο χρήμα πήγε μόνο για τις προεκλογικές ανάγκες των εκλογών του 2000, αφήνουμε κι εδώ τα αυτονόητα ερωτηματικά μας…  Ας αφήσουμε σε άλλους, σε ειδικούς, τις πολιτικές αναλύσεις για τον εξαερισμό που υπέστη εκείνο το πάλαι ποτέ μεγάλο κόμμα, το οποίο είχε τη… χάρη να συγκεντρώνει αρκετούς από εκείνους που προσβλήθηκαν από τη… νόσο των σκανδάλων και τής διαπλοκής…

Γι’ αυτό ας ξεκολλήσουμε από τον μοναχικό πλέον «στρατηγό», μήπως και μας χρησιμεύσει το παράδειγμα για την χρόνια κι αθεράπευτη αρρώστια τού ελληνικού Έθνους· με τη νόσο δηλαδή της διαπλοκής, που τυραννάει και κατατρώει το πολιτικό κατεστημένο, απλώνοντας αυτή τη νόσο και στον κατά τα άλλα… σοφό ελληνικό λαό. Μη ξεχνάμε πως τέτοια… οικονομική νόσος, εύκολα διαδίδεται, διογκώνεται και καταλήγει να είναι σχεδόν… α ν ί α τ η!
Όσο τα ΜΜΕ αναπτύσσονται και διογκώνονται στις εποχές μας, με την τεράστια αρωγή που προσδίδουν οι ιντερνετικές διαδικτυακές πλατφόρμες, τόσο οι «αποκαλύψεις για την διαπλοκή», θα έρχονται συχνότερα στο φως και θα είναι πιο τεκμηριωμένες· όχι πως δεν θα πρέπει να παλέψουμε για να επισημάνουμε και να προσπεράσουμε τις καθημερινές παγίδες των ειδήσεων —σκουπιδιών (trashnews), αλλά τα ντοκουμέντα έρχονται καθημερινά πιο κοντά στον αναγνώστη-ακροατή-θεατή. Η είδηση πλέον είναι τόσο πιο εύκολο να αποκαλυφθεί, όσο και να «στηθεί», να οργανωθεί, να προγραμματιστεί κλπ. Αυτά ως γενικός κανόνας, ο οποίος ως γνωστόν ισχύει και εξουσιάζει την λειτουργία τού πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ. Όμως, τέτοιοι… στρατηγοί δεν θα λείψουν ποτέ από την πολιτική καθημερινότητα με την μικρή, την μέτρια, την μεγάλη διάσταση της διαπλοκής να μας ταλανίζει.

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά έχω την εντύπωση πως, με το τότε «σκάνδαλο Κωσκωτά» που ταρακούνησε τη χώρα και κυριάρχησε προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, σημειώθηκε μια τεράστια αλλαγή σε οποιεσδήποτε συναλλαγές τού κάθε πολίτη. Ξαφνικά οι τράπεζες έθεσαν πιο αυστηρούς κανόνες στις συναλλαγές τους, ενώ δημόσιοι και ιδιωτικοί Οργανισμοί περιόρισαν την οποιαδήποτε εμπιστοσύνη είχαν απέναντι στον πολίτη. Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή, ο απόλυτος έλεγχος της κάθε δραχμούλας είχε γίνει εξοντωτικός και η γραφειοκρατία ήταν ένα τείχος απροσπέλαστο. Η ελληνική πολιτεία δεν εμπιστευόταν κανέναν και επιπλέον υποπτευόταν ως «απατεώνα» τον οποιονδήποτε… Αυτή η μιζέρια τής έλλειψης εμπιστοσύνης δεν έχει σταματήσει ποτέ και έχει γίνει πλέον status της ελληνικής πραγματικότητας. Είναι και το «έδαφος», στο οποίο στηρίζεται η νόσος τής παντός είδους διαπλοκής, αφού οι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ κράτους και πολίτη είναι σχεδόν ανύπαρκτοι…
Πώς θα θεραπευτεί αυτό το κοινωνικό αδιέξοδο, το οποίο επί πλέον έχει ήδη εκθέσει τη χώρα με παγκόσμιες ανακοινώσεις επιδόσεων διαπλοκής (κοινώς: κράξιμο;).

Ναι λοιπόν· ο στρατηγός, έφερε πάλι στο φως το θέμα προς συζήτηση και προβληματισμό (όχι πως μας έλειψε ποτέ…). Θα περιεργαζόμαστε τα φαινόμενα, θα τα αναλύουμε, θα τα κουτσομπολεύουμε έστω, θα τα στηλιτεύουμε βεβαίως-βεβαίως, κάποιοι θα θεωρήσουν πως η διαπλοκή είναι ένα από τα φαινόμενα της αρρώστιας του καπιταλισμού ή του νεοφιλελευθερισμού, η νόσος του πολιτικού μας συστήματος και της ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς και λειτουργίας κομματικών παραγόντων. Πολλά θα ειπωθούν για τη διαπλοκή και την ποιότητα της ελληνικής κοινωνίας· μόνο που την ίδια ώρα το πλήθος των δικαστικών υποθέσεων γύρω π.χ. από καταχρήσεις εξουσιών, κλοπές περιουσιών, ακόμα και εγκλημάτων που διαπράττονται λόγω κληρονομικών και οικονομικών διαφορών, το αδιαχώρητο και ο υπερπληθυσμός κρατουμένων των φυλακών, δείχνουν την μελαγχολική πλευρά ενός τεράστιου κοινωνικού προβλήματος, για το οποίο η ελληνική πολιτεία μαζί με την κοινωνία θα πρέπει να αφιερώσουν πολύ, πάρα πολύ χρόνο, παιδεία, ουσιαστικό πολιτισμό, πνευματική καλλιέργεια, γνώση και προσπάθεια ουσιαστικού και πραγματικού εκσυγχρονιστικού πνεύματος…
Πολλά ζητάω ε;
Νότης Μαυρουδής

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο