Εποχή μπάχαλου…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 46
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Και πάλι ο Πάγκαλος αναγκάστηκε να φύγει από την αίθουσα, στο Παρίσι αυτή τη φορά, όπου θα προβαλλόταν η ταινία «Ζ» και θα μιλούσε ο Κώστας Γαβράς.
  • Η προβολή ματαιώθηκε αφού η πίεση από οργανωμένους παριστάμενους υπήρξε έντονη και θα ήταν εύκολο να δημιουργηθούν επεισόδια που δεν μπορείς να προβλέψεις.
  • Αλλά και ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου αντιμετώπισε στη Γερμανία φραστικές επιθέσεις, που σημαίνει πως αν σε αυτά προσθέσεις και τα άλλα προηγηθέντα προς πολιτικά δημόσια πρόσωπα, συνάγεται το συμπέρασμα και η προτροπή προς θεσμικούς παράγοντες: «Μην βγαίνετε έξω από τα σπίτια σας. Ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια σας!»
  • Εποχές που δείχνουν δόντια σουβλερά και όλα-όλοι πλέον κρίνονται σε άτυπα λαϊκά δικαστήρια όπου η ψυχολογία του όχλου αποφασίζει για τον τύπο και την ποιότητα των «αποφάσεων».
  • Τι να πεις μπροστά σ’ αυτά τα «δικαστήρια»; Από το «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω», από τα μπλόκα των δρόμων, των λεωφόρων, των πλατειών, φτάσαμε στις συγκεντρώσεις έξω από το σπίτι του ακμαίου Άκη (Τσοχατζόπουλου), ξεπεράσαμε τους χουλιγκανισμούς στο θέατρο Τέχνης, τους τραμπουκισμούς στα γήπεδα και τώρα, εδώ και καιρό, απολαμβάνουμε την απ’ ευθείας αποδοκιμασία σε πρόσωπα δημόσιας ευθύνης…
  • Νιώθω πως ένα μπάχαλο, τέτοιο μπάχαλο, δεν μπορεί να εξελίσσεται αβρόχοις ποσί… Τι διάολο, πώς θα μπορούσε να περάσει μια μπόρα χωρίς να βρέξουμε τα πόδια μας;
  • Κοιτάω γύρω το τοπίο και όλα μου λένε πως τώρα πια τα πάντα είναι ανεξέλεγκτα και μόνο η όποια κοινωνική-πολιτική κουλτούρα που έχουμε αποκομίσει (όσο μπορέσαμε) από άλλες εποχές, είναι εκείνη που θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε μια σχετική ισορροπία εντάσεων.
  • Να αποτραπούν τα χειρότερα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και των κομματικών παθών.
  • Οι εντάσεις είναι το …ψωμί του παρακράτους και των σκοτεινών δυνάμεων, που ξέρουν να χειρίζονται εκτροπές και να προετοιμάζουν κλίμα κατάλληλο, ανάλογο με την πορεία των εξελίξεων, στο σημείο που θέλουν να φτάσουν…

  • Ακόμα και η ήρεμη και σώφρων Δημοκρατική Αριστερά που συγκροτήθηκε μετά από εμπειρίες μιας κραυγαλέας αριστερίστικης δημαγωγίας του ΣΥΡΙΖΑ, έφτιαξε τη δική της πολιτική γκάφα με «ηρωϊκές» παραιτήσεις, απανωτά λάθη χειρισμών εναντίον του Γιώργου Καμίνη, δημιουργώντας απίστευτες παραπλανητικές εικόνες (λάθος μηνύματα δηλαδή), προσποιούμενη (κατόπιν εορτής) πως «μένει πιστή στον Δήμαρχο» και «όλα ωραία και καλά»… Μα, είναι πολιτική αυτή;
  • Τι εποχή κι αυτή! Να την πούμε «εποχή μπάχαλο»; μα, δεν μας ξενίζει πλέον ένας τέτοιος επιθετικός προσδιορισμός. Αντιθέτως, νιώθουμε δυστυχώς πολύ εξοικειωμένοι με το ταραχώδες κλίμα. Ζούμε εντός μιας εποχής που όλα αλέθονται και τίποτα δεν μένει.
  • Θεατές του Μεγάρου Υπατείας, μιας ομαδικής πορείας 250 απελπισμένων μεταναστών χωρίς άδειες, που οδεύουν προς το πλήρες αδιέξοδο και που δεν στέκονται επ’ ουδενί στις  καθημερινές διαβεβαιώσεις του υπουργού πως δεν πρόκειται να τους παραχωρήσει άδειες παραμονής στη χώρα.
  • Εκείνοι συνεχίζουν τον αγώνα τους αφού βρέθηκαν πολιτικοί φορείς που θέλουν να επιδείξουν την αριστερή-ανατρεπτική- επαναστατική τους ταυτότητα και τους κουβάλησαν για να παίξουν επί πτωμάτων, ζητώντας να δοθούν άδειες δίχως προαπαιτούμενα!!!
  • Ο «άλλος», θέλει να μας πείσει πως η πλατεία Συντάγματος είναι και…Ταχρίρ! Πως όλες οι πλατείες είναι του ιδίου κόσμου, αρκεί να μπουν εργάτες και αδικημένοι όλου του κόσμου, όλων των εθνοτήτων. Για την τελική επανάσταση!!!
  • Λέξεις καρφιά, λέξεις κενές, λέξεις που πάνε σε όλους και σε όλα. Άλλωστε, σε μια τέτοια εποχή που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα του χρήματος και της εξαφάνισης εργασίας, ποιος προσέχει τις λέξεις και τη γλώσσα; ποιος θα σεβαστεί τις έννοιες και θα παρακάμψει τον αριστερό λαϊκισμό για να διασώσει όποιο περιεχόμενο έχει απομείνει;

  • Πώς θα αντιμετωπίσουμε τον τζάμπα βερμπαλισμό που δεν πτοείται και λειτουργεί από αντιπολιτευτικό μένος, πολλές φορές αψυχολόγητα, προς μια κουρασμένη κοινωνία που διαπιστώνει πως αυτή η κυβέρνηση όλο και περισσότερο εξασθενεί μπροστά στα ατελείωτα προβλήματα που υπάρχουν, ίδια απροσπέλαστα βουνά…
  • Επικίνδυνα όλα ετούτα και το βλέπω από τις προσωπικές μου επιλογές γύρω από τα θέματά μου στα Σουμαριστά. Μουσικός είμαι, όχι πολιτικός αναλυτής…
  • Ψάχνω να βρω θέματα από την καλλιτεχνική-μουσική επικαιρότητα και δεν εμπνέομαι από τη δυναμική τους.
  • Αντίθετα, αυτό που με προκαλεί είναι και αυτό που με καίει, με απασχολεί και δονεί την ψυχή μου…
  • Για άλλη μια φορά, τα Σουμαριστά ανέβαλαν ένα καλλιτεχνικό θέμα και περιέγραψαν κομμάτι της εποχής μας, όπου όλοι έχουμε κάτι να πούμε, να ομολογήσουμε, να εκδηλώσουμε ανησυχίες, μια που βρισκόμαστε μέσα σ’ αυτό το πηγάδι και ευτυχώς (ακόμα) δεν μας έχουν κλείσει το καπάκι…
  • Όντως, ζούμε σε εποχή μπάχαλου, αλλά μη το μαρτυρήσετε…

Νότης Μαυρουδής
(1/3/2011, για τον περίγυρο…)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

3 Responses to Εποχή μπάχαλου…

  1. Ο/Η Στάθης Γκότσης λέει:

    Λόγια σύνεσης. Ναί, σύνεση είναι αυτό που λείπει σήμερα. Ακούω τον εαυτό μου να κάνω παρόμοια κριτική (μέσα μου) και ανατριχιάζω. Παραμένω ρομαντικός αριστερός αλλά όχι με κάθε κόστος. Μπάχαλο, ακόμη και στις ψυχές μας.

  2. Ο/Η Γιώργος Ε. λέει:

    «… αν σε αυτά προσθέσεις και τα άλλα προηγηθέντα προς πολιτικά δημόσια πρόσωπα, συνάγεται το συμπέρασμα και η προτροπή προς θεσμικούς παράγοντες: «Μην βγαίνετε έξω από τα σπίτια σας. Ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια σας!»»

    Θα μπορούσατε να πάρετε θέση σε αυτό κύριε Μαυρουδή; Δίκαια ή άδικα συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σας; Αυτή η απευκταία κατάσταση χρεώνεται σε αυτούς που δρούν/έδρασαν ή σε αυτούς που αντιδρούν;

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων,
    Γιώργος

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ Γιώργο Ε.
      Νομίζω πως το θέμα της επιθετικότητας προς τα δημόσια πρόσωπα (ιδιαίτερα τα θεσμικά) είναι μια τελευταία «μόδα» η οποία καλό θα ήταν να μην υπάρχει. Είμαι αντίθετος σε κάθε «λαϊκό δικαστήριο» και δεν έχω τη διάθεση να αφήνω στους πολίτες να αποφασίζουν τιμωρίες με συμπεριφορές τέτοιες που βλέπουμε ετούτες τις εποχές (πχ περίπτωση Πάγκαλου, Χατζηδάκη, Γιάννη Πανούση, κα). Οι πολίτες είναι δικαίως οργισμένοι, αλλά η ίδια η λειτουργία της Δημοκρατίας μας, έχει ορίσει άλλους τρόπους διαμαρτυρίας που προστατεύονται θεσμικά.
      Το μέτρο των πρόσφατων κρουσμάτων με τις οργανωμένες αντιδράσεις, δεν ξέρει κανείς μέχρι πού μπορεί να φτάσει και το αυγό του φιδιού γεννάει τέρατα που μπορούν να σου ροκανίσουν δημοκρατικά κεκτημένα πολλών χρόνων.
      Ας μην αστειευόμαστε μ’ αυτά τα πράγματα γιατί όταν μια δημοκρατία φθείρεται, ως επόμενη εξέλιξη έχει την κατάργησή της κι εγώ δεν επιθυμώ να ζήσω σε άλλο καθεστώς.
      Αυτή τη δημοκρατία δημιουργήσαμε και αυτούς τους πολιτικούς επιλέξαμε, χρόνια τώρα. Δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που θα την καταργήσουμε με σύνθημα «το δίκιο του εργάτη», «του μισθωτού», του «συνταξιούχου»…
      Όλοι ανήκουμε σε μια από τις κατηγορίες και τώρα που ζοριζόμαστε στηρίζουμε την οργή μας στο δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Όμως κι αυτό, πανάθεμά το, έχει ανάγκη τον πολιτικό πολιτισμό που θα επεξεργαστεί άλλους τρόπους διαμαρτυρίας και όχι γιουρούσια με την απειλή πολεμικών κραυγών.
      Λυπάμαι αλλά η απάντησή μου μπορεί να πάει τις σκέψεις σου σε δήθεν φιλοκυβερνητικές συμπάθειες, αλλά σε διαβεβαιώνω πως θα ήθελα να αποδοθεί δικαιοσύνη μέσα από το Νόμο με σκληρές καταδίκες για όσους έχουν ευθύνες. Όχι όμως να εξελιχθούμε και σε μουτζαχεντίν ή Ταλιμπάν…
      Νότης Μαυρουδής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s