Παράλληλες τέχνες… (4/7/2016)

Σχολιάκι 248
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Με αφορμή ένα προσωπικό παράδειγμα, που θα πρότεινα να το γενικεύσουμε…
Πρόκειται να εμφανιστούμε με τον συνεργάτη μου κιθαριστή Γιώργο Τοσικιάν (κιθαριστικό ντουέτο) σε μια συναυλία στο Λουτράκι, την Κυριακή, στις 10 του μηνός, στο πλαίσιο ενός Φεστιβάλ-Σεμιναρίου. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιώ πως την ίδια μέρα, ίδια ώρα, θα μεταδοθεί τηλεοπτικά ο τελικός του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο οποίος θα έχει ασφαλώς παγκόσμια απήχηση και έχει ήδη εκδηλωθεί το ενδιαφέρον από εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους (και όχι μόνο). Η ανησυχία μου για την προσέλευση του κόσμου, ώστε να μην παίξουμε σε άδεια αίθουσα, χτύπησε κόκκινο. Επικοινώνησα με τον διευθυντή του Φεστιβάλ για να διατυπώσω την ανησυχία μου πάνω στο θέμα. Πρότεινα να αλλάξουμε την ώρα έναρξης τής συναυλίας αντί για 9μμ, στις 8μμ ώστε μετά τη συναυλία να προλάβει ο κόσμος (οι ενδιαφερόμενοι) να παρακολουθήσουν και τον τελικό, ο οποίος αρχίζει στις 10μμ. Ο διευθυντής μού διατύπωσε την αντίρρησή του με το επιχείρημα πως «όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν μια συναυλία, δεν θα πτοηθούν από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα»! Πάνω σ’ αυτό θα ήθελα να εστιάσω την προσοχή μου. Θέμα που συναντάω συχνότατα…

@@@

Το ποδόσφαιρο, σε υψηλό επίπεδο επιδόσεων, ανταγωνισμού και θεάματος, είναι πέρα για πέρα λαϊκό θέαμα και δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τους φανατικούς ποδοσφαιρόφιλους σε στιλ ελληνικής ποδοσφαιρικής «κουλτούρας» τής εποχής, που είναι κατάπτυστη. Δεν έχει να κάνει με κοινωνικές τάξεις ή με πνευματικές διαφοροποιήσεις. Δεν έχει να κάνει με πολιτικές ιδεολογίες, ούτε με αισθητικές τοποθετήσεις. Ένα τέτοιο επίπεδο ποδοσφαίρου είναι και καθρέφτης των εθνικών ομάδων. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, ένα έμπειρο μάτι «διαβάζει» τις συμπεριφορές των παιχτών, των ομαδικών συστημάτων, της στρατηγικής, της φαντασίας, των συμπεριφορών, τέλος, ακόμα και της κουλτούρας της κάθε χώρας. Σήμερα, ο κόσμος του ποδοσφαίρου (και όχι μόνο) συμπεριφέρεται τοπικά ή εθνικά, δίχως να λείπουν τα πολιτικά στοιχεία. Για παράδειγμα, θέλουμε να χάσει η Γερμανία επειδή την έχουμε στην κοινή συνείδηση ως επικεφαλής δύναμη που… επιβάλει μνημόνια και στο παρελθόν κατάστρεψε δυο φορές την ανθρωπότητα… Υποστηρίξαμε την Ισλανδία, ως μικρή δύναμη που ταπείνωσε την ισχυρή πάλαι ποτέ αποικιοκρατική Αγγλία. Υποστηρίξαμε την Ιταλία, ως χώρα της νότιας Ευρώπης, κλπ. Η σύνδεση με τους συμβολισμούς πάντα περιπλέκεται και το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σε ζωντανό ανταγωνιστικό θέαμα με πατριωτικές, εθνικές ή συναισθηματικές εξαρτήσεις, πολιτικού υπόβαθρου…

@@@

Στο χώρο της καλλιτεχνίας (Μουσική, Υποκριτική, Εικαστικά, Λογοτεχνία) ο θαυμασμός προς το ποδόσφαιρο καλά κρατεί! Οι Τέχνες και τα Γράμματα ουδόλως εμποδίζονται από τον θαυμασμό προς την υψηλή τέχνη τού ποδοσφαίρου: Η τέχνη των Μαραντόνα, Ζιντάν, Μέσι, Ρονάλντο, Ινιέστα, Ιμπραϊμοβιτς κλπ είναι αναμφισβήτητη και στοιχειοθετεί υψηλό επίπεδο δημιουργικής σκέψης με την απλή διαφορά πως είναι ένα άλλο αντικείμενο…
Και στο ποδόσφαιρο σήμερα δεν αρκεί να διαθέτεις ταλέντο. Προϋποθέτει πολλή και σκληρή δουλειά, επίπονες προπονήσεις, κάτι σαν «επιστημονική» ενασχόληση του σώματος σε συνδυασμό με τη νόηση, την τεχνική και τη δημιουργική φαντασία. Η Μουσική, ως τέχνη διαφορετικής αντίληψης, περιέχει τα ίδια στοιχεία τα οποία θα φτιάξουν μια προσωπικότητα με δημιουργική οντότητα. Και αν κανείς θα ήθελε να κάνει το ερώτημα: «Μα, εξομοιώνεις την τέχνη τής Μουσικής με το ποδόσφαιρο;», εγώ θα απαντούσα πως, ναι! Η δημιουργικότητα, η φαντασία, η εκπαίδευση, η στρατηγική, οι μέθοδοι, η πνευματικότητα, η μόρφωση, η καλλιέργεια, η τεχνική, είναι στοιχεία που συνθέτουν τη μια και την άλλη πλευρά, παράλληλα. Εάν η μικρότερης γκάμας «πνευματικότητα», «μόρφωση» που έχει παρατηρηθεί στο χώρο του ποδοσφαίρου αληθεύει, θεωρώ πως δεν είναι απαγορευτική για να φτάσει κανείς στα υψηλότερα επίπεδα ποδοσφαιρικής τέχνης. Ας παραδεχτούμε μεταξύ μας πως, ο «κόσμος του πνεύματος» δεν αποτελείται μόνο από μορφωμένους και καλλιεργημένους. Έχει και τις εξαιρέσεις του…

@@@

Πολλές ακόμα σκέψεις θα μπορούσα να καταθέσω για να εξηγήσω το γιατί η τέχνη του ποδοσφαίρου επηρεάζει και παρασύρει τον κόσμο των Τεχνών γενικότερα… Κάποτε, αυτοί οι δυο παράλληλοι κόσμοι ήταν ασύνδετοι και αντικρουόμενοι. Η γενιά η δική μου, πολλές φορές απέκρυπτε τη συμπάθεια προς τη μπάλα και στα γκολ της γειτονιάς. Θα μπορούσα να πω πως ήταν ένα «μυστικό», η κρυφή αγάπη ενός μουσικού προς το ποδόσφαιρο. Η ριζωμένη αντίληψη πως ο μουσικός, ο καλλιτέχνης, ήταν ένα… ιερό ον, μακριά από αγοραίες εκδηλώσεις, όπως εκείνες του ποδοσφαίρου, στην εποχή μας έχουν ηττηθεί κατά κράτος!!!
Η καθολική αποδοχή τού ποδοσφαίρου (επαναλαμβάνω, στα επίπεδα ενός γιούρο ή ενός μουντιάλ) έχει ως (λογικό) αποτέλεσμα να μειώνει το ενδιαφέρον προς μια συναυλία, σε σχέση με τον τελικό ενός ευρωπαϊκού αγώνα…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s