Πριν την κάλπη…

ΣΟΥΜΑΡΙΣΤΑ 69
(Αλιεύοντας στο τοπίο, από δω κι από ‘κει…)

  • Το σύντομο αυτό κείμενο, δυο μέρες πριν την κάλπη της 17ης, θα έχει μικρή διάρκεια χρόνου και –ποιος ξέρει- μετά από την Δευτέρα (18/6) μπορεί να μη σημαίνει τίποτα απολύτως.
  • Σκέψεις περάσανε απ’ το μυαλό μου και τις καταγράφω στο προσωπικό μου blog.
  • Λίγο πριν ή η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι…
  • Έτσι είναι πριν την κάλπη, πόσο μάλλον όταν το κλίμα είναι εκρηκτικό και όλοι είμαστε μπλεγμένοι σε έναν στρόβιλο που ή θα πάρει και θα μας σηκώσει ή θα μας μεταφέρει στους δρόμους μιας άλλης πατρίδας.

  • Και οι σκέψεις, τα ερωτήματα, οι προβληματισμοί, οι απορίες, η συνειδητοποίηση του χθες, ο φόβος και η αμφιβολία για το αύριο, η Ελλάδα που δεν κατανοούμε, η Ελλάδα που μας πληγώνει, ένας κόσμος απελπισμένος, με όλους τους δρόμους αδιέξοδους , όλα ατάκτως ερριμμένα μέσα στο μυαλό, αφού δεν μπορεί να χωρέσει τόσα πολλά, τόσα αντιφατικά, τόσα έξω από την κουλτούρα ζωής που διαμορφώσαμε ως κοινωνία μετά τον πόλεμο και τη Μεταπολίτευση…
  • Η όποια κυβέρνηση προκύψει είναι υποχρεωμένη να τακτοποιήσει άμεσα όχι μόνο ένα θέμα, αλλά παράλληλα πολλά! Οικονομία και εθνικά χρέη, οργάνωση της ανύπαρκτης παραγωγής, αναπτυξιακοί στόχοι, μεταναστευτικά, εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, πολιτισμική θωράκιση, αντιμετώπιση της βίας και άλλα πολλά που περιμένουν στοιβαγμένα στις αποθήκες τού συλλογικού μας χρέους.
  • Επειδή «χρέος» δεν είναι μόνο το χρήμα και οι ακατάπαυστοι δανεισμοί. Είναι και ό,τι έμεινε πίσω και σκεπάστηκε από τη σκόνη τής αδιαφορίας, αφήνοντας θαμμένο στα …μετόπισθεν ολόκληρο το δημιουργικό οπλοστάσιο ενός ολόκληρου λαού. Τόσο που κινδυνεύει να δυσκολευτεί πλέον να γεφυρώσει το πέρασμα του χρόνου.
  • Ξαφνικά, νιώθω πως οι μουσικές και τα τραγούδια με τα οποία μεγάλωσαν τόσες γενιές μετά τον πόλεμο, συνθέτες και ποιητές, φαιά ουσία που δημιούργησε σπουδαία ιερά παρακαταθήκη, από τον Μάντζαρο, τον Καλομοίρη, τον Κωνσταντινίδη (Γιαννίδη), από τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι και τους συνεχιστές τους , όλα-επαναλαμβάνω-πρέπει να αντικατασταθούν! Να βρεθούν άλλη γλώσσα, άλλα μέσα, άλλα εργαλεία, που θα εκφράσουν τα νέα δεδομένα και τις νέες ανάγκες.

  • Πώς θα αλλάξει άρδην η κοινωνία με την δημιουργική έκφραση να στριφογυρίζει και να είναι αισθητικά  εξαρτημένη από τα μοντέλα του ΄60, του ’70 και πάει λέγοντας;
  • Πάει καιρός που δεν νιώθω πια ρίγος στο άκουσμα των τραγουδιών του Μίκη. Κι εγώ, ένα πνευματικό τέκνο του Μάνου, εστιάζω πλέον την προσοχή μου στις ορχηστρικές αναπτύξεις και τις έξυπνες επινοήσεις των οργάνων, συν μια κάποια νοσταλγία εποχής που θα με κατατρέχει για πάντα…
  • Ο λυρισμός του Λοϊζου δεν μου αρκεί πλέον, αφού έχω ξεπεράσει την ανάγκη του συναισθήματος της μεταπολίτευσης. Τον Σαββόπουλο τον κακίζω που έκλεισε στο συρτάρι του κάθε νεότερη σκέψη και μας άφησε, χρόνια τώρα, με τα τόσο ουσιαστικά του σπαράγματα που έδιναν ανάσες. Το Νέο Κύμα οξειδώθηκε τόσο που μου φαντάζει ανήμπορο πλέον να παίξει με τους λυρισμούς της αγκυλωμένης εποχής του… Οι ροκάδες του ’80 γέρασαν πριν την ώρα τους και (εκτός εξαιρέσεων) δεν δοκίμασαν μια βαθύτερη διείσδυση.
  • Τι μένει; ακούω σκόρπια ενδιαφέροντα τραγούδια και φωνές που τα καταπίνει η βιασύνη του διαδικτύου, ο ακατάλληλος τρόπος των ακροάσεων, καθώς και η ανυπαρξία δισκογραφικής οργάνωσης.
  • Μη σκεφτείτε πως ακυρώνω όλες αυτές τις εποχές και τα ονόματα. Κάθε άλλο! Τα κρατάω καλά μέσα μου, για τον εαυτό μου, για τις δικές μου ανάγκες, αφού μέσα από αυτές γαλουχήθηκα.
  • Αλλά, ο δικός μας «μεταπολιτευτικός κύκλος» ολοκληρώθηκε και ένας άλλος  θα πρέπει να ανοίξει για τις γενιές που νιώθουν πως η ανανέωση είναι η μόνη διέξοδος…
  • Όπως η δική μου γενιά (του ’60) πάλεψε και έχτισε πάνω στα ερείπια του πολέμου, τώρα είναι η σειρά της γενιάς του 2000 να χτίσει πάνω στα ερείπια ενός άλλου πολέμου, του οικονομικού, μέσα σε ένα τοπίο μαρασμού της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας και αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού.

  • Είπαμε: νέα εποχή σημαίνει νέα εργαλεία δουλειάς, που θα φέρουν νέες ιδέες και νέα δεδομένα. Θα προτείνουν στην κοινωνία ό,τι το ρεμπέτικο, ο Μίκης και ο Μάνος έκαναν αντίστοιχα στην εποχή τους πριν, μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο.
  • Μπροστά στην κάλπη ελπίζω να σημαίνει και μπροστά στη νέα εποχή! Εάν ο νέος κυβερνητικός σχηματισμός δεν λάβει υπ’ όψη τις συσσωρευμένες προκλήσεις των καιρών, σε μια διψασμένη και συγχρόνως προβληματική κοινωνία, εάν δεν ακτινογραφήσει τις ποιοτικές ανάγκες της, τότε η κρίση θα παραμένει και θα μας αφήσει με το ρακένδυτο ρούχο τής κοινωνικής μοναξιάς…
    Νότης Μαυρουδής
    (14/6/2012)
Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

18 Responses to Πριν την κάλπη…

  1. Ο/Η Στάθης Γκότσης λέει:

    Προφανώς γράψατε το κείμενο σε μια πολύ μελαγχολική και απαισιόδοξη διάθεση. Παρά τις πολλές αλήθειες του κειμένου θα ήθελα να ξανασκεφτείτε το «σκληρό» ρήμα «να αντικατασταθούν» με κάποιο άλλο ρήμα, π.χ., «να συνυπάρξουν» με νέες δημιουργίες που θα εκφράζουν καλύτερα το σήμερα. Η τέχνη δεν δημιουργείται εκ του «μηδενός», εννοώ δεν προκύπτει εκ παρθενογένεσης, εκτός κι να κάποιος μεγαλώσει στην ζούγκλα χωρίς ακούσματα από τον «δικό» μας πολιτισμό, δηλαδή ο καλλιτέχνης του σήμερα διαμόρφωσε την αισθητική του πάνω σε κάποια πρότυπα, και αν είναι ταλαντούχος πατάει πάνω τους χωρίς να τα αντιγράφει. Ακούω συνεχώς ενδιαφέρουσες καινούργιες μουσικές, κάποιες πολύ πρωτότυπες, κάποιες λιγότερο πρωτότυπες αλλά ευχάριστες και κάπου κάπου κάτι που θα νιώσω ρίγος. Ταυτόχρονα ακούω Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Λεοντή, Μαυρουδή, κάποια του Λοϊζου, ρεμπέτικα, και άλλους «παλιούς» και, όχι, δεν έχω κουραστεί ακόμη από τα παλιά, ή για να ακριβολογώ μερικά από τα παλιά. Γιατί δεν ήταν όλα τα παλιά καλά! Όπως και τώρα δεν είναι όλα τα καινούργια καλά!

    Εσείς Κύριε Μαυρουδή δεν είστε ένας απλός ακροατής και επομένως δεν ακούτε με τον ίδιο τρόπο που ακούει ο «μέσος» θνητός. Είναι λογικό να γοητεύεστε από «τις ορχηστρικές αναπτύξεις και τις έξυπνες επινοήσεις των οργάνων». Όμως την κατάλληλη στιγμή, με την κατάλληλη ατμόσφαιρα, μια παρέα με μια κιθάρα μπορεί να το ξημερώσει παίζοντας – συνήθως – παλιά και αγαπημένα τραγούδια που έχουν ενσωματωθεί στα κύτταρά τους. Τα καινούργια μπορεί να ακούγονται ευχάριστα, σπανίως όμως τραγουδιούνται από το ευρύ κοινό στον καιρό τους γιατί δεν έχουν προλάβει να ενσωματωθούν στο κύτταρο μας. Βεβαίως υπάρχουν εξαιρέσεις – αν και όχι πια πολλές – γιατί χάθηκε πια το «σουξέ» όπως το ξέραμε, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Για μένα η τέχνη δεν αντικαθίσταται, ξεπερνιέται, είτε από κάτι καλύτερο είτε επειδή δεν άξιζε να μείνει. Ότι αξίζει να μείνει θα μείνει. Και στην πορεία ενός σπουδαίου καλλιτέχνη ότι δημιουργήθηκε από «θεία» έμπνευση θα μείνει, ότι «κατασκευάστηκε» το ξερνάει ο καιρός, και καλά του κάνει. Ακόμη και στον Beethoven μπορεί να βρούμε έργα λιγότερο εμπνευσμένα (για μένα η 2η, 4η και 8η Συμφωνία του δεν με κάνουν να ριγώ), αλλά τα υπόλοιπα έργα του με συγκλονίζουν όσες φορές και να τα ακούσω. Θα μου πείτε το πάω μακριά, εσείς μιλάτε πιο πολύ για τραγούδια. Εντάξει, ένα ακραίο παράδειγμα χρησιμοποίησα.

    Συμφωνώ όμως απόλυτα μαζί σας ότι το Νέο Κύμα δεν μπορεί να έχει «πέραση» στην εποχή μας. Με εξαιρέσεις βεβαίως, κάποιες εκ των οποίων αφορούν και δικά σας τραγούδια. Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι το Λαϊκό Τραγούδι έχει ακόμη φανατικούς ακροατές ενώ το Νέο Κύμα μόνο νοσταλγία προκαλεί, κυρίως. Και βεβαίως δεν είναι τυχαίο ότι το ελαφρό τραγούδι της δεκαετίας του 50-60 έχει μόνο «ηλικιωμένους» ακροατές/νοσταλγούς. Για δείτε όμως τι γίνεται όταν παίζεται το «Μέρα Μαγιού» ή το «Είμαι αητός χωρίς φτερά» σήμερα!

    Στα σχεδόν 50 χρόνια της καλλιτεχνικής σας δημιουργίας μας προκαλέσατε αρκετές φορές αυτό που αποκάλεσα πιο πάνω «ρίγος». Ο καλλιτέχνης δημιουργεί πρωτίστως για την εποχή του! Αν έχει την τύχη να δημιουργεί έργα με διαχρονική αξία, ακόμη καλύτερα. Αλλά αν η τέχνη του δεν πέρασε απαρατήρητη στην εποχή του, ε δεν είναι και λίγο!

    Εγώ, όπως και πολύ άλλοι, σας τιμώ. Και μη μου πείτε ότι είμαι εκτός θέματος, ότι το θέμα δεν ήταν «εσείς». Πάντα ένα μέρος του «εμείς» είναι στα γραπτά μας, ακόμη και αν είμαστε σε πολύ κριτική και «αυτοτιμωρητική» διάθεση. Καλή σας νύχτα!

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ μου Στάθη Γκότση,
      Η άμεση παρέμβασή σου μετά την ανάρτηση του καινούργιου μου άρθρου, με εντυπωσίασε! Επιθυμώ να …αποκαταστήσω μια παρεξήγηση και να επαναλάβω πως το ρίγος των αναφερόμενων τραγουδιών-εποχών-συνθετών, είναι μόνιμη σωματική μου κατάσταση, όμως: οι καιροί ζητούν αλλαγές σε όλα, ακόμα και στα τραγούδια και αν χρησιμοποίησα την τολμηρή λέξη «αντικατάσταση» είναι σαφές πως εδώ περιέχεται ένας συμβολισμός που, ούτως ή άλλως, δεν πραγματοποιείται.
      Όντως, όπως λες, τα τραγούδια δεν μας «προκύπτουν εκ παρθενογένεσης» και δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα υποστηρίξει την ακύρωσή τους με ένα μαγικό ραβδάκι. Όχι, γιατί έχουν «ξεμείνει» κάποιες γενιές που με αυτά ποτίστηκαν και σιτιστήκαν μια ζωή… Πώς να αφαιρέσουμε το δέρμα μας;
      Το θέμα μου όμως είναι πως η χώρα πρέπει να βρει άλλον προσανατολισμό. Να ανιχνεύσει άλλους ορίζοντες. Το ξέρω πως είναι το δυσκολότερο ζητούμενο! Στο κείμενό μου υποστηρίζω πως η χώρα δεν μπορεί πλέον να αλλάξει ένα, δυο τρία στοιχεία. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, υπάρχει η ανάγκη της ριζικής αλλαγής και αλλαγές χωρίς την ανανέωση των πολιτισμικών μας αξιών, δεν γίνονται. Και νιώθω αδύναμος να συλλάβω το καινούργιο…
      Δεν καταφέρομαι λοιπόν ενάντια στα τραγούδια, αλλά και αυτά δεν μπορούν να φοράνε το παλιό ρούχο, γιατί έχουν τη φθορά του χρόνου. Προσοχή: του χρόνου λέω, όχι των αισθήσεων. Νιώθω πως θα πρέπει να πλεύσουμε με καινούργια βάρκα και σε ευχαριστώ που η δική σου βάρκα περιέχει και τραγούδια δικά μου…
      Κάποια στιγμή όμως, όταν επαναλαμβάνουμε την ίδια φόρμα, τα ίδια εργαλεία, τις ίδιες λογικές που τις χρησιμοποιήσαμε επί μισό αιώνα, δημιουργείται κάτι που εμένα μου λέει πως θα πρέπει να αναζητήσω αυτή την άλλη βάρκα…
      Νότης Μαυρουδής

      • Ο/Η Xαρά Λυπημένου(!) λέει:

        Είναι πολύ γοητευτικό να παρακολουθεί κανείς μιά κουβέντα σκεπτομενων και δημιουργικών ανθρώπων, με ΗΘΟΣ και ευαισθησία, ανεξάρτητα από το αν και που συμφωνεί η διαφωνεί μαζί τους. Αναβαθμίζω τον εαυτό μου μπαίνοντας στη κουβέντα σας κι ίσως το σχόλιό μου να είναι απλοικό (ότι έχει καταθέτει κανείς) αλλά αφού ξεκίνησα, ας το πω(μη σας σκάσω κι όλας). Σκέφτομαι, πόσο πολύ έχουμε απομακρυνθεί από τη Φύση. Ακούγεται σαν «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» ε? Εκείνο όμως που εννοώ, είναι ότι η Φύση, δεν αντικαθιστά -σχεδόν- ποτέ κάτι με κάτι άλλο, γκρεμίζοντας και χτίζοντας. Εμεις τα κάνουμε αυτά και γιαυτό δεν προχωράμε. Η Φύση εξελίσεται και μέσα στη διαδικασία της εξέλιξης συμβαίνει ότι είναι να συμβεί. Εμείς επεμβαίνουμε αντί να συμμετέχουμε κι αυτό δεν έχει αποδειχτεί και τόσο (θετικά) αποτελεσματικό. Μάρτυρας νομίζω, σαυτό είναι η κατάσταση που βρησκόμαστε(παγκοσμίως). Ο υπέροχος καινούργιος μας(κάθε φορά) κόσμος.Δεν είμαι καμμιά αιθεροβάμων οικολόγος. ΄Ανθρωπος της πόλης είμαι και δεν νομίζω πως μπορώ να ζήσω μακριά της αλλά(ως άνθρωπος), είμαι μέρος της φύσης, άρα υπόκειμαι στους κανόνες της. Το παιχνίδι παίζεται με κανόνες κι όποιος τους παραβαίνει αποβάλεται. Η Ανθρωπότητα, αυτή τη στιγμή, έχει παραβεί τους κανόνες, έχει αποβληθεί και ΚΛΑΙΕΙ! ΄Οταν η ιστορία αρχίσει να διδάσκει αντί να επαναλαμβάνεται, ίσως χαμογελάσουμε.
        *συγχνώμη γιά την ορθογραφία αλλά είμαι λιγο δυσλεκτική.
        *αν το διαβάσω θα το βρω(επιεικώς) χαζό και δεν θα το στείλω.
        *δεν το διαβάζω λοιπόν……
        Ευχαριστώ γιά την φιλοξενία. Ναστε καλά.

      • Ο/Η mavroudistar λέει:

        Αγαπητή φίλη με το γοητευτικό ψευδώνυμο που το ζήλεψα…
        Μου άρεσε η δυσλεξία σου και η εμμονή σου στη Φύση που θα έπρεπε να να είναι κοινός τόπος της συλλογικής μας συνείδησης.
        Όσο και να έχουμε απομακρυνθεί από το θέμα του κειμένου μου περί κάλπης και πολιτισμού, είσαι πάντα μέσα σε μια καίρια θεματολογία όταν αναφαίρεσαι στην ανατροπή της φύσης από όλους εμάς που πολιτικολογούμε…
        Μη διστάζεις να μου γράφεις Χαρά της Λύπης…

  2. Ο/Η grigoreastar λέει:

    Εξαιρετικές οι σκέψεις σου, εν Φιλία και Τέχνη σύντροφε Νότη!
    Όμως θα μου επιτρέψεις να σε επαναφέρω στην τάξη της δημιουργικής αισιοδοξίας, στην οποία άλλωστε έμπράκτως ανήκεις, όπως σημείωσε εύστοχα και ο προλαλήσας εν Φιλία και Τέχνη σύντροφος Στάθης! 🙂

  3. Οι ημερες που ζουμε ,ναι,ειναι σκοτεινες,αλλα προτιμω να το βλεπω σαν προετοιμασια για κατι φωτεινο.Δεν πιστευω οτι η πολιτικη θα δωσει την λυση.Το προβλημα ειναι συνειδησιακο.Ο καθενας ας κανει την καλυτερη δουλεια με τον εαυτο του.Τελευταια πηγα στο νεο μουσειο Χατζηκυριακου-Γκικα,που αναφερεται στην γενια του 30.Ζωγραφοι,λογοτεχνες,αρχιτεκτονες,ολη η γκαμα της τεχνης.Αυτη η γενια περασε πολεμο,φυλακιση,στερηση, ομως εδωσε τεραστιο πλουτο πνευματικο,ισως γιατι τιποτα δεν σταθηκε ικανο να αναχαιτηση την αγαπη για εμπνευση και δημιουργια.
    Ζουμε την παρακμη του υλιστικου προτυπου.
    Ποτε δεν θα ηταν ευκολο.

  4. Ο/Η Ντίνα Μπακινέζου λέει:

    Αυτό το… να αντικατασταθούν…με τρόμαξε λίγο στην αρχή…γιατί πολλά από τα παλιά..στη ζωή, στις τέχνες, στις παραδόσεις..στην ιστορία μας…ακόμα και στην πολιτική (αυτό το ψάχνω ακόμα) μας άρεσαν και τα αγαπήσαμε και μας έκαναν αυτούς που είμαστε. Αλλά το διορθώσατε στη συνέχεια και μάλλον δεν είσαστε έτοιμος να αυτοαντικατασταθείτε..ευτυχώς. Σίγουρα, αυτή η κάλπη θα πρέπει να είναι η αφορμή για κάτι καινούργιο, γιατί δεν έχουμε άλλα περιθώρια και δεν μπορούμε να δώσουμε στους εαυτούς μας άλλη πίστωση χρόνου, αλλά η γενιά του 2000 χρειάζεται το στήριγμα και την εμπειρία (όχι την »σοφία») της γενιάς του 60, του 70 και του 80 για να αλλάξει τα πράγματα. Και στο μεταξύ, αν η ΔΕΗ καταλήξει σε »μπλακ αουτ», μια κιθάρα θα μας σώσει…

  5. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Αγαπητή Ντίνα,
    Αυτή η λέξη «να αντικατασταθούν» ως φαίνεται με κατατρέχει εφιαλτικά! Θαρρείς και υποστήριξα ποτέ πως όλα τα παλαιά είναι πλέον άχρηστα και προτείνω να τα πετάξουμε στις χωματερές… Παρακάτω δηλώνω πως δεν τα ακυρώνω, απεναντίας, τα κρατάω στο οπλοστάσιο της δικής μου ζωής, της δικής μου γενιάς. Στο από δω και πέρα εστιάζω το ενδιαφέρον. Από την κάλπη και πέρα. Κοντολογίς εννοώ πως δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον θα είχε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ας πούμε), όπου ο λαός επέλεξε μια προοδευτική πορεία της χώρας, να συνεχίζεται παράλληλα ο θρίαμβος του Ρουβά, του Φοίβου, και της γιουροβιζιονιστικής αισθητικής του Arlekin στις τηλεοράσεις και στα ΜΜΕ! Τι συμπέρασμα θα έβγαζες; Ωστόσο, επιμένω να υποστηρίζω πως θα πρέπει να εμφανιστούν (μουσικές) δυνάμεις που θα αλλάξουν τις δομές της τραγουδοποιίας μας. Στίχος-περιεχόμενο-φόρμα-αντίληψη-μουσική-μελοδισμός-σωστός χειρισμός του προϊόντος. Να γίνει το τραγούδι πνευματικό αγαθό και όχι μόνο προς εκμετάλευση.
    Η αυριανή κάλπη δεν μπορεί να αλλάξει μόνο μερικά πράγματα αλλά ένα σύνολο, όσο μεγαλύτερο γίνεται.
    Ο χρόνος (μου) δεν (μου) επιτρέπει άλλες καθυστερήσεις. Νιώθω πως η γενιά μου δεν θα προλάβει να δει αποτελέσματα εάν οι ρυθμοί των αλλαγών έχουν την ταχύτητα του σαλιγκαριού….
    Ελπίζω να κατανοήσεις και να μου συγχωρέσεις την αγωνία και την ανυπομονησία μου…
    Νότης Μαυρουδής

    • Ο/Η Ντίνα Μπακινέζου λέει:

      Κατανοώ την ανυπομονησία σας. Και εγώ που είμαι μικρούλα (μόνο μισό αιώνα) πάνω σε αυτό τον πλανήτη ανυπομονώ να δω αλλαγές. μόνο που φοβάμαι ότι, όσο οι άνθρωποι θα χρειάζονται κάποιο εισόδημα σε αυτή τη ζωή, η αγορά του θεάματος θα συνεχίσει να τρέφει Φοίβους, γιουροβίζιον και.. Justin Bieber…(αυτόν που τον βάζετε;) Ελπίζω όμως να δοθεί περισσότερο βάρος από ότι δίνεται τώρα και σε όλα αυτά »Στίχος-περιεχόμενο-φόρμα-αντίληψη-μουσική-μελοδισμός-σωστός χειρισμός του προϊόντος. Να γίνει το τραγούδι πνευματικό αγαθό και όχι μόνο προς εκμετάλλευση.», όπως τα είπατε. Και εδώ θα ανοίξουμε το μεγάλο θέμα της παιδείας και της δια βίου μάθησης που είναι τόσο ταλαιπωρημένο στη χώρα μας. Και δεν θέλω μέρα εκλογών να συγχυστώ πάλι….

  6. Ο/Η sofia λέει:

    αγαπημενε μου Νοτη τιποτα στην ζωη δεν αντικαθιστατε, αλλαζει μορφη εχοντας μεσα του το παρελθον που γινεται παρον και μελλον, αυτο που αξιζει συνεχιζεται να ακουγεται ,να διαβαζεται, να κανει τον ανθρωπο ευτυχισμενο. οι Ρουβαδες οι Φοιβη οι γιουροβισιον και οτι σαχλα υπηρχε θα υπαρχει και οσοι γινομαστε ευτυχισμενοι με την μουσικοι του Μανου του Μικη του Μαυρουδη του Λοιζου θα συνεχισουμε και θα συνεχισουν τα παιδια μας γιατι μεγαλωνουν με παιδεια . ο κοσμος αυτος ηταν ειναι και θα ειναι χωρισμενος σε παραταξεις

  7. Ο/Η georgioutar λέει:

    Κύριε Διευθυντά,

    Έχοντας:
    1. Διβάσει το άρθρο σας μια μέρα πριν τις εκλογές
    2. Διαπιστώσει την κραυγή απελπισίας που αυτό αναδύει,
    3. Εκτιμήσει τη δεδηλωμένη συντροφικότητα που εκφράζουν τα προηγηθέντα σχόλια
    3. Ξεσκονίσει τον τελευταίο καιρό (ως προετοιμασία δια παν ενδεχόμενο…) τα αραχνιασμένα βιβλία της Σύγχρονής Εποχής που έχω στη βιβλιοθήκη μου (νεανική μου προίκα),

    επιτρέψτε μου, με τον προσήκοντα σεβασμό, να σχολιάσω:

    Είναι προφανές ότι είστε αγκιτάτορας και λινκβινταριστής. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε εγκαίρως ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία κοοπτάτσια στην οποία δεν χωρούν φραξιονιστές και οπορτουνιστές αλλά είναι απαραίτητος σήμερα, περισότερο από ποτέ, ένας σεχταρισμός. (μικρό ερμηνευτικό υπόμνημα στο τέλος).

    Σοβαρά τώρα: Μια μέρα πριν τις εκλογές, εκόντες-άκοντες, οφείλουμε νάμαστε αισιόδοξοι. Διάβασα πρόσφατα τους στίχους του Walt Whitman, στο ποίημα Song of Myself:

    I have heard what the talkers were talking, the talk of the beginning and the end,
    But I do not talk of the beginning or the end.
    There was never any more inception than there is now,
    Nor any more youth or age than there is now,
    And will never be any more perfection than there is now,
    Nor any more heaven or hell than there is now.
    Urge and urge and urge,
    Always the procreant urge of the world.

    Στο κάτω-κάτω της γραφής, εσείς κύριε Διευθυντά μελοποιήσατε τους στίχους:.. Νάρθει ο επόμενος, νάναι πιο ικανός…

    ΥΓ. Ακολουθεί πόνημα (εν πολλοίς αντιγραφή) της προαναφερθείσης ορολογίας. Να το εμπεδώσετε παρακαλώ. Επίκειται προφορική εξέταση….

    Αγκιτάτορας: Αυτός που κάνει αγκιτάτσια. Αν ο προπαγανδιστής είναι αυτός που αναλύει την κατάσταση, συνθέτοντας τις διάφορες πλευρές του κοινωνικού αδιεξόδου από την σκοπιά του σοσιαλισμού και βάζοντας την προοπτική, ο αγκιτάτορας είναι πιο άμεσος, ας πούμε τα κάνει τάληρα στα τηλεοπτικά panels, και δημιουργεί εικόνες παρουσιάζοντας τις αιτίες πίσω από το κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας με ένα ευθύ τρόπο.

    Λικβινταριστής: Ο έχων διαλυτικές τάσεις για το κόμμα κι εγκατάλειψης της πάλης με ασυνέπεια λόγου-πράξης. Αναπτύχθηκε ιστορικά στους μενσεβίκους. Προωθεί την απραξία, την μη-συμμετοχικότητα κι εν τέλει την εγκατάλειψη της επαναστατικής πρακτικής και έτσι και του κόμματος προς όφελος της αστικής τάξης.

    Μενσεβίκος: Η δεύτερη τάση μέσα στο Ρώσικο κόμμα μετά τους μπολσεβίκους, μειοψηφία που διαφώνησαν με τον Λένιν στο ζήτημα της μορφής του κόμματος. Οι δύο φράξιες ήσαν αρχικά γνωστές ως οι «σκληροί» (υποστηρικτές του Λένιν) και οι «μαλακοί» (υποστηρικτές του Μαρτώφ). Σύντομα, εντούτοις, η ορολογία άλλαξε σε «Μπολσεβίκους» και «Μενσεβίκους», από το ρωσικό «bolshinstvo» (πλειοψηφία) και «menshinstvo» (μειοψηφία), βασισμένη στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές του Λένιν υπερτερούσαν αριθμητικά ελαφρώς των υποστηρικτών του Μαρτώφ. Ούτε ο Λένιν ούτε ο Μαρτώφ είχαν μια σταθερή πλειοψηφία στην Διάρκεια του Συνεδρίου καθώς οι αντιπρόσωποι έφευγαν ή άλλαζαν στρατόπεδα (Σας θυμίζει τίποτε σύγχρονο και ντόπιο ?). Οι Μενσεβίκοι εκφράζανε την μικροαστική επιρροή μέσα στο κόμμα. Κατέληξαν να γίνουν προδότες της προλεταριακής επανάστασης και να ξεπουληθούν στην αστική τάξη. Πολιτικά τους λες σοσιαλδημοκράτες.

    Κοοπτάτσια, η βαλβίδα ασφαλείας της κυβερνώσας ελίτ, που λέγεται αλλιώς και «ενσωμάτωση». Η κοοπτάτσια είναι η διαδικασία που συμβαίνει σε αιρετό σώμα κατά την οποία παρακάμπτονται για διάφορους λόγους οι αρχαιρεσίες και επιβάλλονται, από τον ανώτερο βαθμό διοίκησης, μέλη που δεν προήλθαν από αρχαιρεσίες αλλά προσλήφθηκαν για αυτό το σκοπό, κάτι σαν τον Παπαδήμο ας πούμε.
    Φραξιονιστής: Αυτός ο οποίος συμμετέχει σε φράξιες εντός του κόμματος. Φράξια είναι η οργανωμένη διαφωνία στο εσωτερικό του κόμματος που παίρνει τα χαρακτηριστικά της ομάδας που διεκδικεί λόγο και ανεξαρτησία άποψης μέσα στα όργανα του κόμματος. Μεταφορικά, φραξιονιστή λες κάποιον που ψιλολειτουργεί υπόγεια και διαλυτικά σε αντίθετη κατεύθυνση από την γραμμή, κάτι σαν μερικές συνιστώσες ωσες.

    Οπορτουνιστής: Ο τυχοδιωκτισμός στην πολιτική, όταν κινείσαι όχι πάνω στη βάση συγκεκριμένων αρχών, αλλά θυσιάζεις αυτές τις αρχές για την μια ή την άλλη πρόσκαιρη παράμετρο και κοινώς έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου κι άγεσαι και φέρεσαι από τις εξελίξεις.

    Σεχταριστής: Αυτός που αρνείται την αναγκαιότητα της κοινής πράξης, της συνευθύνης που λέει κι ο Βαγγέλης.. . Η ενότητα σε οργανωτικό-προγραμματικό επίπεδο αν δεν γίνεται πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, όχι απλά δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά είναι και μέγα λάθος. Από την άλλη, ο σεκταριστής κλεισμένος στα στενά όρια της σέκτας του ανυψώνεται πάνω από το ίδιο το κίνημα, ξεχνάει την σχέση Κόμμα-Κίνημα, κι αρνείται την μετωπική δράση με άλλα κομμάτια του κινήματος που είναι αναγκαία.

  8. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Γιατρέ μου,
    όπως λέει και η διαφήμιση, «τι να πω; τα είπες όλα!».
    Με όλο αυτό το λεξοπλοστάσιο και τις ξεχασμένες ορολογίες που μας έκαναν να καταναλώσουμε χρόνια και χρόνια από τη νεανική μας τεστοστερόλη. Από τόση πολιτική λεξιλαγνεία που συνέβαλλε ώστε να κρατήσουν τα εφηβικά μας σπυράκια για μακράαααααα περίοδο. Με την απόλυτη απαξίωση (χυλόπητα την λέγαμε) από όμορφα κορίτσια (της εποχής) που τα πλησίαζα μέσα από τέτοιες ορολογίες για να τις εντυπωσιάσω κι εκείνες δεν ενδιαφερόντουσαν για τον ταξικό αγώνα! Οι ασυνείδητες…
    Α! Όλα κι όλα. Ομολογώ πως το λεξικό που μου παραθέτεις εν έτει 2012, τόχα ξεχάσει όχι άθελά μου, έπρεπε να φύγουν τα σπυράκια είπαμε γιατρέ μου και να κάνω κάτι πιο χρήσιμο στη ζωή μου, όπως να αντικαταστήσω τέτοιους πολιτικούς όρους με άλλους (Allegro ma non troppo-Andante-Presto-Agitato-fortissimo κλπ.
    Όμως, θα σε παρακαλούσα γιατρέ μου, πες μου τώρα μεταξύ μας:
    γιατί σου ξύπνησε (το κείμενό μου για την κάλπη) τέτοια αραχνιασμένα ένστικτα; Σε τι πταίω; τι ατόπημα έκανα; γιατί να ξαναμπώ στη ψυχοφθόρα διαδικασία να θυμηθώ ξανά τις ορολογίες, τώρα που δεν πρόκειται να ξαναναβγάλω σπυράκια αλλά μόνο καντήλες; γιατί να μπω στο ζεματιστό καζάνι της κολλάσεως; ε;

  9. Ο/Η georgioutar λέει:

    Κύριε Διευθυντά,

    Η πιθανότητα ότι από Δευτέρα, τούτος δω ο τόπος μπορεί να κυβερνηθεί από το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (προσέξτε, σας παρακαλώ, τη δυναμική της καθεμιάς λέξης του τίτλου) με οδήγησε να ανασύρω από την καταπακτή το λεξιπλοστάσιο της νιότης, να το ξεσκονίσω, να το γυαλίσω, νάναι παρά πόδα έτοιμο προς πάσα χρήση και σκέφθηκα (χρησιμοθηρικά) να το μοιραστώ με τον δημιουργό μιας άλλης, πρόσφατης, καταπακτής του χρόνου … Βίοι παράλληλοι κύριε Διευθυντά… Ο καθείς με τα όπλα του…

    Δεν χρειάζεται βέβαια να επιχειρηματολογήσω ότι μη διαθέτοντας το χάρισμα του συνθέτη, ούτε καν τη στοιχειώδη ικανότητα ενός γρατζουνιστή κιθαρωδού, με μόνο οπλοστάσιο την «αριστερή» λεξιλαγνεία, διαχρονικά οι πάσης φύσεως χυλόπιτες που εισέπραξα είναι απείρως περισσότερες…. C est la vie…

    Κι επειδή δεν κατέχω επαρκώς τα Allegro ma non tropo κλπ, με μόνη σφεντόνα τα παραπάνω μου σκονισμένα «αριστερά» (όπως θα λέγαμε Γαλλικά), επιτρέψτε μου κύριε Διευθυντά να σας υποδείξω το προσήκον κουλτουριάρικο καμάκι προς όποια άξεστη, αλλά παρόλα ταύτα κρεβατάμπλ, δεν ενδιαφέρεται για την ταξική πάλη:
    – Δεν μου λέτε, ξέρετε ποιός είναι ο εφευρέτης του βάλς ?
    – Όχι, ποιός το βρήκε ?
    – Ο Λένιν
    – Μπα πως κι αυτό ?
    – Αυτός είπε πρώτος: «Ενα βήμα μπρος, δυό βήματα πίσω»

    Καλό βόλι αύριο κύριε Διευθυντά..

  10. Χαίρομαι τον ευαίσθητο στις πονεμένες κρίσεις αλλά και τον νοήμονα στο συναίσθημά του διάλογο. Ρίπτω την οξύμωρη ιδέα ότι εδώ έχουμε πια να κάνουμε με ένα Φαβιανισμό της δεξιάς, μια αναδιαρθρωτική της κοινωνίας ρεφορμιστική πολιτική οικονομία που με όπλο το κόστος του χρήματος, και την απόσπαση της κάνουλάς του από τα χέρια των πολιτικών, ζητεί την φθορά του κοινωνικού ιστού προς τα κάτω, το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους, το σπάσιμο της δυνατότητας καν της οργανωμένης εργατικής αλληλεγγύης. Αυτά τα βλέπει κανείς, μετά ή άνευ μουσικής, πάντα όμως υπό το βάρος των συναισθηματικών πιέσεων του φόβου κι αυτής της παραλύουσας αίσθησης της ανημπόριας, στην οποία υπάρχει μια πρόταση «χειραφέτησης», δυνατότητας παρέμβασης του ψηφοφόρου που από μόνη της είναι μια πρόταση αντίστασης κι αμφισβήτησης ενάντια στις επιταγές της δικής μας ΤΙΝΑ, του δεν υπάρχει άλλη επιλογή… Πώς μας το είπε, άλλωστε χθες ο κίτρινος γερμανικός τύπος, «οι Έλληνες να καταλάβουν, εκλογές έχουν, όχι επιλογές»….

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ Τίτο,
      Τη φράση σου «οι Έλληνες να καταλάβουν, εκλογές έχουν, όχι επιλογές» την κατανόησα. Τα υπόλοιπα θα μου τα αποκαλύψει ο αποκρυπτογράφος μου! Ως φαίνεται, οι ορολογίες του Γιατρού, θόλωσαν το blog και επήλθε σύχχυσις. Μην πτοείσαι. Ο Γιατρός θυμήθηκε λέξεις που έχουν ξεχαστεί από εμάς τουλάχιστον και είπε να τις φρεσκάρει. Η δική σου παρέμβαση με δυσκόλεψε αλλά θα το ξεπεράσω με τους συμβούλους μου επί δύσκολων θεμάτων…
      Να είσαι καλά.

      • Ο/Η georgioutar λέει:

        Κύριε Διευθυντά,

        Σύντομη βοήθεια από τον πάγκο, γιατί θα χάσω τα exit polls:
        Μια χαρά τα λέει ο κύριος Χριστοδούλου. Αγγλοθρεμένος προφανώς, χρησιμοποιεί ελληνοαγγλικούς όρους:

        Φαβιανισμός (ορθότερα φαμπιανισμός): Ο σταδιακός (χωρίς επανάσταση) μετασχηματισμός της κοινωνίας προς τον σοσιαλισμό. Αγγλικής επινόησης θεωρία.

        ΤΙΝΑ: Ακρωνύμιο του There Is No Alternative. Θατσερικής εποχής έκφραση για τον μονόδρομο.

        Ελπίζοντας ότι συνέβαλα στην αποκρυπτογράφηση

  11. Ο/Η Xαρά Λυπημένου λέει:

    Ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να μου απαντήσετε και μάλιστα τόσο άμεσα και με τόση κατανόηση. Καμμιά έκπληξη φυσικά. Υπάρχετε (κι ευχαριστούμε γιαυτό) σαυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα, με περισή ευγένεια,τρυφερότητα κι ευαισθησία.
    Να σας πω ότι δεν το βρήκα εγώ το άρθρο σας. ΄Ενας φίλος μου το έστειλε, γνωρίζοντας τον προβληματισμό μου γιαυτές τις εκλογές και την συμπάθεια που σας έχω.
    Μέσα στην βάρβαρη ατμόσφαιρα εκείνων(κι οχι μόνο) των ημερών, η «κουβέντα σας» ηταν σαν όαση και -πως λέμε είδα φως και μπήκα-, αυτό ακριβώς έκανα, αυθόρμητα, μπήκα.
    Οταν έκανα κλικ στο «δημοσίευση», ένοιωσα πολύ αγενής. Δείχνει να γνωρίζεστε και -τι δουλειά έχω εγώ να φυτρώνω εκεί που δεν με σπέρνουν-?. Αλλά οτι κλικάρει δεν ξεκλικάρει(απίστευτη έκφραση!!!) και πάει,έφυγαι.
    Μου απαντήσαται σύντομα και το ειδα αμέσως. Δεν απάντησα γιατι σκέφτηκα πως δεν έχει νόημα, τι να πω? Το «άνοιξα» ομως καποιες φορές και το ξαναδιάβασα. Την τελευταία, εκείνο το «μη διστάσεις να μου γράφεις»(ελπίζω να μην το μετανοιώσατε ήδη!), το είδα σαν ένα μικρό κάλεσμα
    στο οποίο όφειλα μιαν απάντηση, αν δεν ήθελα να φανώ αγενής γιά δεύτερη φορά.
    Η αλήθεια είναι πως θα τόθελα πολύ αλλά δεν θα το κάνω(ξανακάνω).
    Πιστεύω πως η επικοινωνία, ειναι μιά πολύ σημαντική διαδικάσία (για κάποιους μπορεί να αποτελεί καί λόγο ύπαρξης).
    Ξέρετε τώρα, κάποιος ΚΟΙΝΩΝΕΙ κάτι και ένας άλλος ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ μαζι του κ.λ.π.
    Ο τρόπος που υπάρχω αυτόν τον καιρό δεν είναι καθόλου ευχάριστος και από σεβασμό στην πνευματική αισθητική των άλλων, έχω αποφασίσει να μην επικοινωνώ.
    Δεν μου είναι καθόλου ευχάριστο ούτε ευκολο αλλά το παλεύω.
    Λοιπόν, δεν θέλω να πω κοινοτοπίες. Αυτά και πολλά είπα.
    Σας χαιρετώ με πολλή αγάπη.

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητή μου φίλη (επίτρεψέ μου),
      Αυτό το «τι να πω» τόχω σκεφτεί κι εγώ πάμπολλες φορές. Κολλάω και την άλλη στιγμή πάλι εκτίθεμαι… Νομίζεις πως το να εκτίθεσαι με κείμενα, ζωντανές εμφανίσεις, δισκογραφία και ραδιόφωνα, είναι εύκολο; δεν περιέχει αυτό που κι εσύ εγραψες (τι να πω;) Το σίγουρο που νιώθω είναι πως δεν θέλω να σιωπήσω γιατί θα …σκάσω!
      Δεν ξέρω αν θα ξαναεμφανιστείς ή θα …τιμωρήσεις τον εαυτό σου, αλλά νιώθω πως κάποιες συνομιλίες μπορούν να είναι σοβαρές, ακόμα και διαδικτυακά…
      Δεν ξέρω πώς να σε πιέσω σε έναν διάλογο. Νιώθω πως δεν θα ήθελες επικοινωνία τώρα αλλά όταν θα νιώσεις τέτοια ανάγκη, θα χαρώ να σε διαβάσω
      Στο επανειπείν…
      ΝόΜα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s