δίφωνο και πλέγματα…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 39
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Έκλεισε και το δίφωνο, το πιο έγκυρο μηνιαίο περιοδικό για το ελληνικό τραγούδι, εξέλιξη που δεν θα ’θελε κανείς, ιδιαίτερα όσοι παρακολουθούσαν την πορεία και τη διαδρομή τού Ελληνικού τραγουδιού, ως δημιουργική διαδικασία.
  • Ίσως ήταν αναμενόμενη μια τέτοια δυσμενής εξέλιξη, αφού τα καμπανάκια χτυπούσαν σε όμορα μετερίζια, όπως εκείνο του Ραδιοφωνικού «Μελωδία» που είχε μπει σε τροχιά κρίσης πολύ πριν από την κρίση της οικονομίας και τις επιβολές τού μνημονίου…
  • Τώρα, τριάντα αρθρογράφοι μένουν άνεργοι και –πλέον- σκορπίζονται στους δυσμενείς θολούς ορίζοντες της μουσικής θεματολογίας, σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και άλλα παρόμοια επαγγελματικά παρακλάδια.
  • Να πούμε πως το ελληνικό τραγούδι θα μείνει φτωχότερο; είναι μια εκδοχή αυτό, αφού οι σελίδες του διφώνου δεν έκαναν άλλο από το να προβάλλουν θεματολογίες σχετικές με ολόκληρο το τοπίο του ελληνικού (και όχι μόνο) ηχητικού κόσμου.
  • Πρόσωπα, εποχές, σχολές, είδη, ιστορικές μνήμες, συνεντεύξεις, μελέτες, πορτρέτα, ό,τι τέλος πάντων προκαλεί σκέψεις σε ένα είδος τέχνης άρρηκτα δεμένο με τον πολίτη Έλληνα. Με τον ήχο που τον συνδέει διαχρονικά, από εποχές που δημιούργησαν βαθιές ρίζες για την μετέπειτα νεότερη εξέλιξη…
  • Το δίφωνο δεν είχε αφεντικά να το αγαπήσουν και να το προστατέψουν. Οι διάφοροι εκδότες του δεν το στήριξαν ώστε  να κρατήσει ένα πνευματικό επίπεδο όπως άλλα περιοδικά τέχνης (Λέξη, Δέντρο, Διαβάζω, Μανδραγόρας, Τέχνη και Πολιτισμός, Αρχιτεκτονική, Πολύτονο, Μετρονόμος κ.α.) που διατηρούν την αυτονομία τους με στόχο την εμβάθυνση των θεμάτων.
  • Λαμβάνω υπ’ όψη πως το δίφωνο διέθετε επαγγελματικά στελέχη και είχε προχωρήσει σε μεγάλα ανοίγματα με εμπορική προοπτική. Συναυλίες, συνεργασίες με καλλιτεχνικά γραφεία, με δισκογραφικές εταιρίες, με εκδόσεις δίσκων, μια δράση ίσως παραπάνω από εκείνην που μπορούσε να σηκώσει το αδύναμο σώμα του περιοδικού, καθώς και το αναγνωστικό κοινό που ίσως θα περίμενε μια μορφή διαφορετικού χειρισμού.
  • Οι κατά περιόδους εκδότες-εργοδότες του, απέτυχαν να το θωρακίσουν ως ξεχωριστό περιοδικό Τέχνης. Το εντάξανε ως μέρος των εμπορικών δράσεων του Ομίλου τους και το εκλάμβαναν ως προϊόν που θα έπρεπε να φέρει αποσβέσεις, ακόμα και κέρδος…
  • Μάλλον το θεωρούσαν (οι εκδότες του) περιοδικό προς λαϊκή κατανάλωση και κάτι τέτοιο θεωρώ πως προετοίμασε τον αργό θάνατό του…
  • Πολλά θα μπορούσαν να αναφερθούν γύρω από το δίφωνο και την αρθρογραφική του δράση. Όπως την (πολλές φορές) ευνοϊκή μεταχείριση προσώπων, μουσικών ειδών, τάσεων, εποχών, την υποβόσκουσα δημιουργία παρεών που το έκανε καράβι σε ανεμοδαρμένη θάλασσα…
  • Το σίγουρο είναι πως με την παύση του, ο χώρος χάνει ένα πολύτιμο βοήθημα που από το 1995 όπλισε αρκετές φορές το ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τη φυσιογνωμία του…

• • •

  • Συρματοπλέγματα, φράχτες και διαχωριστικές. Με ηλεκτρισμό, ίσως και …φίδια, καρχαρίες, σαύρες, δηλητηριώδεις ταραντούλες και άλλα δαιμόνια, όλα φωλιασμένα για να προστατέψουν τα σύνορά μας.
  • Μόνο έτσι πλέον ¨προστατεύεται¨ ο κόσμος, που έχει ξεχάσει πλέον την συνύπαρξη και το πάλαι ποτέ εκείνο σύνθημα περί ¨ελεύθερων συνόρων των λαών¨!
  • Όνειρο ήταν και πάει, πέρασε…
  • Η πραγματικότητα είναι ωμή και ο χρόνος πλέον δείχνει ένα άλλο τοπίο, που μερικές φορές θαρρείς και υποχρεώνει τις χώρες (η καθεμία για τον δικό της λόγο) να θωρακιστούν και να υπερασπιστούν μ’ αυτό τον τρόπο τα σύνορα και τις πληθυσμιακές ισορροπίες.
  • Πλέγματα και φράχτες παντού λοιπόν, όπως εκείνο το τραγούδι του Τζιμάκου ¨κάγκελα παντού¨ που όπως φάνηκε ήταν από εκείνα που τα λέμε …προφητικά!
  • Ας μη τα δούμε όμως όλα μαύρα και ας θεωρήσουμε το φράκτη ως ένα αποτρεπτικό μέσον στην εισροή λαθρομεταναστών, σε μια χώρα με επιβαρημένο …μητρώο κακής διαχείρισης μεταναστευτικής πολιτικής που επί χρόνια (δεκαετίες) έφτιαξε ξέφραγο αμπέλι και επέτρεψε να μπαινοβγαίνει ο καθένας, δίχως χαρτιά και υποχρεώσεις.
  • Έγινε πλιάτσικο επ’ αυτού, άγρια εκμετάλλευση στηριγμένη στα φτηνά εργατικά χέρια, μάθαμε να παίζουμε το ρόλο των αφεντικών, σώσαμε τους αγρούς, τα μποστάνια, τα αμπέλια και όποια άλλη βαριά και ανθυγιεινή εργασία, φτιάξαμε και τις ορχήστρες μας (να μη ξεχνιόμαστε) και τώρα θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση…
  • Δεν λέω, αυτό περιέχει και μια άλλη ανάγνωση, που λέει πως έστω μ’ αυτό τον τρόπο, ένα μεγάλο μέρος αυτού του απελπισμένου κόσμου έφτιαξε μια ζωή που οι συνθήκες στη χώρα του δεν το επέτρεπαν.
  • Τώρα τα φράγματα αναλαμβάνουν να αναστείλουν όσο γίνεται την εισροή των ατελείωτων απελπισμένων καραβανιών που καθημερινά περνούν τα σύνορα
  • (Άραγε είναι αληθείς οι πληροφορίες που αναφέρουν πως από τα σύνορα περνούν 350 ψυχές την ημέρα;) για κάντε ένα λογαριασμό…
  • Έτσι, είμαστε σε αναμονή προτάσεων και ιδεών από όλους όσοι τους απασχολούν τέτοιου είδους προβληματισμοί που –ας το ομολογήσουμε- το γνωρίζαμε πως θα φτάσει σε αδιέξοδο σημείο! Τώρα πλέον αφορά όλες τις τάξεις, τα κόμματα, τις πολιτικές.
  • Η λαθρομετανάστευση δημιουργεί πολλαπλές παρενέργειες… Το μαρτυράει το ιστορικό και εμπορικό κέντρο και οι συνοικίες της Αθήνας όπου οι άνθρωποί της έχουν ταμπουρωθεί μέσα στα ανήλιαγα σπίτια από φόβο και ανασφάλεια, μπροστά στην εκφυλισμένη ανάπτυξη των συμμοριών, της πορνείας, των ναρκωτικών, της διακίνησης και βεβαίως της εγκληματικότητας και παραβατικότητας…
  • Επαναλαμβάνω πράγματα γνωστά, χιλιοειπωμένα και αναμφισβήτητα. Συγχρόνως, απελπίζομαι με την επίγνωση και την παραδοχή της αδυναμίας των πάντων να βρεθούν λύσεις.
  • Τις προάλλες, στις 4/1, γύρω στις 11.30 το πρωί, ο Θανάσης Δρίτσας (Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ) μιλούσε για μια ¨αναγκαία διεθνή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που να σέβεται τον πόνο των ανθρώπων, τα δικαιώματα τόσο των Ελλήνων, όσο και των αλλοδαπών, που να προωθεί πραγματικές λύσεις στο υπαρκτό πρόβλημα¨
  • ¨Αριστερά ευχολόγια¨ τα χαρακτηρίζει αυτά ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή τής επόμενης μέρας. Και έχει δίκιο γιατί ολόκληρη αυτή η φράση του Δρίτσα είναι αποδεκτή σε κάθε παράταξη και σε κάθε κοινό νου. Πού είναι η πρόταση; τι νόημα έχει μια φράση που λέει το αυτονόητο και δεν περιέχει τίποτ’ άλλο, από αέρα κοπανιστό;
  • Γιατί αυτές οι ¨πραγματικές λύσεις¨ δεν αναφέρονται λίγο πιο αναλυτικά για να καταλάβουμε κι εμείς ποια είναι μια πραγματική λύση; γιατί τέτοιες υπεκφυγές;
  • Ίσως γιατί αυτές οι ¨λύσεις¨ των συρματοπλεγμάτων δεν είναι άλλες από τις ¨προσωρινές¨ στην καλύτερη περίπτωση, προτιμότερες όμως από τους οπλισμένους στρατιώτες και πολιτοφύλακες που θα πυροβολήσουν σε ό,τι κινείται…
  • Τα πλέγματα και τα συρματοπλέγματα ήρθαν κι αυτά στη ζωή μας για να μας πουν πως οι ελευθερίες, τα ελεύθερα σύνορα, η ελεύθερη πρόσβαση, είναι και πάλι αιτούμενα σε μια κοινωνία πολιτών που θα πρέπει και πάλι να φτιάξει τα όποια οράματά της με βάση εντελώς διαφορετικές κοινωνίες από αυτές που έχουν διαμορφωθεί στην εποχή μας· στην αρχή του 21ου αιώνα…Νότης Μαυρουδής
    (7/1/2011, για το τέλος του περιοδικού δίφωνο και τα συρματοπλέγματα των συνόρων)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

One Response to δίφωνο και πλέγματα…

  1. Ο/Η ΦΡΑΓΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ λέει:

    ΦΙΛΕ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΕ ΝΟΤΗ ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΦΩΝΟ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΑ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΛΑΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΣΩΣΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΙΣΗ ΤΟ ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s