Ανέραστος λόγος, ανέραστη επανάσταση…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 14
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Τα περί βουβουζέλας είναι θέμα μουσικό ή όχι; Οι γνώμες διίστανται. Επειδή βγάζουν ήχο (και τι ήχο η αθεόφοβη) μερικοί τη θεωρούν μουσικό όργανο, άλλοι πάλι, θεωρούν απλώς πως κάνουν θόρυβο… Εγώ ξέρω απλώς, πως χάλασαν το Μουντιάλ της Ν. Αφρικής.
  • Πάντως, στην Ελευθεροτυπία της Δευτέρας (26/7) στη στήλη ¨Οι αναγνώστες γράφουν¨ ο Κος Σταύρος Λαγκαδιανός γράφει λεπτομέρειες που μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον. Σας παραθέτω αποσπάσματα:
  • ¨Είναι όντως, ιδιαίτερα εκνευριστικά 145 ντεσιμπέλ, όταν η ακοή μας ανέχεται μόνο 85.¨
  • ¨Διαθέτουν ένα τέμπο ικανό να διώξει τα δαιμόνια, τα μάγια, τα ζόμπι, τα βουντού. Γίνονται θεραπευτικές του ανιμισμού βοές για να διώχνουν τα κακά πνεύματα και να φέρουν τη γαλήνη.¨
  • ¨Έχουν έναν συμβολικό εξαγνισμό. Είναι βαθύτονες τρομπέτες, μήκους 6-7 μέτρων, του Ιησού του Ναυή με τις οποίες κατέστρεψε τα απόρθητα τείχη της Ιεριχούς.¨
  • ¨είναι το δυνατό βουητό των ανέμων όταν στροβιλίζονται στο νοτιότατο κέρας-ακρωτήρι της Ν. Αφρικής, στο ακροτήρι της Καλής Ελπίδας (ευφημιστικά) εκεί όπου αφρίζονται τα νερά Ινδικού και Ατλαντικού ενώνονται σε πελώριες δίνες.¨
  • ¨σπρώχνουν προς τον θρίαμβο με χαρά ή λύπη, όλο τον κόσμο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, καθώς μυστηριακά, μαγικά και μαζικά, αφαιρούν τη βία από τον ανταγωνισμό των παιχτών, μουδιάζουν κάθε άλλη σκέψη, καλούν να υπερβεί ο κόσμος τον κόσμο.¨
  • ¨Ας ακούσουμε με άλλο «αυτί» αυτόν τον θόρυβο κι ας μάθουμε απ’ αυτόν¨.
  • Εγώ πάντως λέω πως τα ιδιόφωνα όργανα πάντα ήταν παρεξηγημένα. Εκείνα τα ομαδικά ρεσιτάλ των 70-80.000 ποδοσφαιρόφυλων στα γήπεδα της Ν. Αφρικής, διέσυραν αυτό το ¨μυστηριακό¨ όργανο. Το έχω συνδέσει (ατυχώς) με …κινέζικο μαρτύριο! Μήπως θα πρέπει να αλλάξω;
  • Ασύλληπτη η είδηση για το μακελειό στην γερμανική πόλη Ντούισμπουργκ με τους 20 νεκρούς και τους 340 τραυματίες (κατά τις πρώτες ειδήσεις από τα διεθνή πρακτορεία). Στο φεστιβάλ- πάρτυ Love Parade που συγκέντρωνε το παγκόσμιο ενδιαφέρον των μουσικόφιλων, με 1,500.000 κόσμο εφέτος, φράκαρε από τα πλήθη και έγινε το κακό.
  • Ένα φεστιβάλ με 20 χρόνια εμπειρία σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας, αναζήτησε (άπληστα-βουλιμικά) μεγαλύτερο χώρο για να ικανοποιήσει τις ορδές των φίλων της ροκ κουλτούρας.
  • Μπορούμε να το ονομάσουμε ¨το Γερμανικό Χέϊζελ¨
  • Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, της κοσμοπλημμύρας, με ένα κοινό που διαθέτει ειδικά χαρακτηριστικά, δεν θέλει και πολύ για να γίνει η ζημιά. Ο θάνατος…
  • Το τίμημα ήταν μεγάλο. Και άδικο να χάνονται νέοι άνθρωποι. Εμείς εδώ, με τη Μαλακάσα και τις εκδηλώσεις –συναυλίες που φιλοξενεί, -υποθέτω πως- λαμβάνουμε υπ’ όψη τέτοιες τραγικές εμπειρίες ώστε τα μέτρα ασφάλειας να είναι τέτοια και τόσα, που να διασφαλίζεται η ομαλή και ειρηνική διεξαγωγή του.
  • Πάντως, είναι τραγική ειρωνεία, τη στιγμή που οι χιλιάδες του μπροστινού τμήματος να εκτονώνονται με χορούς και άλλα, ένα άλλο τμήμα χιλιάδων επίσης ψυχών στο πίσω μέρος, να γίνεται βορά της πλημμελούς ασφάλειας που σκόρπισε το θάνατο και τον πόνο σε τόσες ψυχές…
  • Πολλές φορές η γλώσσα υποφέρει – βιάζεται και ένα κείμενο χάνει κάθε υπόσταση εννοιολογική και πρακτική απ’ αυτή τη βία.
  • Τούτο ένοιωσα διαβάζοντας (προσπαθώντας να διαβάσω) το κείμενο του Θανάση Τσιριγώτη (στη σελίδα 6) της Ελευθεροτυπίας της Δευτέρας (26/7) και με τον ενδεικτικό τίτλο: ¨Η Αριστερά μπροστά στην καπιταλιστική κρίση¨. Για να το διαβάσετε:
    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=186848
  • Ενδεικτική η πρώτη φράση του:
  • ¨Τα αντιλαϊκά μέτρα και τα «πακέτα» που διαδέχονται απανωτά το ένα το άλλο συνθλίβουν και καταβαραθρώνουν το βιοτικό επίπεδο των πλατιών μαζών του ελληνικού λαού και ρίχνουν την εργατική τάξη στην άβυσσο της πλήρους αποσάθρωσης και καταστροφής των δικαιωμάτων της¨
  • Αλλού πάλι, γράφει:
  • ¨Πρωταρχικός όρος κατά συνέπεια για τη λύση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν τον λαό και τη χώρα είναι η ολοκληρωτική απαλλαγή από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και το γκρέμισμα του αντιδραστικού καθεστώτος της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.¨
  • Νισάφι πια! Ένας απόλυτος γλωσσικός αντιερωτισμός καταλαμβάνει τις σκέψεις, τις εγκλωβίζει και τις καταστρέφει, απλώνοντας στο τοπίο της αριστερής κουλτούρας την απόλυτη φτώχεια, το απόλυτο τίποτα. Μόνο άναρθρες κραυγές.
  • Κανένας ¨έρωτας¨ με τη γλώσσα και τους προσδιορισμούς της! Δηλαδή, καμία επεξεργασία διατύπωσης ¨προς το λαό¨. Τυφλή αναπαραγωγή μικρόνοης συμπερασματολογίας, βερμπαλισμοί εφηβικής ¨πνευματικότητας¨ γύρω από τις ελπίδες ¨για έναν κόσμο καλλίτερο¨…
  • Πώς θα φτιάξεις έναν τέτοιο κόσμο δίχως την ανανέωση της γλώσσας, δίχως δηλαδή την επεξεργασία των λέξεων και των νοημάτων; Πώς θα προτείνεις ¨άλλη (ποιοτικότερη) ζωή¨ όταν οι σκέψεις σου και η διατύπωσή τους αυτοχειριάζονται στη στενή (στενότατη) αντίληψη μιας γλώσσας που αλέθεται από κομματικό γλωσσικό δογματισμό, αφαιρώντας κάθε πνευματικότητα; Αδιαφορώντας για την ελληνική (γλώσσα) που διαθέτει παρελθόν και παρόν και που συνεχίζει να προκαλεί και να εμπνέει ποιητές, συγγραφείς και πνευματικούς ;
  • Πότε θα απαλλαγούμε από τέτοιους κονδυλοφόρους της Αριστεράς που αντιμετωπίζουν τα πολιτικά κείμενα ως ποιηματάκια σχολικών εορτών σε εποχές στρατιωτικού καθεστώτος ;
  • Ανέραστος λόγος ισοδυναμεί με ανέραστη επανάσταση, με ανέραστο όραμα.
  • Δεν υπαινίσσομαι πως ένα πολιτικό κείμενο θα πρέπει αναγκαστικά να διαθέτει και λογοτεχνικές περγαμηνές, αλλά, σύντροφοι, η κομματική λαγνεία ισοδυναμεί κι αυτή σε ακύρωση κάθε δημιουργικής σχέσης-σκέψης και σας (μας) απομακρύνει όλους από την συμφιλίωση με τον ευρύτερο κόσμο.
  • Η έννοια της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από την πρόοδο και η πρόοδος έχει ανάγκη το οξυγόνο της που λέγεται γλώσσα, σκέψεις, θεωρίες, πνεύμα, ιδέες, ιδεολογίες, διάλογος, δημιουργία κα.
  • Η γραφή του Θ. Τ. μου θυμίζει κομματικά έντυπα και στελεχικό λόγο παλαιάς αποστειρωμένης φαντασίας. Επικοινωνιακά ανελέητος στις λέξεις, στερώντας από εμάς τους αναγνώστες να εισδύσουμε στις μπλοκαρισμένες από τη γλώσσα (του) σκέψεις του.
  • Θα πρότεινα στον Θανάση Τσιριγώτη (που υπογράφει ως εκπαιδευτικός- στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ) να ξαναθυμηθεί τους συγγραφείς. Η ξύλινη γλώσσα του, δημιουργεί αποστροφή και διασύρει-εκθέτει τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς γιατί την παρουσιάζει μικρή και αντιπνευματική…
  • Μου αρέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (μας). Βρίσκει πάντα τις θεσμικές ημερομηνίες για να κάνει διαπιστώσεις που χρειάζονται. Και δεν χαρίζεται στο να αφήνει αιχμές στις κυβερνήσεις που τον στήριξαν και τις στηρίζει…
  • Αφορμή η 36η επέτειος της αποκατάστασης της δημοκρατίας και ο λόγος του ήταν αναμενόμενος. Τώρα, φοβούμενος (κι αυτός) την υπάρχουσα κατάσταση, μας μίλησε για τη διαπίστωσή του περί σοβαρού κινδύνου της κοινωνικής συνοχής. Ομολόγησε πως ¨η ευθύνη για την ελληνική παρακμή βαραίνει κυρίως την πολιτική τάξη¨ και άλλα πολλά που μας βρίσκουν σύμφωνους.
  • Παρατηρώ ένα πράγμα: Από τη μεταπολίτευση και ένθεν, η χώρα διαθέτει σοβαρούς Προέδρους και όχι κυβερνήσεις. Εάν κάνουμε έναν απολογισμό, θα συναντήσουμε Προέδρους Δημοκρατίας, προσωπικότητες (εξαιρώ τον Σαρτζετάκη) που έκαναν αναγκαίες παρεμβάσεις, μη μπορώντας όμως με τις σκέψεις και τις παραινέσεις τους να αλλάξουν προς το καλύτερο τις κυβερνήσεις, την κοινωνία και την καθημερινότητά μας.
  • Και η εύλογη σκέψη είναι περί της χρησιμότητας του θεσμού του Προέδρου, όταν ο ρόλος του είναι απλώς να επισημαίνει τις κακοδαιμονίες. Η άποψη αυτή επανέρχεται κάθε τόσο, όσο ο Πρόεδρος είναι ενεργός και με περισσές δημοκρατικές ευαισθησίες, όπως αυτές του Κάρολου Παπούλια.
  • Ο Αλαβάνος στοχεύει Περιφερειάρχης Αττικής! Να ένα ¨εύρημα¨ του πολύπειρου πρώην ηγέτη της πολυπαθούς Αριστεράς της …προόδου, της Οικολογίας και των συνιστωσών…
  • Ο απρόσμενος  Αλέκος με αυτόν τον τρόπο θα διεμβολίσει ότι δεν πρόλαβε μέχρι τώρα.
  • Κοινώς: αναμείνατε στο ακουστικό σας. Όλα παίζονται και όλα μεταβάλλονται. Ακόμα και όσα δεν μπορούμε να φανταστούμε…
  • Απεργίες μαίνονται στα βυτιοφόρα της βενζίνης, στους βενζινοπώλες, στους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, στα ταξί και σε όσες άλλες συντεχνίες μπορούν και αντιδρούν.
  • Και μεις να τρέχουμε, να στηθούμε στις απίστευτες αυτοκινητοουρές για να γεμίσουμε, μήπως και κινηθούμε προς …άγνωστη κατεύθυνση!
  • Ουαί τοις ηττημένοις…

Νότης Μαυρουδής
(27/7/2010, Βουβουζέλες,
Love Parade, βιασμός της γλώσσας, Πρόεδρος Δημοκρατίας, Αλαβάνος και απεργίες…)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

One Response to Ανέραστος λόγος, ανέραστη επανάσταση…

  1. Ο/Η Χριστινα λέει:

    Καλως οριστε με αν θελετε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s