¨Δανειστήκαμε¨ είπα; Λάθος! ¨Πήραμε¨ θα έλεγα

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 10
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

• Κατ’ αρχάς, ευχαριστώ φίλους, συνεργάτες και λοιπούς συγγενείς για τις ευχές τους στη χθεσινή γενέθλια ημέρα μου και να λείπουν τα σχόλια για το νούμερο που συμπληρώθηκε…
Έχουν δίκιο οι φίλοι που με παίρνουν για να μου κάνουν πλάκα για τον Κωνσταντόπουλο και τον ΠΑΟ. Ένας απ’ αυτούς μου θύμισε εκείνο: ¨πού πας ρε Καραμήτρο;¨
¨Βέβαια¨ -είπα- ¨εσείς οι ιθαγενείς του ποδοσφαίρου δεν γνωρίζετε πως ο ΠΑΟ (όπως Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, κλπ) είναι «ιδέα» και προκαλούν τους απανταχού ιδεολόγους¨
• Αν ο Κωνσταντόπουλος ερχόταν στην ΑΕΚ, τότε θα ήταν Το Τέλειο. Τώρα είναι απλώς, ένας αντίπαλος! Έστω, ένας αντίπαλος …σύντροφος ¨της άλλης¨ όμως πλευράς…
• Εικάζω πως οι αναγνώστες αυτής της στήλης ξέρουν να ξεχωρίζουν το χιούμορ, από τα υπόλοιπα.
Αν όχι, θα πρέπει να αλλάξουν (στήλη)…
Ετέθη θέμα περί ¨ελληνικότητας¨ του Καραγκιόζη. Και δόθηκαν ευκαιρίες σε καραγκιοζοπαίχτες και μελετητές του είδους να τοποθετήσουν χρονικά-ιστορικά τη φιγούρα του προσφιλή μας λαϊκού φτωχοδιάβολου.
• Αλλά, το νήμα του χρόνου, πολλές φορές, δεν είναι εύκολο να το ξετυλίξεις…
• Οι Τούρκοι διεκδικούν πατρότητα σύμφωνα με τον φάκελο που ετοίμασαν για την Ουνέσκο, που αφορούσε στην Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά. Εμείς τώρα, στις μεταξύ μας συζητήσεις διεκδικούμε τα δικά μας. Τρέχα γύρευε!
• Μου θυμίζει παλαιότερες συζητήσεις γύρω από την πατρότητα του Ρεμπέτικου, του ζεϊμπέκικου, του χασάπικου, ή του πεντοζάλη, του καρσιλαμά, του πυρρίχιου, καθώς και άλλων άϋλων ρυθμών και ήχων που υπάρχουν στους ορίζοντες των γεωγραφικών περιοχών και ταξιδεύουν, έρχονται, φεύγουν και επανέρχονται σε ένα αέναο ταξίδι…
• Ποια ¨πατρότητα¨ να διεκδικήσεις σε ένα λαϊκό θέαμα όπως αυτό του θεάτρου σκιών που η ιστορία λέει πως η Κίνα έχει τα πρωτεία, που χάνονται μέσα στο χρόνο και στον παλαιότατο υπεραιωνόβιο πολιτισμό της…
• Το θέμα είναι πως μια πνευματική ¨πατρότητα¨, από χώρες που γειτονεύουν (Ελλάδα-Τουρκία) και είχαν στενότατη σχέση επί αιώνες (μια που η μία υπήρξε κατακτημένη και η άλλη κατακτητής) είναι δύσκολο, έως αδύνατο να βρεθεί η ¨πρώτη στιγμή¨, δηλαδή η αρχή του νήματος.
• Ματαιοπονούμε…
• Το θέμα είναι η ελληνοποίηση της φιγούρας του Καραγκιόζη (και της παρέας του) σε εποχές (πριν την παντοκρατορία του κινηματογράφου και της τηλεοπτικής κάμερας) που η ελληνική κοινωνία είχε ανάγκη το θέαμα, σε κάθε τόπο, σε κάθε γειτονιά, με κάθε τρόπο, με απλά και εύχρηστα μέσα.
• Μια λαϊκή δημιουργία που τη συναντάμε παντού. Που πήρε, έδωσε, δανείστηκε, δάνεισε. Με αυτά τα δεδομένα πόσο ¨ιστορικές αποδείξεις¨ μπορούμε να προσκομίσουμε για να αποδειχτεί η πατρότητα;
• Όλοι μας έχουμε κάνει σκέψεις και συζητήσεις πάνω σε μουσικές που δανειστήκαμε από τη γειτονική Ιταλία, ή από τις βορινές μας βαλκανικές χώρες.
¨Δανειστήκαμε¨ είπα; Λάθος! ¨Πήραμε¨ θα έλεγα, διότι ουδείς αναγνωρίζει εύκολα πότε μια μουσική εισχωρεί μέσα στην άλλη. Πότε μια επιρροή επικρατεί και μεταμορφώνει τη μορφή της μουσικής.
• Αυτά, γίνονται αντιληπτά από απόσταση χρόνου, όταν μπορούμε ψύχραιμα να κάνουμε τις συγκρίσεις και να οργανώσουμε τις συλλογικές σκέψεις μας.
• Τώρα, ο Καραγκιόζης (εάν επικρατήσει η τουρκικότητα και όχι η ελληνικότητά του), θα μοιάζει με εκείνον τον ¨αγώνα¨ πριν από χρόνια για να διεκδικήσουμε την ¨ελληνικότητα¨ της φέτας…
Όσο κρατάει αυτή η υποθαλάσσια καταστροφή στον Κόλπο του Μαξικού, με την συνεχόμενη διαρροή του πετρελαίου της BP και την αδυναμία του τεχνολογικού εξοπλισμού να το σταματήσουν, τόσο θα παθαίνουμε κατάθλιψη μπροστά στο θέαμα περί του θέματος.
• Συχνότατα, στα ρεπορτάζ δείχνουν δύστυχους πελεκάνους βουτηγμένους μέσα στα πετρελαϊκά λήμματα να βαδίζουν δύσκολα, λασπομένα, κουρασμένα, με την απόγνωση ζωγραφισμένη σ’ αυτά τα πανέμορφα υπερήφανα πλάσματα του νερού και του αέρα…
• Έχει μπει βαθειά στη συνείδηση αυτή η εικόνα και μόνο δυσφορία και θυμό προκαλεί…
• Εμείς, ως ανθρωπότητα, περιοριζόμαστε σ’ αυτό το στενάχωρο συναίσθημα, αποδεικνύοντας απλά πως αυτός ο κόσμος (και το περιβάλλον του) είναι πλέον υποχείρια των μεγάλων συμφερόντων που (αυτά) έχουν εξελιχθεί σε ωμούς νταβατζήδες της διεθνούς αγοράς των πρώτων υλών. Τί; σταματήσαν -λέει-τη διαρροή; δοκιμαστικά; προσωρινά; για να δούμε. Προς το παρόν, η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη…
Προσπαθώ να ενημερωθώ από τις έντυπες και ηλεκτρονικές ειδήσεις περί της οικονομίας με συγχωνεύσεις τραπεζών, με ασφαλιστικά, συντάξιμα χρόνια, ΦΠΑ, συντελεστές κλπ, όμως δεν τα καταφέρνω!
• Δηλώνω: έχω μεσάνυχτα. Ποτέ το μυαλό μου δεν κατάφερε να χωρέσει τέτοιες αναλύσεις που να με κάνουν γνώστη του αντικειμένου, τόσο ώστε να μην γίνομαι κορόϊδο στην κάθε εξουσία.
• Απελπίζομαι με αυτή μου την αδυναμία γιατί, μη γνωρίζοντας, δεν μπορώ να έχω και γνώμη τέτοια που να περιέχει ¨πολιτική θέση¨.
• Νοιώθω λοιπόν σε δοκιμασία από ¨θέσεις¨ που ίσως αργότερα, όταν (ενδεχομένως) το οικονομικό τοπίο ηρεμήσει, αποδειχτούν λαθεμένες ή εμπαθείς…
• Αυτό που γνωρίζω είναι πως η εύθραυστη από κάθε άποψη εποχή μας, εξαρτάται από ισορροπίες που εξαρτώνται από συλλογική σκέψη. Όμως, πού και πώς θα ¨συναντήσουμε¨ μια συλλογικότητα απαλλαγμένη από σύνδρομα κομματισμού ή συντεχνιών;
• Όλα είναι μπερδεμένα στο φτωχό το μυαλουδάκι. Μένει η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτυ…
• Θα το φάω το γκολ ή όχι;

Νότης Μαυρουδής
(16/7/2010, για τον Καραγκιόζη, την πατρότητα, τα πετρέλαια και τα οικονομικά)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s