Ένα θέμα δίχως θέμα… (26/10/2016)

Σχολιάκι 275
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Ανοίγω μια σελίδα word δίχως καμία προϋπάρχουσα σκέψη, έτσι, επειδή ένιωσα μια έντονη επιθυμία να γράψω κάτι δίχως να ξέρω τι… Μου συμβαίνει αρκετές φορές αυτό, κυρίως με την κιθάρα μου, σε ανύποπτες στιγμές. Τότε κάθομαι και αρχίζω να την κουρδίζω αργά, ανιχνευτικά, για να σπάσω την αμηχανία τού μη υπάρχοντος στόχου, της απουσίας σκέψης, έμπνευσης. Το πιο πιθανό είναι να την προ(σ)καλέσω (την έμπνευση) με αυτό τον τρόπο. Και η διαδρομή ξεκινάει με συγχορδίες που με γλυκαίνουν και δημιουργούν κατάλληλη (για μένα) ατμόσφαιρα. Οι συγχορδίες κρύβουν μέσα τους μελωδικά σχήματα που με ωθούν προς τη διαδικασία να τα αποκαλύψω, να τα αναδείξω, να αρπαχτώ απ’ αυτά. Και επειδή στο αναλόγιό μου βρίσκονται πάντα επιλεγμένοι στίχοι ή καλά ποιήματα, παίρνω το κατά τη γνώμη μου κατάλληλο κείμενο, εκείνο που φρονώ πως συνάδει με τα μουσικά σχήματα που έχουν προκύψει και επιχειρώ τη σύνθεση…
Εδώ και καιρό, αυτή η ανάγκη «να γράψω» μού συμβαίνει και στη γραφή κειμένων τα οποία ανεβάζω στο facebook με την ονομασία «Σχολιάκι». Έχω την εντύπωση πως μοιάζει με την ανάγκη μιας μορφής… γέννας! Διαφορετικά, πώς να ονομάσω αυτό που μου συμβαίνει τώρα, να βρίσκομαι μπροστά στον λευκό χώρο τής οθόνης και να θέλω να τον γεμίσω με κάτι που ακόμα δεν μου έχει έρθει, δεν το έχω υπ’ όψη μου. Νιώθω απλώς τη διάθεση!
Να πω και το άλλο: Το όλο θέμα, έτσι όπως μου έρχονται οι σκέψεις, μοιάζει με διαδικασία «αυτοσχεδιασμού». Και ο αυτοσχεδιασμός είναι διαδρομή που ξεκινάει από το μηδέν, από έναν κενό χώρο.
Και ‘κει χρειάζεται να σχηματισθούν οι πρώτες σκέψεις. Μια φαντασία, μια αφορμή, ένα θεμιτό… ψέμα βρε αδερφέ, κάτι σαν εκείνους τους γιαπωνέζους υπαλλήλους τού μετρό, που είναι εξουσιοδοτημένοι να σπρώχνουν τον κόσμο, για να τον… στοιβάζουν στα βαγόνια… Χρειάζεται λοιπόν κάτι. Μία λέξη, μια φρασούλα, ένας σπινθήρας, μια ανεπαίσθητη αφορμή, ώστε να δημιουργηθεί η… ανάφλεξη που θα δώσει ώθηση στη σκέψη και στη δημιουργία να παραγάγουν πνευματικά σχήματα, ένα δέντρο δηλαδή με τα κλαδιά του, και συ τότε νιώθεις πως βρίσκεσαι σε μια τσουλήθρα που γλιστράς και δεν μπορείς να σταματήσεις…
Ίσως να είναι αυτό το ζητούμενο σε μια διαδικασία αναμονής τής έμπνευσης. Σαν να βλέπω πάλι και πάλι την εικόνα:
Στην αρχή κάθομαι στον υπολογιστή με τις αργές αμήχανες κινήσεις μεταξύ δισταγμού και αναποφασιστικότητας. Κοιτάω το ταβάνι σαν να ζητάω την επιφοίτηση κάποιου θεϊκού όντος! Ανυπομονώ να βρω τη διέξοδο για να αντικαταστήσω το κενό με κάτι που να περιέχει κέντρισμα, όχι μόνο για μένα αλλά και για τον αναγνώστη ή τον ακροατή τού μουσικού ή λεκτικού αυτοσχεδιασμού μου…
Όλο αυτό είναι δύσκολο έως ότου προκύψει κάτι! Πάντα θαυμάζω τους δημοσιογράφους ή τους αρθρογράφους, τους σκιτσογράφους με καθημερινή ενασχόληση, που δεν τους «επιτρέπεται» η πολυτέλεια της αδράνειας θεματικής σκέψης. Πώς μπορούν να «γεννούν» θέματα που κεντρίζουν καθημερινά το κοινό ενδιαφέρον; Θα μου μείνει αυτή η απορία σχετικά με την πληθώρα καθημερινών δημοσιευμάτων…
Τώρα, αυτή τη φορά, μπροστά στην κενή σελίδα τού υπολογιστή, θέλησα να εκθέσω τέτοιες προσωπικές ανησυχίες, για τον απλούστατο λόγο ότι με έπιασε μια απροσδιόριστη ανάγκη να γράψω. Τι να γράψω όμως; Απλώς διαπιστώνω, γράφοντας αυτές τις γραμμές χωρίς θέμα, δίχως αρχικό στόχο, αυτοσχεδιάζοντας, πως οι σελίδες σιγά-σιγά γεμίζουν!
Ο κενός χώρος δεν υπάρχει πια! Διάβασα το γραπτό μου και διαπίστωσα πως ένα θέμα, ένα κείμενο μπορεί να δημιουργηθεί έστω και… χωρίς θέμα. Στο τέλος, δεν ήξερα αν πρέπει να το ανεβάσω στη σελίδα μου, παρόλα αυτά, το επιχειρώ.
Υποθέτω και ελπίζω πως οι αναγνώστες μου θα δείξουν κατανόηση…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

One Response to Ένα θέμα δίχως θέμα… (26/10/2016)

  1. Αγαπητέ Νότη, το σημερινο σου Σχολιάκι μοιάζει με την γνωστή έκθεση του μαθητή «Σήμερα ο δάσκαλός μας έβαλε έκθεση με θέμα χψω αλλά εγώ δεν ξέρω τι να γράψω επειδή κλπ κλπ» και συνέχιζε έτσι μέχρις ότου γέμισε τη σελιδα. Έχουμε και τον «τρόμο της λευκής σελίδας» των συγγραφέων. Όμως το Σχολιάκι σου βγήκε πολύ συμπαθητικό επειδή, ως φαινόμενο, το περιεχόμενό του είναι γνωστό σε όλους τους δημιουργούς (συγγραφεις, συνθέτες, ζωγράφους κλπ). Και εις άλλα με υγειαν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s