μακιαβελισμός, EL sistema και Τζάκσον.

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 3

(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από κει…)

  • Παγκοσμιοποίηση και στις βόμβες με ταχυδρομείο, εν είδη δέματος. Που πιστεύαμε πως είναι συνήθεια άλλων χωρών. Ας το πάρουμε απόφαση: ένας είναι ο κόσμος. Σαν τη μάνα που κι αυτή είναι μία.
  • Όλα παγκοσμιοποιούνται, ακόμα και ο τρόπος που δολοφονούνται οι άνθρωποι.
  • Είσαι στο γραφείο σου και σου έρχεται ο θάνατος. Μια κι έξω. Χωρίς διαδικασίες, παρά μόνο …ταχυδρομικές.
  • Ο άτυχος αξιωματικός γίνεται το πρώτο θύμα ενός τρόπου μακιαβελικού –εισαγόμενου. (Όλες οι δολοφονίες -άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο- περιέχουν κάποιο ποσοστό μακιαβελισμού). ¨Το πρώτο θύμα¨ μ΄αυτόν τον τρόπο, ας ελπίσουμε να είναι και το μοναδικό…
  • Αναρωτιέμαι: τώρα οι δολοφόνοι επαναπαύονται στις δάφνες τους; Θεωρούν πως χτύπησαν ¨εχθρό¨; Και αν ναι, ποιον εχθρό;
  • Η Ιταλία του Μπερλουσκόνι, η Γαλλία του Λεπέν, έξω από το Μουντιάλ. Αν θελήσουμε να ταυτίσουμε τις ομάδες με τα αρνητικά των τόπων και των πολιτικών αποχρώσεων, μπορούμε να είμαστε και ευχαριστημένοι. Είναι κρίμα όμως να συρρικνώνεται το ποδοσφαιρικό θέαμα από την αποχώρηση αυτών των ομάδων.
  • Πήγα στη συνάντηση των πνευματικών ανθρώπων από το κάλεσμα των αποχωρησάντων βουλευτών του Σύριζα-Συνασπισμού. Επικράτησε ευχάριστη ατμόσφαιρα και για στιγμές νιώσαμε πως ένα διαφορετικό αεράκι ίσως φυσήξει… Το χούϊ δεν κρύβεται…
  • Αυτό το κομμάτι της Αριστεράς είναι (ομολογουμένως) αμετανόητο και εθισμένο πλέον στα σχίσματα, τις αποχωρήσεις και τις διασπάσεις. Κι εγώ τελευταία, νιώθω πως μου αρέσει να διασπώμαι!
  • Όσο είμαι αδιάσπαστος, αισθάνομαι κάτι σαν μούδιασμα, σαν αγκύλωση, σαν παλιοσειρά, έτοιμη να ζητήσει θέση στην εντατική.
  • Μήπως, γιατρέ μου, είναι σύμπτωμα ηλικίας ή κάποιο πολιτικό όραμα από εκείνα που ονομάζονται και ουτοπικά;
  • Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου και Γκουστάβο Ντουνταμέλ, ήρθαν στο Ηρώδειο με την Ορχήστρα ¨Simon Bolivar¨ από τη Βενεζουέλα. Όποιος θέλει να μάθει τα περί αυτής της ορχήστρας, ας ανατρέξει και στο παλαιότερο αφιέρωμα του TaR:
  • http://www.tar.gr/content/content.php?id=1140
  • Να σημειώσουμε πως από το 1975, ο Αμπρέου ήταν ο θεμελιωτής της σκέψης των μικρών παιδιών από τις φαβέλες, να παίρνουν μέρος στη μουσική εκπαίδευση. Και τώρα, να τι λέει:
  • ¨Με 11 παιδιά ξεκίνησα, που δεν είχαν ιδέα από μουσική και βίωσα μαζί τους τη μοναδική εμπειρία της συλλογικής δουλειάς. Τα 11 παιδιά έγιναν έπειτα από λίγο 20 και μετά 40 και μέσα σε ένα εξάμηνο 100. Και στις 30 Απριλίου του 1975 δώσαμε την πρώτη µας συναυλία. Δεσμεύτηκα τότε να συνεχίσω την προσπάθεια και σε άλλες χώρες γιατί πίστεψα ότι όταν κάνεις ένα έργο, πρέπει να το δεις να πολλαπλασιάζεται, αλλιώς δεν έχει νόημα. Κι έτσι φτάσαμε σήμερα να έχουμε ένα δίκτυο από 300.000 παιδιά συν ένα δίκτυο χορωδιών που λειτουργεί και µε την υποστήριξη του κράτους.¨
  • Αυτά στη Βενεζουέλα του Τσάβες τώρα, αλλά το πείραμα ξεκίνησε πριν απ’ αυτόν. Τώρα συνεχίζεται ακόμα πιο οργανωμένα.
  • Αλλά, ο μαέστρος είπε και αυτό που στάθηκα και με ενόχλησε:
  • ¨Μέσω του Συντάγματος θεσμοθετήθηκε η δωρεάν μουσική εκπαίδευση στη Βενεζουέλα, χτίστηκαν ωδεία, σχολικές αίθουσες και κατοχυρώθηκε το δικαίωμα των παιδιών να παίρνουν τα μουσικά όργανα δωρεάν¨.
  • Πού τα λες αυτά μαέστρο μου; Πήγες στον Γερουλάνο μας να ρωτήσεις για τα ωδεία μας και τα δικαιώματα των παιδιών για δωρεάν μουσικά όργανα;
  • Στο σπίτι του κρεμασμένου μιλάνε για σχοινί, μαέστρο μου;
  • Σαν σήμερα, πριν έναν χρόνο, αποδήμησε ο ¨λαστιχένιος¨ Μάϊκλ Τζάκσον. Το παιδί θαύμα και αργότερα ο πιο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης της υφηλίου. Και ένας από εκείνους που δυσκολεύτηκα να κατανοήσω την παγκόσμια επιτυχία του.
  • Ήταν –κατά βάθος- διαφορετικός από εμένα ο Μάϊκλ. Και ίσως να υπέβοσκε εντός μου ένα πράγμα, σαν ανταγωνισμός, όχι για τις χορευτικές του ικανότητες, αλλά για το γεγονός πως οι δίσκοι του πουλούσαν εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.
  • Ήταν τότε που κάποιοι παλαιότεροι είπαν πως ήταν ένα προϊόν του σκληρού καπιταλισμού κι έτσι εγώ έστριψα την πλάτη μου σε ένα τέτοιο προϊόν.
  • Ήταν οι εποχές που οι σημερινοί ηλικιωμένοι τις νοσταλγούν και τις ονομάζουν ¨καλές εποχές¨, σε αντίθεση με τη σημερινή που την ονομάζουν ¨εποχή της φθοράς¨…
  • Επαναλαμβάνω πως περιμένω από αύριο ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ του επιμελητή- αρχειοθέτη- μελετητή, Παναγιώτη Κουνάδη. Καλό είναι να ποτιζόμαστε από τέτοιο παλαιό υλικό. Τότε που το σκρατς της βελόνας του γραμμόφωνου έφτιαχνε ήχο, μαζί με τη χαρμολύπη της μουσικής και του στίχου.
  • Παλαιές ηχογραφήσεις. Όχι νεότερες. Τα παλαιά έχουμε ανάγκη γιατί τα νεότερα, τυφλωμένα από το φως των προβολέων και το οικονομικό κέρδος της νυχτερινής πίστας, αποκάλυψε πως λίγοι σεβάστηκαν την υπαρκτή μυθολογία των ρεμπέτικων.
  • Ακόμα πιο λίγοι ήταν αυτοί που το εξέλαβαν ως θησαυρό ενός πολιτισμού που παλιώνει. Οι περισσότεροι κέρδισαν χρήμα και το φτιασίδωσαν τόσο, ώστε να χάσει από την παλαιά του φωτεινότητα.
  • Να μιλάμε για παλαιά, διατηρητέα και παράδοση; Μήπως το θέμα κουράζει; Μήπως θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η εποχή μας δεν θέλει να συνοδοιπορεί με εκείνα που σήμερα δεν έχουν δικαίωμα δια να ομιλούν;
  • Εγώ, πάντως, θα παραμείνω παλαιός, τόσο, όσο να μπορώ να παίρνω από το τότε και το τώρα…

Νότης Μαυρουδής
(25/6/2010, από την ειδησεογραφία των ημερών)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s