ΑΕΚ και ξερό ψωμί…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 41
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Τα ανθρώπινα και τα προσωπικά δεν μπορούν να περιορίζονται μόνο στα καλλιτεχνικά, στα μουσικά και στα πολιτιστικά. Υπάρχουν και άλλα στη ζωή…
  • Επιτρέψτε μου μια μικρή, τόσο δα προσωπική ιστορία, που θα δικαιολογήσει το σημερινό μου δημοσίευμα.
  • Προέρχομαι από μια λαϊκή οικογένεια φτωχών γονιών, κοντά στα προσφυγικά της Καλλιθέας με τους χωματόδρομους, τις αλάνες και την πιτσιρικαρία της εποχής να παίζει «μπάλα» (ένα στρογγυλό κατασκεύασμα από πιεσμένες εφημερίδες τυλιγμένες με ένα σπάγκο) και να ματώνει τα πόδια από κλωτσιές και πεσίματα ανάμεσα σε χώματα και πέτρες…
  • Εκεί, στο τέρμα της Ματζαγριωτάκη και Θησέως, υπήρχε μια πιάτσα τρίκυκλων από μεροκαματιάρηδες που κάνανε μεταφορές και ένας από τους μεταφορείς, μας έδειχνε πώς να κλωτσάμε το τόπι, την κίνηση, την κλίση του ποδιού κλπ.

  • Το όνομά του: Κώστας Νεστορίδης, ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, που δοξαζόταν στα τότε γήπεδα που ακόμα δεν γνώριζαν το χόρτο, τους τάπητες, τα ειδικά παπούτσια και τις επαγγελματικές διοικήσεις…
  • Πρόσφυγες όντας (από τον Πόντο και οι δυο γονείς) όλοι της περιοχής, ήμασταν οπαδοί της ΑΕΚ, του Πανιωνίου, του Φωστήρα, του Απόλλωνα, καθ’ ότι ομάδες με έντονο το ποντιακό στοιχείο.
  • Από τη μικρή ηλικία υποστήριζα την ομάδα του δικού μου σιναφιού, την ΑΕΚ, κάτι σαν υπεράσπιση μιας καταγωγής, προέλευσης, ρίζας, αδελφότητας, οι «δικοί μας» και άλλα τέτοια ηρωικά.
  • Να μια εμμονή που με κατατρέχει ακόμα και τώρα, ως προς τις ποδοσφαιρικές μου προτιμήσεις. Και τα χρόνια περνούν και το (ελεγχόμενο) πάθος γύρω από το ζήτημα με έκανε αμετακίνητο οπαδό της ΑΕΚ, δίχως όμως να πατάω τα πόδια μου στα γήπεδα.

  • Είμαι φίλαθλος του καναπέ, αλλά αυτό δεν μου στερεί τη χαρά ή τη λύπη, ανάλογα με τα αποτελέσματα… Παρακολουθώ όλα τα δρώμενα και θυμώνω τους φίλους που με φωνάζουν να πάμε στο γήπεδο να υποστηρίξουμε την ομάδα, όπως ο Παντελής Θαλασσινός, ο Γρηγόρης Ψαριανός (που κρατάει κι αυτός αποστάσεις πλέον), ο αείμνηστος Ηλίας Κατσούλης και άλλοι πολλοί που επιμένουν σε μια ομάδα με τα χειρότερα δείγματα πλέον συμπεριφοράς, μέσα και έξω από τα γήπεδα και κυρίως μέσα στο ίδιο της το σώμα που έχει φωλιάσει τα τελευταία χρόνια όλη η λαμογιά και η ελληναράδικη βαρβατίλα του κάθε πικραμένου…
  • Οι εποχές δείχνουν πλέον πως ηθικά θα πρέπει να πάψουμε να υποστηρίζουμε τέτοια …αθλητικά μορφώματα που άνοιξαν τις πόρτες και μπήκαν μέσα τα πιράνχας και οι συμμορίες, για να κατασπαράξουν τα όποια οικονομικά δεδομένα των ομάδων, παραβιάζοντας την ιστορία και την προέλευση των ομάδων.

  • Πρόεδροι συμμέτοχοι στο φαγοπότι (και άντε τώρα να πεις ποιος έφαγε και ποιος όχι σε αυτό το τρελό πάρτι), πολλοί από τους παίχτες αμέτοχοι σε οποιαδήποτε μνήμη, διοικητικοί, μάνατζερ, Σύνδεσμοι «φιλάθλων», προμηθευτές, μεσολαβητές παντός τύπου και άλλοι κρίκοι μιας μεγάλης «παρέας» ή «συμμορίας» που κατάντησαν μια ομάδα με αξιώσεις (την ΑΕΚ) ανυπόληπτη, που μπόρεσαν να της πιουν (στην κυριολεξία) το αίμα, να σαδομαζωχίσουν επί παντός, γνωρίζοντας ασφαλώς πως το αμπέλι είναι ξέφραγο και ουδείς θα αναζητήσει ευθύνες, ίσως γιατί τα λαμόγια δεν περιορίζονται μόνο στον …ιερό χώρο των ΠΑΕ, αλλά και στις παρυφές ενός πολιτικού συστήματος σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων, σε μια αθλητική «δικαιοσύνη» που αφήνει να γιγαντωθεί το παρακράτος και οι ποδοσφαιρικές συμμορίες. Νόμοι που τους «γράφουν» στα παλαιότερα των υποδημάτων τους…

  • Διοικήσεις με δεδομένη την προέλευσή τους από το χώρο της αδιαφανούς μπίζνας, εύκολα παρεισέφρησαν στο φαγοπότι, εστιάζοντας την προσοχή τους στη μάσα και στη ληστεία, με αποτέλεσμα να πτωχεύσει η ομάδα τόσο από χρήμα, όσο και από νέες ποδοσφαιρικές μονάδες, αλλά και από φυτώρια νέων παιδιών, για να επανδρώσουν μελλοντικά την ομάδα.
  • Αντ’ αυτών, η ντροπή! Η ΑΕΚ μετασχηματίστηκε σε μια μικρομεσαία ομάδα, εύκολος αντίπαλος οποιασδήποτε άλλης και το μόνο που έχει να επιδείξει είναι η παλαιότερη …έντιμος ιστορία των θρύλων και της γεωγραφικής καταγωγής του «ένδοξου Πόντου». Σιγά τα ωά…

  • Μα, τώρα πλέον ποιος ενδιαφέρεται για καταγωγές και θρύλους της ιστορίας;
  • Όταν συνήθως το παζάρι κάνει τις «ελληνικές» ομάδες (και την ΑΕΚ) να παίζουν με εννέα και δέκα ξένους παίχτες; όταν οι φυλές του..Ισραήλ κατέφτασαν, για να επωφεληθούν το «ελευθέρας» της ΕΕ και να εξαφανιστούν έτσι τα εθνικά χαρακτηριστικά και οι δυνατότητες τού κάθε έθνους να αναπτύξει το δικό του ποδόσφαιρο, στο όνομα της παγκοσμιοποίησης…
  • Τι ομάδες υποστηρίζουμε τελικά; ελληνικές; ποιος αφελής μπορεί να υποστηρίξει πως το μόρφωμα της ΑΕΚ (ή όποιας άλλης ομάδας) περιέχει πλέον ρίζες γεωγραφικές, πολιτιστικές;

(Πάνω σειρά: ΙΟΡΔΑΝΟΥ,ΜΑΝΙΑΤΕΑΣ,ΜΠΑΛΟΠΟΥΛΟΣ,ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΑΣ,ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ,ΣΟΦΙΑΝΙΔΗΣ Κάτω σειρά: ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ,ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ,ΚΑΡΑΦΕΣΚΟΣ,ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ,ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ)

  • Σκάω απ’ τα γέλια που μερικοί αμετανόητοι πιστεύουν ακόμα πως η ομάδα τους είναι «ιδέα», «ιστορία», «τρόπος ζωής», γιατί δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί πως όλα εκείνα τα «πατριωτικά» περί ομάδων τα έφαγε η εξέλιξη του εκσυγχρονισμού τού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, που πριμοδοτεί όσες ΠΑΕ έχουν οικονομική δύναμη και μέσω οικονομικών δεικτών στο τραπεζικό σύστημα, κάνουν πρωταθλητισμό, με τη δύναμη του χρήματος και τις εξαγορές συνειδήσεων, στήνοντας ακόμα και σκηνοθετημένες μεταγραφές, στήνοντας την πλεκτάνη της διαιτησίας και της κυριακάτικης οπαδικής βίας…
  • Έτσι, το έργο το βλέπουμε πανομοιότυπο! Η μεταδικτατορική Ελλάδα, έχει να επιδείξει δύο μόνο ομάδες που εναλλάσσονται στον πρωταθλητισμό. (Μια μικρή παρένθεση η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς, που οι σύγχρονοι μπίζνεσμεν βρήκαν τρόπο να τον ξαποστείλουν ανεπιστρεπτί).

  • Και, μετά απ’ όλα αυτά τα καταγγελτικά, γιατί επιμένω στην ίδια ομάδα;
  • Είναι ένα εύλογο ερώτημα ετούτο…
  • Από αδυναμία συναισθηματική, θα απαντούσα. Συνεχίζω να κείτομαι στο ίδιο τραυματισμένο συναίσθημα… Η νοσηρή μου εμμονή με ρίζωσε ακόμα περισσότερο στην πολυθρόνα μου, παρακολουθώντας τον αμετάκλητο κατήφορο της ΑΕΚ.
  • Τώρα, με την ευκαιρία των αποκαλύψεων των ληστευμένων ταμείων της, ενίοτε ντρέπομαι που είμαι υποστηρικτής μιας τέτοιας εταιρείας δήθεν αθλητισμού. Και αν το συνδυάσουμε με την ανοχή (και εμπλοκή) τής κάθε εξουσίας με τα παρακυκλώματα και τη βαθύτατη διαπλοκή που παράγει το όλον σύστημα, νιώθω, θαρρείς και συμμέτοχος ενός τέτοιου θρασύτατου εμπαιγμού τού απλού φιλάθλου-οπαδού.

  • Θα συνεχίσω τις προσπάθειες να αποτοξινωθώ από τις γέφυρες της ιστορίας αυτής της ποδοσφαιρικής εταιρίας. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, γιατί η πίστη στις ρίζες και τις καταβολές είναι σαν τους λεκέδες.
  • Μερικοί (λεκέδες) δεν καθαρίζονται. Μένουν για πολλά χρόνια, ώσπου το ρούχο να αχρηστευθεί για να φτάσει ως τη χωματερή…

Νότης Μαυρουδής
(20/1/2011, από τις εφημερίδες, για τα οικονομικά της ΑΕΚ)
(Για τις εικόνες, υπεύθυνος, αν και παναθηναϊκάκιας, ο Κώστας Γρηγορέας)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

9 Responses to ΑΕΚ και ξερό ψωμί…

  1. Ο/Η Στάθης Γκότσης λέει:

    Όπως σε όλα τα σχόλια σας, εξαιρετική ισορροπία μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Κάτι που λείπει γενικώς στις μέρες μας. Κάτι παρόμοιο νοιώθω και εγώ για τον Ολυμπιακό. Παρόλο που δεν είμαι φανατικός οπαδός, δεν μου βγαίνει ο…κόκκινος λεκές που μου «έκατσε» από παιδί.

  2. Ο/Η D.Triantos λέει:

    Eimai mazi sou Noth mou. Esu hsoun sthn Kalithea, egw stou Gkizi galatas, kai sthn alana mpala apo kourelia! Twra alaxan ta pragmata, eipame na doulepsoume <>, ala mallon kaname lathos! To provlhma den einai mono sto podosfairo, ala se kathe ti pou exei sxesh me ton anthropo! Mia xara ta les, k xarhka pou vlepw oti uparxoun ki aloi opou vlepoun ta <>!!! Sunexa!!! D.Triantos

  3. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Σχόλιο του Ευάγγελου Ασημακόπουλου:

    Νότη μου πολύ όμορφες οι σκέψεις που κατέθεσες στο blog σου αλλά και συγκινητικές, τουλάχιστον σε μένα που κουβαλάω τα ίδια με σένα συναισθήματα για την ομάδα μας και την κατάντια της.
    Καίτοι έχω να πατήσω σε γήπεδο από τότε που ο Μάριος ήταν 6 ετών και άρχισαν να ακούγονται τα πρώτα χυδαία – ομαδικά συνθήματα, δεν σου κρύβω πως παραμένω από το 1946 πιστός οπαδός της ομάδας μας αλλά και εξαιρετικά ενημερωμένος στον αθλητικό χώρο, ξεκοκαλίζοντας τις αθλητικές στήλες της «Ε» κάθε Δευτέρα ή ακόμα παρακολουθώντας πολλούς αγώνες από την TV.
    Σκέπτομαι ωστόσο πως η βαθμιαία αλλαγή της εικόνας του ποδοσφαίρου (σε παγκόσμια κλίμακα) δεν απέχει και πολύ από την μετάλλαξη που χρόνο με το χρόνο συντελείται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μέσα από την πολιτική, την καλλιτεχνία, το περιβάλλον, τα ήθη, τον τρόπο ζωής κλπ. Το ομαδικό σύνθημα π.χ. της εξέδρας «δεν μπορείς Μαρόπουλε» που αντικαταστάθηκε σήμερα με το «πω πω πω τι τσι…. ήταν αυτό», είναι ανάλογο με τη πολιτική διαδρομή του Νικόλαου Πλαστήρα που πέθανε πάμφτωχος σε αντίθεση με εκείνη του Άκη στις μέρες μας. Ή ακόμα το άρωμα της άλλοτε παλιάς κουζίνας που αντικαταστάθηκε σήμερα με τα φαστφουντάδικα είναι κι αυτό ανάλογο με την τότε ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του «Παρνασσού» σε αντίθεση με τη σημερινή αναζήτηση ακροατηρίου στις συναυλίες κιθάρας.
    Σκέπτομαι ακόμη πως πέρα από κάθε μελαγχολική διαπίστωση, η δική μας γενιά υπήρξε κατά κάποιο τρόπο τυχερή όσο και άτυχη μαζί: τυχερή γιατί ακριβώς ζήσαμε τόσες και τόσες πολιτικοοικονομικές και ιδεολογικές αλλαγές, από Κατοχή, εμφύλιο, Βασιλιάδες, αποστασία, και Μάιος του ’68, μέχρι χούντα, Κυπριακό, μεταπολίτευση και ΕΣΣΔ – ραγδαίες αλλαγές που μας κάνανε σοφότερους και ωριμότερους, είμαστε άτυχοι δε γιατί έχουμε γίνει παθητικοί θεατές μιας κατάρρευσης και αντί να πηγαίνουμε προς το καλύτερο πάμε προς το χειρότερο, λες και η εξέλιξη της τεχνολογίας, που είναι και ο μοναδικός πράγματι δείκτης προόδου, είναι συνυφασμένη με την παρακμή και την αποσύνθεση.
    Πάντως όσον αφορά στο Αεκάκι μας και στην πίκρα που μας κερνάει τα απογεύματα της Κυριακής, έχω πάρει απόφαση να μη στενοχωριέμαι πια γιατί δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Μα και να αλλάξει, κίβδηλη θα είναι η αλλαγή αφού σίγουρα κάποιος από τους λαθρέμπορους, ή έμπορους όπλων και ηρωίνης θα έχει αναλάβει τα ηνία της ομάδας και θα την οδηγεί σε ‘δόξα’ και ‘κατακτήσεις’ μέσα από ξέπλυμα βρόμικου χρήματος ή αγοράς συνειδήσεων. Οι μέρες που αγαπήσαμε τη μπάλα, οι μέρες που το ποδόσφαιρο παιζόταν επί ίσοις όροις και ήταν ‘ιδεολογία’, οι μέρες του Δελαβίνια, του Πούλη, του Εμμανουηλίδη και του Νέστορα που παίρνανε μεταγραφή για ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, δεν θα ξανάρθουνε ποτέ πια.

  4. Ο/Η grigoreastar λέει:

    …κι εκεί που ετοιμαζόμουνα να γράψω ένα σχόλιο, είδα μια εικόνα στην οποία και σας παραπέμπω. Είναι όσο ‘χίλιες λέξεις’ και βάλε:
    Ο ηγεμών Μπέος κάνει την θριαμβευτική του είσοδο στα «θεωρεία των επισήμων» (!!!) του ΟΑΚΑ μαζί με την τιμητική φρουρά του!
    http://www.gazzetta.gr/media/k2/items/cache/8bc335257bb316150caff9ed229fb53f_L.jpg?1295722262?1295722262?1295722262

  5. Συγκινητικό! Να συγκινούσε κι αυτούς που πρέπει…
    Συμπτωματικά, μεγάλωσα τρεις δρόμους δίπλα στο τέρμα Ματζαγριωτάκη και Θησέως (Κρέμου και Ματζαγριωτάκη). Θυμάμαι ιστορίες με τον Νεστορίδη που μου έλεγε ο πατέρας μου όταν γύρναγε από το καφενείο της πλατείας Κύπρου, όπου συναντούσε καμμιά φορά τον θρυλικό Νέστορα.
    Κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’60, ελλείψει άλλων χώρων, παίζαμε μπάλα στο άδειο οικόπεδο από το γκρεμισμένο αμαξοστάσιο της πλατείας Δαβάκη, στην απέναντι μεριά της Θησέως. Τσιμέντο κάτω, πού και πού κάνα κομμάτι γυαλί, καμμιά πρόκα, βίδα, και οτι άλλο ήθελε προκύψει…

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ Μιχάλη,
      Χαίρομαι που η ΑΕΚ και ο Νεστορίδης μας προκαλούν μνήμες. Γιαυτό είναι σημαντικός ο ρόλος των ομάδων. Βοηθούν τους ανθρώπους να θυμούνται και να ψάχνουν τους χρόνους και τις παρέες.
      Με την προϋπόθεση πως όλοι εμείς αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο όταν ήταν μέσον ψυχαγωγίας και όχι σαν αυτό το κατάντημα ενός απάνθρωπου ανταγωνισμού…
      Το θέμα τώρα είναι πως η ΑΕΚ (το αεκάκι όπως πολλοί την ονομάζουν) δεν μπορεί να ανταγωνιστήσει. Το βατερλώ του 0-4 από τον Βόλο, είναι η πικρή αλήθεια της σύγχρονης κατάντιας της.
      Οι Μαφίες την νίκησαν και μας έμειναν μόνο οι νοσταλγίες αλλοτινών καιρών…
      Νότης Μαυρουδής

      • Αγαπητέ κ. Μαυρουδή,
        Να αναφέρω, με την ευκαιρία, μια ακόμα γλυκιά μνήμη που κρατάω με μεγάλη αγάπη:

        Ακαδημαϊκή χρονιά 1980-81, το Πολυτεχνείο σε κατάληψη, και κάποιος φίλος με ειδοποιεί στο τηλέφωνο «Ο Νότης Μαυρουδής στο Πολυτεχνείο απόψε! Έτσι, για τους φοιτητές. Θά’ ρθεις;»

        Απολαυστική η βραδιά που ακολούθησε, χωρίς εξάρσεις, αλλά με μεγάλη ζεστασιά και όλες τις νότες να πέφτουν στην σωστή τους θέση την κατάλληλη στιγμή – από το Έξοντους μέχρι το χασαποσέρβικο του Καραγκιόζη με τον μετρονόμο να υποκαθιστά τα κρουστά…

        Να είστε πάντα καλά!

  6. Ο/Η grigoreastar λέει:

    Αγαπητοί φίλοι αεκτζήδες,
    Το «φτωχός πλην τίμιος» (χαρακτηριστικό το οποίον παραδοσιακά θέλετε να αποδίδεται στην ομάδα σας) στη σημερινή εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου θα ήταν σαφώς προτιμότερο από τις κουστωδίες των μπράβων του Μπέου, του Μαρινάκη και του (τέως) Πατέρα (τι σβέρκοι θεέ μου). Και φυσικά από το πανηγυρικό σώβρακο του Μήτρογλου.
    Όμως υφίσταται;
    Δε νομίζω… Φοβάμαι ότι το «φτωχός» ακολουθείται πλέον από το «οπότε ας παίξω στοίχημα»… Άρα το «τίμιος» μπαίνει πια σε μόνιμα εισαγωγικά. Οι τεσσάρες πλέον δεν πείθουν ούτε για την επάρκεια των γεννητικών οργάνων του Βόλου, ούτε για την ανεπάρκεια αυτών της Νέας Φιλαδέλφειας. Αλλού παίζετε η πλάκα. Τα πέτσινα «πέναλτι» του γαύρου και του (λατρευτού μου) βάζελου έδειξαν το δρόμο: Η ενδοσυνεννόηση των διαιτητών έχει λόγο ύπαρξης, το μαγαζί δουλεύει σωστά, τίποτα δεν είναι τυχαίο, τα λεφτά πάνε στα σωστά χέρια. Κι εμείς οι υπόλοιποι που δεν μπορούμε να συμμετέχουμε στο πάρτυ, συνήθως διασκεδάζουμε (εάν εξαιρεθούν καποιες φορές που ξερνάμε, όπως αυτή του κάφρου με το σώβρακο) με την κωμωδία που παίζεται και κρατάει αμείωτο το (παρασκηνιακό) ενδιαφέρον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γιατί μη μου πείτε ότι στήνεται κανείς από εμάς στην τηλεόραση ή πάει στο γήπεδο για να δει καλό ποδόσφαιρο έτσι; Κι αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που παρόλο που κάθε Κυριακή λέμε «ως εδώ, δεν ασχολούμαι άλλο» την άλλη πάλι εδώ θα είμαστε να μιλάμε και να γελάμε με την πιο ορίτζιναλ κωμωδία της Ελλάδας. Λίγο είναι αυτό;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s