Εκεί ψηλά, στο κάστρο του Γερουλάνου…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 12
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

Υπάρχουν σχέσεις ¨Σέχτας επαναστατών¨ και συμμοριών οργανωμένου εγκλήματος και υποκόσμου! Σώπα! Πού είναι η είδηση; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;
• Ο άτυχος δολοφονηθείς Γκιόλιας είναι το νέο θύμα της κατρακύλας αυτής της χώρας που τείνει να χάσει ακόμα και τη φήμη μιας από τις πιο φιλήσυχες χώρες της Μεσογείου. Πάει κι αυτό…
• Τώρα, μετά την απεχθή δολοφονία, ο νόμος της ομερτά θα γίνει πράξη. Το τρίπτυχο: δεν είδα-δεν ξέρω-δεν άκουσα, θα γίνει δόγμα μήπως και καμφθούν οι δημοσιογράφοι ώστε να μη διακινδυνεύουν με τις αποκαλύψεις τους.
• Γίνεται να σιωπήσει ο Τύπος; Θα ενδώσει ο δημοσιογραφικός κόσμος; Ίδωμεν…
Επειδή, παρ’ όλα τα καλαμπούρια, κάποιοι φίλοι και γνωστοί έχουν πάρει πολύ σοβαρά την περίπτωση Κωνσταντόπουλου στο ΠΑΟ και τα όσα σχολίασα σε περασμένα Σουμαριστά περί του θέματος, σπεύδω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.
• Το ¨πείραμα¨ δεν έχει –κατά τη γνώμη μου- σχέση μόνο με το αν πάρει ο ΠΑΟ και εφέτος το πρωτάθλημα.
• Τέτοιες ανοησίες δεν υπάρχουν στις σκέψεις μου. Ένας αναβαθμισμένος Πρόεδρος είναι μια ιστορία που θα πρέπει να την κοιτάμε μακροπρόθεσμα. Εάν η επιτυχία ενός προέδρου έρχεται αποκλειστικά και μόνο από τη συλλογή κυπέλων, τότε θα μπορούσαν να παραμείνουν αποκλειστικά τα μοντέλα του Κόκκαλη, έστω του Μπέου, του Ψωμιάδη, του Γιδόπουλου (παλιές καραβάνες) που γνωρίζουν ¨από μέσα¨ όλα όσα αρκούν για την επίτευξη των στόχων. Αυτοί όλοι δεν συννάδουν με Αναβάθμιση…
• Όμως, ας σοβαρευτούμε. ¨Αναβάθμιση¨ σημαίνει υγιείς υποδομές, ποιότητα στελεχικού δυναμικού, αξιοπιστία γραφειοκρατικού μηχανισμού, αγαστές και διαφανείς σχέσεις με την πολιτεία, προετοιμασία των φυτωρίων νέων παιχτών και -βεβαίως-ποιοτικό ποδόσφαιρο με στόχο τον πρωταθλητισμό.
• Και κάτι ακόμα: να εμφυτευθεί με κάποιο τρόπο ένας διαφορετικός ¨πολιτισμός του ποδοσφαίρου¨ (sic).
• Μετά απ’ όλα αυτά τα …κουλτουριάρικα, σπεύδω να υποστηρίξω πως ο σύντροφος Νίκος (Κωνσταντόπουλος) για όλα αυτά είναι ικανός. Όσον αφορά στο πρωτάθλημα, κρατάω τις επιφυλάξεις μου γιατί αυτό το τελευταίο χρειάζεται και έναν ποδοσφαιρικό ¨τσαμπουκά¨ που βεβαίως ως ¨ποδοσφαιρικός πολιτισμός¨ λείπει από τον νεοφερμένο Πρόεδρο…
Διαβάζω από τις εφημερίδες: 8.900 υπεραιωνόβιοι και 25.000 ανάπηροι-μαϊμού, καταχρώνται τα ταμεία συνταξιοδοτήσεων.
• Δηλαδή, παρ’ όλο που πολλοί δεν ζουν εδώ αλλά στον άλλο κόσμο, συνεχίζουν να συνταξιοδοτούνται, στερώντας από τα δημόσια ταμεία σημαντικούς πόρους.
• Το μεγάλο θέμα είναι πως η μεγάλη ξεφτίλα αφορά όχι μόνο των όσων λαμόγιων καταχρώνται της ανοργανωσιάς του κράτους, αλλά αυτό το ίδιο το κρατικό μπάχαλο που δεν ξέρει πλέον πού πατά και πού βαδίζει.
• Η ντροπή είναι έκδηλη πλέον σε αυτόν τον διασυρμό του κρατικού μηχανισμού που αποδείχτηκε …υπερήφανα πως δεν ελέγχει τίποτα απ’ ότι θα έπρεπε, ώστε να δημιουργηθεί ένα κράτος που να το εμπιστευθούν οι πολίτες του.
• Εμπιστοσύνη στο κράτος ; όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω…
Μου θυμίζει την παντελή απουσία ελέγχου των Ωδείων από το ΥΠΠΟΤ που –υποτίθεται- πως ανήκει η μουσική εκπαίδευση.
• Αμφιβάλω αν η μηχανογράφησή του γνωρίζει πόσα Ωδεία υπάρχουν στη χώρα, ποια είναι ¨αναγνωρισμένα από το κράτος¨, ποια απ’ αυτά είναι Μουσικές Σχολές, Μουσικά φροντiστήρια, ένας αχταρμάς νόμιμου-ημινόμιμου-ημιπαράνομου μορφώματος που μας έχει ζαλίσει εδώ και πολλά χρόνια και ακριβώς απ’ αυτή τη ¨ζαλάδα¨ έχουμε παραιτηθεί κι εμείς και τα Σωματεία μας (για να μη θιγούν και οι εργαζόμενοι σ’ αυτά τα Ωδεία).
• Είναι και αυτό ένα θέμα που έχει θιγεί επανειλημμένως από όλα τα σχετικά μουσικά έντυπα, καταφεύγοντας απλώς σε έναν καταγγελτικό λόγο, δίχως αντίκρισμα και δίχως να ληφθεί υπ’ όψη καμία από αυτές τις καταγγελίες στους υπεύθυνους.
• Τώρα, με το προαναφερόμενο μπάχαλο του μηχανισμού των συντάξεων, θυμόμαστε κι εμείς τον δικό μας κόσμο, τον μικρό, τον μέγα…
• Όχι για να μας ακούσουν εκεί ψηλά, στο κάστρο του Γερουλάνου (όταν είσαι πολύ ψηλά, είναι αλήθεια πως βουλώνουν τα αφτιά). Γνωρίζω πως σε μια χώρα που βρίσκεται στην έκρυθμη κατάσταση της Ελλάδας, το τελευταίο που θα ¨εξεταστεί¨ θα είναι η κατάσταση στα Ωδεία.
• Καλό αυτό ή κακό; Οι παλαιότεροι λένε πως είναι καλύτερα να σε ξεχάσουν εκεί στο ¨στρατηγείο¨. Τουλάχιστον δεν θα σε ¨ανανεώσουν¨ τόσο, ώστε να χάσεις ακόμα και τα στοιχειώδη σου χαρακτηριστικά…

  • Κάλλιο παλαιός, παρά εκσυγχρονισμένος…

Επανέρχομαι στην ιστορία με την τουρκοποίηση του Καραγκιόζη και τη σύμφωνη γνώμη της Ουνέσκο σε αυτό το ζήτημα εθνικού προσδιορισμού αυτού του πρωταγωνιστή του ελληνικού θεάτρου σκιών, που έθρεψε γενιές και γενιές Ελλήνων σε δίσεκτες εποχές, πριν από την εξέλιξη της τεχνολογίας του θεάματος στη χώρα μας.
• Σε ένα άρθρο της στην Καθημερινή (18/7/2010) η καλή δημοσιογράφος Μαρία Κατσουνάκη αναφέρει εύστοχα πως:
¨Ο καμπούρης, εξαθλιωμένος και παμπόνηρος Έλληνας που διατηρεί ετοιμόρροπη την παράγκα απέναντι στο πολυτελές σαράϊ είναι ιστορία πρόσφορη σε πολλές αναγνώσεις. Ο «δικός μας» Καραγκιόζης έχει ενσωματώσει με μοναδική επάρκεια τα χαρακτηριστικά του λαού, της συμπεριφοράς, του τρόπου σκέψης και της καθημερινότητάς του, ώστε να αποτελεί οργανικό μέρος της ιστορίας μας, προφορικής και καταγεγραμμένης.¨
• Με λίγα λόγια η Μ. Κατσουνάκη καταγράφει βαθειά πράγματα. Και παρακάτω καταλήγει:
¨Ο Καραγκιόζης δεν έχει ανάγκη ούτε από υψηλή προστασία ούτε από επαναστατικά μανιφέστα. Η ίδια κοινωνία που τον ενέπνευσε, η ίδια τον προσπέρασε επιλέγοντας άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από τις εικονικές μάχες για να σωθεί η τιμή του. Ο Καραγκιόζης ήταν χάρτινος, αλλά κάγχαζε με κάθε τι ψεύτικο και κατασκευασμένο¨.
• Σωστό. Τώρα που ¨η κοινωνία που τον ενέπνευσε, η ίδια τον προσπέρασε¨ δεν θα βρει τόσους και τέτοιους υπερασπιστές που να ορθώσουν δυναμική ανατροπής μιας τέτοιας ιστορικής τοποθέτησης που πολιτογραφεί τον Καραγκιόζη ως ¨τουρκική υπόθεση¨!
• Και -βεβαίως-κανένα (ελληνικό) κράτος (κανένα ΥΠΠΟΤ) που να υπερασπιστεί τις ιστορικές αλήθειες.
Μου θυμίζει τις αλήστου μνήμης σαθρές ¨τεκμηριώσεις¨ στη δεκαετία του 1960 περί της κιθάρας ως όργανο της αρχαίας Ελλάδας!
• Επειδή -λέει-προϋπήρχε η ¨κίθαρις¨ και η λέξη προερχόταν από την αρχαία ελληνική…
• Θυμάμαι τότε τις διαλέξεις που έδινε ένθεν κι ένθεν ο δάσκαλος Δημήτρης Φάμπας, που έφτασε έως και στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου να υποστηρίξει αυτή την άποψη.
• Μικρός και ανιστόρητος τότε εγώ είχα διατυπώσει την απορία για τις θεμελιακές διαφορές των δυο οργάνων που δεν έβρισκα καμία απολύτως σχέση, παρά μόνο τις χορδές!
• Απάντηση δεν υπήρχε και έμεινε η απορία να έχει φωλιάσει μέσα μου. Πάντως, αυτό που μένει, είναι μια διεκδίκηση άνευ ουσίας που δεν βρήκε πολλούς υποστηριχτές, ούτε καν φιλολογική δεν κατάφερε να γίνει.
• Θυμάμαι επίσης τις παλαιότερες συζητήσεις περί ελληνικότητας του μπουζουκιού. Δίχως να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψη (από τους περισσότερους) πως, σε πολλές των περιπτώσεων, οι μορφολογικές εξελίξεις των οργάνων, ιδιαίτερα σε γειτονικές χώρες, δημιουργούν θαρρείς μεταμορφώσεις στα συγγενή όργανα από μια περιοχή σε μια άλλη.
• Αν κανείς παρατηρήσει τους ταμπουράδες της Ανατολής, θα διαπιστώσει κοινές ρίζες με ελάχιστες διαφοροποιήσεις που με το πέρασμα των χρόνων εξελίσσονται σε άλλα όργανα μεν, παραπλήσια δε.
• Πότε, με μια τροποποίηση των χορδών, του μεγέθους του σκάφους, του μήκους της ταστιέρας, του σχήματος, πότε με τον τρόπο παιξίματος, ανάλογα με τις μουσικές παραδόσεις (και τις προσαρμογές) από περιοχή σε περιοχή, επέρχεται μια διαφοροποίηση που δυσκολεύει την επιστημονική μορφολογική πατρότητα των οργάνων.
• Με λίγα λόγια, η μουσικολογική εθνικότητα ενός οργάνου (αλλά και πολλών μορφών λαϊκής τέχνης όπως ο Καραγκιόζης) είναι μια επιστήμη που πονοκεφαλιάζει όλους μας, δίχως να καταλαβαίνω πολλές φορές ποιο το νόημά μιας τέτοιας ¨απόδειξης πατρότητας¨ που μας εγκλωβίζει σε ατέρμονες συζητήσεις δίχως ουσία, δίχως χρησιμότητα.
• Ίσως με αυτές τις θέσεις μου ¨κόβω το ψωμί¨ των ερευνητών και μουσικολόγων, αλλά δεν είναι αυτή η πρόθεση. Αυτοί κάνουν καλά και ερευνούν στο επίπεδο που βοηθούν την κατανόηση των αλληλοεπιρροών και των καταβολών των οργάνων.
• Όμως είναι γεγονός πως, στην πράξη, οι διεκδικήσεις μιας ¨πατρότητας¨ κινδυνεύουν να πολιτογραφηθούν ως ¨γραφικότητες¨ σε πολλές των περιπτώσεων, όπου η πραγματικότητα και ο χρόνος ¨επιβάλλουν¨ όργανα (και θέατρα σκιών) που έχουν ήδη εισχωρήσει το ένα στο σώμα του άλλου…

Νότης Μαυρουδής
(21/7/2010, επικαιρότητα, Κωνσταντόπουλος, Καραγκιόζης, καταβολές οργάνων και παρεπόμενα)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s