Εάλω η πόλις…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 55
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

«Η πόλις εάλω», «Χάσαμε το κέντρο»! «Χάσαμε την πόλη»! «Χάσαμε την Ομόνοια», «το ιστορικό κέντρο», «τη Βάθη», «την Πατησίων», «την Κυψέλη»!

  • Εφιαλτικά πρωτοσέλιδα ελληνικού σύγχρονου μελοδράματος, με την  διαπίστωση πως στ’ αλήθεια χάσαμε τον μπούσουλα!
  • Στην ουσία χάσαμε όποιον προσανατολισμό ψάχναμε επί δεκαετίες, αφού για το μόνο που νοιαζόμασταν ήταν να φτιάξουμε μια βιτρίνα της ζωής, με μπροστά-μπροστά να υπάρχουν τα γυαλιστερά, τα φρου-φρου και τα αρώματα, τα 4Χ4, την πισίνα, το τζακούζι και άλλα πολυποίκιλα ανούσια μιας ζωής ανερμάτιστης…
  • Θαρρείς και μας πήρε ύπνος βαθύς κι όταν ξυπνήσαμε είδαμε ξαφνικά (!!!) τις εικόνες ντροπής μιας πόλης (πρωτεύουσας παρακαλώ…) κατακτημένης, υποβαθμισμένης, λεηλατημένης. Μεταμορφωθήκαμε όμηροι ενός «εχθρού», που προσποιούμαστε πως είναι οι «κακοί» ξένοι, ξεχνώντας τους «καλούς» Έλληνες.
  • Τώρα πλέον τα νούμερα των νεκρών της πόλης λόγω παραβατικότητας, τείνουν να είναι αναρίθμητα!
  • Μου θυμίζει εκείνο το τραγούδι του Μαρκόπουλου με τον Ξυλούρη «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», που είχε γίνει σουξέ πριν 37 χρόνια και το τραγουδούσαμε όλοι εμείς οι «προχωρημένοι», οι οποίοι είχαμε  βολευτεί αποχαυνωμένοι με τον ηρωισμό του μελοδράματος, έτσι, αφηρημένα στο ιστορικό μήνυμα, πιστεύοντας πως ο μόνος κίνδυνος ήταν η …Τουρκία, άντε και τα …Σκόπια και όχι ο κακός μας ο καιρός και η ελληνική ακροαριστεροδεξιά εθνικοφροσύνη, που μαζί με τα λαθρομεταναστευτικά στίφη άνοιξαν και μπήκαν ανενόχλητοι όλοι, σούμπιτοι, μέσα σε έναν «κήπο της Εδέμ» που τελικά προσφέρθηκε για αίμα, βία, πορνεία, ναρκωτικά, τρομοκρατία και άλλα συναφή…
  • Πόρτες ανοιχτές επαναλαμβάνω, αφού ολόκληρη πολιτεία (μια ολόκληρη κυβέρνηση) δεν είχε άλλον υπουργό «προστασίας του πολίτη», παρά ένα αποτυχημένο στέλεχος του κόμματος, που συνηθίζει να ψελλίζει τηλεοπτικά ιδεολογήματα-πυροτεχνήματα περί εσωκομματικών συντεχνιών, ξεχνώντας πως η δουλειά του είναι να βρίσκει τρόπους να αποφευχθεί η απόλυτη παρανομία του καθενός, ξένου και Έλληνα…
  • Αντ’ αυτών, η αθλιότητα θριαμβεύει! Η ανικανότητα ενός υπουργού «προστασίας» όπως αυτή του Παπουτσή, προστίθεται σε εκείνη του προηγούμενου, μια εφιαλτική αλυσίδα ακατάλληλων και όλοι μαζί συμπλέουν με εκείνη των δημάρχων, που οι παλαιότεροι αποδείχτηκαν παντελώς ακατάλληλοι και -πάντως- υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι, ο δε νεότερος (δήμαρχος) δείχνει πολύ …cool, μάλλον αδύναμος να κάνει τη …βρώμικη δουλειά, να καθαρίσει το κέντρο της πόλης…
  • Να καθαρίσει λοιπόν το κέντρο. Ωραία! Γνωρίζει όμως κανείς από τί να καθαρίσει; τώρα που όλες οι συμμορίες από τους χουλιγκάνους, τα αποβράσματα, τους αριστεριστές, τη Χρυσή Αυγή, τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, την απόλυτη φτώχια, απελπισία, απόγνωση των απανταχού παρανόμων, τον θρίαμβο της λαθρομετανάστευσης των φυλών του …Ισραήλ, ένα παράνομο αλισβερίσι απίστευτης επιμειξίας που τελειωμό δεν έχει!!!
  • Να καθαριστεί τί; η πορνεία; η εγκληματικότητα; η διακίνηση ναρκωτικών; οι χρήστες; οι προμηθευτές; από τα σκοτεινά συμφέροντα της προστασίας; το ανεξέλεγκτο των παρανόμων; των συμμοριών; τη βίαιη καταστολή της αστυνομίας τού ανεύθυνου υπουργού; την απίστευτη οικιστική υποβάθμιση; Τί;
  • Ποιος ισχυρίζεται πως θα πρέπει να «καθαριστεί» μόνο αυτό που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού; και όλα όσα δημιούργησαν αυτή την βρωμιά, αυτή την καθημερινή δυσωδία, αυτά που δεν φαίνονται, αλλά γεννούν το τεράστιο πρόβλημα, πώς θα καθαρίσουν;
  • Εδώ τώρα έχουμε να κάνουμε με μια ακατάλληλη κυβέρνηση που ολιγωρεί μπροστά σε ένα τεράστιο εθνικό θέμα του παρόντος και του μέλλοντος…
  • Αυτή η Αθήνα, δεν είναι η πόλη που μεγαλώσαμε. Από την αντιπαροχή του εθνάρχη Καραμανλή, μέχρι τον σημερινό πρωθυπουργό, από ανεκδιήγητους δημάρχους και από πολεοδομίες που έγραψαν εκεί που ξέρουμε την ανάπτυξη αυτής της πόλης, κρύβοντας τον ορίζοντα με πολεοδομικές κατασκευές, για να στοιβάξουν τα εκατομμύρια των ψυχών που «έτρεξαν» στο άστυ για καταφύγιο, αποκόβοντας το θαλασσινό στοιχείο, εγκλωβίζοντας τους πολίτες μέσα στο απεχθές τοπίο του περιφερειακού αυθαίρετου και στο πολύπαθο, άκρως προβληματικό, ιστορικό κέντρο..
  • Από τί να καθαρίσεις; εδώ η σπέκουλα των κομμάτων (αριστερών και δεξιών) πετάει με άνεση τσιτάτα πάνω από το πτώμα της πόλης και τα εγκλήματα έχουν γίνει καθημερινός τρόπος ζωής. Η μισαλλοδοξία, ο «προοδευτικός» βερμπαλισμός και ο εκ βαθέων ρατσισμός  περιφέρονται τυφλά στη χώρα, έχουν γίνει υποχείρια των κομματικών γραφείων και μάλιστα συχνά ενδύονται πολιτικές συμπεριφορές που καταφέρνουν να αναδεικνύουν φασίζοντα πολιτικά κόμματα, με καλά νούμερα σφυγμομετρήσεων στη φαρέτρα…    
  • Για να αλλάξει η πόλη, πρέπει να αλλάξει το πολιτικό τοπίο. Το ξέρω, δεν λέω κάτι καινούργιο… Αυτό θα γίνει όταν καταφέρουμε (σε συλλογικό επίπεδο) να αλλάξουμε την κοσμοθεωρία για τη δημιουργία μιας άλλης πόλης, δηλαδή μιας άλλης ζωής για τον άνθρωπο, τον πολίτη, όχι για την τυφλή ανοικοδόμηση και το αυτοκίνητο.
  • Να αναζητήσουμε ουσιαστικά έναν άλλον πολιτισμό, μια διαφορετική παιδεία! Βάσεις-ρίζες που αν δεν αλλάξουν, θα κοιτάζουμε άφωνοι και «άβουλοι αντάμα» τον απόλυτο θάνατο της πόλης και των ανθρώπων που την κατοικούν
  • Ποιος ξέρει; ίσως βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, τα κατάλληλα πρόσωπα, οι κατάλληλες πολιτικές, για να μην κρυβόμαστε όλοι πίσω από το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, ώστε να μην συνεχίζουμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί όλα τα προβλήματα.
  • Έως τότε, θα συνεχίζουν οι πολιτικοί αχρείοι να επιρρίπτουν ο ένας τις ευθύνες στον άλλον, για το μεγάλο πρόβλημα της πόλης, θα προσποιούνται πως …ψάχνουν τη λύση και θα εκπονούν προγράμματα και δήθεν «αποφάσεις» που δεν θα τηρηθούν ποτέ.
  • Διαβάζω πως ο πρωθυπουργός συγκάλεσε επείγουσα σύσκεψη για το θέμα, θαρρείς και το πρόβλημα προέκυψε τώρα! Ξαφνικά! Ως να μην υπήρχε πριν!!!
  • Τρελάθηκα! Τα χάπια μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  • Η αστυνομία θα εξακολουθεί να γνωρίζει μόνο τα ασφυξιογόνα και τα γκλοπς ως κατασταλτικό μέσον, οι άθλιοι «αντιεξουσιαστές» να οραματίζονται «λαϊκές εξουσίες» του…αέρα, οι γκεσταπίτες της «Χρυσής Αυγής» να σπέρνουν τον όλεθρο του αλλοδαπού αίματος, η πολιτική εξουσία να απουσιάζει, αρνούμενη να αναλάβει τις ευθύνες της, τα κόμματα να περιορίζονται σε φλογερές (βεβαίως) διαμαρτυρίες και όλα να συμβάλλουν στη δυναμική παρουσία του ΛΑΟΣ ως κόμμα που καθορίζει το πολιτικό παιχνίδι…
  • Αυτή την πόλη δεν θα την ξαναδώ όπως ήταν. Την έχασα κι εγώ από το οπτικό μου πλάνο. Κι επειδή τα χρόνια περνούν, θα προσπαθήσω να κρατήσω όποιες μνήμες και εικόνες μιας παλιάς Αθήνας, με γειτονιές και δρομάκια γραφικά, ήρεμα, ανθρώπινα, όταν η ζωή δεν μας έστελνε μηνύματα για μια τέτοια εξέλιξη ή εμείς δεν ήμασταν ικανοί να τα λάβουμε και να τα καταλάβουμε…
  • Το ξέρω πως τέτοιες νοσταλγίες δεν είναι και το πιο υγειές πνευματικό συναίσθημα και δεν σώζουν ούτε εμένα, ούτε βεβαίως την πόλη. Απλώς συνθηκολογώ με το ψέμα για την προσωπική μου ισορροπία, μια που ξέρω πως εκτός από την πόλη, έχω χάσει και την αξιοπρέπειά μου ως πολίτης της Αθήνας…
  • Ουαί τοις ηττημένοις…Νότης Μαυρουδής
    (14/5/2011, για το κατάντημα της πόλης της Αθήνας.)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

6 Responses to Εάλω η πόλις…

  1. Ο/Η Μαρουσόπουλος Σωτήρης λέει:

    Αντανακλαστικά έβαλα και άκουσα το λαϊκό βαλσάκι,
    κρατώντας μέσα μου τα τελευταία λόγια ενός ανθρώπου απογοητευμένου (δικαίως)
    που προσπαθεί να σχοινοβατήσει μεταξύ μιας ζοφερής πραγματικότητας και των αναμνήσεων ενός κόσμου που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

  2. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Αγαπητέ Σωτήρη,
    η φράση σου «μεταξύ μιας ζοφερής πραγματικότητας και των αναμνήσεων ενός κόσμου που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.» τα λέει όλα!
    Το «ανεπιστρεπτί» είναι που πληγώνει, όχι για να γυρίσουν τα πράγματα στις παλιές εποχές (τί νόημα θα είχε κάτι τέτοιο;), αλλά τουλάχιστον για να μας μείνει ένας μπούσουλας ζωής που προσέδιδε αξίες και νοήματα…
    Δεν είμαι νοσταλγός του παρελθόντος γιατί ξέρω πως είναι αρρώστια κλινικής φύσεως. Παράλληλα, δεν είμαι τιμητής της σύγχρονης «εξέλιξης» μιας τέτοιας πόλης όπως η Αθήνα, γιατί με εγκλωβίζει σε μύριες σκέψεις εξ’ ίσου νοσηρές!
    Γιαυτό σου λέω, θα ονειρευόμουν τουλάχιστον μια ειρηνική πόλη όπου εκεί μέσα θα μπορούσα να ονειρευτώ και να δράσω σε ένα κάπως πολιτισμένο περιβάλλον και όχι να συνθλίβομαι ανάμεσα σε εκατομμύρια αλλοπρόσαλες ψυχές, καθώς και σε απροσμέτρητους κινδύνους μιας άνισης σχιζοφρενούς πληθυσμιακής υστερίας…
    Συγχώρα τον πεσιμισμό μου. Αν εσύ είσαι πιο τολμηρός, δώσε μου θάρρος…

  3. Ο/Η Xαρούλα Βερίγου λέει:

    Θυμώνω, σπάνια πια.
    Έμεινα μόνη
    κοιτώντας με απλανές βλέμμα
    αφηρημένα το ρολόι
    στο σταθμό του τρένου.
    Χόρευε η βροχή
    στο πλακόστρωτο που γυάλιζε
    στην αντηλιά ξυπνώντας τις μνήμες.
    Χάσαμε τις πρωινές καλημέρες
    τις πήραν τα σύννεφα του Νοέμβρη μακριά.
    Κάτι από ξαφνική εγκατάλειψη
    γέμισαν οι καρδιές
    άδεια κοχύλια,
    και οι αυλές της Πλάκας
    στις γειτονιές τις ήρεμα αναπαυμένες
    θαρρείς έχει κολλήσει το χθες
    ανάμεσα σε γιασεμιά και ακροκέραμα.
    Τα μάτια τεράστια από έκπληξη
    ρουφούν τη θέα της Ακρόπολης
    μεγαλώσαμε, γίναμε
    πιο γήινοι και πιο ανθρώπινοι,
    στην ωριμότητα μας
    οι επιθυμίες περιορίζονται στον καφέ
    κι όμως μείναμε
    αποπροσανατολισμένοι όπως τότε
    και απελπισμένοι περισσότερο.
    Απροσδόκητα ήρθες
    άλλη μια φορά
    πριν ξεμακρύνουν οι φωνές
    στο χώρο της πλατείας
    κρατώντας τις θύμησες
    εκείνου του καιρού
    κρυμμένες μέσα στα κυκλάμινα.
    Κυριακή πρωί
    τα ρόδια σκορπισμένα στο τραπέζι
    του παλιού καφενείου
    όπως τότε ίδια ατμόσφαιρα
    κεχριμπαρένιο κομπολόι στα χέρια
    κι ο χρόνος συνεπής επισκέπτης
    η μοναξιά μας ,ανοικτή εφημερίδα.
    Θα προσπεράσεις
    και αυτό το πρόσκαιρο αγκάλιασμα
    και οι λέξεις μου φτωχαίνουν
    δεν ξέρω τι να πω για να μ’ ακούσεις.
    Αγάπη….
    για την αγάπη ο θόρυβος
    και ο ψίθυρος για την αγάπη.
    Μένει μαβί το χρώμα
    των ονείρων της θάλασσας,
    ίσως έτσι ζωγραφίσω ένα αντίο
    αβέβαιη για το αν θα καταφέρω
    αλλά με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
    Παντού θα με βρεις
    σκόρπισα την ψυχή μου
    στη δικιά σου την ήρεμη δύναμη
    ξοδεύτηκα…
    μα δεν θυμώνω…
    σπάνια πιά.

    Δε γεννήθηκα και δε μεγάλωσα στην Αθήνα όμως κι’ εμένα όλα όσα συμβαίνουν με πονούν και με θλίβουν.Οι παραπάνω σκέψεις γράφτηκαν σ’ ένα ασβεστωμένο πεζούλι της Πλάκας το φθινόπωρο που μας πέρασε κι ένιωθα πως δε διέφερε και πολύ από το χωριό μου στην Κρήτη ή τα καντουνάκια της Κέρκυρας.Αισιοδοξώ να ξανάρθω και να έχει γυρίσει ο χρόνος μαγικά πίσω …στο χτες της ανθρωπιάς και της καλοσύνης, αυτό το χτες της ευγένειας και του πολιτισμού.

    από καρδιάς
    εν’ ονόματι της Αγάπης
    Χαρούλα Βερίγου

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητή κα Βερίγου, ο χώρος των blogs όπως ίσως γνωρίζετε, είναι περιορισμένος και δυσκολεύεται να δημοσιεύει μακροσκελή κείμενα ή παρεμβάσεις, ακόμα περισσότερο ποιητικές εξομολογήσεις… Θα σας παρακαλούσα να ελλέγξετε την ποσότητα της γραφής σας και να παρεμβαίνετε στα συγκεκριμένα θέματα που θίγω στα Σουμαριστά. Σκεφτείτε επί πλέον πως τόσο προσωπικές ποιητικές παρεμβάσεις, ίσως να μην ενδιαφέρουν το συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό του δικού μου blog. Περιοριστείτε λοιπόν στις συγκεκριμένες θεματολογίες, με σαφήνεια και προβληματισμό… Σας ευχαριστώ, Νότης Μαυρουδής

      Στις 30/5/2011 12:11 πμ, ο/η

  4. Ο/Η Xαρούλα Βερίγου λέει:

    Kαλησπέρα κύριε Μαυρουδή.Ευχαριστώ για την υπόδειξη.Θα ήθελα να θέσω υπόψιν σας την παρακάτω φράση » Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη. «.Είναι από την τελευταία συνέντευξη του Κώστα Αξελού (1924–2010), την οποία έδωσε στον Γιώργο Δουατζή για το περιοδικό «Κ» της εφημερίδας Καθημερινή, στις 12 Απριλίου 2009 με τίτλο «Για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη».Είμαι τίποτα μπροστά στο μεγαλείο της σκέψης του Κώστα Αξελού, όμως διαβάζοντας τον επιτρέπω στον εαυτό μου την πολυτέλεια να σηκώνεται έστω μια σπιθαμή από το πάτωμα και προσπαθώ, αυτό μπορώ.Συγχωρέστε μου την ποιητική προσέγγιση στο θέμα σας αλλά ειλικρινά πιστέψτε με η σκέψη μου ξέρει μόνο αυτό το δρόμο.Με εκτίμηση και σεβασμό….Χαρούλα Βερίγου

  5. Ο/Η chioschristina λέει:

    Xαρούλα εμένα με συγκίνησες !! Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s