Ο Λουκάνικος! (18/10/2014)

Έμαθα αργοπορημένα τον θάνατο του φίλου όλων που συνόδευε τις συγκεντρώσεις και τις σκληρές αντιπαραθέσεις αστυνομίας και διαδηλωτών, ιδιαίτερα στην ηλεκτρισμένη περίοδο 2010-2013.

Ο Λουκάνικος ήταν η αντίθεση στη βία και στον κίνδυνο που καθημερινά πρυτάνευε στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ένας τρυφερός σκυλάκος που δεν περνούσε απαρατήρητος μέσα στο χάος που συντελούνταν…

Τον συναντούσα πολλές φορές στην πλατεία (Συντάγματος) να ξύνεται, να πλένεται, να χασμουριέται και ενίοτε να γαυγίζει με ‘κείνη την βαριά φωνή του, όταν θεωρούσε με την όσφρηση πως κάποιος δεν του ήταν συμπαθής… Φαντάζομαι πως ήταν ο σκύλος με τις περισσότερες γνωριμίες αφού περιφερόταν σε σημεία της πόλης που περνούν χιλιάδες άνθρωποι ακατάπαυστα… Η συμμετοχή του στην πόλη έγινε απαραίτητη για πολλούς που τον γνώριζαν στενά λόγω του καθημερινού περάσματος.

Δείτε τον σ’ αυτό τον σύνδεσμο:  http://www.naftemporiki.gr/story/865378/reuters-pethane-o-skulos-diadilotis-tis-athinas-loukanikos

Έγινε… φίρμα! Ο λουκάνικος ήταν ένας χαρακτήρας της πόλης όπως παλιά στις συνοικίες ήταν γνωστοί οι πλανόδιοι παγωτατζήδες, μανάβηδες, παλιατζήδες κλπ. Ιδιαίτερα μετά τις διαδηλώσεις της πλατείας εκείνα τα πρόσφατα χρόνια, έπαιρνε το μέρος των διαδηλωτών για ανεξήγητους λόγους. Από τη μια τα δακρυγόνα της Αστυνομίας, από την άλλη οι μολότωφ δεν τον μπέρδευε. Δεν κατάλαβα γιατί συνήθιζε να γαυγίζει τα τάγματα της αστυνομίας… Μήπως επειδή τον φόβιζε ο θόρυβος από τις μπότες; Οι ασπίδες και οι σκούρες στολές; Τα δακρυγόνα που εκτοξεύονταν; Το σκληρό βλέμμα των μπάτσων; Μη ξεχνάμε πως τα σκυλιά ακούνε και οσφρύζονται πολλαπλάσια από τους ανθρώπους και ίσως ο φιλαράκος μας να είχε μυριστεί κάτι ιδιαίτερο που τον εκνεύριζε… Σε περιπτώσεις, τον έβλεπα στα δελτία ειδήσεων, μέσα στο γενικό χαμό, να είναι με τις ομάδες των διαδηλωτών, θες από συμπάθεια, να προαισθανόταν με ποιον ήταν το δίκιο; θες από άγνοια; Τι να πω; Άβυσσος η ψυχή των ζώντων…

Αλλά, ένα τέτοιο σκυλί, απ’ ότι συμπεραίνω, ήταν συμπαθές και στους αστυνομικούς που ήταν το μόνο ζωντανό που δεν χτυπούσαν!

Έβγαλα το συμπέρασμα πως ο Λουκάνικος ήταν υπεράνω ταξικών διακρίσεων γιατί δεχόταν χάδια από όλους ανεξαιρέτως τους περαστικούς και αυτοί ήταν αμέτρητοι. Ήταν κάτι σαν μασκώτ της πόλης και ποτέ δεν έμαθε πως η φωτογραφία του είχε βγει στο διαδίκτυο, σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο και πως η Ισπανία τον τιμούσε ιδιαιτέρως. Ως και καφετέρια στη Μαδρίτη φέρνει το όνομά του. Ο φιλαράκος μας, πήρε μέρος στην εποχή του μνημονίου με το «χρώμα» που έβαλε στη σκοτεινή εκείνη περίοδο των διαδηλώσεων. Ο «Θοδωρής από τα Εξάρχεια» όπως ήταν το κανονικό του όνομα, ήρθε αναπάντεχα στη ζωή της πόλης, τη βίωσε από μέσα, έγινε σημαίνον και σεβαστό… πρόσωπο και έφυγε ξαφνικά και ταπεινά, δίχως ταρατατζούμ, σαν τα πνεύματα των παραμυθιών που έρχονται και φεύγουν για να μας τυλίξουν στο πέπλο της παραμυθίας και του μυστηρίου…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s