Εκδότες και δισκογράφοι.

  • ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 25
    (Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)
  • Επανέρχομαι μετά από πολλές μέρες για να μη δίνω δικαιώματα στους κακεντρεχείς να φτιάχνουν σενάρια περί παραίτησης από τον ενεργό βίο…
  • Να λοιπόν που μια στήλη σαν αυτή που διαβάζετε (όσοι τη διαβάζετε) έχει και …υποχρεώσεις συχνής περιοδικότητας, διότι έτσι το ‘χει εκλάβει ο γραφέας της, δηλαδή ο υπογράφων.
  • Διότι, θα μπορούσε και να μην είναι έτσι τα πράγματα! Δηλαδή, να νομίζω εγώ πως είναι απαραίτητο να ανεβάζω κείμενο για να αναγνώσετε εσείς…
  • Όλα είναι ¨εικόνες¨ που έχουν εισχωρήσει ατέρμονα στο μυαλό μας…
  • Ομολογώ πως δεν έχω εντοπίσει τίποτα σπουδαίο, που να χρήζει σχολιασμού, σε όλο αυτό το διάστημα της ¨απουσίας¨ μου.
  • Ή, για να το πω πιο κομψά, έχω την εντύπωση πως όλα γύρω είναι πλέον πολύ κουραστικά και ένας σχολιασμός μου, απλώς θα γέμιζε χώρο στον αχανή (χώρο) του διαδικτύου… Και γιατί παρακαλώ; Τί να πω παραπάνω απ’ αυτό που ήδη έχει γραφτεί; Ιδού το ερώτημα…
  • Αλλά και αυτό από μόνο του, μπορεί να έχει τις δικές του …φιλοσοφικές διαστάσεις για το ποιο θέμα δεν έχει ανάγκη και άλλου σχολιασμού, καθώς και το πότε εξαντλείται ένα θέμα, ή τέλος, τι είναι θέμα!!! 
  • Να πάλι μπροστά μας παραφρασμένος ένας παλαιός μας φίλος. Εκείνος ο Σαίξπιρ που έβαζε ερωτήματα που δεν τα απάντησε ποτέ η ανθρωπότητα…

Ѡ Ѡ Ѡ

  • Τέτοιες ολίγον κενές θέσεις σκέφτομαι όταν κάθε Σάββατο νύχτα αγοράζω τις εφημερίδες της Κυριακής για να συνοδεύουν τον καφέ μου. Σε μια τσάντα τρεις, τέσσερις εφημερίδες, να τις κουβαλάω (σας διαβεβαιώ πως δεν είναι καθόλου εύκολο) για να διαβάσω και να ενημερωθώ, ώστε να ξεχωρίσω τα θέματά μου για τα Σουμαριστά…
  • Όπως θα προσέξατε, γράφω πως οι εφημερίδες συνοδεύουν τον καφέ της Κυριακής και όχι το αντίθετο (όπως ήταν κάποτε)…
  • Τώρα πια, η ¨πλουραλιστική¨ – πληθωρική δημοσιογραφία, φροντίζει για εμάς! Σελίδες, εκατοντάδες σελίδες, ένθετα πληροφοριακά, πλήθος από ένθετα διαφημιστικά, ποικίλες προσφορές, cd, dvd, όλα πακεταρισμένα, όλα ¨για τον αναγνώστη¨, όλα για τον καφέ…
  • Δεν σαρκάζομαι, πιστέψτε με. Έχω καλή διάθεση και γνωρίζω πως είναι και ο μόνος τρόπος για να πουλάνε οι εφημερίδες. Δηλαδή να επιβιώνουν, διότι δίχως τις προσφορές, η σκέτη ανάγνωση, δεν αρκεί πλέον για να κρατήσει εν ζωή το δημοσιογραφικό επάγγελμα.
  • Είναι η ολοκλήρωση ενός κύκλου που πραγματοποιείται στον καιρό μας; Είναι μια κούραση από τον (τις περισσότερες φορές) ξύλινο δημοσιογραφικό λόγο – γραφή, ή η ύπαρξη του διαδικτύου που αποδυναμώνει τους χυμούς της δημοσιογραφικής φαντασίας; Ή πάλι, η εξάρτηση της γραφής από τα εκδοτικά συμφέροντα που είναι οφθαλμοφανή και επικίνδυνα για την αξιοπιστία της ανεξάρτητης πληροφορίας και γνώμης;
  • Διλλήματα και γρίφοι που θα μένουν πάντα αναπάντητα, όχι γιατί η λογική δεν βρίσκει απάντηση, όσο για το ότι γνωρίζουμε όλοι το τοπίο που μας περιβάλλει και έχουμε αντιληφθεί (ο καθένας στο χώρο του) πως ένας πόλεμος προς τα εκδοτικά συμφέροντα, θα είναι σήμερα ένας απόλυτος πόλεμος με πολλά, πάρα πολλά θύματα από τη μεριά των πολεμιστών της δικής μας πλευράς…
  • Γνωρίζουμε όλοι πως κινούμαστε στο πλαίσιο ενός ισχυρού εκδοτικού κατεστημένου που έχει καταγγελθεί αμέτρητες φορές από αμέτρητους πολίτες και διανοούμενους. Να τώρα πάλι κι εγώ στη δική μου στήλη να καταγγέλλω! Δηλαδή να εξασκώ την απλούστερη των πράξεων…
  • Γόνος αριστερού χώρου, έμαθα (χρόνια τώρα…) το τροπάριο της καταγγελίας και το είχα σε ημερήσια διάταξη, θεωρώντας πως πράττω γενναία, έως επιπέδου αντιστασιακής πράξης!
  • Οι καιροί όμως αλλάζουν και οι καταγγελίες έγιναν νοσηρό σύνδρομο ενός παλαιού τύπου αριστερής πρακτικής. Συμβαίνει δε, όταν δεν έχεις να προτείνεις απολύτως τίποτα! Όταν έχεις κενό στη φαντασία. Τότε, για να είσαι ¨εν τάξει¨ με την αριστερή καταγωγή, χρησιμοποιείς τον καταγγελτικό λόγο, ώστε να συμβαδίσεις με το πόπολο και τους ¨δικούς σου¨…
  • Όμως αγαπητοί μου σουμαριστές, ποιες ιδέες μπορούν να επιστρατευθούν για να πάρω (πάρουμε) θέσεις ώριμες απέναντι σ’ αυτή την επικράτεια των πάσης φύσεως Εκδοτών της εποχής μας;
  • Για το μόνο που μπορώ (προς το παρόν) να είμαι ήσυχος είναι πως δεν έχει δημιουργηθεί εδώ το αντίστοιχο ανδρείκελο που ακούει στο όνομα Μπερλουσκόνι! Ο αυτοκράτορας των ιταλικών ΜΜΕ!
  • Να χαιρόμαστε; Γιατί όχι; Όμως επειδή οι καιροί μάς δείχνουν σκληρότερες μέρες και οι εξουσίες θα κινούνται όχι με στρατιωτικά πραξικοπήματα και τανκς (μπρρρρρρρρ), αλλά με υποτιμήσεις νομισμάτων, πληθωρισμούς, πτωχεύσεις, δουνουτού και άλλα τέτοια πρωτοπόρα, θα χρειαστεί και η στήριξη των εκδοτών για τη χειραγώγηση των ΜΜΕ που θα ¨πρέπει¨ να υπάρξει…

Ѡ Ѡ Ѡ

  • Κάτι τέτοιο παρατηρώ και στην ελληνική δισκογραφική εξέλιξη της εποχής.
  • Αυτή τη στιγμή, στην εποχή της δισκογραφικής κρίσης, υπάρχει κάποιος που απτόητος αγοράζει εταιρείες δίσκων (βυθισμένες οικονομικά), καταστήματα δίσκων, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, αίθουσες συναυλιών, θεατρικούς χώρους, πάντως, δημιουργεί ένα τεράστιο μονοπώλιο που εκεί μέσα καταβροχθίζονται συνθέτες, στιχουργοί, ερμηνευτές, θεατράνθρωποι, σκηνοθέτες και άλλα συναφή επαγγέλματα…
  • Όλα πακεταρισμένα σε ένα! Εκεί, ο Εκδότης, ο μοναδικός, ο Αυτοκράτορας της διακίνησης των δίσκων, δηλαδή του ελληνικού τραγουδιού, της προώθησης του ξένου ρεπερτορίου, της προβολής των βιντεοκλίπ, είναι και ο μόνος που διαχειρίζεται το ρεπερτόριο της ψυχαγωγίας και της ενημέρωσης γύρω απ’ αυτό το εμπορικό προϊόν.
  • Και να η αντίφαση φόρα παρτίδα. Σε εποχή τεράστιας κρίσης του δίσκου, παρ’ όλη την καταφανή αδιαφορία του μεγάλου κοινού απέναντι στους δίσκους, ο Αυτοκράτορας έχει μεν την παντοδυναμία του, αλλά δεν θριαμβεύει. Γιατί έχει απέναντί του έναν κόσμο που αδιαφορεί…
  • Ίσως γιαυτό και οι εκδότες των εφημερίδων μπορούν και συνεννοούνται με τις εναπομείνασες εταιρίες δίσκων για να κυκλοφορήσουν αξιόλογες ένθετες εκδόσεις, όπως για παράδειγμα, η σειρά των Ρεμπέτικων (του Παναγιώτη Κουνάδη, με την Μίνος) με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, η σειρά των έργων του Μάνου Χατζιδάκι με την Καθημερινή της Κυριακής, δύο σειρές υψηλού επιπέδου, υπόδειγμα αισθητικής αρτιότητας.
  • Να λοιπόν που τα λίγα αυτά ευχάριστα δισκογραφικά έρχονται, όχι από τις δισκογραφικές, αλλά από τις εφημερίδες των Εκδοτών. Άλλο ένα σημάδι αποσύνθεσης του δισκογραφικού πάλαι ποτέ κατεστημένου…
  • Με αυτό θα πορευτούμε! Τώρα που τα δισκογραφικά μας πράγματα ορίζονται από τη διαδικτυακή πραγματικότητα, που αυτή η τελευταία έχει καταφέρει (σε μικρό διάστημα) να διαμορφώσει ένα κοινό που δεν αγοράζει αλλά ¨κατεβάζει¨, δεν ψάχνει αλλά αφήνεται στη διαφήμιση να ¨του¨ επιλέξει το τί θα αγοράσει για να ακούσει…
  • Με λίγα λόγια, στις περισσότερες των περιπτώσεων, θα του ορίσει το γούστο…
  • Και για να επιστρέψουμε στους Εκδότες. Είναι πλέον γνωστό πως η  κραταιά δύναμή τους συνδέεται άμεσα με τους κρατικούς μηχανισμούς και τη χειραγώγηση της εξουσίας.
  • Μη μας απροσανατολίζει η κριτική στάση τους απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση που διαχειρίζεται την εξουσία από εποχή σε εποχή.
  • Όλοι γνωρίζουμε πως τα Εκδοτικά συγκροτήματα είναι μικρές ή μεγάλες εξουσίες που –τις περισσότερες φορές- καθορίζουν τις πολιτικές, κοινωνικές, εργασιακές και πολιτιστικές εξελίξεις του καιρού.
  • Παρασύρθηκα πάλι από τις σκέψεις. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αναφερθώ και στην ακατάσχετη γραφή και τον κενό λόγο, που ελπίζω (και προσπαθώ) να τον αποφύγω…

Νότης Μαυρουδής
(21/9/2010, για τους Εκδότες και τη δισκογραφία)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s