Το συνδικαλιστικό ανακλαστικό της Αριστεράς

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 16
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)
• Και επήλθε η ¨Ειρήνη¨ μεταξύ βυτιοφορατζήδων (ιδιοκτητών φορτηγών δημοσίας χρήσεως) και κυβέρνησης αφού η τελευταία αναγκάστηκε να επιτάξει τον κλάδο που (ο κλάδος) –όπως φάνηκε-μη μπορώντας να αντιδράσει στις βαριές κυρώσεις-διαταγές, έκανε την αναπόφευκτη στροφή, καταθέτοντας και πάλι μιντιακές δηλώσεις ηρωικές και πένθιμες στο εξεγερμένο ακροατήριο.
• Εικόνες αλήστου μνήμης με συμπεριφορές ελληναράδικες από την ¨κουλτούρα¨ των γηπέδων και ενός κόσμου που βρίσκεται σε τσαμπουκαλίδικη επαναστατικότητα αφού οι ¨ηγέτες¨ τον αγώνα αυτόν τον στήριξαν, από τη μία στην αφόρητη ταλαιπωρία του κόσμου όλης της επικράτειας, από την άλλη, στα συνήθη ανακλαστικά ενός κράτους που συνηθίζει να επιτρέπει μια ποιότητα συνδικαλισμού που εύκολα παραδίδει τους πολίτες και την κοινωνία σε ιδιότυπη ¨αιχμαλωσία¨…
• Αυτή τη φορά έγινε το ασυνήθιστο. Η πολιτεία συμπεριφέρθηκε με συνέπεια στις απειλές της και έκανε πράξη τις συστάσεις της σχετικά με τις επιτάξεις.
• Εάν δεν τηρούσε τις αποφάσεις περί επιστράτευσης, θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου και θα έφτιαχνε ένα τοπίο εύκολα φλεγόμενο, με την κάθε συντεχνία να φτιάχνει πλάνα ¨εξέγερσης¨ σε μια συγκυρία δύσκολη και επώδυνη για όλους.
• Τώρα, ποια εργασιακή ειρήνη μπορεί να υπάρξει αφού υπάρχουν σαφώς ¨ηττημένοι¨ και ¨νικητές¨ που με την πρώτη ευκαιρία δεν θα έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα (οι πρώτοι) να ¨ανταποδώσουν¨ την αναγκαστική υποχώρηση λόγω της σκληρής και αναπόφευκτης διαταγής για επιστράτευση και επίταξη.
• Όμως, το έχω πει πολλές φορές, τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ, ως στήλη, να ασχολούμαστε με τις συντεχνίες;
• Έχουμε, έχουμε…
• Ίσως επειδή και εμείς είμαστε μέρος των ταλαιπωρημένων από αυτές τις συντεχνίες που αδιαφορούν παντελώς για τη δική μας εργασία και εύρυθμη ομαλή καθημερινότητα…
• Το υπόλοιπο σκηνικό είναι το σύνηθες: η αντιπολίτευση, δίχως ευθύ και ειλικρινή πολιτικό λόγο, μεμψιμοιρώντας έβγαλε ανακοινώσεις ηρωικού πατριωτισμού, που στηρίχτηκαν περισσότερο στα ανακλαστικά μιας παλαιομοδίτικης αντιχουντικής (δήθεν) μνήμης που όλα ¨τ’ άσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά¨…
• Οι αντιπολτευτικές δυνάμεις φοβήθηκαν να μπουν στο πρόβλημα, μη τυχόν και δυσαρεστήσουν τη συνδικαλιστική ¨ηγεμονία¨ της δημοκρατίας μας, που εδώ και δεκαετίες έχει παραχωρήσει στους ¨ηγεμόνες ¨προνόμια τέτοια που αποδείχτηκαν ικανά να ταλαιπωρούν την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας, ενίοτε έως και να την ακυρώνουν…
• Το συνδικαλιστικό ανακλαστικό της Αριστεράς (στο σύνολό της, με μπροστάρηδες το ΚΚΕ και τον Σύριζα) και πάλι δεν είδε το δάσος, αλλά μόνο το δέντρο. Κρύφτηκε πίσω από ιδεολογήματα άλλων εποχών και τα προσάρμοσε άκριτα και ανιστόρητα στα σημερινά, με το πρόσχημα της καταπίεσης και της φίμωσης της εργατικής τάξης…
• Και πάλι κανένα αντιπολιτευτικό κόμμα δεν μίλησε ευθύβολα και δεν είπε ¨τα πράγματα με τ’ όνομά τους¨, αλλά χρησιμοποίησε έναν συνήθη πολιτικό λαϊκισμό…
• Κρίμα, γιατί η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων (περί αυτού πρόκειται) είναι ένας …καινούργιος χώρος δοκιμασίας τής καπιταλιστικής ανάπτυξης στη χώρα μας και μια Αριστερά θα πρέπει να έχει σοβαρό ιδεολογικό οπλοστάσιο περί του θέματος, εάν θέλει να συμβάλλει σοβαρά στην ανάπτυξη της οικονομίας, λαμβάνοντας υπ’ όψη την δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα και η οικονομία…
¨Και τι δουλειά έχει μια Αριστερά να συμβάλλει σοβαρά στην ανάπτυξη της οικονομίας ενός καπιταλιστικού μοντέλου;¨
• Να ένα ερώτημα που κατά πάσα περίπτωση θα τεθεί από την Αριστερά…
• Απλώς νιώθω πως η δική μας (Αριστερά) ζει μέσα σε μια συγκεκριμένη ελληνική οικονομία που διαμορφώθηκε επί δεκαετίες (μπροστά στα μάτια της). Αυτή η οικονομία παραμορφώθηκε από τις τυφλές κερδοσκοπικές μπίζνες των ολίγων, αλλά σε έναν βαθμό και από τις συντεχνιακές διεκδικήσεις των συνδικάτων (με την ανοχή βεβαίως των κομμάτων και της Αριστεράς), που πέτυχαν όλοι μαζί να αιχμαλωτίσουν την οικονομία στα μη περαιτέρω… (βλέπε προσλήψεις, διορισμούς ημετέρων, σε πολλές των περιπτώσεων τυφλές ασφαλιστικές παροχές, πλιάτσικο στις ΔΕΚΟ, υπερπληθώρα υπαλλήλων στην ΕΡΤ, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΙΚΑ, ΟΣΕ, και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει…)
• Μα, όπως λέω πολλές φορές, τι δουλειά έχω εγώ να κολυμπάω σε τέτοιες σκέψεις;
• Γιατί επιτρέπω στον εαυτό μου να παρασύρεται σε θεματολογίες που δεν είναι του στιλ μου;
• Αλλά παράλληλα, τι είναι στιλ; Πώς μπορεί το ¨στιλ¨ να μας αποτρέπει από το να παρατηρούμε και να επεξεργαζόμαστε (και να δημοσιεύουμε) όλα εκείνα που βασανίζουν τόσο εμένα, όσο και ολόκληρη την κοινωνία που ζω;
• Οι αναγνώστες του μπλογκ μου στα ¨Σουμαριστά¨ ελπίζω πως θα έχουν συνηθίσει τις δικές μου πολιτικές εμμονές, απορίες και ερωτήματα. Επανειλημμένως επανέρχομαι σε τέτοια θέματα, μια που τη στήλη την αντιλαμβάνομαι και ως …εξομολογητικό πεδίο κατάθεσης του γραπτού λόγου μου.
• Και, είναι αυτονόητο (και γνωστό) πως ό,τι γράφεται εδώ, είναι εντελώς προσωπικές απόψεις. Δεν είναι δυνατό να συμφωνούν οι αναγνώστες…
• Απλώς να γνωριστούμε βαθύτερα θα ήθελα…

Νότης Μαυρουδής
(3/8/2010, μετά την ¨εκκεχειρία¨ των ιδιοκτητών φορτηγατζήδων-Κυβέρνησης)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s