Ρετρό (5/2/2014)

Μα, τι γίνεται με το ρετρό; Τι έχει συμβεί και παρουσιάζεται τόσο έντονο ενδιαφέρον προς τον παρελθόντα χρόνο, με θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες εδώ και κάποια χρόνια, με όλο και περισσότερο «παλαιό υλικό», που ανακυκλώνεται και επανέρχεται; υποπτεύομαι πως αυτό γίνεται ύστερα από ενδείξεις πως το ευρύ κοινό παρουσιάζει μια τάση επιστροφής στο κλίμα εποχής τών πατεράδων και των παππούδων μας… Τι περίεργα πράγματα. Ενώ όλα δείχνουν πως αναζητούνται νέες μορφές τέχνης, παράλληλα ένα κύμα νοσταλγίας προς τον παλαιό χρόνο έχει ήδη εισχωρήσει στο θέαμα και στο ακρόαμα… Σκόρπια δισκογραφία με… ηλεκτρονική ανανέωση πάνω σε παλαιά ελαφρά τραγούδια, θεατρικές παραστάσεις με αναδρομές και ευσυγκίνητες ιστοριούλες, χαριτωμένα παλαιά κουστουμάκια, πολύχρωμες φούστες, ριγέ σακάκια, πολύχρωμα καπέλα, στιλ εποχής πριν, κατά και μετά τον δεύτερο πόλεμο, μόδες σικάτες και μπόλικη γαλλική σχολή που σηματοδοτεί κλίμα ευρωπαϊκό τής εποχής.

Το ρετρό, λένε, πως ήρθε στην εποχή μας επειδή οι συνθήκες τής οικονομίας, μας πήγαν πίσω ως χώρα. Βρίσκω την άποψη ολίγον απλοϊκή. Το ρετρό υπάρχει ανεξάρτητα από τις οικονομικές συνθήκες, δίχως να σημαίνει αυτό πως αυτές, πολλές φορές, δεν το προκαλούν… Αλλά, πέρα απ’ αυτό, το ρετρό απασχολεί πάντα τις κοινωνίες μέσα από το συναίσθημα της νοσταλγίας. Δεν έχω την ικανότητα να διεισδύσω ψυχαναλυτικά σε ένα τέτοιο συλλογικό φαινόμενο που κάνει τον κόσμο να κοιτάζει τους καθρέφτες του, για να βλέπει τον κιτρινισμένο και παλιακό χρόνο.

Το ρετρό, ως έννοια, είναι χρόνος που έρχεται και ξανάρχεται στις μνήμες των ανθρώπων, τις περισσότερες φορές εξιδανικευμένος, φαντασιακός, ντυμένος με πλουμιστά χρώματα, ωραιοποιημένος, και εν τέλει παρωχημένος. Ίσως, ο παρών κόσμος να αφαιρεί από το ρετρό την σκοτεινή πλευρά του και να κρατάει τη βιτρίνα, τον φλοιό, την επιφάνεια. Στην περίπτωσή μας, το ρετρό που συζητάμε προέρχεται από τους σκοτεινούς καιρούς τού μεσοπολέμου. Σημειώστε πως μιλάμε για μια περίοδο με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς σε μιαν ευρωπαϊκή σύρραξη που καθήλωσε τις κοινωνίες στη φτώχια και την στέρηση. Αλλά, πέρα από αυτά τα πολιτικά, το ρετρό ξαναστήνει το δικό του σκηνικό. Παίρνει από την παλαιά εποχή  την αισθητική καθώς και και τα ποικίλματά της και τα προβάλει, αφού, αυτά είναι που ενδιαφέρουν πρωτίστως τον κόσμο. Η επαναφορά τού ρετρό κλίματος στις μέρες μας, εκπέμπει μια τρυφερότητα. Αρκεί να μπορούμε να εμβαθύνουμε στο παλαιό, ώστε να φωτιστούμε απ’ αυτό περισσότερο, για να γίνουμε σοφότεροι…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά and tagged , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Ρετρό (5/2/2014)

  1. Ο/Η Γιωργής Λασκαρίδης λέει:

    Μήπως το σήμερα της «τέχνης», στην πλειοψηφία του, είναι πολύ «ρηχό» και στερείται ουσίας;
    Μήπως το επικοινωνιακό υπερβάλει και γίνεται τελικώς απεχθές;

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Ποιος γνωρίζει πραγματικά το «σήμερα της τέχνης» Γιώργο Λασκαρίδη;
      Όσο τα ΜΜΕ κλείνουν τις πόρτες σε σοβαρές καλλιτεχνικές προσπάθειες και στις νεότερες δυνάμεις, δεν θα φανεί το «σήμερα της τέχνης». Όλα θα είναι εν κρυπτώ. Τα πολυμέσα δεν μπορούν ακόμα να αποκαλύψουν τις πραγματικές τάσεις των τεχνών, λόγω της ιδιομορφίας τους και του κοινού που ασχολούνται με αυτά. Εάν η εποχή μας είναι «ρηχή» θα πρέπει να αποκαλυφθεί και πέρα από το φαίνεσθε. Φοβάμαι δηλαδή πως βλέπουμε το life style στη βιτρίνα της εποχής μας, και αυτό, όντως, είναι πολύ ρηχό και ευτελές. ΝόΜα

      • Ο/Η Γιωργής Λασκαρίδης λέει:

        Το ίδιο λέμε, Νότη, με άλλα λόγια. Μιλώ για την «τέχνη». Εντός εισαγωγικών. Αυτό που θέλουν να μας περάσουν σήμερα για τέχνη. Βλέπε «λαϊκούς» βάρδους και βαρδιάνες. Το σύστημα είναι τόσο πολύ απασχολημένο με το πώς να κοροϊδέψει και να κλέψει εντέχνως, που δεν έχει καιρό και χώρο για την αληθινή τέχνη. Πόσο μάλλον να επιτρέψει στις νέες δυνάμεις, να έχουν χώρο έκφρασης. Και πόσο κουράγιο πρέπει να έχουν αυτές οι νέες δυνάμεις, για να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται τούτη τη σκληρή και στενόκαρδη καθημερινότητα που μας έχουν αναγκάσει να ζούμε. Ειναι κι αυτό το κοινό, που όσο πάει και πιο κοινότοπο και πιο προβλέψιμο γίνεται. Εύχομαι, πάντως, να έχω παντελώς άδικο για το κοινό. Γιωργής. Με ελπίδα.

  2. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Αγαπητέ Γιωργή,
    δεν μου δίνεις καμία «ευκαιρία» να διαφωνήσω. Δεν πειράζει όμως. Ας μιλάμε γιαυτά τα θέματα από την ίδια πλευρά. Τα θέματα αυτά πρέπει να συζητιώνται συνεχώς. ΝόΜα

    • Ο/Η Γιωργής Λασκαρίδης λέει:

      Γεια σου Νότη και κυρ Νότη.
      Χαίρομαι που μιλάμε κι ας συμφωνούμε.
      Το κοινό πώς να καταφέρουμε ν’ αλλάξει πορεία. Θα ‘θελα να ήξερα ένα ξόρκι. Γιωργής

  3. Ο/Η mavroudistar λέει:

    Γιωργή,
    Βάζεις (όπως ξέρεις) το πιο δύσκολο ερώτημα που υπάρχει εδώ και πολλά-πολλά-πολλά χρόνια.
    Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς από το να φτιάχνουν (οι δημιουργοί) καλά έργα. Να διδάσκουν (οι δάσκαλοι και οι καθηγητές) με τον καλύτερο τρόπο. Να γιατρεύουν οι γιατροί, να εξυπηρετούν οι υπάλληλοι τον πολίτη, κτλ. Να υπάρξει κράτος και αστική τάξη που να είναι ικανά να διοικήσουν ανθρωποκεντρικά.
    Και άλλα πολλά. Το κοινό δεν αλλάζει πορεία ξαφνικά και από το πουθενά.
    Ποια άλλη απάντηση να δώσω; Αισθάνομαι ανεπαρκής…
    φιλικά,
    ΝόΜα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s