Χρυσή ή μαύρη; (Αυγή)

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 66
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Θα πρέπει να το χωνέψω!
  • Ό,τι είναι δύσπεπτο και δεν χωνεύεται, είσαι αναγκασμένος να πάρεις την απόφαση να το χωνέψεις… Μερικοί το λένε: «να υποταχτείς στη δύναμή του». Άλλοι πάλι εννοούν να «προσαρμοστείς» αφού δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
  • Πάντως, λίγες ώρες μετά τα αποτελέσματα του «σοφού λαού», η θέα προς τους Χρυσαυγήτες, δυστυχώς θα μας δώσει ευκαιρίες για πολλές συζητήσεις που δεν χωνεύονται…

  • Βάλαμε (επιτρέψαμε εννοώ να μπουν) στη Βουλή χειρότεροι τζάμπα μάγκες από εκείνα τα λαμόγια στιλ Τσοχατζόπουλου, Ψωμιάδη, Μπέου, Παυλίδη και άλλους τέτοιους ελληναράδες διαπλεκόμενους, οι οποίοι, ως τρωκτικά, απολάμβαναν την μεταπολιτευτική άνεση που τους παρείχαμε, για να τρώνε αχόρταγα, ανεξέλεγκτα και ασύστολα.
  • Τώρα, η νόμιμη εισβολή των ναζιστών στη Βουλή, ανακινεί τον προβληματισμό στο κατά πόσο η βούληση του λαού ήταν σοφή…
  • Μήπως επειδή αυξήθηκε το ποσοστό της αριστεράς;
  • Άραγε, αρκεί μια ώθηση προς τέτοιους πόλους για να επαναπαυθεί κάποιος και να παρατηρεί απλώς τις εξελίξεις που προμηνύονται ραγδαίες και ανατριχιαστικές, τόσο, που να αναπολήσουμε (!!!) την πρόσφατη περίοδο ακόμα και μιας …μνημονιακής κατάστασης πραγμάτων;
  • Για ποιο «αυγό του φιδιού» και φασιστικής απειλής να μιλήσουμε, αφού τώρα πια το αυγό αυτό επωάστηκε και η τερατογέννεση  είναι γεγονός χειροπιαστό, σε πρώτο τηλεοπτικό πλάνο και θα μεγεθύνεται η μαυρίλα από μέρα σε μέρα, τόσο, που θα μας ζαλίζει όλους!
  • Τώρα πλέον, που θα πρέπει να ζήσουμε μαζί μ’ αυτό το ναζιστικό μόρφωμα (μια και η Δημοκρατία μας, μας έκανε το «δώρο» τέτοιας εμπειρίας), καμία αριστερά δεν θα μπορέσει να παραβιάσει τους νόμους της ισονομίας των κομμάτων! Το κόμμα της μαυρίλας των βαμπίρ έχει πλέον τη βούλα της νομιμότητας…
  • Η εμφάνιση των ελληναράδων με τις μαύρες φανέλες και τον σημειολογικό σωματότυπο της φασιστικής αισθητικής, μου επισκίασε τη χαρά της νίκης της ελληνικής αριστεράς, που καλείται τώρα να βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά…
  • Συγχωρείστε την σκέψη μου, αλλά η «νίκη» του Τσίπρα και του Κουβέλη, δεν αφήνει περιθώριο χαράς όταν το όλο πράγμα στήθηκε πάνω στην κινούμενη άμμο του λαϊκισμού, με κύριο μοχλό τους μνημονιακούς και τους αντιμνημονιακούς, δίχως να κοιτάζει κανείς πως από την πίσω πόρτα είδανε φως και…μπήκαν οι χρυσαυγήτες οπαδοί του αγκυλωτού!

  • Τόση πολιτική εμπειρία αριστερής κουλτούρας πού πήγε παιδιά; τόση ιστορία με τραγικές σελίδες αφανισμών, πογκρόμ, κρεματόρια, Άουσβιτς, Νταχάου, γενοκτονιών, Δίστομο, Καλάβρητα, Βιάννος, Κοκκινιά, Σκοπευτήριο και τόσοι άλλοι τόποι  κατοχικής βίας και σκλαβιάς, εξορίες, υποστολή της σβάστικας στην Ακρόπολη, με ποταμούς αίματος, με τόσα πονεμένα μοιρολόγια, τόσους ποιητές με πύρινο λόγο, μπρεχτικό θέατρο, διώξεις και αφανισμούς, απελευθερωτικά κινήματα, οδοφράγματα, επαναστάσεις!
  • Πού πήγε εκείνη η σοφία από τη συσσωρευμένη εμπειρία, που θεωρήσατε πως ο μόνος εχθρός του έθνους είναι το μνημόνιο, δίχως να κοιτάτε γύρω; Έτσι, σας γλίστρησε σαν χέλι και εισέβαλε από τις υποβαθμισμένες συνοικίες λόγω και των παράνομων μεταναστών, στην καρδιά της Δημοκρατίας, το πιο αντιδημοκρατικό-αντιουμανιστικό μόρφωμα. Η πιο αποτρόπαια αισθητική των πολιτικών θεωριών…
  • Και, δεν λέω, οι υπουργοί και η νομενκλατούρα τού πολύχρονου δικομματισμού ολιγώρησαν και άφησαν να αναπτυχθούν οι πρόθυμοι «υπηρέτες των τρομοκρατημένων γερόντων» στις υποβαθμισμένες συνοικίες, που με αφορμή τον φόβο προς τους ξένους και τους…«μαύρους», έγιναν δήθεν «ασπίδα προστασίας» των φτωχών… Οι αστοί υπηρέτες των «μονοπωλίων» των υπουργείων προστασίας του πολίτη και της αστυνομίας, αδιαφόρησαν!
  • Όλοι εσείς οι υπόλοιποι που μεταφέρετε την εμπειρία τής μαύρης ιστορικής περιόδου του φασισμού, πώς και δεν μεριμνήσατε ώστε να μην κυβερνάτε τώρα που ήρθε η στιγμή, με ένα τόσο αντίπαλο δέος ; με ένα τέτοιο τέρας που θα διογκώνεται και θα απλώνει τα πλοκάμια του ;

  • Το εμπεδώσαμε. Το δικομματικό σύστημα χτυπήθηκε στην καρδιά του. Τώρα, ήρθε η ώρα να γίνουν οι λογαριασμοί και να δούμε ποιος θα αναλάβει να κάνει πολιτικές μαγκιές και να παίξει αυτά που παιζόντουσαν προεκλογικά.
  • Ας δούμε την αλήθεια των πραγμάτων μια και…«μα τώρα που έφτασε η στιγμή, να κλείσουν οι λογαριασμοί, ποιος τάχα θα μπορέσει» να δει από μέσα τη διάσταση του μνημονίου και των χρεών. Κοινώς να διαχειριστεί τέτοιες πολιτικές-οικονομικές κρίσεις, με την απειλή της πτώχευσης έμπρακτα και όχι σε λόγια.
  • Ήδη από το 1993, ο Μάνος Χατζιδάκις στο κείμενό του «Ο Νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» μεταξύ άλλων έγραφε: «Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.» http://www.tar.gr/content/content.php?id=4030
  • Το σημερινό ελληνικό τοπίο δεν επιτρέπει τίποτα άλλο, παρά μόνο μνήμη. Λες και οι Τέχνες, τα Γράμματα, οι δημιουργοί, στέκονται από την πλευρά των θεατών. Θαρρείς και δεν έχουν λόγο να διατυπώσουν και να καταθέσουν, μπρος σ’ αυτό το σούργελο του πολιτικοκοινωνικού μίγματος, ουδεμία παρατήρηση ή ερώτημα.
  • Απλώς, απορούν και αναρωτιούνται για το πώς φτάσαμε ως εδώ, με ένα κοινωνικό συλλογικό υπόστρωμα ιδεολογικά γερασμένο, που δεν κατέχει πια τους τρόπους να εμποδίσει την ολισθηρή κατηφόρα του φορτηγού με τα σπασμένα φρένα. Άραγε, έχει εξασθενήσει από ιδέες που θα εμποδίσουν τον φασισμό και τον λαϊκισμό να θριαμβεύουν και να πατάνε επί πτωμάτων;…
  • Το είδαμε φόρα παρτίδα στην προεκλογική περίοδο και δεν θα σταματήσει, αφού ακόμα και αυτή η κουλτούρα των ονομαζόμενων προοδευτικών κομμάτων, στον λαϊκισμό και στο χάϊδεμα αυτιών βρίσκει συχνά  απάγκιο για να ανανεώνει τις δυνάμεις της.
  • Ωστόσο, ας χαρούμε τη νίκη της αριστεράς, έστω με την αγωνία αν θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αν, αυτή τη φορά, οι προτάσεις της θα είναι ρεαλιστικές και όχι ανεδαφικές. Αν θα συμβάλλει στο ξεπέρασμα της βαθύτατης κρίσης. Αν η συσσωρευμένη ιστορική εμπειρία τών κοινωνικών αγώνων μπορεί να παραγάγει ώριμες πολιτικές σκέψεις. Αν θα έχει να προτείνει έναν άλλον προβληματισμό στον πολιτικό πολιτισμό. Αν θα μπορέσει να απαλλαχτεί από αραχνιασμένους πολιτικούς κώδικες.
  • Εάν δεν γίνουν αυτά (και άλλα πολλά) η νίκη της αριστεράς, πολύ φοβούμαι πως θα είναι Πύρρειος
    Νότης Μαυρουδής
    (8/5/2012)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

2 Responses to Χρυσή ή μαύρη; (Αυγή)

  1. Ο/Η Αλέκος Τζιόλας λέει:

    Αλέκος Τζιόλας, aletziolas.blogspot.com, Νότης Μαυρουδής, mavroudistar
    Για «Χρυσή Αυγή»

    Σαν επιστολή

    Νότη μου, ηρέμησε. Δε θέλω να πω – κι ούτε μπορώ – πως έχεις άδικο. Αλλά δεν είναι θαρρώ τόσο ανησυχητικά τα πράγματα, γιατί δεν είναι σταθερά και γιατί έχουν την εξήγησή τους. Αν δούμε αριθμητικά και μόνο την άνοδο αυτής της πολιτικής τερατομορφίας, δεν εμπεριέχει αύξηση της ακροδεξιάς στη χώρα μας. Είναι το σταθερό ποσοστό που αγγίζει, όταν ευνοούν οι «εθνικές» συνθήκες, όταν η κανονική Δεξιά δεν τηρεί τη δέουσα «εθνικιστική» στάση και εφόσον η Αριστερά ή γενικότερα το πολιτικό σύστημα δεν μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και να γεννήσουν ελπίδα. Είναι το δημοσκοπικό ποσοστό του ΛΑΟΣ, πριν γίνει μνημονιακός. Όσο για την τερατομορφία του και ο ΛΑΟΣ έμπαινε στη Βουλή με ανάλογη σχεδόν τερατομορφία. Τήρησε όμως ακόμα και ο Άδωνις τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Αυτοί, θα μου πεις, δεν πρόκειται να τους τηρήσουν. Ναι, γι` αυτό όμως και γρηγορότερα θα σβήσουν. Μια ακόμη εμφάνιση δημόσια να έχουμε του αρχηγού τους και δε θα χρειαστεί να κάνουμε κανέναν πόλεμο εμείς εναντίον τους. Θα συντρίψουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
    Μετά δεν πρέπει να εξιδανικεύουμε τόσο την ελληνική κοινωνία, ώστε να αποκλείουμε παντελώς την επώαση τέτοιων τερατογενέσεων στους κόρφους της. Δεν υπήρξαν δοσίλογοι στη χώρα μας και μάλιστα ουκ ολίγοι; Δεν «αφήσανε απογόνους»;

    Αλλά όλες οι κοινωνίες έχουν στον κόρφο τους φασιστικούς θύλακες. Εμείς λίγο παραπάνω. Δεν το βρίσκεις φυσικό; Το αίσθημα υπεροχής που μας καλλιεργείται μέσω του λαμπρού παρελθόντος μας, η αίσθηση της παρακμής μας ως κοινωνίας, δε θα πω φυλής, που αντικρίζει ο καθένας μας σε κάθε του βήμα καθημερινά, και η ανάγκη μυθοπλασιών, που θα δικαιώνουν τη συλλογική μας ύπαρξη ιδεολογικά, δικαιολογούν τέτοιες εθνικιστικές συσπειρώσεις ακόμα και βαριά νοσηρές. Τα μέλη της κοινωνίας μας δεν είναι Σεφέρηδες, που βλέπουν με ψυχραιμία την τραγωδία της κατάπτωσής μας και θρηνολογούν γι` αυτό. Αντίθετα είναι απλοί άνθρωποι που ενεργούν βουλησιαρχικά, ψάχνοντας σε εθνικιστικούς μύθους και εστίες τη συλλογική τους αξιοπρέπεια. Ιδίως όταν αυτή κατάφωρα προσβληθεί και για μακρύ διάστημα, όπως τώρα, το εξαγριωμένο ένστικτο τυφλό θα αναζητά την επαναφορά της.

    Κάθε κοινωνία εξάλλου πλάθει μύθους και ζει με αυτούς. Τους έχει ανάγκη, για να μπορεί να επιβιώνει ως σύνολο και, όπως το άτομο ψάχνει στο γενεαλογικό του δέντρο να βρει ρίζες ευγένειας ή ευγονίας, έτσι και οι κοινωνίες, αν δεν τις έχουν ή δεν τις βρίσκουν, τις πλάθουν, για να φαντασιώνονται με πλαστές δόξες του παρελθόντος. Ο μύθος της ευγονίας είναι τόσο ισχυρός, ώστε ούτε η κοινωνία ούτε το άτομο να αρκούνται στο απλό γεγονός ότι υπάρχουν ως ανθρώπινες υπάρξεις, και θέλουν μέσω κάποιου ένδοξου παρελθόντος ακόμα και πλαστού να καταξιώνονται. Σύμφωνα λοιπόν με τους καλλιεργημένους απανταχού μύθους το να υπάρχεις ως απλή ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι κάτι σπουδαίο Χρειάζεσαι ευγονία, για να αποκτήσεις σπουδαιότητα. Και οι κοινωνίες που έχουν ευγονία έχουν και φουσκωμένο αίσθημα περηφάνιας. Αν αυτό πληγεί για τον οποιοδήποτε λόγο, τότε η κοινωνία αυτή γίνεται ταύρος μαινόμενος που χτυπάει παντού. Έτσι και η δική μας κοινωνία χάρη στην «ευγονία» της έχει φουσκωμένο το αίσθημα της περηφάνιας και, καθώς η πραγματικότητα το διατρυπά και το έχει ξεφουσκώσει, αυτό κάνει και τη δική μας κοινωνία μαινόμενο ταύρο.

    Δε φταίει λοιπόν η κοινωνία μας συνολικά ούτε καν το κομμάτι της το παθολογικό που ψήφισε Χρυσή Αυγή, αλλά οι συνθήκες οι γενικές και οι ειδικές, οι πολιτικές, που εξωθούν μέρος της κοινωνίας, μικρό ή μεγάλο, σε τέτοιες αρρωστημένες συμπεριφορές. Όσο για την κουλτούρα που επικαλείσαι, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πρώτον ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η κουλτούρα της τηλεόρασης είναι η κυρίαρχη και δεν μπορεί κανείς να περιμένει από αυτή διάπλαση παρά μόνο εξαχρείωση. Δεύτερον η δική μας γενιά έχει ρουφήξει την περισσότερη κουλτούρα από όλες τις γενιές της Ιστορίας μας. Το αποτέλεσμα ποιο; Την «ξέρασε» ως προδοσία. «Επί τέλους και μια ενεργητική προδοσία στην αλυσίδα των παθητικών» έγραφα κάποτε στο «αντί» για τη γενιά του Πολυτεχνείου, που η περίπτωσή της επαληθεύει απλώς τη μαρξιστική θέση «η βάση επικαθορίζει το εποικοδόμημα».

    Και δεν είναι μόνο αυτό το έργο της γενιάς μας, που στην αρχή έστρεψε πράγματι την ελληνική κοινωνία στον ορίζοντα της μεγάλης ελπίδας. Ό, τι ηθικό σφυρηλάτησε ο αγώνας κατά της δικτατορίας η μεταπολιτευτική δημοκρατία το διέβρωσε κι έχουμε να κάνουμε σήμερα με μια ηθικά παραλυμένη κοινωνία. Και η Αριστερά, που είναι η μόνη πολιτική ιδεολογία που μπορεί να διατηρεί ζωντανή την κοινωνική ελπίδα, ποια στάση τήρησε σε όλο αυτό το διάστημα; Ηθικά αδιευκρίνιστη εκτός από μικρονοϊκή, ενώ ανέκαθεν το ήθος της ήταν πεντακάθαρο. Να πούμε τι; Για τη μεγάλη μετακίνηση στελεχών της προς τα κόμματα εξουσίας και τη διάψευση της ιδεολογίας της μέσα από την πράξη των ίδιων των εκπροσώπων της; Ή για το διαμελισμό της; «Χάρη» στην Τρόικα ακούστηκε επί τέλους ενωτική φωνή, η οποία, όπως ήταν επόμενο, υπερψηφίστηκε και γεννήθηκε νέα ελπίδα στην κοινωνία μας.

    Έχοντας έτσι τα πράγματα, Νότη, μετά από μια τόσο μακροχρόνια και βαθιά διάψευση της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ φυσιολογικό να αντιδρά αρρωστημένα, να χτυπά σαν ταύρος την καρδιά της δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο που την πλήγωσε, στέλνοντας σ` αυτό βρικόλακες.

    Με συγχωρείς, Νότη μου, που σε κουράζω με τα δασκαλέματά μου, αλλά θέλω κι εγώ να κρατηθώ από κάπου, από τα λόγια μου έστω, από τη σχέση που πάνε ν` ανοίξουνε μαζί σου, από το Μύθο σου που τον διατηρώ ζωντανό μέσα μου χρόνια και χρόνια και ήρθε η ώρα να σου το πω.

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ μου Αλέκο Τζιόλα,
      η αναλυτική σου ματιά στόλισε το μπλογκ μου με αυτό το βαθύτατο κείμενο που ενδοσκοπεί το θέμα της πιο απολίτικης πολιτικής, την πολιτική της βίας, που ρίζες της συναντά κανείς στην ελληνική ιστορία. Η πλευρά του φασιστικού μορφώματος που έχει εμφανιστεί στις μέρες μας με τόση ένταση, ομολογώ πως δεν είναι ξεκομένη από τις άλλες, ενός πρόσφατου παρελθόντος με την απεχθή μνήμη των πυρπολημένων κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας ή και στην πυρπόληση της Μαρφίν με τα καμμένα ανθρώπινα θύματα… Λυπάμαι, αλλά δεν έχω καμία πληροφορία ως τώρα πως αυτά προέρχονται από την ακροδεξιά Χρυσή Αυγή… Παράλληλα, η τηλεοπτική ανοησία, μαζί με τη βία τού πνευματικού κενού, που έθρεψε από τις δικές μας τις γενιές, μέχρι και τις νεότερες, έβαλε τη σφραγίδα για ένα μέλλον σκοτεινό και αδιέξοδο…
      Στο βαθύτατο κείμενό σου αφίνεις χαραμάδες αισιοδοξίας και σκέφτομαι πως οι κρίσεις (έστω οι μεγάλες) μπορούν να γίνουν χρήσιμες, όταν οι ίδιοι οι πολίτες μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν γόνιμα, για να παραχθούν συμπεράσματα, αφυπνίσεις, ιδέες, επανατοποθετήσεις, ώστε να μετασχηματιστούν και να «στρέψουν πράγματι την ελληνική κοινωνία στον ορίζοντα της μεγάλης ελπίδας» (όπως παραφράζω για λίγο μια δική σου φράση). Κι εγώ απ’ τη μεριά μου, προσπαθώ να συμβάλλω και να πολεμήσω τις «αρρωστημένες συμπεριφορές» της ελληνικής κοινωνίας, μέσα από τις μουσικές και τους στίχους που επιλέγω, να συναναστραφώ με το κομμάτι του κόσμου εκείνου που στέκεται απέναντι από τέτοιες κοινωνικές «αρρώστιες», ψάχνοντας τρόπους συμμετοχής για το ξεπέρασμά τους.
      Κι εμείς, στο χώρο της μουσικής έχουμε τη βία μέσα στο σώμα της… Η φθορά των τραγουδιών και ο εναγκαλισμός τους από τον λαϊκισμό, την προχειρότητα, το αστραφτερό περιτύλιγμα στα νυχτερινά μαγαζιά, ο θόρυβος, τα ντεσιμπέλ, η μαγκιά, η ενδυματολογική σημειολογία, το μαύρο χρήμα, η επίδειξη πλούτου και άλλα πολλά, βία είναι, που δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν…
      Η Χρυσή Αυγή είναι όλα αυτά και άλλα πολλά μαζί. Η παρέμβασή σου στο κείμενό μου, μακάρι να γίνει αφορμή για μια παραπέρα συζήτηση…
      Σ’ ευχαριστώ που ασχολήθηκες.
      Νότης Μαυρουδής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s