περί Τσακνή…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 21

(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Το θέμα με τον καλό συνθέτη και φίλο Διονύση Τσακνή, σχετικά με την υποψηφιότητά του στις εκλογές του Νοεμβρίου, πήρε έκταση τέτοια, που έγινε αντικείμενο προσοχής από τον δημοσιογραφικό κόσμο (και όχι μόνο).
  • Και παρ’ όλο που ο Διονύσης έστειλε επιστολή προς τις εφημερίδες, η κριτική δεν έλειψε, σχετικά με τον τρόπο που έγινε αυτή η ασυνεννοησία τής επαναλαμβανόμενης προστριβής του ΚΚΕ με τον Σύριζα, μέσα στα ανταγωνιστικά των θέσεων και των προσώπων.
  • Διάβασα και το ενδιαφέρον άρθρο του Ηλία Κανέλλη στις ¨Αιχμές¨ (εφημερίδα Τα Νέα, με τον τίτλο ¨Η ψυχοψαγμένη Αριστερά¨ στις 19/8, ( http://www.tanea.gr/aixmes.htm ) (γύρω από τη διαμόρφωση του ελληνικού τραγουδιού στη δεκαετία του ’80), που εμπλέκει με άκομψο τρόπο τον Διονύση, γύρω από την επιλογή του σε ό,τι αφορά την κομματική του ένταξη…
  • Ιδιαίτερα το τελευταίο απόσπασμα του μικρού αλλά περιεκτικού άρθρου του Κανέλλη, το ένιωσα άκρως επιθετικό για τον Διονύση. Σας το αντιγράφω:
  • ¨Πιστός στο ρόλο μου, κάνω το σόλο μου,/ στους αδιάφορους και στους παράφορους/ τους θεατές μου./ Καυτές σταγόνες μου, γκρίζες εικόνες μου,/ πώς θα χωρέσετε, πώς θα με δέσετε,/ στους έρωτές μου». Τέτοιοι ψυχοψαχτικοί λήροι (ενίοτε και παραληρήματα) ταιριάζουν στο λαϊφστάιλ όσων, ευαίσθητων, πιστεύουν ότι η τέχνη υπάρχει για να κάνει αντίσταση γενικώς και αορίστως- και ότι η δημοκρατία είναι αυτό που έχει ονομαστεί «δημοκρατία της συγκίνησης». Στην επικράτεια αυτής της δημοκρατίας της συγκίνησης επένδυσε η ψυχοψαγμένη Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα μια φορά, δεν υπολόγισε σωστά. Δεν υπολόγισε δηλαδή ότι ο Διονύσης Τσακνής, με την τέχνη του, εκτός από πολιτική, κάνει και το «σόλο του». Δηλαδή καριέρα…¨
  • Ομολογώ πως το τελευταίο είναι σκληρό για έναν συνθέτη και σκεπτόμενο άνθρωπο σαν τον Τσακνή και θέλω να προσθέσω πως αν δεν είχα προσωπική επαφή μαζί του, θα προσπερνούσα την τελευταία φράση απ’ αυτή τη (μοναχική) στήλη.
  • Εάν έχει κάνει καριέρα ο Διονύσης, αυτό το οφείλει στις συνολικές πνευματικές του ικανότητες, τις κοινωνικές τοποθετήσεις του και τις επίμονες προσπάθειες γύρω απ’ ό,τι τον απασχολεί. Έχει επιλέξει προσωπικό ¨τρόπο ζωής¨ και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπερδεύεται, να συνδέεται με τους καριερίστες που απανταχού έχουν ¨εισβάλει¨ σε μια ασθμαίνουσα ζωή…
  • Ίσως ο αρθρογράφος θα έπρεπε να εξηγήσει επαρκώς το τι εννοεί με τη λέξη καριέρα, ώστε να μη μας επιτρέψει να θεωρήσουμε το άρθρο του ως σύνολο παρεξηγήσεων.
  • Το θέμα βεβαίως έχει πολλές πλευρές και μας αφήνει να συμπεράνουμε πως κατά πάσα περίπτωση έγιναν βιαστικές κινήσεις (μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του συνθέτη) που άφησαν ασάφειες, τόσες, που εξελιχτήκαν σε …¨κομματικές παρεξηγήσεις¨. Στην πολιτική δεν μπορείς να αφήνεις ¨χαραμάδες¨. Θα μπουν μέσα μικροοργανισμοί που θα σου φάνε τα σώμα. Θα σε εκθέσουν, θα τρέχεις και δε θα φτάνεις…
  • Η πλευρά του Τσίπρα επιμένει πως έγινε προχωρημένη συζήτηση. Kατά δήλωση: ¨απλώς δεν ανακοινώθηκε¨.
  • Η πλευρά του Διονύση επιμένει πως δεν έγινε κάτι τέτοιο ¨αφού είναι γνωστό πως στηρίζω ΚΚΕ¨.
  • Παρ’ το αυγό και κούρευτο…
  • Δεν κάνω αυτή την αναφορά για να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη (σιγά τώρα, ποτέ δεν κατάφερα κάτι τέτοιο…) αλλά από ενδιαφέρον γύρω από ένα πρόσωπο που έχει δείξει (από τη δεκαετία του ‘80) τόσο στο τραγούδι, όσο και στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πάνω απ’ όλα, σοβαρότητα!
  • Εάν σε κάτι θα πρέπει να σταθούμε αυστηρά στην περίπτωση, είναι η (και πάλι) ευκολοπιστία (σε βαθμό πολιτικής αφέλειας) της ομάδας Τσίπρα, που ως φαίνεται, τις πολιτικές συνεργασίες τις διεκπεραιώνει στο πόδι, σε στιλ καφενείου και αντίληψης ¨όλοι δικοί μας είμαστε¨…
  • Τις προάλλες, τα ίδια με την Σακοράφα. Πριν μήνες, ως και το όνομα της άμοιρης Κούνεβα εμφανίστηκε σ’ αυτή την θαρρείς τυφλή υπερπροσπάθεια συλλογής προσώπων με δημόσια αντανάκλαση, που ¨παίζουν¨ στο ¨χώρο¨, εγείροντας εύκολα το ανακλαστικό του δημοκράτη-αριστερού ψηφοφόρου.
  • Πάντως, για το ίδιο θέμα, ακόμα και ο Δημήτρης Μητρόπουλος, στην ίδια εφημερίδα (Νέα http://www.tanea.gr/agiografies.htm ), την ίδια μέρα, στην τελευταία σελίδα, γράφει: (ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: η στροφή 180 µοιρών του Διονύση Τσακνή µπορεί να είναι το «η κακή µέρα από το πρωί φαίνεται» σε ό,τι αφορά τις εμπειρίες του ΣΥΝ από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.
  • Ο Ηλίας Κανέλλης όμως είναι σκληρός απέναντι στο Διονύση και βάζει ένα θέμα που -ομολογώ-δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ώστε να στοιχειοθετήσω μ’ αυτό τον τρόπο την περίοδο του ελληνικού τραγουδιού στη δεκαετία του ’80. Παραθέτω το αντίστοιχο απόσπασμα:
  • ¨Ο Τσακνής ήρθε μετά στη δισκογραφία και στην κοινωνική ζωή. Όταν τα λιοντάρια της αντίστασης ανακάλυψαν την παγκοσμιοποίηση και την πολέμησαν με υλικά παρμένα, πάλι υποτίθεται, από τον πλούτο της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Κλαυθμυρίζοντας με συνοδεία από ούτια, λύρες και μερικά συνθεσάιζερ και χτίζοντας το ιδίωμα του σκοταδόψυχου τραγουδιού το οποίο ονομάστηκε έντεχνο (προφανώς ως ευφημισμός, όπως δηλαδή ο άξενος Πόντος ονομάστηκε Εύξεινος). Στην ελεύθερη αγορά της δισκογραφίας αλλά και επιδοτούμενα σε περιφερειακά φεστιβάλ και σε λοιπές εκδηλώσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα είδωλα του σκοταδόψυχου τραγουδιού συμβόλισαν τη λεγόμενη «αντίσταση-με-το-ταγάρι» (έστω κι αν το ταγάρι είχε αντικατασταθεί ήδη με Ντίζελ και Νάικ)¨.
  • Λοιπόν. Θα κρατήσω αυτό το συνδυασμό του ¨σκοταδόψυχου¨ και του ¨έντεχνου¨ για να τον ψάξω σε ένα επόμενο κείμενό μου. Προς το παρόν, απορώ!
  • Παρ’ όλες τις σκέψεις που με βάζει ο όρος ¨έντεχνο¨, δυσκολεύομαι να τον εντάξω σε ¨σκοταδόψυχες¨ λογικές και να βάλω στο ίδιο τσουβάλι όλα τα τραγούδια, μαζί με τους συνθέτες και τους στιχουργούς του.
  • Να ακυρώσω λοιπόν με μια μονοκοντυλιά τα είδη, τις τεχνοτροπίες, το κλίμα, τις προσωπικές ιστορίες, καθώς και τις δεκαετίες; αφού, ως γνωστό, το ¨έντεχνο¨ (αν υπολογίσουμε από το ’60 που εμφανίστηκε ο όρος), έχει διανύσει μισό αιώνα ζωής!!!
  • Τι θα κάνουμε; Θα ακυρώσουμε όλες τις κατακτήσεις μόνο και μόνο επειδή εμφανίστηκαν σκουπίδια και σαρκοβόρα ερπετά στα σπλάχνα του ¨έντεχνου¨;
  • Βεβαίως η ίδια εφημερίδα (τα Νέα), ακόμα και σήμερα (20/8) στη στήλη Προεκτάσεις, ( http://www.tanea.gr/proektaseis.htm )  ο Γιώργος Λακόπουλος δεν κρύβει μια διαφορετική επιθετική στάση τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το συνθέτη και γράφει:
  • ¨Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη µια σκληρή οικονομική πολιτική, που αναθεωρεί σύρριζα το κοινωνικό οικοδόµηµα που έστησαν τα δύο κυβερνητικά κόµµατα της Μεταπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ το µόνο που κατάλαβε ήταν ότι του χρειάζεται ένας λάιφ-στάιλ έστω αριστερής υφής υποψήφιος για τις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου στην Αθήνα.¨
  • Διακρίνω μια περίεργη στάση του συγκροτήματος γύρω από τον συνθέτη μήπως ή μου φαίνεται;
  • Όμως, φαίνεται πως θα έχουμε πολλά ακόμα να δούμε και να ακούσουμε στο βωμό των συνεργασιών και της ονοματολογίας που θα δεσπόζουν έως τις επικείμενες εκλογές του Νοεμβρίου, και θα ακυρώνουν κάθε άλλη πολιτική ενέργεια.
  • Και αυτό ήδη συμβαίνει…
  • Πολλά και διάφορα συμβαίνουν ανά τον κόσμο, αλλά, εκείνη η είδηση για την ισραηλινή απόστρατη που της άρεσε να φωτογραφίζεται μεσ’ την καλή χαρά δίπλα σε βασανισμένους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους, ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη ανοχή.
  • Οι ντροπιαστικές φωτογραφίες έκαναν το γύρο του κόσμου και είναι ενοχοποιητικές για ολόκληρη την ισραηλινή εθνότητα που ¨επιτρέπει¨ τέτοιες συμπεριφορές σε υπηκόους της.
  • Οι δικαιολογίες περί αποστρατείας της ισραηλινής πρώην στρατιωτίνας, δεν πείθουν κανέναν μπροστά σ’ αυτή τη σαδιστική συμπεριφορά του ¨νικητή¨ κατά του ¨ηττημένου¨
  • Φωτογραφίες που κάνουν να διατηρούμε τις συσωρευμένες μας αρνητικές σκέψεις γύρω από την ισραηλινή ¨κουλτούρα¨ επιθετικότητας στον παγκόσμιο χάρτη.
  • Και δίπλα στη συνήθη συνδικαλιστική φρασούλα που την ακούσαμε πολλές φορές καλοκαιριάτικα ¨Θα ματώσουμε¨, τώρα προστέθηκε από έτερο ανεγκέφαλο συνδικαλιστή (της ΝΔ αυτή τη φορά), που δήλωσε με την άνεσή του πως ¨Θα κάψουμε το πρώτο ιδιωτικό βαγόνι που θα βγει¨!!!
  • Τι λες ρε μεγάλε…
  • Μπράβο παιδιά! Κάψτε, ματώστε, φράξτε λεωφόρους και λιμάνια, χτυπήστε την εξουσία και το Σύστημα. Αφού σας το επιτρέπει το κόμμα και δεν σας ξεριζώνει το αφτί από το ξερό σας το κεφάλι, αφού σας επιβραβεύει κι όλας, τοποθετώντας σας σε ανώτερες βαθμίδες στελεχών στην συνδικαλιστική ιεραρχία.
  • Δείξτε δύναμη και πυγμή απέναντι στον ¨αντίπαλο¨, δηλαδή όλους εμάς τους υπόλοιπους…
  • Η φρασεολογία σας, άκρως επαναστατική, σύμφωνα με τα παλαιά καταχωρημένα βιβλία που ¨ανανεώθηκαν¨ και προσαρμόστηκαν στη σημερινή εποχή της ¨ρήξης¨ με το Σύστημα.
  • Τώρα, όταν και όποτε κυκλοφορήσει ¨το πρώτο ιδιωτικό βαγόνι¨, ελπίζω, πριν το κάψετε, να κοιτάξετε μέσα μην καρβουνιάσετε και άλλους και μας θυμίσετε εκείνη την τραγωδία των τριών άμοιρων ¨απεργοσπαστών¨ της Μαρφίν…
  • Ξέρετε, η τυφλή βία των δηλώσεων και των πράξεων, δεν διαφέρει από τις απεχθείς μεθόδους που ήδη έχουμε γνωρίσει, από επαναστατικές ομάδες ή από ποινικούς του υποκόσμου…
  • Και, πέρα απ’ αυτά τα ¨ηρωικά¨ και μεγαλόστομα, μπορείς κε συνδικαλιστά μου να μου διαχωρίσεις τις λεκτικές σου αναφορές από τη ¨φιλοσοφία¨ του παραδοσιακού φασισμού;
  • Ή μήπως απλώς ¨είπαμε και καμία μ…. να περνάει κι η ώρα¨;

    Νότης Μαυρουδής
    (20/8/2010, από άρθρο για τον  Δ. Τσακνή, την ισραηλινή και τον συνδικαλιστή)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

6 Responses to περί Τσακνή…

  1. Ο/Η Χριστινα λέει:

    ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ/HRONIS MISSIOS Το λάθος των επαναστατικών κινημάτων ήταν πως αναζήτησαν τις νέες πολιτισμικές αξίες σ’έναν πυρήνα δυστυχίας.Αντί να κηρύξουμε την απόλαυση της ζωής,κηρύξαμε την ισότητα στα καταναλωτικά αγαθά.Αντί την απελευθέρωση από την πολυπλόκαμη εξουσία,την ελευθερία του συνέρχεσθαι…Έτσι,από επαναστατικοί καταλύτες γίναμε απόστολοι-εξουσία του κερατά.

  2. Ο/Η Χριστινα λέει:

    Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα απ’ αυτούς που προσποιούνται τους σοκαρισμένους απ’ την «αιφνίδια» κρίση. Και πιο εκνευριστικοί ανάμεσα σ’αυτούς τους νεόπτωχους φαρισαίους είναι όσοι καλλιτέχνες μας το κάνουν.

    Πρώτα απ’όλα ο καλλιτέχνης ζει σε μια διαρκή κρίση, είναι πάντα φτωχός. Και χαρίζει συνεχώς πράγματα που δεν του ζήτησε κανείς.Αυτή είναι η φύση του και κανείς δεν τον υποχρέωσε να την επιλέξει. Όταν, λοιπόν, οι άλλοι -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- πελαγώνουν, αυτός ακόμα πιο πολύ πρέπει να μένει σταθερός σ’αυτήν την πλούσια φυλακή της ύπαρξής του.Δεν είναι ούτε δικηγόρος να σκίζει τα ρούχα του μπροστά στο ακροατήριο, ούτε συνδικαλιστής για να παζαρεύει.

    Και στην περίπτωση της «κρίσης» μας, ε, εντάξει , πόσο δικαιολογημένοι είναι να πελαγώνουν άνθρωποι που μέχρι πριν δυο χρόνια σιγοσφυρίζανε στο μπάνιο τους τραγούδια από διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια ή για καρτοκινητούς παραδείσους;

    Η κρίση, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι άρχισε μάλλον το 1974. Όταν άνθρωποι με ιδρωμένα στο σημείο της μασχάλης πουκάμισα ήταν έτοιμοι να συνδυάσουν την κλάψα της συνεχούς διεκδίκησης του καινούργιου, με την απόλυτη άρνηση να αλλάξουν έστω κι ένα εννιάρι απ’ το ζεϊμπέκικο της κυκλοθυμικής καψούρας τους.

    Το να λέει ο αρχηγός τους τη μια στιγμή «έξω οι βάσεις» και την επόμενη στιγμή να υπογράφει για την παραμονή τους, παρουσιάζοντάς την υποχώρηση σαν επανάσταση είναι το απόλυτο ιστορικό παράδειγμα αυτής της μεταπολίτευσης-μαϊμούς.

    Ζούσε –και ζει- ο «απροσκήνυτος» λαός μας κάνοντας το τελείως αντίθετο απ’ αυτό που λέει. Ζορμπάς μπροστά στις γκόμενες και Παναγούλης στις διηγήσεις στους νεότερους, Χατζηαβάτης και yesman μπροστά στον μεγαλοεκδότη και στον υπεύθυνο της έγκρισης των δανείων.

    Και στο μεταξύ μια νεώτερη γενιά να μεγαλώνει θαυμάζοντας τον «αγωνιστή» μπαμπά της και κακομαθαίνοντας μέσα στην αμόρφωτη χλιδή που δημιούργησαν οι «ηρωϊσμοί» του, για να ανακαλύψει ξαφνικά πως δεν υπάρχει μέλλον, πως δεν υπάρχει μοναδικότητα, πως όλη αυτή η πριγκηποσύνη ήταν δανεική. Και , σαν τα καημένα τα cyborg στο «Βlade Runner» να αρχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει αδιακρίτως τους δημιουργούς της και την «κληρονομιά» τους.

    Ποιους αιφνιδιάζει λοιπόν, η κρίση του 2009 και τα παρελκόμενα της, το ΔΝΤ και οι επόπτες των τραπεζών;

    Ε, λοιπόν, εγω προτιμώ να σας πω ποιους δεν αιφνιδιάζει. Δεν αιφνιδιάζει καθόλου τους σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, που χρόνια ονειρεύονται και μαζεύουν τις ιδέες τους στο συρτάρι για να δουν τελικά να επιδοτούνται οι ίδιοι και οι ίδιοι. Κι όμως, χωρίς κανείς να το ζητήσει, μας χάρισαν το «Βίος και Πολιτεία» και το «Μ’αγαπάς;», τον «Ερωτα στη Χουρμαδιά», το «Μιρουπάφσιμ», και τη «Δέσποινα», τον «Βασιλιά», τους «Αγροφύλακες» και το «Σπιρτόκουτο»,το «Αυτή η νύχτα μένει» και τον «Δεκαπενταύγουστο»,την «Ακαδημία Πλάτωνος», τον «Κυνόδοντα» και τη «Στρέλλα» και αρκετούς άλλους ανύμνητους θριάμβους μιας τυφλής τρέλας που θα μπορούσε να μας κάνει πραγματικά πλούσιους.

    Δεν αιφνιδιάζει τις θεατρικές ομάδες των λίγων παιδιών που σώθηκαν απ’τις αεριτζήδικες δραματικές σχολές μας :τους “Ex animo” και τους “Abovo”, τους Μαυρογεωργίου-Γάκη και τους Νάμα, τους Blitz, τους Grasshopper και τους Pequod μεταξύ άλλων, που χωρίς να λαγοκοιμούνται ανάμεσα στις αιώνιες συμπληγάδες του μπουλβάρ και του κρατικοδίαιτου αβάν-γκάρντ πήραν την γλώσσα και το σώμα και τα χάρισαν σε ένα κοινό που διψούσε γι’αυτά χωρίς να το ξέρει καν.

    Δεν αιφνιδιάζει τον Νίκο Χαλβατζή, τους Κορε.Υδρο., τους Sigmatropic και τους Interstellar Overdrive, τη Μόνικα, τον Λόλεκ, τον Boy, τους Musica Ficta, τους Night on Earth, τους Modrek, τον Lumiere Brother, τη Mary και την Tango with the Lions,τον Master Of Disguise, τους Abbie Gale και τους Le Page για να αναφέρω ελάχιστους μόνο απ’αυτούς που προτίμησαν αντί να υπνοβατούν στα σκαλάκια των εταιριών ή να ακούν με συγκρατημένη οργή τους κριτές των τάλεντ σόου να ξεκινήσουν μια επικοινωνία με το κοινό που υπήρχε στο κεφάλι τους και που σύντομα αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε μόνο εκεί.

    Δεν αιφνιδιάζει τις εξαιρέσεις ανάμεσα σε εικαστικούς, κομίστες και εικονογράφους, εκείνους που, αντιπαρερχόμενοι τη ναϊφ λαϊκότητα και την βλάχικη εκδοχή της κόνσεπτ αρτ, ανεβάζουν συνεχώς τον πήχυ της καθημερινής μας αισθητικής, χωρίς εμείς απαραιτήτως να το καταλαβαίνουμε.

    Δεν αιφνιδιάζει τους ελάχιστους επίσης έλληνες που δεν εκδίδουν ό,τι γράφουν, τους ελάχιστους δηλ. πραγματικούς συγγραφείς. Το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ποίημα μείζον για το οποίο η λέξη «κρίση» είναι η ελάχιστη προϋπόθεση, εκδιδόταν μυστικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και κατάφερε να παραμείνει μυστικό και μετά από την «επίσημη» έκδοσή του.

    Και ως εδώ μιλάω μόνο για όσα εγώ ξέρω. Για όσα είχα την τύχη να περάσουν από δίπλα μου, όσο συνειδητοποιούσα τα όρια της δικής μου φυλακής.

    Από δω και πέρα όμως θα μιλήσω για όσα δεν ξέρω. Θα αφήσω τα χέρια μου να γλιστρήσουν πάνω σε δακτυλοθεσίες που δεν είναι για τα δικά μου δάχτυλα. Θα πω τρεις-τέσσερεις λέξεις το πολύ, γιατί είμαι φλύαρος και δεν μπορώ να πω λιγότερες. Θα υποχρεώσω την ομορφιά να ανέβει στο επίπεδο της ασχήμιας και την ασχήμια να παραδεχτεί πως δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν θα κολακέψω ούτε λίγο τα πρεζάκια, τους εναλλακτικούς, τους φαν του “V for Vendetta” και τους τύπους που στέλνουν comments σε τύπους που στέλνουν comments.

    Κρίση υπάρχει από τη μέρα που γεννήθηκα.Δεν θα σκίσω τα ρούχα μου, ούτε και τα ρούχα κανενός άλλου για κάτι τόσο συνηθισμένο στους αιώνες.Θα φορέσω κάτι που μου αρέσει και θα έρθω εκεί που είσαι εσύ.

    «Ποντίκι Art» (26-8-2010)

  3. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Χριστίνα,
    δεν έχω να προσθέσω τίποτ’ άλλο!
    ΝοΜα

  4. Ο/Η Χριστινα λέει:

    Για να επιστρεψουμε στα αμιγως καλλιτεχνικα….Υπεροχος εχθες ο Kos Bocceli…Αξιζει να ζει κανεις για να χαιρεται αυτες τις υπεροχες μεγαλες στιγμες Σημερα και για πολυ καιρο ακομα θα ειμαι γεματη θεικη αυρα
    Γινομαι κουραστικη ,αλλα η χθεσινη βραδυα θα με εχει στα ουρανια για πολυ καιρο ακομα
    Φιλικα Χριστινα

  5. Ο/Η Χριστινα Ζιωγα λέει:

    Πως ειστε Κυριε Μαυρουδη?
    Καιρο εχω να μαθω νεα σας
    Φιλικα
    Χριστινα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s