Για τον Λεωνίδα που έφυγε…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 59
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Άλλα είχα στο νου να γράψω για την φθινοπωρινή περίοδο και άλλο μου βγαίνει. Είχα σκοπό να αναφερθώ στην ασταμάτητη ροπή της ύφεσης που ταλανίζει όλους, θέμα πάντα επίκαιρο για τα ΜΜΕ, ακόμα και τους διαδικτυακούς τόπους, να αραδιάσω κάποιες καλές στιγμές του καλοκαιριού που μόλις πέρασε˙ όλο και κάτι καλό-ευχάριστο συμβαίνει στον καθένα μέσα σε ένα καλοκαίρι… Τέλος, με το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου (12/10/1924 – 28/8/2011), με την απουσία αυτού τού ευπατρίδη, ανατρέπονται όλα όσα είχα στο νου και έρχομαι και πάλι σε θεματολογίες που αναδεικνύουν τα αριστερά ανακλαστικά, όσα έχουν απομείνει από τις παλινδρομήσεις των καιρών…


Η ελληνική αριστερά δίχως τον Κύρκο είναι κάτι καινούργιο για τις συνήθειές μας, όχι γιατί ο Λεωνίδας ήταν πολύ ενεργός τα τελευταία χρόνια˙ απεναντίας ήταν αυτοβούλως ερημίτης! Συμβαίνει να νιώθουμε όλοι την ανάγκη να ζει ακόμα η μάνα και ο πατέρας μας, έστω και αν σώμα και ενέργεια πάλιωσαν σαν το ξεχασμένο ρούχο…

  • Νιώθω πολύ έντονα όλα αυτά τα συναισθήματα με τους παλαιότερους ανθρώπους. Αίφνης ο γηραιός πια Μίκης, που από το 1925 δεν σταμάτησε ποτέ να δρα και να μας απασχολεί, πότε θετικά (όταν φτιάχνει τραγούδια), πότε αρνητικά (όταν η …σπίθα του, ανάβει μπροστά στα πλήθη…). Όμως υπάρχει! Βρίσκεται ανάμεσά μας, αυτός, έμβλημα μιας ολόκληρης εποχής που εκεί μέσα μεγάλωσα κι εγώ.
  • Ο Μίκης, ο Χατζιδάκις, ο Λεωνίδας είναι η εποχή μου. Ένας χρόνος ανάμικτος με τις υπερβάσεις και τις συντηρητικές δράσεις της όλης αριστεράς, ολόκληρου τού ελληνικού πολιτισμού. Με τα τραγούδια που μας δόνησαν και μας έθρεψαν, μαζί με κάποιες από τις αλλόκοτες φαλιρισμένες ιδεολογίες που τις είδαμε να καταρρέουν στον Καιάδα της ζωής, ανήμποροι εμείς να προλάβουμε…
  • Ο Λεωνίδας σηματοδότησε μια σοβαρή παρουσία στο σύνολο δράσεων μιας παλαιότερης θεώρησης για μια κοινωνία καλύτερη. Πέρασε και αυτός από φωτιά και σίδερο, μπήκε και αυτός στις φυλακές, μπήκε στη μήτρα της κομματικής νομενκλατούρας, χτυπήθηκε, ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της πολιτικής που ξέρει να καταβροχθίζει, καταφέρνοντας να διαμορφώσει τις σκέψεις που δείχνουν πως η Επανάσταση είναι «γράμμα κενό» αν δεν συνοδεύεται από ουμανισμό.
  • Εκεί ο Λεωνίδας εστίασε το ενδιαφέρον του, συμβουλεύοντας πως η αριστερά θα προχωρήσει εγκαταλείποντας την όποια βίαιη δράση και τους ανούσιους βερμπαλισμούς. Υποστήριξε τη συναίνεση και επίμονα συμβούλευε να επανατοποθετήσουμε τις σκέψεις γύρω από αναχρονιστικά μοντέλα ανατροπής. Δεν μπορούσε πια να επηρεάσει τους πολλούς καθ’ ότι είχε επιλέξει να συμπαρίσταται στον πολιτικό χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς με το μικρό πολιτικό εκτόπισμα στους σύγχρονους καιρούς.
  • Ο Λεωνίδας δεν ενδιαφερόταν πια για ηγετικούς ρόλους. Από τότε που δήλωσε πως αποσύρεται από την ενεργό πολιτική δράση, τήρησε το λόγο του προτιμώντας να δίνει χώρο στις νέες παρουσίες. Γνώριζε από μέσα τις κακοτοπιές ενός κομματικού συστήματος που μπορεί να σε κατασπαράξει και να σε υποτάξει σε μηχανισμούς που εξακολουθούν και στην εποχή μας να λειτουργούν με παλαιές αναχρονιστικές αντιλήψεις και –πάνω απ’ όλα- με έλλειψη δημοκρατικής δεοντολογίας.
  • Ο χρόνος τού έδωσε σοφία. Για να το πω αλλιώς: έκλεψε από τον χρόνο τη σοφία που εμπεριέχει μέσα του. Είναι εύκολο αυτό; γνωρίζετε πολλούς που καταφέρνουν κάτι τέτοιο; ο μόνος δρόμος είναι όταν ο άνθρωπος μπορεί να συνδυάσει την πολιτική με τον στοχασμό και κάτι τέτοιο δεν έγινε προσφιλές στους πολιτικούς.

  • Είχε συντροφιά τη φυσαρμόνικα έχοντας επαφή με τη μουσική τόσο, που να την απολαμβάνει και να λειτουργεί στην ψυχή του. Πάνω από το μνήμα του είχε ζητήσει γραπτώς να παίξει κάποιος το τραγούδι του Μίκη και Αναγνωστάκη «Δρόμοι παλιοί» και την «Ωδή στη χαρά» του Μπετόβεν. Ζήτησε έτσι να γίνει το τελευταίο του ταξίδι. Δίχως περιττές αλλοπρόσαλλες φανφάρες. Επέλεξε για ομιλητή, τον φίλο του Φώτη Κουβέλη κι έτσι ταπεινά, πολιτικά, όπως του άρμοζε, διάλεξε να φύγει για πάντα, αυτός ο ισορροπιστής και συναινετικός της ζωής.
  • Αυτό το σημείωμα δεν είχα την πρόθεση να γίνει …συγκινητικό και θρηνητικό. Ξέρω πως και ο ίδιος είχε αποστροφή σε τέτοιες αποχωρήσεις, αλλά όλοι εμείς που συνεχίζουμε να χάνουμε έναν-έναν εκείνους που μας έδειξαν «δρόμους παλιούς», που έβαλαν ένα λιθαράκι στην προοπτική μιας διαφορετικής πορείας, απομένουμε μπροστά σε ένα πολιτικό τοπίο γκρίζο, σε ένα αριστερό περιβάλλον που φυλλορροεί, σε αξιακές αναφορές κατακερματισμένες από την υπεροψία παρωχημένου αριστερού λόγου δίχως αντίκρισμα στην πραγματική ζωή. Τότε η φυσική ύπαρξη «των παλαιών» γίνεται αναγκαία, απαραίτητη και νιώθουμε πως μας λείπουν τέτοια πρόσωπα…
  • Ο Λεωνίδας είναι απώλεια. Δεν θέλω να υπαινιχθώ για το αναντικατάστατο, αλλά το ότι έφυγε ένας ισορροπιστής της αριστεράς, ένας συνειδητός ειρηνιστήςτου πολιτικού αγώνα, σε μια εποχή που κατακυριεύεται από άναρθρες κραυγές μέσα στην εποχή του μνημονίου και της πολιτισμικής κρίσης, με βάζει σε μεγάλο προβληματισμό…   Νότης Μαυρουδής
    (7/9/2011)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s