Fidel! (28/11/2016)

Σχολιάκι 284
(Μετα πάσης ειλικρίνειας…)

Το όνομά του ηχεί δυνατά στα αυτιά μου, επειδή ανακαλεί τη νεότητά μου και τις σχέσεις μου με την Αριστερά (σε όποια μορφή την έχει ο καθένας στη συνείδησή του…) καθ’ όλη τη διάρκεια της ζώσας παρουσίας του.
Από την εφηβική μου ηλικία, τον πρόσθεσα στους ήρωές μου, δίπλα στον Γκαγκάριν, τον Γκεβάρα, τον Τσαϊκόφσκι, τον Μπαχ, τον Καρπόζηλο, τον Νεστορίδη, τον Πρίσλεϊ, τον Τζέιμς Ντιν κά. Αν είχα χώρο στο δωμάτιο, θα αναρτούσα αφίσα όπως αναρτιούνται στα δωμάτια των νέων σήμερα οι σταρ του τραγουδιού, της μόδας και άλλα ινδάλματα (Sakis πχ)…
Όχι, εμείς είμασταν πολιτικοποιημένοι και οργανωμένοι νέοι, αρκούντως θυμωμένοι με την κατακτητική μανία του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου που καταπιέζουν εσαεί τις μικρότερες και ασθενέστερες χώρες. Το σύνθημα της εποχής «Cuba si, yanky no» ήταν στην ημερήσια διάταξη από το 1959 που η μικρή Κούβα του Κάστρο ανέτρεψε τον δικτάτορα Μπατίστα και η ιστορία του νησιού καθώς και εκείνη τού ψυχρού πολέμου, πήραν διαφορετική διάσταση.
Από τότε, ο Φιντέλ έγινε το… φιλαράκι μας. Τον νιώθαμε αδερφό και σύντροφο γιατί θα έβαζε τις βάσεις για ένα υπόδειγμα λειτουργίας τού τότε νέου σοσιαλιστικού οράματος, πέρα από το υπόλοιπο… υπόδειγμα των κρατών που απαρτίζανε τη Σοβιετική Ένωση. Ήταν τα τρανά παραδείγματα της Επανάστασης των αδικημένων του 20ού αιώνα, που χαρακτηρίστηκε και «αιώνας των επαναστατικών κινημάτων». Ο Φιντέλ είχε γίνει ο δικός μας μύθος και οι μύθοι της εποχής εκείνης δεν αστειεύονταν. Ήταν ισχυροί στις συνειδήσεις και τους υπερασπιζόμασταν σαν να ήταν οι επαναστάσεις και τα κινήματα κτήμα «δικό μας»…
Τα χρόνια περνούσαν και ο Φιντέλ συνέχιζε να υπάρχει και εντός μου, ιδιαίτερα μετά την διακοπή στήριξης από την κραταιά τότε Σοβιετία. Ένιωθα πως το μαρτυρικό νησί θα δυσκολευτεί αφόρητα στο υπογάστριο της Αμερικής. Τα χρόνια περνούσαν και εδέησε να ταξιδέψω ως την Αβάνα το 1978 σε ένα από τα παγκόσμια Φεστιβάλ της Νεολαίας το οποίο συνέχιζε να υπάρχει ως θεσμός στις σοσιαλιστικές χώρες. Μείναμε εκεί όσο διήρκεσε το φεστιβάλ. Μια γεμάτη εβδομάδα. Περιφερόμασταν στην Αβάνα με τις αποστολές άλλων εθνικοτήτων στις γειτονιές και τα συχνά οργανωμένα καρναβάλια, όπου το ποτό σε συνδυασμό με τις μπόσα νόβες, τις σάλσες, και τις Μιλλόνγκες, ανέβαζαν την αδρεναλίνη μέσα στο θέαμα της κουβανέζικης γυναικείας παρουσίας στα ολονύχτια καρναβάλια! Τίποτα δεν έδειχνε πως όλο αυτό συνέβαινε σε μια χώρα, ένα νησί, φτωχό και αποκλεισμένο… Μόνο όταν πολλοί από τους κατοίκους μας έβαζαν στα σπίτια τους για να μας κεράσουν μια τεκίλα και να μας δείξουν φωτογραφίες δίπλα στον τάδε επαναστάτη. Ήταν το καμάρι τους. Το σκηνικό ήταν συγκινητικό από πάσης απόψεως. Ο Φιντέλ και ο Τσε ήταν τα σύμβολα μιας άλλης εποχής που οι κουβανοί και όχι μόνο αυτοί, είχαν κλείσει στις καρδιές τους.
Βέβαια δεν θα ξετυλίξω εδώ όλη την ιστορία της μεταεπαναστατικής Κούβας. Τα χρόνια περνούσαν σαν το νερό στην κατηφόρα… Ο Φιντέλ ρίζωσε στο θώκο του Presidente, και μια διαφορετική εξουσία δέσποζε πλέον στο νησί, το οποίο πάλευε με τα μύρια προβλήματα που δημιουργούνται όταν εκλείπει το στοιχείο εκείνο που κινεί τα νήματα για οξυγόνο που έχουν ανάγκη τα πολιτεύματα και αυτό ακούει στα ονόματα: Δημοκρατία, Δικαιώματα, ελευθερίες, εμπόριο, ανταγωνισμός, ιδιοκτησιακές δυνατότητες, κέρδος, ανάπτυξη, κλπ. Αντ’ αυτών, ο Φιντέλ έστελνε γιατρούς, επιστήμονες, εκπαιδευτικούς, μουσικούς υψηλού επιπέδου, σε όσες χώρες είχαν ανάγκη. Δεν αρκούσε αυτό όμως. Η εξουσία του Κάστρο επέτρεψε να εισχωρήσει ο… αδελφός του, Ραούλ, ο οποίος ανέλαβε να διοικήσει «αντ’ αυτού». Οι λαϊκές αντιδράσεις μέσα και έξω από το νησί, δημιούργησαν ατμόσφαιρα δυσφορίας. Ο Φιντέλ επί μισό και πλέον αιώνα, ήταν ταυτοχρόνως ο σωτήρας και ο δεσμώτης μιας χώρας που περιμέναμε, εμείς οι απ’ έξω, να δημιουργηθεί το… θαύμα της μεταεπαναστατικής προόδου!
Δεν το είδαμε. Ο Φιντέλ εγκαθιδρύθηκε στην εξουσία και… ξέχασε να νοιαστεί για τη συνέχεια. Πληροφορίες για φυλακές και εξορίες δεν έλειψαν ποτέ και δεν ερχόντουσαν από τη… CIA. Είναι καταγγελίες συγγραφέων και άλλων προσωπικοτήτων. Για παράδειγμα, ο συγγραφέας Άλεν Γκίνσμπεργκ όταν το 1966 επισκέπτεται την Kούβα και βρήκε 45.000 έγκλειστους ομοφυλόφιλους…
Αλλά ο Φιντέλ παρέμεινε εκεί, πάντα γοητευτικός αλλά μονάρχης. Πάντα φλογερός στους λόγους του αλλά δοξάζοντας τον κουβανέζικο σοσιαλισμό μέσα από την μοναδικότητά του…
Άφησε την τελευταία του πνοή στις 25/11/2016. Έζησε 90 χρόνια και το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την Κούβα και τις μνήμες της νεότητάς μας. Ο Τσε και ο Φιντέλ υπήρξαν «σημεία αναφοράς» σε μια εποχή που είχαμε ανάγκη να φτιάξουμε τους δικούς μας μύθους, στην μετεμφυλιακή Ελλάδα του Άρη Βελουχιώτη, του Ζαχαριάδη, του Γλέζου… Γεγονότα, αντιφάσεις και εξελίξεις που έμελλαν να ανατρέψουν τις πολιτικές μας ιδεοληψίες στο πέρασμα του χρόνου ώστε να καταβληθεί προσπάθεια να διαμορφωθούν μέσα από τις σύγχρονες πολιτικές ιδιαιτερότητες…

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in Από 4/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s