Εμείς-εκείνοι… (12/8/2015)

Σχολιάκι 186.

Εικόνα-χίλιες λέξεις ήταν εκείνη την Τρίτη (στις 11/8), όταν από τις τηλεοράσεις είδαμε την πραγματική κατάσταση, σε μικρογραφία, από τη μαρτυρική Κω, που βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής μας μετά από ένα απίστευτο μείγμα πληθυσμού, που γέμισε το νησί κατά χιλιάδες… Ήταν αφοπλιστικά καραμπινάτο παράδειγμα, για όσους στέκονται σκεπτικοί και προβληματισμένοι σχετικά με το (λαθρο)μεταναστευτικό- προσφυγικό πρόβλημα, το οποίο, η εμπειρία πια, μάς έχει κάνει να το βλέπουμε ως ρεαλιστική πραγματικότητα και λιγότερο ως ιδεαλιστική συναισθηματική αντιμετώπιση με αριστερά αφηρημένα ανακλαστικά…
Να καταγράψω την εικόνα περιγράφοντάς την δεν είναι εύκολο. Πάντως, το στήσιμο δεν το έφτιαξε κανένας σκηνοθέτης και κανένας σκηνογράφος. Δεν υπάρχει καν σενάριο. Είναι η ίδια η πραγματικότητα.
Διαδραματίζεται κάπου στο λιμάνι της Κω. Στη μέση η λεωφόρος και τα παράλληλα πεζοδρόμια, το ένα απέναντι στο άλλο. Η κάμερα, κάπου στη μέση, να απαθανατίζει στο ένα πεζοδρόμιο τους στοιβαγμένους δυστυχείς, πεινασμένους, διψασμένους, άμοιρους, αμέτρητους μετανάστες, και στο ακριβώς απέναντι πεζοδρόμιο το, γεμάτο τραπέζια, ρεστοράν με λουλουδάκια και καθαρά σερβίτσια στα τραπέζια, γεμάτα λιχουδιές και πλούσιο φαγητό για τους τουρίστες με το πορτοφόλι γεμάτο…

Στην αρχή νόμισα πως θα ήταν ένα μοντάζ από κάποιον παιχνιδιάρη κάμεραμαν. Θύμωσα και ξεστόμισα κακές λέξεις, για τέτοια καλαμπούρια των κινηματογραφιστών και των μοντέρ, αλλά αμέσως συνειδητοποίησα πως αυτό είναι ένα πλάνο τής πραγματικότητας, που καταγράφει απλώς την  ίδια τη ζωή! Η τραγικότητα τυλιγμένη μέσα στην κοσμικότητα… Ένα πλέγμα το οποίο πλέον ουδείς μπορεί να αρνηθεί και να αμφισβητήσει πως το ζούμε καθημερινά… Ο ένας κόσμος απέναντι στον άλλον σε απόσταση μέτρων… Εκείνοι που έχουν και οι άλλοι που δεν έχουν. Εμείς και εκείνοι! Σε μιαν εικόνα όπου συμπυκνώνεται αυτό που συμβαίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τον «τρίτο» κόσμο τής Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.
Δεν θα επαναλάβω πως το (λαθρο)μεταναστευτικό απασχολεί την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, πριν ακόμα από τα μνημόνια και πως η κάθε αντιπολίτευση κατηγορεί για το θέμα την κάθε κυβέρνηση, δίχως καμία απολύτως αιδώ… Το… παιχνίδι συνεχίζεται με απτόητους υπεύθυνους να αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων. Να αφήνουν να διογκώνεται διαρκώς το πρόβλημα και μετά τα λογύδρια, να εγκαταλείπουν τις προσπάθειες να κινήσουν γη και ουρανό για μια στοιχειώδη τάξη στην απίστευτη αταξία που φέρνει η σε κατάσταση. Τώρα, μαζί με τα θύματα, τους  (λαθρο)μετανάστες, προστίθενται πλέον διακριτά και τα νέα θύματα, τα οποία που δεν είναι άλλα από τους συνανθρώπους μας έλληνες, οι οποίοι αναγκάζονται να συζήσουν με έναν εντελώς διαφορετικό, άγνωστο και απεγνωσμένο πληθυσμό μιας άλλης παράδοσης και πραγματικότητας.

Η συμπαράσταση στους αδύναμους και στους ξεριζωμένους πρέπει να είναι κανόνας και τρόπος ζωής. Όμως η υπεράριθμη άφιξη, κατά χιλιάδες κάθε μέρα, ενός κόσμου που όλοι γνωρίζουμε πως καταφθάνει με κάθε μέσον από εμπόλεμες περιοχές, αλλοιώνει και μεταλλάζει τις αρχικές προθέσεις των ελλήνων. Οι ιδεολογικές και ανθρωπιστικές σκέψεις που έχουν ρίζες στις αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αλλά και της δικής μας προσφυγικής ιστορίας, θα πρέπει να οργανωθούν και να επανατοποθετηθούν, για να αντιμετωπίσουν όπως πρέπει τα ρεύματα των άμοιρων (λαθρο)μεταναστών που εισέρχονται ανεξέλεγκτα στη χώρα μας κατά χιλιάδες, από τις φλεγόμενες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Ασίας, ακόμα και της υποσαχάριας Αφρικής, και μπορούν να δημιουργήσουν ένα εύφλεκτο κοινωνικό υλικό άγνωστης εξέλιξης στην ιστορία τού τόπου…
Είναι εύκολα τα υπερασπιστικά λόγια και οι βαρύγδουπες κουβέντες, ιδίως αριστερής προέλευσης πάνω στο ζήτημα. Η πραγματικότητα όμως και ο αμείλικτος ρεαλισμός των ίδιων των γεγονότων ορίζει πια τις εύκολες κουβέντες και τις τζάμπα θεωρίες. Μπορεί να τις αναιρέσει και να τις ανατρέψει.
Εμείς λοιπόν (από το ένα πεζοδρόμιο) και εκείνοι (από το απέναντι). Σε μιαν Ελλάδα ήδη απελπισμένη, πελαγωμένη, μπερδεμένη ιδεολογικά την ώρα που υπάρχει έλλειψη εύφορων-δημιουργικών σκέψεων. Σε μιαν Ευρώπη ήδη άβουλη και ανεύθυνη πάνω στο τεράστιο ζήτημα. Μια ακατάσχετη αιμορραγία κοινωνικού μίγματος, δίχως προοπτική επικοινωνίας, δίχως θρησκευτικές συνεννοήσεις, πολιτιστικές ταυτίσεις, πολιτικές συμπτώσεις, παρ’ όλες τις καλές προθέσεις. Εμείς κι εκείνοι, πάντα όμως στα απέναντι πεζοδρόμια, να αναζητάμε και να επιθυμούμε πλέον συνειδητά αυτή την απόσταση του «απέναντι», που μεγαλώνει όσο περισσότερο γίνεται, μια και όλοι πλέον αδυνατούμε να δώσουμε λύσεις στο πρόβλημα, ενώ παράλληλα νιώθουμε τον κίνδυνο μιας πατρίδας που τείνει να χάσει την ανθρωπιά της, την κοινωνική και λαϊκή της οντότητα, καθώς και τη φυσιογνωμία της…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

3 Responses to Εμείς-εκείνοι… (12/8/2015)

  1. Ο/Η Γιωργής λέει:

    Λοιπόν Νότη, επειδή έχω προσωπική γνώση του θέματος των προσφύγων, καθώς τα τελευταία χρόνια μένω στη Λέσβο, σε απόσταση αναπνοής από το μέρος όπου φθάνουν στη στεριά οι βάρκες, θα σου πω, ότι μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων, όσο και να μήν μας αρέσει, είναι ρατσιστές ελεεινής μορφής κι εκμεταλλεύονται την ανάγκη των προσφύγων, κερδίζοντας μαύρο χρήμα.
    Η ιδιωτική πρωτοβουλία κι ο εθελοντισμός έχουν υποκαταστήσει το όποιο κράτος, που λάμπει δια της απουσίας του.
    Ο αριθμός των προσφύγων έχει ξεπερασει προ πολλού, τες δυνατότητες των εθελοντών, οι οποίοι τ΄ακούνε κι απο πάνω από τους ντόπιους.
    Αυτοί που θέλουν να λέγονται πολιτικοί και θέλουν να λένε ότι κυβερνούν, πρέπει να κυβερνήσουν και για αρχή να σηκωθούν απο τες καρέκλες τους και να έρθουν αχάραγα, πέντε η ώρα το πρωΐ στην παραλία μαζί μας για να δούν την αγωνία αλλά και την ευγνωμοσύνη στα μάτια αυτών που πατάνε σε στεριά και βλέπουν ανθρώπους έτοιμους να βοηθήσουν. Να ακούσουνε με τα «ευγενικά» αυτιά τους, τα παιδιά να κλαίνε και να τα δουν με τα μάτια τους να τρέμουν απο το κρύο και να δουν και να νοιώσουν την απόγνωση των γονιών.
    Κατόπιν να επιστρέψουν στα γραφειάκια τους και να σκεφτούν σαν άνθρωποι αρρωγοί και όχι σαν πολιτικοί και να πράξουν. Τα λόγια δεν χόρτασαν, δεν ξεδίψασαν, δεν ζέσταναν κανέναν, ποτέ.
    Αν δεν μπορούν να πράξουν, τουλάχιστον να το βουλώσουν και να μην μιλάνε και να μας αφήσουν στη ησυχία μας να κάνουμε αυτό που μπορούμε και να μη μας ζαλίζουν τον έρωτα, για να το πώ έτσι ευγενικά.

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Γιωργή,
      Έτσι είναι, όπως τα γράφεις. Η άμεση επαφή που μπορείς και έχεις, αντικαθιστά την όποια τηλεοπτική παραπληροφόρηση ή την μελοδραματική παρουσία αυτών των άμοιρων… Αλλά είναι και αυτές οι εικόνες ρε Γιωργή, που βγάζουν μάτια και συμπόνια.
      Από την άλλη μεριά, υπάρχει και το πρόβλημα που εκθέτω στο κειμενάκι μου. Με τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ ως άπονος και αμέτοχος στο πρόβλημα των απελπισμένων αυτών ψυχών…

  2. Ο/Η Γιωργής λέει:

    Δεν διαφωνώ στο ελάχιστο μαζί σου. Τα έχω μ’ αυτούς, που μην πράτοντες, μας έφεραν εδώ που είμαστε και βγαίνουν και λένε «δεν φταίμε εμείς, έτσι τα βρήκαμε». Σωστά, ετσι τα βρήκανε και συνεχίζουν την ίδια πρακτική του να μην κάνουν.
    Σίγουρα ο αριθμός των προσφύγων είναι πέραν των εθελοντικών δυνατοτήτων μας και δεν σου κρύβω πως προσωπικά κουράστηκα. Θέλω να «αράξω» λίγο ρε φίλε. Μεγάλωσα κι όλας…
    Όσο για την απονιά που λες, αυτή είναι η δικαιολογία, που χρησιμοποιούν οι μή πράτοντες κυβερνητικοί. Ακόμα κι ο Χριστός, μετά τον κάματατο της μέρας, αναζητούσε τη γαλήνη κοντά στη Μαγδαληνή, μακρυά απ’ τα προβλήματα. Αυτό είναι το φυσιολογικό. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίες.
    Και να μου πει ο όποιος γκρινιάζει για απονιά. Αν εγώ στεναχωριέμαι στο σπίτι μου, που οι πρόσφυγες δεν έχουν που να κοιμηθούν, σε τι τους βοηθάει; Καλυτερεύει την καταστασή τους μήπως; Αν έχω μέρος να τους φιλοξενήσω να το κάνω. Αν δεν έχω, να προσπαθήσω να βρω. Η φιλοξενία όμως, είναι πάντα πεπερασμένης χρονικής διάρκειας.
    Τα πιο πάνω ισχύουν για τους πολίτες. Σε καμμιά περίπτωση για τους κυβερνώντες. Αυτοί δικαιούνται να ξεκουραστούν, μόνο όταν παραδόσουν την διακυβέρνηση, στους διαδόχους τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s