“ARTempest Trio” στο Athenaeum.

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 44
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

 

  • Είναι μέρες τώρα που θέλω να καταγράψω τις εντυπώσεις μου από μια συναυλία και πάντα μπαίνουν ανάμεσα κάποια γεγονότα που μου αναβάλλουν τη διάθεση.
  • Αναφέρομαι στη συναυλία της 24/1, στο Athenaeum, σ’ αυτή την τόσο ωραία και ευπρεπή αίθουσα, που όμως έχει ελλείψεις…
  • Εκεί λοιπόν το ARTempest Trio”, αποτελούμενο από τον κιθαριστή Μιχαηλάγγελο Τουμανίδη (κιθάρα), τον Κωνσταντίνο Μπουντούνη (τσέλο) και τον Νίκο Νικολόπουλο (φλάουτο), παρουσίασαν ένα απίστευτα «τρελό» πρόγραμμα, με ανυποψίαστες διασκευές και …υπερηχητικές δεξιοτεχνίες των τριών οργάνων, που θαρρείς κι έβγαιναν από ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον, περιτυλιγμένο από ένα πέπλο μιας παράξενης μαγείας…
  • Προσοχή! Συνηθίζω πάντα να τονίζω πως η μουσικοκριτική δεν είναι μια τέχνη που κατέχω κι έτσι, ό,τι γράφω, δεν διεκδικεί δάφνες υψηλής μουσικολογικής ανάλυσης. Τα ‘χουμε ξαναπεί αυτά.
  • Εντυπώσεις της στιγμής μη επεξεργασμένες καταγράφω και όποιος εκλάβει το παρόν ως μουσικοκριτικό σημείωμα, θα απογοητευτεί από την ατεχνία του…
  • Το ξεκίνημα της συναυλίας με την επεξεργασία του Chick Corea πάνω στο θέμα Aranjuez (Rodrigo) έφτιαξε ένα κλίμα που άνοιξε τις πόρτες για ό,τι ακολούθησε. Μου έκανε εντύπωση η απόλυτη ταυτισμένη ρυθμολογία και των τριών οργάνων στις πυκνότατες νότες στο κομμάτι Song to John (ClarkeCorea). Ένας καταιγισμός κλιμάκων που θα εντυπωσίαζε και τον πιο ακραίο …τσιγγάνο βιολιστή που τον έχουμε συνηθίσει να κυριαρχεί στις νότες και τις ταστιέρες…
  • Δεν συζητάμε πως τέτοιες δεξιοτεχνικές δεινότητες είναι αποτέλεσμα ιδιαίτερου ταλέντου στην προσαρμογή της τεχνικής πάνω σε μια ταστιέρα (κιθάρας-τσέλλου), όπως και στις τρύπες του φλάουτο.
  • Στα δυο κομμάτια του Μανώλη Χιώτη (Το τελευταίο ποτηράκι-Περασμένες μου αγάπες) έγινε απόλυτα σεβαστό εκείνο που χαρακτήρισε τον κοσμικά λαϊκό μπουζουκτσή Χιώτη (1921-1970) που έδωσε στο όργανό του τη γοητεία της ταχυδακτυλουργικής επίδειξης, παίζοντας με απαράμιλλη ταχύτητα τις πυκνότατες φρασούλες του.
  • Οι τρεις μουσικοί δημιούργησαν μια κατάσταση που βάζει και πάλι επί τάπητος το θέμα της τεχνικής και της απόλυτης δακτυλικής άνεσης, που κάνει ώστε τα δάκτυλα να υλοποιούν οποιαδήποτε μουσική σκέψη, σε μηδενικό χρόνο.
  • Είναι μεγάλη υπόθεση αυτή η απόλυτη δακτυλική ελευθερία και οι τρεις ερμηνευτές την έχουν κατακτήσει. Βέβαια αυτό μπορεί να μην είναι πάντα το ζητούμενο στη μουσική ερμηνεία. Έχουμε πλείστα παραδείγματα δεξιοτεχνών που βιάζουν το όργανο αντί να του προβάλλουν τα βαθύτερα ηχοχρώματα, όμως, θεωρώ πως η σοφή ενσωμάτωση της υψηλής τεχνικής μέσα στην ερμηνεία, είναι -ουσιαστικά- το ζητούμενο στην μουσική εκτέλεση και αυτό, αδιαμφισβήτητα το κατέχουν ο Τουμανίδης, ο Μπουντούνης και ο Νικολόπουλος.
  • Αυτός ο συνδυασμός επέτρεψε ώστε να αποδοθεί αριστοτεχνικά το έξοχο κομμάτι του συνθέτη (μαέστρου) Γιώργου Νιάρχου (Μινιατούρα-Μνήμες).
  • Όντως, μνήμες από τη λαϊκή και βυζαντινή ελληνική παράδοση, με δυο μοτίβα γνώριμα (το πρώτο το γνωρίζουμε και με την υπογραφή του Νίκου Τάτση) που εκεί ο Νιάρχος επιδεικνύει μια κιθαριστική γνώση των δυνατοτήτων των τριών οργάνων, ζηλευτή. Γνώση και οξυδέρκεια χαρακτηρίζει επιπλέον τη σύνθεση του Νιάρχου που ελίσσεται με λυρισμό και γνώση των εποχών μιας …βυζαντινότητας των στοιχείων που καθορίζουν και την ελληνική μουσική παράδοση.
  • Στο Mountains η κιθάρα και το τσέλο κεντήσανε. Φαρδιά-πλατιά απλώθηκαν μπροστά μας η Ανατολή με τη θρησκευτική της φυσιογνωμία, η Ήπειρος με τα μοιρολόγια, θαρρείς και ακούσαμε ούτια και νέϋ να θρηνούν, έτσι όπως γεννήθηκαν από την ιστορία και τη φιλοσοφία τέτοιων λαών. Σημάδι πως οι δύο εικοσιδυάχρονοι ερμηνευτές (γεννημένοι το 1989) και ο  φλαουτίστας, γνωρίζουν, στο βάθος, πολύ περισσότερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς…
  • Ο Τουμανίδης κατέχει την κλασική κιθάρα πολύ καλά και έχει συμφιλιωθεί με τα νέα ρεύματα των αυτοσχεδιαστών των μουσικών ρευμάτων (ροκ, λάτιν, φλαμένκο, εθνίκ, τζαζ, κλπ.) Μπορεί και διεισδύει σε ατμόσφαιρες και στιλ, με ευκολία.
  • Ο Μπουντούνης, διαθέτει από τόσο νωρίς μουσική σοφία και έχει προχωρήσει σε  εδάφη που τον οδηγούν σε παντός είδους μουσική μέσω βιολοντσέλου. Δεν μπορώ να σκεφτώ ρεπερτόριο που να μην μπορεί να το προσεγγίσει… Έχει την οξυδέρκεια να περνάει απ’ όλα τα έγχορδα του κουαρτέτου, να μπαίνει σε ηχητικούς χώρους πνευστών και να ελίσσεται σε κάθε τεχνική αναγκαιότητα.
  • Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς πως το οικογενειακό του (μουσικό) περιβάλλον (οι κιθαριστές Βαγγέλης Μπουντούνης-Μάρω Ραζή) δεν έπαιξε ρόλο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κάθε γόνος μουσικής οικογένειας επωφελείται από το περιβάλλον (τα παραδείγματα άπειρα)…
  • Τέλος, ο Νικολόπουλος είναι ένας σοβαρότατος φλαουτίστας που μπήκε με ευαισθησία μέσα στους χώρους της κιθάρας και του τσέλο. Κράτησε τις δυναμικές του οργάνου σε επίπεδα συνόλου κρατώντας ηχητικές εντάσεις σεβασμού προς τα άλλα όργανα.
  • Οι σκέψεις των τριών μουσικών ξεπέρασαν τους περιορισμούς της ταστιέρας, του δοξαριού και του φυσήματος. Ίσως θα πρέπει να πούμε πως οι ερμηνευτές (που έπαιξαν και το ρόλο διασκευαστών και αυτοσχεδιαστών) «ξεχάστηκαν» και πήγαν πέρα από τα όργανά τους, παραβιάζοντας κάθε σύμβαση με τις τεχνικές και τις αντιλήψεις που διέπουν την εποχή μας καθώς και την ισχύουσα άποψη για τα αισθητικά όρια της μουσικής. Η απόλυτη ελευθερία της μουσικής ερμηνείας.
  • Με λίγα λόγια, παρακολουθήσαμε ένα ρεσιτάλ που συνδύασε ένα ευρύ μουσικό μωσαϊκό, χάρη στην ικανότητα τόσο νέων ερμηνευτών.
  • Σίγουρα η πορεία τους θα είναι λαμπρή και θα την παρακολουθήσουμε με πολύ ενδιαφέρον…
  • (Και επειδή στην αρχή υπαινίχθηκα κάτι σχετικό με την αίθουσα εκδηλώσεων του Athenaeum, θέλω να πω πως είναι ένα κόσμημα, που όμως έχει ανάγκη από μια προσεκτικότερη μελέτη ηχητικών ανακλάσεων. Ενδεχομένως χρειάζονται διπλά τζάμια προς το μέρος της Αδριανού. Έχει ανάγκη από το σήκωμα της σκηνής, ώστε να είναι ορατή από τους θεατές η παράσταση και οι καλλιτέχνες, κυρίως όσων μουσικών παίζουν καθιστοί. Έχει ανάγκη από φωτισμούς πιο ζεστούς, πιο μελετημένους, που να εξυπηρετούν την κάθε εκδήλωση, ανάλογα με το περιεχόμενό της).
  • Οι κυρίες Λ. Ψυχούλη και Ν. Κουκουράκη, βιώνοντας μια ζωή μέσα στη σοβαρή καλλιτεχνική δημιουργία, μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιες ανανεώσεις…
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ TaR ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ARTempest ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΟΥΣΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ:
«ARTempest» [Νέες Παρουσίες]
 
Νότης Μαυρουδής
(8/2/2011, για τη συναυλία της 24/1/2011, στο Athenaeum)
 
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s