Συμμορίες. (3/4/2014)

Τελικά, σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορείς να μείνεις ούτε κατ’ ελάχιστον ήσυχος. Πάντα θα εναλλάσσονται η μια είδηση μετά την άλλη ή πολλές ταυτοχρόνως και δεν είναι εύκολο να τις σκεφτείς με νηφαλιότητα. Τώρα αυτές τις μέρες, ο Μπαλτάκος και το σόι του είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως ο χρυσαυγητισμός και το βαθύ μαύρο τής πολιτικής βρίσκεται στο υπογάστριο της κυβερνητικής ομάδας (σιγά μη δεν το γνωρίζαμε)… Τώρα, ο καθείς ερμηνεύει όπως θέλει τα θλιβερά γεγονότα του ελληναρά υιού που όρμησε μέσα στο κτήριο της Βουλής και πλακώθηκε με τα φιλαράκια του και τους ομοϊδεάτες του… «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε», όπως έλεγε ο Εγγονόπουλος. Εδώ το ξεκαθάρισμα λογαριασμών συμμοριών γίνεται υπό το φως του ήλιου και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν, αρκεί να έχουμε μπάρμπα (ή πατέρα) στην Κορώνη…

Πάντως, επαναλαμβάνω πως ο καθένας πλέον μπορεί να βγάλει τις δικές του ερμηνείες. Το πεδίο είναι ανοιχτό. Η κυβέρνηση εκτεθειμένη στους διπλανούς  ναζιστές που πάντα ήταν στην υπηρεσία του παρακράτους. Ο πρωθυπουργός αν δεν «γνώριζε» τους διπλανούς του, θα ήταν ακατάλληλο πρόσωπο που «κατά λάθος» του εδόθη εξουσία. Εάν δεν «προλάβαινε» να ασχοληθεί με τους κολλητούς του φίλους και στενούς συνεργάτες του και δεν γνώριζε τα φρονήματά τους, τότε το όλον θέμα είναι στη σφαίρα των γελοιογράφων μας, των σχολιαστών των ΜΜΕ και του διαδικτύου…

Ο Μπαλτάκος είναι πρόσωπο που του πάει κατ’ εξοχήν ο αγκυλωτός αν παρακολουθήσει κανείς τις δράσεις του και τις δηλώσεις του και τώρα, ο γόνος (που έπεσε όπως το μήλο κάτω από τη μηλιά) φιλοδοξεί να κάνει την αποδοτική δουλειά του «μπαμπά» που επί δεκαετίες έλαμπε και διοικούσε από θέση ισχύος, δίπλα στον πρωθυπουργό…

Φαιδρά όλα ετούτα. Τώρα που το σκάνδαλο είναι εδώ και μας δείχνει τα δόντια του, τώρα που αποδείχτηκε περίτρανα και αναμφισβήτητα πως η Χρυσή Αυγή δεν περιορίζεται μόνο στο κόμμα και στις οργανώσεις μπράβων της, αλλά και στις πιο πάνω κυβερνητικές θέσεις (πιο πάνω δεν γίνεται) που βάφουν πολιτικά το τοπίο μαύρο (πιο μαύρο δεν γίνεται), τώρα που το πολιτικό παιχνίδι αγριεύει, όλοι εμείς οι πολίτες γνωρίζουμε πλέον με ποιους έχουμε να κάνουμε. Αποκαλύπτεται πως μια παρέα αλλοπρόσαλλων προσώπων δεξιοακραιοκεντρωφιλελευθέρων τεχνοκρατών προσπαθούν να συγκρατήσουν το καράβι. Τώρα, με τη Δικαιοσύνη σαστισμένη, τους υπουργούς πανικοβλημένους και το Σύστημα εγκλωβισμένο στους δικούς του χειρισμούς, η χώρα και πάλι θα αναρωτιέται για το πώς έβγαλε-υποστήριξε-συντήρησε με ψήφους, τέτοιους πολιτικούς που είναι μήτρα παλιάς κοπής από τα απομεινάρια της χούντας, της βασιλικής και ακροδεξιάς μούχλας που υπάρχει από ανέκαθεν στον τόπο.

Όσοι τέτοιοι υπάρχουν, φαίνονται από την πρώτη ανάγνωση. Τους έχουμε… συνηθίσει ανάμεσά μας, αφού εμείς (ως σοφός λαός) τους εκλέξαμε! Το μόνο που μας μένει είναι να πιέσουμε ώστε η κυβέρνηση να αποβάλλει από τους κόλπους της τα φίδια, που έχουν γεννήσει και άλλα φίδια…

Μπορεί;

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Συμμορίες. (3/4/2014)

  1. Ο/Η Γιωργής Λασκαρίδης λέει:

    Κατά πως είπε ο Μάνος Χατζιδάκις «Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις». Δυστυχώς είχε δίκιο βουνό….
    Δεν ξέρω για σας κυρίες και κύριοι, μα εγώ ντρέπομαι βαθύτατα γιατί επέτρεψα στη γενιά «του Πολυτεχνείου» να φτάσει την χώρα μου σ’ αυτήν την κατάντια.
    Δεν πίστεψα οτι μπορεί να έχουν διαφθαρεί ολοκληρωτικά, όλοι αυτοί που ορκίζονταν στο όνομα της Δημοκρατίας και της ισότητας. Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν, μα δεν χαράζουν πορεία.
    Θαρρείς και μετά τη μεταπολίτευση πάθαμε μια ομαδική τύφλωση` το σθένος και το ήθος μας ατόνησαν κι αφήσαμε τους πάντες ανεξέλεγκτους.
    Γίναμε λαπάδες και τώρα που χάσαμε τα “προνόμια” μας γκρινιάζουμε και κριτικάρουμε τον όποιον “Βαρουφάκη” (σχηματικό παράδειγμα), αντί να ομολογούμε, “όπως στρώσαμε, θα κοιμηθούμε”.
    Κάποιες φορές μου θυμίζουμε τους χαμένους έξω απ’ το καζίνο, που μονολογούνε “Δε με θέλει η άτιμη η τύχη”.
    Ας αναλογισθεί ο καθένας μας, με ειλικρίνεια όμως, τι έκανε για να σταματήσει την κατρακύλα.
    Εμένα αν με ρωτάτε, έχω το μικρό ελαφρυντικό του ότι έπρεπε να δουλεύω για να έχω να φάω αύριο. Αλλά και πάλι μόνο ελαφρυντικό είναι.
    Δεν έπρεπε να πιστεύω ότι οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους είναι αγαθών προθέσεων, όπως το στενό οικογενειακό μου περιβάλλον. Δεν ξεχνώ τα λόγια του πατέρα μου “μας κοροϊδέψανε ρε φίλε” και την πίκρα στα μάτια της μάνας μου όταν το άκουγε.
    Κι αν αναρωτιέστε, ανήκω στη γενιά «του Πολυτεχνείου», ήμουν εκεί το βράδυ, μέχρι που έπεσε η πύλη, άμα δεν το αξιοποίησα αργότερα.
    Ντρέπομαι κυρίες και κύριοι και προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ, άμα δεν ελπίζω και τόσο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s