ΤΟ ΑΓΡΑΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ…

(23/4/2010)

Σήμερα ημέρα του ΔΝΤ (μπήκαν τελικά στη ζωή μας αυτά τα αρχικά) θέλησα να ξορκίσω τα οικονομικά που μας παρασύρουν όλους να συζητάμε και να γράψω για την ιστορία ενός τραγουδιού που δεν έχω γράψει ακόμα. Ένα τραγούδι δεν είναι ξεκάρφωτο και δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε το ψαρεύεις στη θάλασσα. Είναι δημιούργημα των ανθρώπων. Όμως, μερικές φορές (πολλές είναι αλήθεια) νοιώθω πως όλα έχουν γραφτεί, όλα έχουν ειπωθεί και δεν συντρέχει λόγος για επαναλήψεις… Είναι μια σκέψη που από χρόνια με κατατρέχει και δύσκολα της ξεφεύγω…
Όλα τα θέματα έχουν ειπωθεί αμέτρητες φορές. Ο έρωτας, ο θάνατος, ο χωρισμός, ο πόνος, η απελπισία, η ελπίδα, το σκοτάδι, η χαρά, η αισιοδοξία, η ματαιότης, όλα έχουν υποστεί την σκέψη όλων των δημιουργών επί αιώνες. Πολλές φορές σκέφτομαι πως τώρα είναι η σειρά μου να καταθέσω άλλο ένα τραγούδι στα τόσα άλλα, πράγμα που μπορεί (και είναι το πιθανότερο) να μη σημαίνει απολύτως τ ί π ο τ α!
Τώρα πια, με καταλαμβάνει μία αγωνία πάντα, όταν φτιάχνω ένα τραγούδι. Έχω ένα περίεργο συναίσθημα, σαν να το φτιάχνω …κρυφά! Είναι το μυστικό μου. Στην αρχή δεν το δείχνω σε κανέναν. Ούτε στους οικείους μου. Ενώ ξέρω πως είναι κάτι που θα καταλήξει στους άλλους (αυτή την αποστολή έχουν τα τραγούδια) εγώ το κρατάω σαν επτασφράγιστο μυστικό, που θα πρέπει να το σκεφτώ πολύ πριν το δείξω και το αφήσω να ταξιδέψει προς άγνωστη κατεύθυνση…
Όλες αυτές οι σκέψεις και οι εμμονές έχουν ριζώσει μέσα μου από αγάπη για την τέχνη του τραγουδιού. Το τραγούδι δεν μπορώ να το αντιληφθώ ως καταναλωτικό προϊόν, παρά μόνο ως έργο τέχνης και αυτό –παραδέχομαι- πως για τους καιρούς μας είναι μια ακραία αυστηρή απαίτηση. Αυτή η εμμονή, ομολογώ πως με έχει συγκρατήσει από το να κάνω πολλούς δίσκους, πολλά τραγούδια. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να γίνει παραγωγικός και όταν φτιάχνω κάτι, στην κυριολεξία το κοσκινίζω πριν το δείξω.
Εξακολουθώ να έλκομαι από καλογραμμένους στίχους, έξυπνη – σύγχρονη γραφή των λέξεων και ανθρωποκεντρικό περιεχόμενο. Οι μουσικές φράσεις δεν μου αρέσει να είναι …πεταμένες και ασύνδετες μεταξύ τους. Τα κουπλέ με τα ρεφρέν να έχουν απόλυτη σχέση – ανάπτυξη και οι αρμονίες να μη δυσκολεύουν τον ακροατή.
Αυτά τα ολίγα πάντως, μη σας δώσουν την εντύπωση πως δεν γράφω τραγούδια. Απλούστατα, είναι ο κανόνας μου που μου αρέσει να τον παραβιάζω και να μπαίνω μέσα στη γοητεία της προδοσίας ή της υπέρβασης…
Λίγο είναι αυτό;
Νότης Μαυρουδής

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s