Μετά τη μάχη…

Το τοπίο μοιάζει κινηματογραφικό, σε στιγμή μετά από λυσσώδη μάχη με εκατέρωθεν θύματα… Μετά, όταν κοπάσει ο θόρυβος από τα πυρά, νικητές και ηττημένοι συμφωνούν να μαζέψουν τα θύματα και τα συντρίμμια της καταστροφής…
Την εικόνα την προτιμώ σιωπηλή. Τόσες φορές η σιωπή, μας υποβάλλει την μεγαλοπρέπειά της. Μέσα σʼ αυτή τη στιγμή της ποιητικής της ανθρώπινης ήττας, (ήττα είναι ακόμα και η νίκη όταν άνθρωποι σκοτώνονται) στέκομαι και προσπαθώ να στοχαστώ επί του δράματος. Το ζητούμενο είναι τι θα κρατήσω. Από πού να κρατηθώ. Προς τα πού να πάω…
Κρατάω έναν τίτλο από την εφημερίδα: ¨Η ομορφιά θα μας βγάλει από την κρίση¨ και το άλλο από το blog του Κώστα Γρηγορέα http://tar.gr/forum/viewtopic.php?p=5598#5598 του άγνωστου κειμενογράφου που λέει για την παλαιότερη εποχή: ¨Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Και τελικά, μια χαρά επιβιώσαμε!¨
Μια μέρα μετά τα σκληρά μέτρα, προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου. Άραγε, η ομορφιά που θα διαλέξω, θα με βοηθήσει να βγω από την κρίση ή είναι όλο αυτό το σύνθημα μια ψευδαίσθηση; Πάντως, νοιώθω περισσότερο από ποτέ την ανάγκη να σκύψω ξανά πάνω στα βιβλία για να ξαναθυμηθώ αξίες και πλούτο γνώσης που ίσως μπορούν να βοηθήσουν να επανατοποθετηθώ και να χαράξω άλλους δρόμους. (Άλλους, όχι νέους).
Νοιώθω την ανάγκη η Μουσική να είναι μια πρόκληση ξανά, που θα μου παρέχει όχι χρήμα αλλά μια πηγή ζωής που μας κάνει να γινόμαστε ευτυχείς με μία συγχορδία, μια φράση που να ηχεί όμορφα, μια φωνή που κινείται κάτω από τη μελωδία και τη στολίζει, παίζει μαζί της, την επαναλαμβάνει φανερά ή κρυφά… Μια Μουσική, ένα τραγούδι από εκείνα που μπορούν να αναστατώσουν ολόκληρο ψυχισμό, μια ολόκληρη ζωή. Θυμάστε όλοι όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τα πρώτα σκιρτήματα μιας ηλικίας που πρωτοπαίξατε μια μουσική φράση; Εγώ δεν την ξεχνώ. Ο μόνος τρόπος για να ξανανιώσω αυτή την ξεχασμένη αίσθηση ήταν να ξαναθυμηθώ τον χρόνο!
Είναι άρρωστα ρομαντικό και νοσταλγικό όλο αυτό; Ίσως. Όμως από πότε οι εραστές και οι επαγγελματίες της μουσικής έπαψαν να αιωρούνται επί του αέρος; Επί ενός σύννεφου;
Είναι αυτή ακριβώς η επιθυμία να περπατάς στα σύννεφα που μας κάνει, τώρα πια, μετά την ήττα, να αναζητήσουμε την ποίηση και τη Μουσική, μήπως και γίνει (ξανά) φίλτρο και οξυγόνο…

(3/5/2010, μετά τα μέτρα του ΔΝΤ)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s