Μέγαρο Υπατίας!

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 47
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Τη φοβάμαι την περίπτωση του Μεγάρου Υπατίας γιατί είναι ιδιαιτέρως «εύφλεκτο υλικό», από εκείνα που μπορεί να σκορπίσουν φωτιά προς όλες τις κατευθύνσεις.

  • Και σε μια εύθραυστη εποχή που όλα μπορούν να συμβούν, ένας θάνατος εκεί, είναι το τελευταίο που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε, παρ’ όλο που υπάρχουν πολλές πιθανότητες να συμβεί…
  • Οι «μάρτυρες», έτσι όπως εξελίχθηκε η περίπτωση, ξεπεράσανε τις σαράντα ημέρες απεργίας πείνας και τώρα κάποιοι αρχίσανε και την απεργία δίψας, που σημαίνει πως οι περίπου 250 ψυχές δεν είναι τυχαίοι μετανάστες (ή λαθρομετανάστες αν προτιμάτε), αλλά σκληρά καρύδια, που δείχνουν τσαγανό και αποφασιστικότητα στον αγώνα που ξεκινήσανε από τα Χανιά και τώρα στην Αθήνα.
  • Έχουν καταφέρει να γίνουν αντικείμενο προσοχής στον ευρύτερο κόσμο και να (μας) ξαναβάλουν μέσα στους δαιδαλώδεις προβληματισμούς γύρω από το αιώνιο θέμα της μεταναστευτικής μας αντίληψης.

  • Ουδείς υπολόγιζε πως η ταλαιπωρημένη Ελλάδα θα γινόταν ένα απέραντο φτηνό ξενοδοχείο που θα γέμιζε με απόκληρους, ξεριζωμένους και πάσης φύσεως απελπισμένους, δίχως στον ήλιο μοίρα, με όλους τους ξέμπαρκους, για μια καλύτερη ζωή…
  • Ουτοπίες, θα μου πείτε, αλλά ποιος θα μπορούσε να παραβλέψει πως αυτή η χώρα, σε αυτή τη συγκυρία, δεν μπορεί πλέον να θρέψει ούτε τα ίδια της τα παιδιά…
  • Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι ομάδες πρωτοβουλίας των ταλαιπωρημένων αυτών ανθρώπων αλλά φαντάζομαι κι εγώ το προφανές: πως όλοι που γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αναγνωρίζουμε τη συμπαράσταση στον αγώνα υπέρ των λαών των φτωχών χωρών, αλλά όσο …αριστερά κι αν το ψάξεις, υπάρχει μια τρύπα σε όλο το σκηνικό που κανένας σκηνοθέτης δεν μπορεί να την μπαλώσει…
  • Η τρύπα μιας αδύναμης Ελλάδας. Δίχως δυνάμεις και δυνατότητες να διαχειριστεί πλέον προστατευτικές πολιτικές προς τους λαούς που υποφέρουν. Η Ελλάδα του ΔΝΤ είναι μια χώρα σαν το …ελβετικό τυρί, με πολλές τρύπες!
  • Τα στοιβαγμένα πλήθη κάθε απόχρωσης, η επαιτεία στα φανάρια, η εγκληματικότητα, η παντός είδους διακίνηση στις γκέτο γειτονιές των πόλεων, το καταμαρτυρούν. Θέαμα απεχθές, σχεδόν μακάβριο, που το βλέπουμε όλο και συχνότερα στην καθημερινότητά μας. Πόσες φορές έχουμε κάνει αναφορά στο θέμα; αμέτρητες…

  • Ίσως ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουμε το πρόβλημα είναι να το συνηθίσουμε, να εξοικειωθούμε και να προσποιηθούμε πως (τάχατες) δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο και πως μέσα στο πλαίσιο μιας πανανθρώπινης συμπαράστασης (!) προς τους φτωχούς λαούς (όπως κάποτε κι εμείς) θα υπάρξουν δυσκολίες που «όλοι μαζί θα υπομείνουμε»! Επί δεκαετίες το γνωρίζουμε.

  • Και τι συνέβη; ξαφνικά ο αντιρατσιστικός και ο φιλόξενος ελληνισμός έκανε στροφή και δεν επιθυμεί πια πολύ αγαστές σχέσεις με τον απελπισμένο μετανάστη που έχει συμβάλει κατά πολύ (μαζί με τον νεοέλληνα) στην υποβάθμιση των πόλεων (όπως για παράδειγμα στην Αθήνα);
  • Και πώς θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε το θλιβερό αυτό τοπίο της πόλης που βιώνουμε όπως έχει εξελιχθεί; με ποιο τρόπο; μήπως θα πρέπει να ακολουθήσουμε εκείνη τη φράση του Μάνου Χατζιδάκι σχετικά με τη συνήθεια «στη θέα του τέρατος», από τα σχόλια του στο Τρίτο πρόγραμμα;

  • Ας θυμηθούμε ένα μικρό απόσπασμα σχετικό με τη συνήθειά μας απέναντι σε ότι μας φοβίζει, από εκείνη την εκπομπή ραδιοφωνικού λόγου στις 30/7/1978 με τίτλο «Το πρόσωπο του τέρατος κι ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε».
  • Παραπέμπω αποσπάσματα: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.»
  • «Από την ώρα που ο Φρανκεστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται
  • Και συνεχίζει: «Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό που βρυχάται. Τι να τους πω και πώς να τους το πω;»
  • Όποιος θέλει να ακούσει ολόκληρο το κείμενο του Χατζιδάκι από τον ίδιο, θα το βρει εδώ: http://www.greatlie.com/anazitiseis/kataggelies/987-manos-xatzidakis-to-prosopo-tou-teratos-me-fotostefano-agiou-epitithetai-to-teras.html
  • Πολύ φοβούμαι πως κατά κάποιον τρόπο έχουμε συνηθίσει σε ένα τοπίο φόβου επειδή «συνηθίσαμε να φοβόμαστε».
  • Είναι παράξενο να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο ενός πολιτισμού που να διαμορφώνεται κάπως έτσι: να έχουμε συνηθίσει τη φρίκη και να μας τρομάζει η ομορφιά…
  • Τότε τα μουσικά, τα θεατρικά, τα συγγραφικά, τα ποιητικά έργα, θα περιείχαν άλλα θέματα και άλλες αναζητήσεις. Οι τέχνες θα στόχευαν αλλού και οι γενιές θα είχαν ποιος ξέρει ποια οράματα…

  • Επιστρέφοντας στους μετανάστες της Υπατίας, θεωρώ πως έχει ήδη ανοίξει μια σελίδα σύγχρονης ιστορίας γύρω από το θέμα, που θα ανατρέψει τα παλαιότερα χαρακτηριστικά της ελληνικής φιλοξενίας. Οι εμπειρίες της χώρας στο τέλος του 20ου και στην αρχή του 21ου αιώνα, συνέβαλαν στο να έχουμε βιώσει μια διαφορετική κουλτούρα φιλοξενίας, από τις προηγούμενες εποχές.
  • Οι «επιτροπές αλληλεγγύης» δεν γνωρίζω κατά πόσο λαμβάνουν υπ’ όψη αυτή τη νέα κατάσταση που έχει επικρατήσει στο κοινωνικό υποσυνείδητο γύρω από τη φιλοξενία.

  • Μέσα στο άγριο τοπίο της πόλης που έχει αλλάξει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της Αθήνας, του ανεξέλεγκτου αριθμού των «ξένων» καθώς και των ελλήνων της ανεργίας και της φθηνής εργασίας, όλα έχουν διαμορφώσει μια διαφορετική αντίληψη του «ξένου», του μετανάστη, του αλλοδαπού.
  • Είναι ένα πολιτισμικό ζήτημα με ιδιάζουσα σημασία στο σύγχρονο πολιτισμό όπως αυτός διαμορφώνεται στις μέρες μας. Με δεδομένο πως η πόλη (οι πόλεις) και οι κάτοικοί της διακατέχονται από φόβο. Η πολιτεία αδυνατεί να παρέμβει. Η δημοκρατία έχει χάσει τους χυμούς που τη συντηρούσαν και της έδιναν δυνάμεις και σκέψεις. Τα κόμματα απέχουν από πολιτικές με ανθρωποκεντρικό περιεχόμενο, στοχεύοντας σε βερμπαλισμούς. Οι πολίτες θαρρείς και έπαψαν να παράγουν ιδέες. Οι τέχνες δεν απηχούν στον κόσμο και περιορίζονται σε κλειστά κυκλώματα. Ο πολιτισμός της μάζας είναι πλέον η εικονική πραγματικότητα της μιντιακής κοινωνικής εξάρτησης.
  • Να είστε σίγουροι: το Μέγαρο Υπατίας με τον απελπισμένο κόσμο μέσα, ανοίγει σε μας τους «απ’ έξω» δρόμους που προς το παρόν δεν τους έχουμε αντιληφθεί.
  • Δεν θα διαρκέσει πολύ ακόμα αυτή η ιδιότυπη κατάληψη. Οι μετανάστες εξουθενωμένοι από την πείνα και τις επιπλοκές της υγείας τους, η Κυβέρνηση κουρασμένη και ηθικά εκτεθειμένη από τους νωχελικούς χειρισμούς, τα κόμματα από τους κενού περιεχομένου λεονταρισμούς, η «επιτροπή αλληλεγγύης» των μεταναστών αλύγιστη σ’ αυτό το παζάρι διακανονισμού της μεταναστευτικής πολιτικής!
  • Όλα βαίνουν προς το τέλος, δίχως να υπάρξει ποτέ νικητής σ’ αυτή την αναμέτρηση. Μόνο ηττημένους θα συναντήσουμε…
  • Η απεργία πείνας διανύει την 44η ημέρα. Πόσο ακόμα μπορεί να συνεχιστεί; Τώρα ό,τι γίνει θα είναι ετεροχρονισμένο και πέρα από οποιαδήποτε νηφαλιότητα. Τα όρια έχουν παραβιάσει τους ανθρώπινους κανόνες…
  • Ότι θα συμβεί πλέον δεν θα περιέχει ούτε πολιτική, ούτε πολιτισμό.
  • Θα είναι ένα αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που διακατέχεται -πράγματι- από φόβο απέναντι σε όλα και σε όλους…
    Νότης Μαυρουδής
    (9/3/2011, σχετικά με το Μέγαρο Υπατία)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s