Συναυλίες «ειδικού σκοπού» (13/9/2013)

Υπάρχουν συναυλίες και συναυλίες. Εκείνες που είναι «κανονικές» και άλλες που έχουν «ειδικό σκοπό». Νομίζω πως, στα Σχολιάκια μου, μπορώ να αναφερθώ σε εκείνες που τις ονομάζουν «για ειδικό σκοπό», που σημαίνει για μια κοινωνική ή πολιτική συμπαράσταση, όταν υπάρχει σοβαρός λόγος να στηρίξουν (οι καλλιτέχνες) κάποιους για οικονομικούς ή για ηθικούς λόγους.
Αυτές, οι «ειδικού σκοπού» συναυλίες, είναι συνήθως στημένες πρόχειρα και έχουν τη βαριά σκιά τού… ξεπέτα. Ίσως, γιατί υπάρχει η αποδοχή τού καλλιτέχνη προς τον σκοπό τής συναυλίας, ίσως για το γεγονός πως όλα είναι δωρεάν (τζάμπα), ένα τέτοιο σκεπτικό κάνει ώστε να απαλλάσσονται οι οργανωτές από τις αναγκαίες «υποχρεώσεις» τόσο προς τους καλλιτέχνες, όσο και προς τον κόσμο, να του παρουσιάσουν δηλαδή ένα προϊόν ευπρεπές, αφού η κάθε εκδήλωση έχει τις δικές της οργανωτικές ανάγκες που θα πρέπει ούτως ή άλλως να τηρούνται με σοβαρότητα…
Τα πράγματα όμως σ’ αυτό το σημείο, δεν είναι σοβαρά. Οι συναυλίες «ειδικού σκοπού» έχουν ξεφύγει και παρουσιάζονται σε στιλ: «περάστε-ψεκάστε-τελειώσατε».
Πρόσφατα είχα ξανά την εμπειρία σε συναυλία της πρώην ΕΡΤ και των εργαζομένων της που κρατάνε το πάθος για αγώνα, προς πείσμα των δυσμενών συνθηκών που είναι εναντίον τους. Εκεί λοιπόν, πολλοί καλλιτέχνες είχαν δεχτεί να συμπαρασταθούν όπως συνήθως, αλλά έγινε μια ανούσια και τυφλή επιλογή καλλιτεχνών, τόσης ποσότητας, που ο κάθε καλλιτέχνης να παίζει από δυο τραγούδια, μπροστά σε ένα κοινό που περισσότερο κραύγαζε συνθήματα, παρά άκουγε… Μεγάλο πρόβλημα!
Νομίζω πως οι οργανωτές, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχουν στο νου τους τη μουσική τέχνη, αλλά την επίδειξη δύναμης ονομάτων. Δεν εναντιώνομαι γιατί γνωρίζω πως, στις περιπτώσεις αυτές, παίζει σπουδαίο ρόλο το μήνυμα και η διάχυσή του.
Σ’ αυτό όμως που θα πρέπει να συμφωνήσουμε είναι η άλλη πλευρά του θέματος. Η πλευρά τών οργανωτών, που πολιτικά τούς εντάσσουμε στην εν γένει Αριστερά, έχει, εν τη αμελεία της, απαξιώσει το καλλιτεχνικό μέρος, ευνοώντας αποκλειστικά και μόνο το μήνυμα. Κοινώς, το καθαρά μουσικό μέρος, είναι για τα μπάζα…
Η εμπειρία μου αυτό λέει. Συμμετέχοντας αναρίθμητες φορές σε κοινωφελείς συναυλίες με συγκεκριμένη στήριξη, συνάντησα τα πιο απίστευτα πράγματα: κακές ηχοληψίες, αψυχολόγητο προγραμματισμό, έλλειψη σε χρήσιμα υλικά από κακή συνεννόηση, προχειρότητα, ακατάλληλο κλίμα κλπ.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο. Οι συναυλίες «ειδικού σκοπού» δεν μπορεί να λογίζονται ως συναυλίες, γιατί δεν τηρούν κανένα μουσικό τελετουργικό. Σπάνια θα συναντήσουμε μια καθώς πρέπει καλλιτεχνική διεκπεραίωση σε τέτοιες συναυλίες κι αυτό, ας το παραδεχτούμε, αφήνει μια εύλογη απορία, όχι ως προς την σοβαρότητα του σκοπού, αλλά ως προς την καταλληλότητα των οργανωτών.

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s