Η ηλικία της δημιουργίας.

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 24

(Αλιεύοντας στο τοπίο από δω κι από ‘κει)

  • ¨Έχει περάσει στους νέους ένα αίσθημα κινδυνολογίας και καταστροφολογίας. Η ηλικία αυτή δεν είναι για να σκέφτεσαι τα ογδόντα, αλλά για να δημιουργείς. Ο άνθρωπος δημιουργεί μέχρι τα 40-45¨.
  • Τάδε έφη Μιχάλης Χατζηγιάννης, ο κατά κάποια έννοια Ποπ; Ροκ; Πάντως ¨ξεσηκωτής¨ των Ελλήνων πιτσιρικάδων (στην Ελευθεροτυπία της 4/9) και η φρασούλα αυτή (¨Ο άνθρωπος δημιουργεί μέχρι τα 40-45¨) μου ¨κάθισε¨, προκαλώντας με, για την απερισκεψία του λόγου,  καθώς και για την έλλειψη στοιχειώδους γνώσης της πραγματικότητας γύρω από το χρόνο και τη δημιουργία.
  • Αυτή τη φράση την παίρνω και προσωπικά, πέρα πως (το παιδί) απέχει πολύ από το να γνωρίζει ιστορία και δη μουσική. Ένα βιβλιαράκι αν διάβαζε, θα μάθαινε πως ακόμα και στα βαθιά γεράματα, το ρημάδι η φαντασία, παράγει νότες, εικόνες και μουσικές φράσεις με τέτοια ομορφιά και έμπνευση, που παρασέρνει εκατομμύρια κόσμου αέναα, σε κάθε γεωγραφικό σημείο!
  • Μα, τι να εννοεί ο ¨ποιητής¨; Μήπως υπαινίσσεται πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, γερνάει οπωσδήποτε και το μυαλό του;
  • Αναρωτήθηκε (ο ποιητής) πως το γήρας δεν έχει να κάνει μόνο με τον χρόνο, αλλά κυρίως με τη νόηση, την εμπειρία και τις κοινωνικές στάσεις-θέσεις που παίρνει ο καθένας μέσα στη διαδικασία του χρόνου;
  • Έχει αντιληφθεί πως υπάρχουν (δυστυχώς) πλήθος από νεότατες γενιές που, μη έχοντας ενδιαφέροντα και οράματα, είναι ήδη τυλιγμένες στο τρύπιο πέπλο της γήρανσης, με τη φραπεδιά, εκεί, πεταμένη σε κάποια συνοικιακή καφετέρια;
  • Μήπως τον δυσκολεύω (τον ποιητή) μ’ αυτά που γράφω; Είναι δυσνόητα; επιμένω: από πότε οι μεσήλικες δεν δημιουργούν;
  • Μήπως ξέχασε πως σπουδαίοι συνθέτες, ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, φιλόσοφοι, διανοούμενοι γενικώς, Έλληνες και ξένοι, σε κάθε γεωγραφικό σημείο, μεγαλώνοντας αναπτύσσουν όλο και πιο εμπνευσμένες σκέψεις ακτινογραφώντας την ψυχή και το βίωμα του παγκόσμιου ανθρώπου;
  • Μήπως το νεαρό εδώ και χρόνια είδωλο (31 χρόνων σήμερα) περιορίζει τις σκέψεις του με βάση τον ¨δικό του κόσμο¨ αναφερόμενος στην ¨καριέρα του¨; Ή μήπως στους ροκ τραγουδιστές;
  • Μα, κι εκεί ο Μπομπ Ντύλαν, ο Μακάρτνεϊ, ο Μικ Τζάκερ, ο Σπρίνκστινγκ και άλλοι γερόλυκοι, σφύζουν από ζωή (και ζωντάνια) μετά τα εξήντα τους και αναρωτιέσαι ¨τι χάπια παίρνουν;¨.
  • Για…πάγαινε τώρα και στους αμέτρητους μαέστρους, πιανίστες, κιθαριστές, βιολιστές, ακόμα και σε λυρικούς τραγουδιστές, και δες τις ηλικίες τους, σε συνδυασμό με τις τεχνικές, ερμηνευτικές και πνευματικές τους επιδόσεις…
  • Ας μη μακρηγορήσω αναφέροντας τους Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, Σαββόπουλο, Ξαρχάκο, Σπανό και άλλα αμέτρητα ονόματα, πριν και παράλληλα με τον Χατζηγιάννη…
  • Πού τα λες αυτά αγόρι μου; Έχεις ακούσει τη φράση: ¨παλιά καραβάνα¨; Τι να εννοούν μ’ αυτό; Ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που ξεστόμισες δίχως να το δουλέψει το μυαλό…
  • Επαναλαμβάνω τη φράση σου: ¨Ο άνθρωπος δημιουργεί μέχρι τα 40-45¨. Έχεις ακούσει, καταλάβει, πως υπάρχουν Τέχνες που χρειάζονται απόλυτη αφοσίωση, μόχθο, επιμονή, εμπειρία, πειθαρχία, πνευματικότητα, εξάσκηση, ισορροπία, συνείδηση του να είσαι λιτός, περιεκτικός και άλλα πολλά που ίσως να μην τα υποψιάζεσαι;
  • Τι θα πει ¨40-45¨; Πώς τα προσδιορίζεις έτσι εύκολα, μεγάλε; Τι είναι τα χρόνια, στραγάλια; Πώς όρισες πως έως αυτή την ηλικία μπορούμε και δημιουργούμε; Σε ποιο εγχειρίδιο το διάβασες ετούτο; Ποιος μάνατζερ στο πέταξε κι εσύ το έχαψες;
  • Τι είναι η Τέχνη; Αθλητικό σώμα με μούσκολα και σεξιστικές μαγκιές; Μη μπερδευόμαστε. Οι Τέχνες προϋποθέτουν τον ερωτισμό με ό,τι συνθέτει τη ζωή και προκαλεί τη δημιουργία. Θα πρέπει να κατανοηθεί πως ο χρόνος που όρισες εσύ για δημιουργία, αποκαλύπτει πως δεν έχεις καταλάβει την ίδια τη δημιουργία!
  • Η μουσική δημιουργία λοιπόν, δεν έχει πάντα σχέση με τις μουσικές φρασούλες που μπορεί κάποιος να συντάξει -έστω και εύστοχα- σύμφωνα με τους ισχύοντες ¨νόμους¨, συνταγές και συνήθειες που έχουν επιβληθεί από το σύγχρονο δισκογραφικό και μιντιακό σύστημα…
  • Ασφαλώς, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αυτό είναι ταυτισμένο με το star system, το management, το promotion, το life style, τις τηλεοπτικές ελαφρότητες του θεάματος που ποτίζουν (και επιβαρύνουν) το καθημερινό τοπίο με fast foοd κατασκευάσματα…
  • Μια ¨λογική¨ που γνωρίζω πως την έχεις εμπεδώσει (και υπηρετήσει) πιστά και απόλυτα…
  • Όμως, θα αναρωτιέται ο αναγνώστης για την επιμονή μου να υπερασπίζομαι την αντίθετη άποψη που διατύπωσε ο τραγουδιστής. Υπερασπίζομαι και το χρόνο το δικό μου! Και καθώς από πολύ νεαρός παίζω κιθάρα και δημιουργώ μουσική, κοιτάζω από απόσταση χρόνου τη δημιουργική μου πορεία.
  • Γνωρίζω πλέον πως η νεανική ηλικία έχει διαφορές από εκείνη της ενήλικης φάσης. Η περισσότερη γνώση, τα ακούσματα, οι συναναστροφές, οι εμπειρίες, η επαφή με τον κόσμο, η παρατηρητικότητα, ο στοχασμός, είναι στοιχεία που δημιουργούν μια πιο ανανεωμένη όψη.
  • Ο δημοφιλής τραγουδιστής δε στάθηκε σοβαρός και μου έδωσε ευκαιρία σε ένα θέμα που το θεωρώ σοβαρό και με αφορά ως εξηνταπεντάρη…

Ѡ Ѡ Ѡ

  • Στις 150.000 ευρώ κατέληξε το ύψος της εγγυοδοσίας που θα καταβάλει το δεξί χέρι του πρωθυπουργικού γραφείου της προηγούμενης κυβέρνησης (του Κώστα Καραμανλή).
  • Η άμεση εμπλοκή του κου Γιάννη Αγγέλου, απασχόλησε ολόκληρο τον Τύπο και τα άλλα ΜΜΕ για το θέμα του Βατοπεδίου. Θυμάστε πως είχε οριστεί αρχικά στα 400.000 ευρώ, μετά από προσφυγή του στα 300.000 και τώρα (ξανά προσφυγή) στα 150.000…
  • Καλόόόόόό!!! Γι’ αυτό λέει ο κοσμάκης: ¨Όλα γίνονται…¨
  • Μήπως ρε σεις, αυτό είναι ο ¨πολιτικός πολιτισμός¨ που μας λέγανε πριν από χρόνια;
  • Κι επειδή το θέμα με είχε απασχολήσει σε προηγούμενο σημείωμά μου, σπεύδω να συμπληρώσω πως σ’ αυτή τη χώρα, οι πολιτικοί, είναι η φάρα που μπορεί πάντα να ελπίζει πως θα κρατάει με το μέρος της τα προνόμια και το πάνω χέρι ενός ιδιότυπου νταβατζιλικίου που έχει εγκαθιδρυθεί από παλαιοτάτων χρόνων.
  • Και έχει προστατευθεί -θα προσέθετα- απ’ όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις, καθώς και όλες τις ανώτατες δικαστικές εξουσίες…
  • Τίποτ’ άλλο…

Ѡ Ѡ Ѡ

  • Ανατρίχιασα! Διαβάζοντας στις εφημερίδες της 4/9 πως ο εγγονός του βορειοκορεάτη Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο Κιμ Γιονγκ Ουν, διαδέχεται στο αξίωμα του αρχηγού τού κράτους, τον πατέρα του, τον αξιότιμο Κιμ Γιονγκ Ιλ.
  • Εκεί στην κομμουνιστική μακρινή χώρα, ούτως ή άλλως δεν ξέρουμε τι μας γίνεται (πράγμα που βολεύει τους απίστευτους αυτούς κομματικούς ηγέτες). Εξουσίες ερήμην του λαού, επί του λαού, αλυσοδένουν αυτό το λαό από την όποια …εξέλιξη (αποτρόπαια λέξη για τέτοιους ηγέτες…).
  • Σενάριο τρέλας είναι μια τέτοια προοπτική πολιτικής φαντασίωσης, μιας τέτοιας εξέλιξης του κόσμου, γύρω από τα συστήματα εξουσίας.
  • Μακραίωνες-ισόβιες δυναστείες, ηγεμονίες, δηλαδή πολιτικά νταβατζιλίκια, ανελεύθερα καθεστώτα, που βασίζονται στη δήθεν απελευθέρωση του λαού και άλλα τέτοια φαιδρά και άγρια…
  • Όλα διανθισμένα από δήθεν ιδεολογίες (κυρίως κομμουνιστικές) ντροπιάζοντας απόλυτα ό,τι έχει απομείνει από τα ¨ιδεολογικά αποθέματα¨ που ήταν κραταιά πριν πληροφορηθεί ο υπόλοιπος κόσμος την άγρια πρακτική της επιβολής αυτών των καθεστώτων…
  • Τώρα, η βορειοκορεάτικη δυναστεία των Κιμ, θα σέρνει τις ανομίες και την απάνθρωπη συμπεριφορά της πάντα με τις λέξεις ¨επανάσταση¨, ¨κομμουνισμός¨, ¨σοσιαλισμός¨, ¨λαϊκή δημοκρατία¨, ¨ρήξη¨, ¨ανεξαρτησία¨, ¨απελευθέρωση¨, λέξεις που έχουν χάσει κάθε έννοια, κάθε υπόσταση.
  • Αντί να ενθαρρύνουν την ανθρωπότητα, προκαλούν δέος, ζόφο, τρόμο και αποτροπιασμό!

Νότης Μαυρουδής
(5/9/2010, για τη δήλωση του Μ. Χατζηγιάννη, τον Γ. Αγγέλου και τη δυναστεία των Κιμ.)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

9 Responses to Η ηλικία της δημιουργίας.

  1. Ο/Η grigoreastar λέει:

    Το θέμα δεν είναι το τι λέει το κάθε φρούτο εποχής. Το θέμα είναι ότι έχουν πλέον τόση απήχηση τα λόγια του ώστε να νιώθουμε αναγκασμένοι να τα σχολιάσουμε. Διότι Πασχάλη Αρβανιτίδης σε κάθε εποχή υπάρχει, αλλά βαρύγδουπη συνέντευξη του δεν θα έβρισκες στη μόστρα των καλλιτεχνικών νέων των «σοβαρών» εφημερίδων μέχρι πριν λίγα χρόνια.
    Περαστικά μας…

    • Ο/Η tzavarastar λέει:

      περαστικά μας όντως…
      νομίζω ότι ο Χατζηγιάννης εκτός από ταλαντούχος αντιγραφέας είναι προκλητικός
      και δεν είναι η πρώτη φορά.
      Είναι προφανές ότι συμφωνώ απόλυτα Νότη.
      Σταματώ γιατί φοβάμαι ότι θα αρχίσω να βρίζω.
      Αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

    • Ο/Η Χριστινα λέει:

      ο Πασχαλης ειχε και εχει εκ γεννετης ανοησια ( δηλ. ο ανθρωπος ειναι μικρονους), δεν θα μπορουσε να αρθρωσει λογο.Δεν νομιζω να ισχυει το ιδιο για τον Χατζηγιαννη ( παρ’ολο που τα τραγουδια του δεν μου αρεσουν ),εχω την εντυπωση με τις σπυδες που εχω κανει στο Εθνικο Ωδειο (πιανο),οτι το αυτι μου διακρινει μια καλη φωνη .Οσο για τα λεγομενα του που καναν τους Κατσιμιχαιους να δειξουν ποσο αναγωγοι και κομπλεξικοι εινα (εκτος απο αφωνοι),δεν τα γνωριζω.Αλλωστε ο ανθρωπος Χτζιγιαννης (και τραγουδιστης),δεν αρεσει σε κανενα γιατι ασχολειστε μαζι του:::::
      Mετα τιμης
      Χριστινα Θεοτοκη

      • Ο/Η mavroudistar λέει:

        Χριστίνα,
        στη στήλη Σουμαριστά παίρνω (πάντα) αφορμές από γραφόμενα και λεγόμενα ¨από δω κι από ‘κει¨και πλέκω τις δικές μου απόψεις-θέσεις.
        Δηλαδή αναζητάω το …φυτίλι που θα με ενεργοποιήσει πάνω στα διάφορα θέματα.
        Έτσι, θα σε παρακαλούσα να προσέξεις πως ο Χατζηγιάννης μου έδωσε αφορμή για κάτι που είπε και διαφώνησα.
        Δεν στάθηκα στο πρόσωπο αλλά στην άποψή του.
        Πάντα κάνω έτσι στα θέματα που επιλέγω.
        Το να ασχολείσαι με κάποιον δεν είναι αμαρτία και δεν συνδέεσαι αναγκαστικά μαζί του.
        Αν δηλαδή ασχολούμαστε με τον …Χίτλερ, δεν σημαίνει και ότι τον συμμεριζόμαστε…
        Αντιθέτως, πολλές φορές μας ανοίγει την αυλαία του θεάματος…
        ΝοΜα

  2. Ο/Η Χριστινα λέει:

    Αντεχω Κυριε Μαυρουδη!!!! Τα νευρα μου θα σπασουν για αλλους λογους πιο σοβαρους απο την καθημερινη <<<>>,την ποια ομολογω μαθαινω απο την σελιδα σας. Δεν βλεπω σχεδον καθολου τηλεοραση (εκτος απο καμμια καλη ταινια και αν τηνβρω),γι΄’αυτο συγνωμη για την αγνοια μου περι Χτζηγιαννεων,Κατσιμιχαιων και οκα τα εις ….εων-αιων!!!!Τα προτοειδα στο Internet,και πιστεψτε με μου εκανε εντυπωση η διασταση που πηρε το φαινομενο καποιων επηρμενων (που δεν εχουν κανενα μα κανενα λογο να ειναι ετσι)
    Προτιμω το ραδιοφωνο με τις θαυμασιες εκπομπες του δευτερου προγραμματος με τους Κυριους Πετριδη,Παπαστεφανου ,Κωσταλα και Κογκαλιδη.
    Επισης ενα βιβλιο οσο κακογραμμενο και να ειναι δεν θα μου σπασει τα νευρα απλα θα το αντικαταστησω με ενα καλυτερο ψαχνοντας και ναθαινοντας
    Τα Σεβη μου
    Χριστινα

  3. Ο/Η Χριστινα λέει:

    συγχωρηστε μου τα οποια ορθογραφικα λαθη και αλλα Αυτο οφειλεται οτι τα πληκτρα του πιανου μου δινουν ελευθερια ενω την γραφομηχανη δεν την κατεχω και απο κεκτημενη ταχυτητα κανω λαθη

  4. Ο/Η Χριστινα λέει:

    Αν μπορεται μου δινετε ενα link να μαθω και να »ενημερωθω»’ επιτελους ( η αδαης περι των »καλλιτεχνικων»),τι ειπε αυτος ο Χτζηγιαννης
    Ευχαριστω εκ των προτερων
    Με σεβασμο
    Χριστινα

  5. Ο/Η Χριστινα Θεοτοκη λέει:

    Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970
    Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
    H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε…
    δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
    Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
    Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
    Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
    Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
    Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
    Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
    Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
    Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
    Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
    Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
    Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
    Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
    Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
    Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια!
    Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s