e-Φοιβος

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 68
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να γιορτάζει τα 20 χρόνια του και η διαφήμιση (μαζί με τον άνθρωπο) να επαίρεται για ¨τα τραγούδια που λατρέψαμε, και που μας γέμισαν συναισθήματα¨… Δεν είναι εύκολο να το λες, αλλά όπως γνωρίζετε, η διαφήμιση δεν μασάει σε κάτι τέτοια και δεν ξέρει από ¨οικονομία λόγου¨.
  • Ιδιαίτερα αν πρέπει να παλέψεις για να γεμίσεις ένα Ολυμπιακό Στάδιο σε εποχή κρίσης, ίσως ο μόνος τρόπος να το πετύχεις είναι η πάση θυσία προβολή μαζί και η αμετροέπεια των δελτίων Τύπου, γύρω από έναν Φοίβο, σε συνδυασμό με γνωστά ονόματα της ελληνικής showbiz που θα πουν το τραγουδάκι τους (Δέσποινα Βανδή, Καίτη Γαρμπή,  Άντζελα Δημητρίου, Θάνος Καλλίρης, Βασίλης Καρράς, Έλλη Κοκκίνου, Δημήτρης Κόκοτας, Γιώργος Μαζωνάκης, Μαντώ, Nίνο, Θάνος Πετρέλης, Αντώνης Ρέμος, Διονύσης Σχοινάς, Tus και πολλοί ακόμη)!

  • Ένα δείγμα τέτοιας αμετροέπειας είναι και το ¨Ο Φοίβος έχοντας το «άγγιγμα του Μίδα» και ένα βήμα μπροστά από την εποχή του, χαρακτηρίζεται από μία αξιοζήλευτη ικανότητα να συνδυάζει τις δημοφιλείς μουσικές τάσεις με τις καινοτόμες ιδέες του.¨  Όμως είπαμε, δελτία Τύπου είναι αυτά που στοχεύουν στο να ανεβάσουν το προϊόν και να παίξουν με μεγαλοστομίες και ταρατατζούμ, ωσάν να μπαίνει ο δοξασμένος Βασιλεύς στο κάστρο των υπηκόων…
  • Αναφέρομαι στη μεγάλη …γενέθλια συναυλία που θα δοθεί στις 24 Σεπτεμβρίου στο ΟΑΚΑ, ξεκινώντας από τώρα τη διαφήμιση που -προφανώς-θα δυναμώνει σταδιακά έως την τελική ημερομηνία, ώστε να δοξαστεί ο συνθέτης του πιο απρόσωπου και εντέλει faux ελληνικού τραγουδιού. Ενός κατασκευαστικού μορφώματος που ήρθε -όχι τυχαία-πριν είκοσι και βάλε χρόνια στην βλαχομπαρόκ, νεόπλουτη και lifestyle κοινωνία τού χαβαλέ και της επίδειξης , για να δηλώσει πως ανήκει στην ευρωπαϊκή ελαφρότατη (μουσική) κουλτούρα, σε πακετάρισμα όμως μιας μπασταρδεμένης ροκοελαφροποπουλαροηλεκτροχαβαλέ μίξης, με απρόσωπη καταγωγή, με χαμηλότατης υποστάθμης στιχουργία και, πάνω απ’ όλα, ελαφρότητα και ανεμελιά γύρω από τη ζώσα πραγματικότητα των καιρών, μουσική και περιεχόμενο αποκλειστικά των εργαστηρίων τής λούπας, του χρονομετρητή, της μηχανιστικής συμπεριφοράς και της χαμηλότατης αισθητικής ενός παγκοσμιοποιημένου μορφώματος.

  • Αυτή υπήρξε η πακεταρισμένη πατέντα και φτιάχτηκαν οι δρόμοι όπου περπάτησαν ¨οι νέοι¨. Μαζί μ’ αυτούς, ακολούθησαν και άλλοι (νέοι) παρόμοιας κοπής συνθέτες. Θα είναι, για όλη την περίοδο της τελευταίας 20ετίας όπου η χώρα βούλιαζε μαζί με τους πολίτες της, η βασική ¨τροφή¨ της πιο ανέμελης και μαζικής εκτόνωσης δίχως αξία, παρά μόνο χρηματιστηριακής, κενής από περιεχόμενο, αποστασιοποιημένης από οποιεσδήποτε συλλογικές μνήμες, από ιστορία, από πνευματική υπόσταση, από εθνική κουλτούρα, από μουσική συνείδηση, μιας έστω κεντροευρωπαϊκής αναφοράς, τέλος, από την έστω σε μορφή τραγουδιού στοιχειώδη …στιχουργική!
  • Αντ’ αυτών, ευκολίες και ¨ιδέες¨ από τους απρόσωπους χώρους των  παρωχημένων και παρακμασμένων αγγλοσαξωνικών High tech εργαστηρίων των ηλεκτρονικών προγραμματιστών, της αφαίρεσης κάθε ψυχής, συναισθήματος, γήινου πάθους, της αληθινής συγκίνησης, και λυρισμού, του ανθρώπινου λυγμού, αναστεναγμού, ενός  ερωτήματος, μιας μυρωδιάς έστω από ανοιξιάτικο άνθος…
  • Όλα περασμένα μέσα από το μηχάνημα της πανομοιότυπηςσυνταγής. Θαρρείς φωτοτυπία, όπως τα ανθρωπάκια του Γαϊτη που αναπαριστούν τους κινδύνους μιας αισθητικής απειλής˙ εκείνης της απόλυτης ομαδοποιημένης ισοπέδωσης των αισθήσεων και των παραισθήσεων… Όλα αυτονόητα, γνωρίζοντας από το ξεκίνημα την έκβαση και την κατάληξη. Οι υπολογιστές, οι κομπρέσορες και οι επεξεργασίες αδυνατούν να επινοήσουν μελωδία. Παράγουν (δεν γεννούν) ένα υποτυπώδες θέμα, έτσι, για να απλώνεται στο ρυθμικό κορμό, κάτι ως αφορμή για να ασχολείται και η φωνή.
  • Από αυτά τα απανταχού διεθνή εργαστήρια παράχθηκε το μόρφωμα. Σε εποχή που ό,τι μπορεί να συμπιεστεί στην παραγωγή, προστίθεται με τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης! Η συνταγή έχει αποκαλυφθεί. Στην ουσία, ποτέ δεν απεκρύφθει… Εμείς ήμασταν οι ανύποπτοι και μόνο με την πάροδο πολλών ετών συνειδητοποιήσαμε πως το πανομοιότυπο, το ομογενοποιημένο, είναι απλώς η αναπόφευκτη εύκολη συνταγή της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης. Τα πανομοιότυπα του Φοίβου είναι η απόδειξη της πιο ωμής διαμόρφωσης τού παγκοσμιοποιημένου τραγουδιού.
  • Πώς θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά τα πράγματα; με ποιο τρόπο θα μπορούσε το ελληνικό τραγούδι να κρατήσει τις εθνικές του ιδιαιτερότητες; Έχει χυθεί πολλή μελάνη πάνω σε τέτοια θέματα και το μόνο που μπορεί να ¨σώσει¨ την ψυχή τού (ελληνικού) τραγουδιού, είναι η πνευματική του υπόσταση που θα δυσκολέψει την ένταξή του στην ομοιομορφία τής εκμετάλλευσης για μαζική παραγωγή, αφού όπως είδαμε, παγκοσμιοποιούνται κατ’ εξοχήν εκείνα (τα τραγούδια) που αποφέρουν κέρδη.
  • Η συναυλία λοιπόν του¨δημοφιλέστερου έλληνα Συνθέτη¨ (όπως λέει το δελτίο Τύπου, με τίτλο:  «Φοίβος-All Star» και που από το διαφημιστικό γραφείο προβάλλεται ως ¨σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς¨) προετοιμάζεται κι εγώ καταθέτω σε αυτό το σημείωμα, σκέψεις γύρω από αυτήν την ¨καλλιτεχνική¨ αξία!
  • Είναι, κοινώς ομολογούμενο, πως το όλο ζήτημα έχει να κάνει με μια βαρβάτη μπίζνα που συγκεντρώνει τα δημοφιλέστερα ονόματα της πιο λαϊκίστικης και ιλουστρασιόνέκφρασης του ελληνικού πενταγράμμου (!?!)

  • Ερμηνεύτριες-ερμηνευτές που έδρασαν επί χρόνια στο ελληνικό μόρφωμα της μοδάτης ροκοπόπ ελαφρότατης σκηνής που αποτάθηκε σε ένα νεανικό  κοινό από 14 έως 34, χωρίς να περιφρονεί και τους νεανίζοντες ελληνάρες,  προτείνοντάς τους μόδα, ευδαιμονία και πλαστικούς έρωτες, τόσο faux που σπάει τα όρια της ανοχής… Η δισκογραφική βιομηχανία είχε κάνει πάλι το θαύμα της, καθώς ευνόησε (με το αζημίωτο) τέτοιες παραγωγές που κυριάρχησαν, τόσο στο τηλεοπτικό, όσο και στο ραδιοφωνικό τοπίο. Η lifestyle κουλτούρα σε όλο το μεγαλείο της, με τον Φοίβo …μέντορα αυτής της μουσικής decadence συμπεριφοράς, σε έναν κόσμο που εκλαμβάνει το ζεϊμπεκοπόπ και το χασαπορόκ ως ¨μεγάλες¨ μουσικές-αισθητικές επινοήσεις. Οι δισκογράφοι τα θεωρούν ¨καταπληκτικές καινοτόμες προτάσεις¨ αυτά τα εμπαικτικά και αλλοπρόσαλλα, ενώ η αισθητική του όλου πράγματος, οδηγεί σε μαύρη τρύπα τού διαστήματος που σε τραβάει και δεν ξέρεις πού και αν θα σε βγάλει πουθενά. Το σίγουρο είναι πως σε κάνει να φωνάξεις: ¨Τα χάπια μου!!!!!!!¨

  • Να γιορτάσει το παιδί, δεν λέω. Και τα είκοσι κεράκια του να ανάψει και με ένα φύσημα να τα σβήσει και να του πουν οι 80.000 παγκοσμιοποιημένοι fans τα γνωστά happy birthday και ας βγουν τα love story στην επιφάνεια. Ας βομβαρδιστούμε με lifestyle  τηλεοπτικό κουτόχορτο σε μια Ελλάδα μνημονιακώς αγωνιούσα και ας αναζητήσουμε εμείς οι υπόλοιποι τους χυμούς τού νέου τραγουδιού σε μια χώρα που θα πρέπει επιτέλους να βγει από τον δικό της λαβύρινθο, να βρει άλλους δρόμους (όχι τους παλιούς) που θα την οδηγήσουν σε κατευθύνσεις αληθινές, πιο γήινες, πιο δημιουργικές…
  • ¨Ουτοπίες¨ θα μου πεις… Το ξέρω αναγνώστη μου, δεν είμαι τόσο αφελής. Ξέρω πως το νέο αυτό (τρόπος του λέγειν) τραγούδι που εκπροσωπεί ο εορτάζων Φοίβος, αντιστρατεύεται αυτά που ανήκουν στις ¨ουτοπίες¨. Εξ’ άλλου, ο Αναγνωστάκης  το είχε πει πριν από αρκετά χρόνια:   
  • ¨Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
    κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
    νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή¨
  • Γνωρίζω πως το τίμημα, σε άνυδρους καιρούς, είναι βαρύ και κάνει εμένα και τους ¨δικούς μου¨ να τραγουδάμε:
  • ¨Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
    κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες¨

  • Παρέκλινα από τον στόχο μου να βάλω στο μάτι (και σε κριτική) τη συναυλία του Φοίβου και ασχολούμαι με τους ποιητές. Είναι, όντως, αντίφαση. Ο Φοίβος, σύνηθες σύμπτωμα μιας πολιτισμικής κατάπτωσης της εποχής της τηλοψίας και της κενής κομπιουτερίστικης καπατσοσύνης, ο ¨μεγάλος¨ των μη συνθετών, ο κάτοχος των αυτονόητων συνταγών του 1+1=2, ο πιο ικανός της πιο σύντομης μουσικής φράσης, που κατέχει περισσότερο από τους ομοϊδεάτες του τη συνταγή του τετραγωνισμού της ρυθμικής ¨φιλοσοφίας¨ τών παγκοσμιοποιημένων disc jockey, θα αναζητήσει την προσοχή της κοινής γνώμης, επιχειρώντας να κάνει κάτι που στις δεκαετίες του ’80 και ΄90 πέτυχαν ο Μίκης, ο Σαββόπουλος, η Αλεξίου, ο Νταλάρας. Να γεμίσουν το ΟΑΚΑ! Κάτι που εκείνοι τώρα δεν μπορούν.
  • Ο Φοίβος, ακριβώς αυτό επιχειρεί την συγκεκριμένη εποχή! Το στοίχημα να γεμίσει αυτός και οι συνεργάτες του, το μεγαλύτερο στάδιο! Κάτι τέτοιο ίσως σηματοδοτήσει μεγάλη στροφή (προς τα πού;) στο θέμα της προτίμησης του κοινού και της ελληνικής κοινωνίας, σε μια τόσο ταραγμένη και ρευστή εποχή που θα αποφέρει σημαντικότατες, κοσμογονικές θα έλεγα, για τον τόπο μας αλλαγές!
  • Είμαι περίεργος –ομολογώ-μπροστά σε μια τέτοια έκβαση. Αναρωτιέμαι: το καλλιτεχνικό είδος του Φοίβου, οι ερμηνευτές του και η δύναμη της διαφήμισης με τα ΜΜΕ, εξακολουθούν να διαθέτουν τόση δύναμη στους μνημονιακούς καιρούς ώστε να γεμίσουν το στάδιο;  Ίδωμεν…
  • Ας τελειώσω με αυτό: ¨Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
    κάμε να σ᾿ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ¨.

Νότης Μαυρουδής
(29/5/2012)

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

9 Responses to e-Φοιβος

  1. Ο/Η georgioutar λέει:

    Αλοίμονο, έχεις μεγάλο δίκιο: Coca-cola, TIM κλπ τον εμπιστεύθηκαν… Σημεία των καιρών…

  2. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΛΟΣ λέει:

    τι σχολιο να κανω ντροπη για ολλουσ αυτουσ που θα βρεθουν στο Ο.Α.Κ.Α ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΗ ΤΟ ΕΛΛΙΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΣΗ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΥΛΟΤΡΑΓΟΥΔΑ

  3. Παράθεμα: e-Φοιβος | TaRaΤaΤΖΟΥΜ | Antonis Plessas Musical Journeys

  4. Ο/Η Τίνα λέει:

    Αγαπητέ κ Μαυρουδή

    Ολόθερμα συγχαρητήρια για το άρθρο σας !!!
    Επιτρέψτε μου ένα σχόλιο:
    Ο Φοίβος γιορτάζει 20 χρόνια, γιατί από τότε περίπου συντελέστηκε η απορρύθμιση των ΜΜΕ και επικράτησε το μοντέλο της άνευ όρων και ορίων εμπορευματοποίησής τους. Επομένως, η επικράτηση του Φοίβου είναι απόρροια μονομερούς προώθησης των τραγουδιών του από τα ΜΜΕ (βλ μετρήσεις Nielsen) με στόχο την κατανάλωση και συνέπεια τη διαπαιδαγώγηση μιας ολόκληρης γενιάς με αυτή την αισθητική!
    Λυπάμαι όσους εφήβους ερωτεύτηκαν με στίχους του, όπως: «Άραγε ο Θεός τι να είχε δει και τον έκανε να σε… εμπνευστεί» (!)
    Αλλά, χωρίς να λέω «Προφητείες», είναι «100%» βέβαιο ότι όταν κάποιος έχει γαλουχηθεί με αυτή την αισθητική, δεν θα μπορέσει να κατανοήσει τον Bach (ούτε φυσικά και την ποίηση του Μ Αναγνωστάκη), γιατί η «Κοσμοθεωρία» του Φοίβου είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Αυτής της «κοσμοθεωρίας» τις συνέπειες «πληρώνουμε» με την ηθική και οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα. Και εδώ που φθάσαμε, το ότι δεν θα μπορούμε να αγοράσουμε “Gucci φόρεμα” είναι το λιγότερο.
    Τίνα

  5. Ο/Η Γιωργος Λιγνός λέει:

    Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα τον προλάβει η γενίκευση της κρίσης. Ελπίζω να μην το γεμίσει γιατι θα είναι ένα σημάδι πώς αλλάζουμε νοοτροπία. Αλλωστε η μόχλευση της μουσικής και της αισθητικής του Φοίβου πήγαινε παράλληλα με την καταστροφική και άφρονα οικονομική πολιτική των χρόνων της ευμάρειας που στηρίχτηκε στην χρηματιστηριακή μόχλευση. Ξοδέψαμε αλλά δεν κεφαλαιοποιήσαμε τίποτε. Ηλθε η ώρα να πληρώσουμε και ελπίζω μαζί και ο Φοίβος

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ μου Γιώργο Λιγνέ,
      Ποτέ άλλοτε η ελληνική κοινωνία δεν ανέχτηκε χρυσαυγήτες, και έχω την εντύπωση πως την απωθούσαν ενέργειες εκφυλιστικές γύρω από τη βία. Τώρα, βρισκόμαστε σε περίοδο μιας οπισθοδρόμησης σε πολλαπλά επίπεδα, οριζοντίως και καθέτως. Μεταλλάξεις εν ψυχρώ και ανοχές στη διαπλοκή και στη ρεμούλα που συντήρησε καθεστώτα δεκαετιών. Η κατάπτωση-όπως κι εσύ γνωρίζεις πολύ καλά-έχει συμπτώματα σε πρώτο πλάνο και ο Φοίβος είναι ένα απ’ αυτά που χαρακτηρίζονται ως εκφυλιστικά της μουσικής.
      Όπως πριν από μερικά χρόνια διατεινόμουν πως ο Πανταζής ήταν (λέμε τώρα…) η «μουσική έκφραση» του μαύρου χρήματος και του τσιμέντου της πόλης, έτσι και τώρα, θεωρώ πως ο Φοίβος (μην στεκόμαστε στα ονόματα αλλά στον γενικότερο συμβολισμό τους και τα αυτονόητα περιεχόμενά τους) είναι η Arlekin ανάγκη για ελαφρότητα των καιρών και των μαζών (του λαού που λέμε) καθώς και η παλαιότερη συνταγή με ένα Arlekin ξεχνιέμαι…
      Αυτή η κουβέντα σου: «Ελπίζω να μην το γεμίσει (το Ολυμπιακό Στάδιο)» είναι το κλειδί του όλου προβληματισμού και δεν σου κρύβω πως εντελώς …φολκλορικά, περιμένω κι εγώ να δω, για να αντιληφθώ για άλλη μια φορά το περιβάλλον στο οποίο άγομαι και φέρομαι…
      Είναι σαν αυτό που νιώθω τώρα Τρίτη (12/6/2012), πέντε μέρες πριν τις εκλογές, και αγωνιώ να δω εάν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής θα αυξηθούν ή θα μειωθούν, μετά από τον δημόσιο ξυλοδαρμό του ελληναρά επί της Κανέλλης.
      Και ενώ ξέρω πως «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου», εκείνο που δυσκολεύομαι να γνωρίζω είναι για την ψυχή του έλληνα…
      Και αφού όντως δεν κεφαλαιοποιήσαμε τίποτα, ας μην μας μείνει το κεφάλαιο του Arlekin γιατί μετά δεν θα ξέρουμε πού να κρυφτούμε απαξάπαντες…
      Νότης Μαυρουδής

      • Ο/Η Γιώργος Λιγνός λέει:

        Αγαπητέ Νότη Μαυρουδή και εκδότη μας.

        Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω και να ελπίζω. Μήπως όμως αποδειχθήκαμε ολίγοι ; (και με τις δυο εννοιες)

      • Ο/Η mavroudistar λέει:

        Ναι Γιώργο,
        αποδειχθήκαμε ολίγοι σε πολλά… (Με πολλές έννοιες)

  6. Ο/Η K. A. Lignos λέει:

    Μπαίνοντας στη συζήτηση, επιτρέψτε μου κατ’ αρχήν να κάνω αρχή από το πρώτο σχόλιο του Γ. Λυγνού: Ας δούμε πρώτα πόσα εισιτήρια θα κοπούν και τότε εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.
    Το δεύτερο: Όταν κάποιος καλλιτέχνης (με ή χωρίς εισαγωγικά), αρχίζει τις ρετροσπεκτίβες, μάλλον είναι «on the way out».
    Περνώντας από το σημείο αυτό στο επόμενο, μάλλον δεν θα συμφωνήσω με την πλήρως απαισιόδοξη άποψη, που άλλο σχόλιο εκφράζει. για τη πλήρη διαφθορά του κριτηρίου μίας ολόκληρης γενιάς. Δεν λέω ότι ζημιά δεν έγινε, αλλά θα χρησιμοποιήσω ένα επίκαιρο πολιτικό ανάλογο: Πρόκειται για την ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, όπως αυτή προέκυψε από τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων. Τί σχέση με όσα λέμε; Σας θυμίζω ότι πριν λίγα χρόνια μιλάγαμε για τη «γενιά του καναπέ και του φραπέ». Εν ολίγοις, οι κοινωνικές διαδικασίες είναι πολύ πιο περίεργες και αμφίδρομες.
    Τέλος ένα «συναδελφικό» σχόλιο:
    Βρε Νότη μήπως γράφοντας τόσα γι’ αυτόν το σκερβελέ, επί της ουσίας καλό του κάνεις; Θα μου πεις «να σχολιάζουμε την επικαιρότητα» και συμφωνώ. Από την άλλη υπάρχει και η λογική, «there is no bad publicity, just publicity», κάτι που ο κύριος Φ. και οι συν αυτώ σίγουρα πρεσβεύουν. Άρα, μήπως γίνεται και κάπως αλλιώς αυτό;

    Κωνσταντίνος Λυγνός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s