Σχολιάκι 305 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (23/2/2017) Άβατο

Η λέξη, μάς παραπέμπει στο Άγιον Όρος και στην παλαιά και ακόμη ισχύουσα παράδοση, η οποία συνεχίζει να μην επιτρέπει στο θηλυκό είδος να πατάει στο έδαφος της γεωγραφικής του περιοχής. Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή τού άβατου. Εκείνου που, μεταφορικά, όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για μια από τις πιο κεντρικές συνοικίες τής Αθήνας, η οποία, μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, ήταν η γειτονιά των σχολών Πολυτεχνείου και Πανεπιστημίου, βιβλιοπωλείων, βιβλιοδετείων, γκαλερί, με όμορφα αρχοντικά σπίτια, θέατρα, θερινό κινηματογράφο, με κουτούκια, ταβερνάκια, καφετέριες, στέκια διανοουμένων, αναρχικών παλαιάς κοπής, τότε που ο αναρχισμός σήμαινε ακόμα φιλοσοφική στάση ζωής και όχι αλητεία, συμμορίες και καταστροφές…
Αλώθηκε η συνοικία και η πλατεία της από παντός είδους ανθρώπινο υλικό και αυτό δεν θα ήταν αρνητικό εάν δεν μας απασχολούσε η βία τού κάθε μπαχαλάκη που περιφέρεται ανενόχλητος και σκορπά την εριστικότητα και την επιθετικότητά του, πετώντας μολότοφ, σπάζοντας βιτρίνες οργανώνοντας επίθεση στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, έτσι, γι’ αυτή την… άτιμη την κοινωνία και τον κακό καπιταλισμό που «μας» καταπιέζει…
Η περιοχή εμφάνισε έναν άλλο, διαφορετικό χαρακτήρα. Θαρρείς και ξεπήδησε από το πουθενά! Όμως, κάποιος «φρόντισε» τόσα χρόνια να κατρακυλήσει η ποιότητα της παλαιάς πλατείας και να… μετουσιωθεί σε αυτό το απαράδεκτο κοινωνικό μόρφωμα μέσα στο κέντρο τής πόλης. Ένα κομμάτι τής πόλης που ακόμα σφύζει από ζωή κάθε ώρα τής ημέρας, που όμως το σούρουπο μετατρέπεται ενίοτε σε κάτι ανεξήγητο, σκοτεινό και επικίνδυνο. Συμμορίες, μαύρη κουκούλα, τσεκούρια, μολότοφ, διακίνηση, παρανομία, όλα ικανά να σκορπίσουν τον τρόμο…
Αυτονόητο το ερώτημα: Πώς έφθασε και κατέληξε έτσι αυτή η ακόμα γοητευτική συνοικία;
Προφανώς κάπως προετοιμάστηκε, κάποιοι φρόντισαν, κάποιοι αδιαφόρησαν, επέτρεψαν και άφησαν το τέρας να θεριέψει, να μεγαλώσει… Κάποιοι. Όχι από μόνο του. Εκεί θα δεις τη διακίνηση σκληρών ναρκωτικών φόρα παρτίδα και μάλιστα, σύμφωνα με τον δήμαρχο της πόλης, λίγα μέτρα από την Αστυνομία. Η πολιτική εξουσία (κάθε πολιτική εξουσία) απούσα, με τις δυνάμεις τής «προστασίας τού πολίτη» ανίκανες να αντιδράσουν, να επιβάλουν νόμους και αποφάσεις, έστω και του ποδαριού. Σκοτάδι παντού: Εξάρχεια, Πεδίον τού Άρεως, Πατησίων, Ομόνοια, Σταθμός Λαρίσης, πλατεία Βικτωρίας, μερικά από τα σημεία που από κάποια ώρα και μετά υπάρχει θαρρείς κάτι περίπου άβατο, για όποιον θέλει τη σιγουριά και την ηρεμία του. Από τη μια στιγμή στην άλλη στήνονται οδοφράγματα, ξεκινάει η αναμπουμπούλα, οξύνονται τα πάθη, καταστρέφονται, μέρα μεσημέρι, λεωφορεία, ακυρωτικά μηχανήματα του Μετρό, κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα πολιτών, η αδρεναλίνη στα ύψη και ο κακός μας ο καιρός, που στέλνει το ανάθεμά του προς πάσα κατεύθυνση… Κάποιος Τόσκας σφυρίζει κλέφτικα…
Περνάω τακτικά από την πλατεία Εξαρχείων και βλέπω κόσμο (κυρίως νεαρές ηλικίες) σε μπαρ και καφετέριες, σε πεζόδρομους και σε υπαίθρια στέκια. Έχει χαρακτηριστεί ως «τόπος ελεύθερης έκφρασης» και δεν χρειάζεται να σε ξαφνιάζει τίποτα απ’ ό,τι κυκλοφορεί και κινείται. Μια πολύχρωμη και πολύβουη πραγματικότητα σου επιβάλει την ιδιότυπη ομορφιά και συγχρόνως την επίγνωση πως ζεις μέσα σε ένα τοπίο απρόσμενο σε συνδυασμό με παραξενιά και ανασφάλεια. Ένα σουρεαλιστικό και μεταμοντέρνο κλίμα που συνδυάζεται με τα κακόγουστα γκράφιτι των τοίχων και τα γραμμένα αλλοπρόσαλλα συνθήματα, τις παντού κολλημένες αφίσες και διαφημίσεις, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τις μηχανές επί των πεζοδρομίων… Όλα είναι εδώ, στοιβαγμένα άναρχα και φανερώνουν μια… γλυκιά κοινωνική παρακμή και κατάπτωση. Από εκείνες που τις τοποθετήσαμε ως «χρήσιμες», για να πείσουμε τον εαυτό μας πως διαθέτουμε κι εμείς ως χώρα το δικό μας quartier latin, που χαρακτηρίζει μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δίχως φραγμούς, απεγκλωβισμένη από τα «πρέπει» και τα «γιατί».
Καμία αντίρρηση. Τα Εξάρχεια δεν είναι βέβαια ο ιδανικός τόπος για να κάνει τις βόλτες του ο Άνθιμος και τα ιερά στελέχη τής Χρυσοπηγής. Ακόμα θα έλεγα πως είναι ο πιο ακατάλληλος χώρος για να βολτάρουν πρόσωπα της εξουσίας (Βουλευτές νυν και πρώην, Υπουργοί, Γραμματείς, κομματικά στελέχη, κλπ). Είναι ο τόπος τής συμπυκνωμένης έννοιας του αναρχισμού, σε συνδυασμό με διάφορες ομάδες ακροαριστερών κινήσεων που μπαινοβγαίνουν από τις πλάγιες και πίσω πόρτες τού Πολυτεχνείου… Όλως τυχαίως, μπροστά από το ΥΠΠΟ. Στη Μπουμπουλίνας. Α, ναι! Μην ξεχνάμε πως εκεί, οι χώροι επιτηρούνται από μονάδες στρατού και Αστυνομίας, ώστε ο πολίτης να νιώθει ασφάλεια, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την αδρεναλίνη να φτάνει στα άκρα…

Ας το μαζέψω όλο ετούτο:
Θα μπορούσα να υποστηρίξω πως, η συνοικία και η πλατεία της, είναι το καμάρι και το τραύμα μας, συγχρόνως. Εκεί βλέπουμε την εικόνα τής ομορφιάς με την ασχήμια, του καλού με το κακό, του άσπρου με το μαύρο. Την διαπλοκή της Αστυνομίας με τους διακινητές, ό,τι περιθωριακό στοιχείο διαθέτει η κοινωνία, άστεγους, άνεργους, απελπισμένους, μαστουρωμένους, ρακοσυλλέκτες, πεινασμένους, νταήδες, μπαχαλάκηδες, φρικιά, αλλά και φοιτηταριό, χορτασμένους που βολτάρουν, στέκονται και κοιτάζουν αυτό το κοινωνικό μίγμα που έχει φτιάξει την ιδιαιτερότητα τής περιοχής, μιας σύγχρονης μεγαλούπολης τής οποίας οι ταξικές ανισότητες και η πραγματικότητα των μεταναστευτικών ρευμάτων, έχουν προφανώς αλλάξει την παλαιότερη ταυτότητα του τοπίου. Ποια θα είναι η εξέλιξη αυτής της  ιδιαίτερης συνοικίας; Τι πρέπει να γίνει και τι δεν πρέπει; Ποιοι είναι οι παράγοντες που θα μεσολαβήσουν για τη σωτηρία της; Τι είδους «σωτηρία» να αναζητηθεί;
Μύρια αναπάντητα ερωτήματα μαζεύονται γύρω από το θέμα. Το επονομαζόμενο από κάποιους και… Άβατο των Εξαρχείων θα είναι πάντα φλέγον και ακανθώδες. Εκεί υπάρχει συχνά-πυκνά φόβος και σκοτεινιά, σε μια γειτονιά που έσφυζε από ζωντάνια και φως για ελευθερίες ιδεών και ονείρων, έστω ατελέσφορων. Τώρα, οι καιροί αφήνουν κουφάρια και μνήμες, για όσους θυμούνται την παλαιότερη αίγλη…
Τα Εξάρχεια ίσως να περιμένουν την κοινωνική δικαιοσύνη που κάποια στιγμή θα.. έρθει (!!!) Θα συνεχίσει να είναι ένας… επαναστατημένος χώρος δίχως έρμα όμως, αίγλη και αξιοπιστία. Θα συνεχίσει να εξουσιάζεται από ομάδες, συμμορίες κουκουλοφόρων κάθε καρυδιάς καρύδι, που φανερώνει από την ακροαριστερή μέχρι την χουλιγκανική της «ταυτότητα». Το πλέγμα αυτό πιστεύει πως χτυπάει αλύπητα την εξουσία και το Σύστημα. Δεν βλέπουν όμως πως ο «εχθρός» τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση και χαιρεκακία γιατί, τώρα πλέον, τα Εξάρχεια, ως επαναστατημένος χώρος-σύμβολο, έχει πάψει να είναι ο φιλοσοφημένος αναρχισμός και η προοδευτική σκέψη. Έχει καταλήξει να είναι το σύμβολο της τζάμπα πολιτικής μαγκιάς…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 304 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (15/2/2017) Σχετικά με την ΑΕΠΙ…

Πάλι ξέσπασε αντάρα στο καράβι τής ΑΕΠΙ, ένα καράβι που, κατά περιόδους, αντιμετωπίζει φουρτούνες, μποφόρ και άσκημες καιρικές συνθήκες. Το καράβι, μετά την αντάρα, θα αφήσει πίσω του συντρίμμια και πολλούς ναυαγούς… Δεν είναι τοπίο τής φαντασίας αυτό. Είναι μια υπαρκτή σκληρή πραγματικότητα που πλήττει και ταπεινώνει τους δημιουργούς (συνθέτες-στιχουργούς), για άλλη μια φορά, σε μια ιδιαιτέρως κακή εποχή οικονομικής κρίσης και μεγάλης πτώσης τής δισκογραφικής αγοράς.
Η 10η Φεβρουαρίου μάς έφερε κεραυνοβόλα το πόρισμα ορκωτών λογιστών, για ατασθαλίες στην εταιρεία διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων. Η ΑΕΠΙ είναι μια εταιρεία εξουσιοδοτημένη να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των δημιουργών και να αποδίδει υποχρεωτικά και με απόλυτη διαφάνεια τα ποσοστά από το πνευματικό τους έργο. Όσοι επιθυμούν μπορούν να ανατρέξουν στο διαδίκτυο για να διαβάσουν το εκδοθέν πόρισμα, καθώς και τις δημοσιευμένες καταγγελίες εναντίον της, από έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα. Θα πρέπει να παραδεχτούμε πως όλο αυτό είναι ένα βαρύ χτύπημα στην πολύχρονη σχέση των συμβεβλημένων δημιουργών με τον εισπρακτικό φορέα ΑΕΠΙ Α.Ε., που λειτουργεί επί εβδομήντα πέντε συναπτά έτη (ιδρύθηκε το 1930).
Θα ήθελα να υπογραμμίσω πως στη χώρα μας υπάρχει παντελής έλλειψη γνώσεων και πληροφοριών γύρω από την Πνευματική Ιδιοκτησία (ΠΙ), η άγνοια αυτή δεν αφορά αποκλειστικά τους πολίτες αλλά και τους ίδιους τους δημιουργούς. Έχω υποστηρίξει επανειλημμένως πως θα πρέπει να οργανωθούν σεμινάρια και φροντιστήρια για να μάθουμε τους βασικούς κανόνες, γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία και τη δίκαιη διανομή των δικαιωμάτων των τραγουδιών, των ορχηστρών, των θεατρικών και κινηματογραφικών δικαιωμάτων, του ήχου και της εικόνας. Είναι σίγουρο πως εάν, ως κλάδος, είχαμε γνώση τού αντικειμένου, δεν θα φτάναμε στο σημείο να είμαστε ευάλωτοι σε εξαπατήσεις και να απειλούμαστε από την απόλυτη φτώχια.
Στη δημοσίευση του αρνητικού πορίσματος των ορκωτών, που έκανε πάταγο σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων, ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, καθώς και στον ευρύτατο κόσμο των Μέσων τού διαδικτύου από τις 10/2, η ΑΕΠΙ Α.Ε δεν απάντησε (!!!), τουλάχιστον έως την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο (15/2) και αυτό είναι άξιο σχολιασμού, απορίας και απογοήτευσης… Σε μια τέτοια καραμπινάτη καταγγελία, μέσα από το αρνητικό πόρισμα και τις ευθύνες που αποδίδονται σε διοικητικούς παράγοντες της Εταιρίας, μένουν σκοτεινές πλευρές με αποτέλεσμα οι υποψίες να εκτοξεύονται από τον… ανεμιστήρα και να πέφτουν σε πρόσωπα και υπολήψεις, που ουδεμία σχέση έχουν με τις κατηγορίες. Όλοι όσοι συμμετείχαμε ενεργά σε διοικητικά συμβούλια και σε επιτροπές, είμαστε «εκτεθειμένοι» στο βρώμικο παιχνίδι τής καχυποψίας. Ήδη στο διαδίκτυο η λάσπη πέφτει επί δικαίους και αδίκους. Η απάντηση της ΑΕΠΙ Α.Ε είναι παραπάνω από αναγκαία και επιτακτική. Θα πρέπει να απαντήσει σε κάθε παράγραφο του πορίσματος με ισχυρά και διαφανή επιχειρήματα και όχι με νομικά τεχνάσματα… Θα πρέπει να απαντήσει πάνω σε ζητήματα μισθοδοσίας που, απ’ ότι διάβασα, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά, σχεδόν… αυτοκρατορικά! Μην ξεχνάμε πως το άφθονο αυτό χρήμα (που αναφέρεται στο πόρισμα), το οποίο δόθηκε σε αμοιβές και μισθοδοσίες των υψηλά ιστάμενων στελεχών τής εταιρίας, προέρχεται από τα ποσά που εισπράχθηκαν από τη χρήση μουσικών έργων και τραγουδιών συνθετών-στιχουργών.
Η συμμετοχή μου στο ΔΣ της ΑΕΠΙ Α.Ε, έληξε πριν από δυο χρόνια (2015) και στο διάστημα αυτό αμειβόμουν με 4.000 ευρώ ετησίως για τα Συμβούλια και τις Επιτροπές που συμμετείχα. Ήτοι, 334 ευρώ τον μήνα. Κάθε αμοιβή, κάθε εισπραχθέν ποσόν, όπως και του πνευματικού δικαιώματος, είναι δηλωμένο με το αντίστοιχο αποδεικτικό του και με τις αντίστοιχες φορολογικές κρατήσεις. Τα μέλη τού ΔΣ, ήταν ο Πρόεδρος Κώστας Τριπολίτης, οι Δ.Τσακνής, Κ.Τουρνάς, Γ.Νιάρχος, Ρ.Ουίλιαμς, Χ.Νικολόπουλος, Ν.Μαυρουδής, καθώς και τρία στελέχη από την πλευρά τής Εταιρίας με επικεφαλής τον Π.Ξανθόπουλο. Τα απλά μέλη του ΔΣ δεν είχαμε την αρμοδιότητα να ελέγχουμε τις μισθοδοσίες των υπαλλήλων τής Εταιρίας και ουδέποτε πέρασε κάτι σχετικό προς υπογραφή.
Δεν μπορώ να υποστηρίξω πως οι προειδοποιήσεις, για την εξέλιξη της άσχημης αυτής κατάστασης, δεν υπήρξαν. Θα αναφέρω το νέο Σωματείο συνθετών (ΜΕΤΡΟΝ) που επανειλημμένως προέβαινε σε διαμαρτυρίες εναντίον της ΑΕΠΙ Α.Ε, τις οποίες-ομολογώ-εμείς στο ΔΣ της ΑΕΠΙ Α.Ε, δεν τις λαμβάναμε, δυστυχώς, υπόψη μας και τις αγνοούσαμε. Λάθος, που αποδεικνύεται βέβαια εκ των υστέρων.
Γιαυτό-λέω και επαναλαμβάνω-η απουσία απάντησης της ΑΕΠΙ Α.Ε για το πόρισμα, ρίχνει λάσπη και σε μέλη του ΔΣ,  για τα οποία η μόνη κατηγορία που μπορεί κανείς να τους απευθύνει είναι η ευπιστία τους. Η απουσία εξηγήσεων είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ και η κωλυσιεργία αυτή την απαξιώνει στις συνειδήσεις μας.

Το θέμα δεν θα τελειώσει εύκολα. Η ηθική κατάπτωση της ΑΕΠΙ, δεν τραυματίζει μόνο την ίδια αλλά αντανακλάται και στον κόσμο τού ελληνικού τραγουδιού. Η κρίση τής εποχής των μνημονίων περιέχει και την κρίση τής διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων. Μόνο που αυτή τη φορά δεν φταίνε οι μνημονιακές υποχρεώσεις αλλά η κομπογιαννίτικη συμπεριφορά τής ΑΕΠΙ… Ώσπου να δω εμπεριστατωμένη απάντηση της ΑΕΠΙ, θα θεωρώ πως αντί για συνεργάτες, μας χρησιμοποίησε και μας χρειαζόταν ως πιόνια…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 303 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (11/2/2017) Ελευθερία είναι…

Πολλές φορές, κάποιοι από τους μαθητές μου στην κλασική κιθάρα, το παρακάνουν με τον μετρονόμο και αποκτούν μια σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία στη ρυθμολογία τής μουσικής, που μετασχηματίζει το κομμάτι σε ψυχρή διαδικασία εκτέλεσης φθόγγων. Μελετούν συνήθως με μετρονόμο, πράγμα για το οποίο τους έχω συστήσει να τον τοποθετούν ψηλά στη βιβλιοθήκη τους για να δυσκολεύονται να τον ξαναπάρουν…
Τους ζητάω και τους προτρέπω, να απαλλαχτούν από το μηχάνημα και να ελευθερώσουν τις μουσικές φράσεις. Και η συμβουλή αυτή, περί «ελευθερίας» τής φράσης, καταλήγει σε κακοποίηση της φράσης, μέσα από ελευθερίες, κενά, αμηχανίες, ασυνταξίες και πελαγοδρομήσεις…
-Μα, γιατί το παίζεις υπερβολικά ελεύθερα; Τον ρωτάω.
-Μα, εσείς δάσκαλε μου ζητήσατε να το παίξω ελεύθερα. Μου απαντάει.
-Ναι, αλλά υπερβάλεις στις ελευθερίες των φράσεων. Ελευθερία δεν σημαίνει να ξεχειλώσουμε ένα κομμάτι, αλλά να διατηρήσουμε τον ειρμό του.
-Μα, για να καταλάβω δάσκαλε. Να το παίξω ελεύθερα ή πειθαρχημένα;
-Ελεύθερα! Του φωνάζω. Ελευθερία δεν είναι κάτι που σου δίνει την ελευθερία να είσαι άμετρος, αμήχανος και να χάνεσαι στους κανόνες.
-Δάσκαλε, δεν καταλαβαίνω τι θα πρέπει να κάνω για να ερμηνεύσω με  την «ελευθερία» που μου ζητάτε, γιατί πρώτα απ’ όλα δεν αντιλαμβάνομαι σε ποια ελευθερία αναφέρεστε…
Η προσπάθειά μου συνεχίστηκε.
-Κοίτα, του λέω, εσύ όπως παίζεις τις μουσικές φράσεις, έχεις ξεχάσει τους κανόνες και τις αναγκαίες στιλιστικές υποχρεώσεις τής μουσικής, της εποχής που γράφτηκε το έργο, της ιδιαιτερότητας του συνθέτη, του οργάνου για το οποίο γράφτηκε το συγκεκριμένο έργο και άλλες παραμέτρους. Όταν σου λέω «παίξε ελεύθερα», δεν σου ζητάω να καταργήσεις τους κανόνες τους οποίους είσαι υποχρεωμένος να τηρήσεις. Ελευθερία είναι να συμπεριλάβεις τους άγραφους νόμους μιας χρονικής εξέλιξης και να τους αναπτύξεις μέσα σε ένα έργο που θα το ερμηνεύσεις περιέχοντας την ελευθερία μαζί με τους κανόνες που υπάρχουν από τον παρελθόντα και τον παρόντα χρόνο…

Βέβαια όλο αυτό είναι ένας… περιγραφικός διάλογος που τον αποτύπωσα για να καταλαβαινόμαστε. Τώρα, το τι καταλάβατε από τις «εξηγήσεις» μου είναι άλλου παππά ευαγγέλιο. Σας πληροφορώ πως ο μαθητής μου μάλλον βγήκε πιο θολωμένος από τις εξηγήσεις μου περί Ελευθερίας… Είναι επίσης ένας διάλογος συχνός σύμφωνα με την διδασκαλική εμπειρία μου. Η ελευθερία, ανέκαθεν συνυπήρξε με μια αίσθηση τακτοποίησης κανόνων και ορίων. Δεν είναι, πιστέψτε με, μια αντίφαση αυτό. Έχει να κάνει με την βαθύτερη καλλιέργεια του ανθρώπου, ο οποίος, μέσα από την ιστορική μνήμη, την κατανόηση και τη μελέτη στοιχείων και προσωπικών γεγονότων, θα αντιληφθεί το περιοριστικό πλαίσιο που επιβάλει το αντίθετο της ελευθερίας, ώστε, συνειδητά πλέον και εφόσον το επιθυμεί, να αναζητήσει την ανατροπή των συνθηκών που τον παγίδευαν μέσα στην ανελευθερία…
Δεν ξέρω αν το σχολιάκι δημοσιεύεται στον κατάλληλο χώρο, για ένα θέμα με τόσο βάθος που απασχολεί την ανθρωπότητα από… αρχαιοτάτων χρόνων.

Το θέμα τής έννοιας της ελευθερίας και των κανόνων που την διέπουν, απλώνεται σε όλους τούς χώρους τής ανθρώπινης έκφρασης. Είναι αυτονόητο πως η κοινωνία και η πολιτική αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο ορίζει, καθορίζει, θέτει κανόνες και σχηματίζει το περίγραμμα και τον βαθμό ελευθερίας τής Ελευθερίας. Ελευθερίας, μέσα από νόμους, δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις τού πολίτη. Εκεί υπάρχουν απαραίτητοι κανόνες και κανονισμοί λειτουργείας, ώστε να στηριχτεί γόνιμα, νόμιμα και δημιουργικά το ελεύθερο δικαίωμα όλων των πολιτών και της οργανωμένης, συντεταγμένης και συγκροτημένης κοινωνίας.
Το αρχικό παράδειγμα, του διαλόγου με τον δάσκαλο και τον μαθητή, δείχνει τη δυσκολία τής κατανόησης, όταν ζεις μέσα στην πραγματικότητα της ελεύθερης έκφρασης. Διόλου εύκολη η κατανόηση των κανόνων και των ορίων. Ακόμα και ο αυτονόητος κανόνας πως, η ελευθερία μας, σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία τού άλλου και δεν την παραβιάζουμε για να είμαστε εμείς ελεύθεροι… Κανόνες δύσκολοι, ίσως και δυσνόητοι, που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί. Η ιστορική γνώση πως, μετά από κάθε απελευθερωτικό πόλεμο, η χώρα μας, η Ελλάδα, έμπαινε αμέσως μετά σε εμφύλιους σπαραγμούς, δείχνει και τη δυσκολία τής ακηδεμόνευτης, ηθικής και χρηστής διαχείρισης τής ελευθερίας, από την πολιτική και την κοινωνία των πολιτών. Η προπολεμική και μεταπολεμική ιστορία αυτής τής χώρας, δεν επέτρεψε να δώσει δημιουργικό, προοδευτικό χώρο και εκπαίδευση, στην πλειοψηφία τού λαού της, ώστε να πλησιάσει, με φρόνηση και ορθή κρίση, τη γνωστική κατανόηση της ελευθερίας έκφρασης. Αντιθέτως, σκληρά και ανελεύθερα κυβερνητικά σχήματα, επέβαλαν αντίστοιχες συμπεριφορές, χειραγωγώντας την ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα να έχουμε διαμορφώσει, στο μεγαλύτερό του μέρος, ένα συντηρητικό και αντιδραστικό πλήθος προς κάθε φιλελεύθερο και προοδευτικό βήμα και πνεύμα. Μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, η κυρίαρχη σκέψη που επικρατούσε ήταν η οικονομική άνοδος και η συσσώρευση πλούτου από τη μεσαία και ανώτερη τάξη. Ο εγχώριος Πολιτισμός και η Παιδεία, παρόλο που άνοιξαν οι πόρτες και τα παράθυρα για έναν ριζικό ανανεωτικό αέρα εκσυγχρονισμού, τελικά δεν κατάφεραν να υπερνικήσουν τα υπόγεια παιχνίδια και τους μηχανισμούς τής εξουσίας, που σαν άλλη Κίρκη μεταμόρφωσε πολλούς σε χοίρους. Δεν ξέρω, φυσικά, πόσο και αν ανανεώθηκε η γενικότερη αντίληψη της κοινωνίας. Τα σύγχρονα Μέσα, η τεχνολογία, το internet και τα παράγωγά του, η ανατροπή των παλαιότερων επικοινωνιακών σχημάτων, όλα αυτά, μαζί με άλλα, παρακολουθούν παράλληλα τις εξελίξεις και τις κοινωνικές διαμορφώσεις που συμβαίνουν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Το αίτημα και το ζήτημα της ελευθερίας, θα αποτελεί μια αργή κίνηση προς την πρόοδο. Οι δυο αυτές έννοιες είναι αλληλένδετες και σιαμαίες. Έτσι, η αυτογνωσία τής ελευθερίας με τους κανόνες της και τον απαραίτητο αυτοέλεγχο, είναι μια υποχρέωση εκ των ων ουκ άνευ. Οι φιλοσοφίες, οι ιδεολογίες, οι θεωρίες, οι στοχασμοί, σε κάθε επιστήμη, σε κάθε τέχνη, ασχολούνται δραστήρια με τις πολλαπλές έννοιες της ελευθερίας. Από την εποχή του Ρομαντισμού, που αναπτύχθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα ακολουθώντας ιστορικά τον Διαφωτισμό, ο αγώνας για την απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος, μαζί με τις τέχνες και τη λογοτεχνία, δημιουργεί σημαντικά κινήματα, με σημαία και στόχους ουσιαστικά, την απελευθέρωση από πνευματικές δυσκαμψίες και φοβίες που έχουν τις ρίζες τους σε σκοτεινές εποχές, στη μεταφυσική αντίληψη τού κόσμου και τις περιττές πειθαρχίες. Όσον αφορά στο χώρο τής μουσικής, μόνο και μόνο οι εμβληματικές αναφορές στους: Μπετόβεν, Παγκανίνι, Φρεντερίκ Σοπέν, Σούμπερτ, Λιστ, Σμέτανα, Βάγκνερ, Σούμαν, κα. δηλώνουν την ιστορική αγωνία να απελευθερωθούν οι μουσικές φράσεις. Βέβαια, στο χώρο τής μουσικής, οι πρωτοβουλίες των πειραματικών κινημάτων, καθώς και οι εκσυγχρονιστικές τάσεις που, με τη βοήθεια της τεχνολογικής εξέλιξης, ανατρέπουν κάθε ορθολογισμό, κάθε πειθαρχία, κάθε στιλιστική αγκύλωση, ανοίγουν ένα μεγάλο κεφάλαιο ατέρμονων προβληματισμών μήπως και η κατάχρηση της ελευθερίας μάς πάνε σε μια άλλη, επίσης μελαγχολική συζήτηση…
Είπαμε και επαναλαμβάνουμε: Τα όρια των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών, όταν δεν γίνονται κτήμα αυτογνωσίας, όταν παραβιάζονται, σπρώχνουν τη δημιουργία και τον δημιουργό προς κατευθύνσεις αψυχολόγητων τοποθετήσεων… Με αυτό τον τρόπο, η ελευθερία καταλήγει σε ασυδοσία και σε παράδειγμα προς αποφυγή. Και πάλι, οι κανόνες είναι εκείνοι που θα «σώσουν» το οικοδόμημα της ελευθερίας μέσα στο έργο, καθώς και τις ατομικές ελευθερίες…

Ελευθερία είναι…
Συμπληρώστε όποια θεματική θέλετε. Είναι ένα ανοιχτό πνευματικό-ιδεολογικό «παιχνίδι» που μπορεί να συμμετάσχει όποιος έχει την πρόθεση να απαλλαχτεί από πάσης φύσεως εγκλωβισμούς…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 302 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (9/2/2017) Λουκιανός.

Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό χάνουμε τους ανθρώπους «μας». Προσέξτε αυτά τα εισαγωγικά πού τα έβαλα. Σε αυτό το «μας», που σημαίνει πως, άμεσα ή έμμεσα δεν έχει σημασία, ο Λουκιανός Κηλαϊδόνης υπήρξε δικός μας άνθρωπος, αφού τα τραγούδια του καθρέφτιζαν τις ζωές μας, λίγο πριν και αμέσως μετά την έναρξη της αντιπολίτευσης.
Ίσως η είδηση του θανάτου του, σε συνδυασμό με τη συννεφιασμένη Τρίτη 7 Φεβρουαρίου, όταν έσκασε η μελαγχολική είδηση, να έκανε ακόμα πιο βαριά την ατμόσφαιρα της ημέρας. Τα ραδιόφωνα άρχισαν και πάλι να παίζουν τραγούδια του και κάποια αφιερώματα επανέφεραν το μουσικό στίγμα τού Λουκιανού. Την περίπου ροκ παρουσία τού 1970, τον ήχο του και την επιμονή του να ζωγραφίζει, να καταγράφει, να ακτινογραφεί τον περιβάλλοντα κόσμο. Ας μη περιγράψω εγώ τον κόσμο του ’70, του ’80, του ’90. Ξανακούστε τραγούδια τού Λουκιανού και θα «συναντήσετε» εκείνον τον κόσμο που δεν είναι τελείως ξεκομμένος από τον σημερινό, ο οποίος, μέσα στις δυσκολίες και αντιξοότητες που αντιμετωπίζει, νοσταλγεί μελωδίες και στιχάκια που τον περιείχαν…
Ο Λουκιανός, όπως και πολλοί από μας, υπήρξε για αρκετό καιρό αδρανής δισκογραφικά, ίσως επειδή, μεταξύ άλλων, είχε μπροστά του έναν άλλον κόσμο, τον σημερινό, ο οποίος ακολουθεί μια πορεία μέσα από την  ανασφάλεια, τον φόβο, τα χρέη και τα γραμμάτια, που απομακρύνει τους ανθρώπους από την ευμάρεια και το ρευστό χρήμα τής Μεταπολίτευσης. Αυτά τα «περασμένα μεγαλεία» δεν ξαναπέρασαν από το κριτικό και σαρκαστικό πνεύμα τού Λουκιανού. Ο εκλιπών, έφτιαξε τα «Μικροαστικά», τα «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας», «Μαθήματα πατριδογνωσίας», «Αχ πατρίδα μου γλυκιά», μερικοί μόνο τίτλοι δίσκων του όπου επαρκώς έδειξε την επίμονη τρυφερότητά του στο σύμβολο της Πατρίδας, των πολιτών της, των ηθών και των αδιεξόδων της, με τρόπο συμβολικού και διακριτικού σαρκασμού.
Στη σκέψη μου έχω τον Λουκιανό και την απουσία του. Παρ’ όλο που είχε καμιά δεκαριά χρόνια να συμμετάσχει σε δισκογραφική διαδικασία, ήταν πάντα ένα πρόσωπο που διατηρούσε το όνομά του ως σημείο αναφοράς πολιτικής κι όχι πολιτικάντικης τραγουδιστικής νοσταλγίας… Ο ίδιος νοσταλγός τού παρελθόντος, δεν έπαψε ποτέ να φλερτάρει με τα παλαιά υλικά των επιθεωρησιακών τραγουδιών, το στιλ της κάντρι, την ταύτισή του με τον Λούκυ Λουκ και την εικόνα τού «μοναχικού καουμπόη», τη θύμηση του ηρωικού Γιώργου Θαλάσση, καθώς και άλλων προσώπων που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην παιδική και νεανική φαντασία τής γενιάς μας…

Θυμάμαι που μια μέρα που έτυχε να με ακούσει με σε μια ραδιοφωνική εκπομπή να μιλάω με κριτική διάθεση για έναν δίσκο του, με πήρε τηλέφωνο ζητώντας μου να πάρω μέρος σε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα που γυριζόταν προς τιμή του. Τον ενημέρωσα αμέσως πως δεν μου άρεσαν οι ευκολίες που χρησιμοποιούσε και το γεγονός ότι, αν και ταλαντούχος, στηριζόταν συχνά σε ξένα μελωδικά και στιλιστικά μοντέλα, αναπαράγοντας μια ελαφρά ατμόσφαιρα εμπορικής στόχευσης… Εκείνος, αφοπλιστικά επέμεινε στην πρόσκλησή να συμμετέχω έστω αρνητικά, ώστε να υπάρξει και η αντίθετη άποψη ανάμεσα στους καλεσμένους του. Με αφόπλισε! Τον εκτίμησα και νίκησε κατά κράτος την τότε αισθητική αλαζονεία μου.
Παρατηρούσα τη δημιουργική σύνδεσή του με το πλήθος των θαυμαστών του και την ξεχωριστή θέση στην οποία ο πολύς κόσμος τον τοποθέτησε με το πέρασμα του χρόνου. Ως συμβολιστή τής γενιάς του και όχι μόνο.

Με λύπησε βαθύτατα η απουσία του. Ένιωσα τις μέρες να γίνονται πιο χειμερινές, παγωμένες, μαζί με την ερημία τής απουσίας ενός έξυπνου μελοποιού τροβαδούρου που, συχνά-πυκνά, μέσα από το παιχνίδι τού σαρκασμού έστελνε τα πιο σοβαρά μηνύματα…

Θα θυμόμαστε πάντα και θα αναφερόμαστε συχνά σ’ αυτόν τον νοσταλγό εξαίσιων στιγμών και εποχών τής κοινής ζωής…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 301 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (5/2/2017) Ελευθερία στη Γη!

Ο παραπάνω τίτλος είναι σύνθημα γραμμένο σε τοίχο που είδα επί της οδού Σταδίου και Ευριπίδου γωνία, στην πλατεία Κλαυθμώνος και ομολογώ, με ξάφνιασε! Δεν έχουμε συνηθίσει να απαιτούμε κάτι τόσο ρηξικέλευθο και τόσο τολμηρό για τον Πλανήτη Γη. Μου φάνηκε παράξενο ένας άνθρωπος να γράψει σ’ έναν τοίχο να δοθεί ελευθερία στη… Γη.
Συνηθίσαμε να απαιτούμε ελευθερία για άτομα, για παρέες, για δημοκρατικά δικαιώματα, για κοινωνικές ομάδες, για λαούς, για χώρες. Για ολόκληρη τη Γη, ποτέ! Ο αιτών, μέσα σε δυο λέξεις περιέκλεισε ολόκληρο σκεπτικό που το απηύθυνε προς την παγκόσμια συνείδηση και αυτό, ομολογώ, με συγκλόνισε. Δεν θα τον ακούσει κανείς βέβαια, αλλά τι σημασία έχει; Πόσα και πόσα καθημερινά διατυπωμένα αιτήματα δεν εισακούγονται. Δεν είναι εκεί το θέμα, αλλά, σε κοινή θέα ένα τέτοιο γκράφιτι, με ένα-επαναλαμβάνω-χαμένο από χέρι σύνθημα, μας λέει κάτι παραπάνω από άλλα, φλύαρα και ανούσια συνθήματα, που βλέπουμε να σκεπάζουν τους τοίχους των πόλεων.
Ας δώσουμε περισσότερη σημασία λοιπόν σ’ αυτές τις δυο λέξεις. Η σκέψη να συμπεριληφθεί ο κόσμος, το όλον τού πλανήτη Γη, είναι όντως μεγαλεπήβολη, εμβληματική και αγγίζει τα όρια της απραγματοποίητης υπερβολής, αυτό όμως δεν είναι λόγος σοβαρός για να μας αφήσει αδιάφορους ένα τέτοιο ζωτικό ζήτημα. Για σκεφτείτε: Ο Πλανήτης Γη κινδυνεύει από αναρίθμητα προβλήματα, πολλά δε από αυτά τα έχει προκαλέσει η κακή χρήση τής τεχνολογίας, η οικονομική απληστία των ισχυρών, καθώς και η ανθρώπινη ασυνειδησία τού μαζικού κυνηγιού σε θάλασσα, βουνά και πεδιάδες. Καταστρέφεται από τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, από την ανεξέλεγκτη και μαζική παραγωγή βλαβερών διατροφικών συνηθειών, με τους πολέμους να ισοπεδώνουν περιοχές, αφήνοντας πίσω τους καταστροφικά υλικά, που συνεχίζουν επί χρόνια τις επί τόπους αφανίσεις-δηλητηριάσεις ολόκληρων γεωγραφικών περιοχών. Καταστρέφεται από τις πυρκαγιές που, επί χρόνια πολλά, αφανίζουν δάση μετατρέποντάς τα αργότερα σε πόλεις και βιομηχανικές μονάδες, η χλωρίδα αφανίζεται μαζί και οι μέλισσες, ενώ η άγρια πανίδα δολοφονείται, βιάζοντας με αυτόν τον τρόπο το περιβάλλον και περιορίζοντας τα φυσικά του στοιχεία… Πόσες χιλιάδες φορές τα διαβάζουμε και τα βλέπουμε όλα αυτά που γράφω κι εγώ. Είναι μια εφιαλτική και τραγική επανάληψη που μεταλλάσσει τα εδάφη, τις θαλάσσιες περιοχές και γενικότερα τον φυσικό πλούτο, σε κάτι άλλο που δεν θέλω να σκέφτομαι την εξέλιξή του… Γι’ αυτό στάθηκα, πάγωσα στη θέα τού συνθήματος «Ελευθερία στη Γη». Ένιωσα πως, αυτός που το έγραψε, κατά κάποιον τρόπο συνέθεσε ένα ποιητικό σύνθημα, αφού είναι τόσο περιεκτικό, με τόσες προεκτάσεις και συμβολισμούς… Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο συντάκτης τού συνθήματος, συνέθεσε το πιο επίκαιρο και φιλοσοφικό αίτημα των καιρών, συνάμα πολιτικό, οικολογικό, ουμανιστικό.
Οι βιομηχανικοί, οικονομικοί, γεωγραφικοί, εξοπλιστικοί και θρησκευτικοί ανταγωνισμοί τών χωρών, μαρτυρούν πως η συνέχεια θα είναι σκοτεινή και όχι φωτεινή. Πώς να νιώσουμε ήσυχοι και ανέμελοι; Ποιος μας εγγυάται φωτεινότερο μέλλον, όταν ο Πλανήτης φτωχαίνει και συρρικνώνονται οι ενεργές δυνάμεις που τάσσονται στο πλευρό τής υπεράσπισής του; Σε έναν Πλανήτη όπου οι πένητες γίνονται απόκληροι και λίγο μετά μετατρέπονται σε ανθρώπινα σκουπίδια, την ίδια ώρα  που οι πάμπλουτοι μετρούνται στα δάχτυλα των δυο χεριών, ποιος θα μας εγγυηθεί τη δικαιοσύνη στη Γη; Και χωρίς τη δικαιοσύνη πώς θα βρεθεί ο δρόμος τής προστασίας των αδύναμων, ώστε η Ελευθερία να γίνει πιο ορατή;
Το αίτημα του τοίχου για «Ελευθερία στη Γη» είναι βαθύτατο. Προϋποθέτει βάθος σκέψης με τεράστιες προσπάθειες δραστηριοποίησης και προετοιμασίας. Έχει ανάγκη από κινηματική εγρήγορση. Όλες οι μορφές κινημάτων, κατά τής κλιματικής αλλαγής-καταστροφής, να δράσουν και να φωτίσουν την παγκόσμια κοινότητα γύρω από το θέμα. Τα κινήματα αυτά να συνδεθούν με την πραγματικότητα και να απαλλαχτούν από πολιτικές ανέφικτες και μαξιμαλιστικές. Όλοι εμείς να πάψουμε να εγκλωβιζόμαστε σε κομματικά ή συνδικαλιστικά κουτάκια και να σκεφτόμαστε πιο… οικουμενικά. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να αλλάξουμε τις αντιλήψεις μας σχετικά με τους στόχους προς υπεράσπιση. Που αυτό δημιουργεί μιας διαφορετική ποιότητα πολιτικής στόχευσης. Όλο αυτό είναι μια αλυσίδα που οδηγεί σε νέες πολιτικές, απαλλαγμένες από παλαιά μοντέλα σκέψεων και δράσεων. Όλα αυτά μεταφράζονται στην συνειδητοποίηση, πως υπάρχει ανάγκη για σκέψεις ανατρεπτικές, για έναν διαφορετικό πολιτιστικό χάρτη τού ανθρώπου, έναν στόχο γύρω από την γέννηση καινούργιων σκέψεων για τον πολιτισμό τής νέας εποχής…

Το θέμα έχει βάθος και σε όλα τα παραπάνω μπορούν να προστεθούν πολλά ακόμα. Μακάρι στα συνθήματα των τοίχων να περιέχονται γόνιμες προτάσεις και όχι σωρεία από ανοησίες, απλώς για να βρωμίζει η πόλη. Μακάρι τα συνθήματα να γίνονται αιτίες δημιουργίας και γέννησης σκέψεων και ιδεών, για έναν ανανεωμένο παγκόσμιο Πολιτισμό. Αυτός είναι ο στόχος…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 300 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (2/2/2017) Της φυλακής τα σίδερα…

Τα σημερινά 300 Σχολιάκια θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο γενέθλιου εορταστικού κλίματος στις σελίδες μου. Ως  σχολιογράφος όμως προτιμώ να ασχοληθώ με την εκδήλωση, που έγινε στις 25 του περασμένου μηνός στη Σχολή ΝΟΠΕ, οργανωμένη από την Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, με θέμα:
«Καμία μητέρα και κανένα μωρό στη Φυλακή»
Είναι οπωσδήποτε ένα θέμα που, από τον τίτλο του και μόνο, σε αιχμαλωτίζει. Συγχρόνως φέρνει εικόνες, στο νου τού καθενός μας, με σίδερα, κελιά, στερήσεις γενικώς, στέρηση ελευθερίας για το αθώο νήπιο που ζει στο αφιλόξενο περιβάλλον τής φυλακής και του οποίου η ψυχολογία βαραίνει από την έλλειψη κοινωνικής ζωής και του απαραίτητου παιχνιδιού…
Ίσως να μην είναι αναγκαία η δική μου περιγραφή, αλλά κάτι από μέσα μου με σπρώχνει να ανακαλέσω στη μνήμη μου κάποια σκεπασμένα από τη σκόνη τού χρόνου βιώματα, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, με τη δική μου μάνα και την έκτιση ποινής και των δύο μας λόγω της δικής της πολιτικής δράσης… Η μάνα μου φυλακίστηκε, μετά από συνοπτικές διαδικασίες, επειδή προσέφερε καταφύγιο σε… κομμουνιστοσυμμορίτη. Ήταν εποχές κόλασης με στρατοδικεία και δίκες-παρωδία, που έστελναν στις φυλακές, δεμένους χειροπόδαρα, χιλιάδες Έλληνες και μωρά…

Αντιγράφω λοιπόν την ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης επί του θέματος:

«Έχε το νου σου στο παιδί…»

«Στις Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θηβών συμβαίνει κάτι που είναι δύσκολο να κατανοήσει ο ανθρώπινος νους. Παιδιά που η ηλικία τους δεν ξεπερνά τα τρία έτη, ακόμα και νεογνά, βρίσκονται φυλακισμένα μαζί με τις μητέρες τους. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο  εγκλεισμό, για μια πράξη που ποτέ δεν διέπραξαν. Εκεί γεννιούνται, εκεί περνούν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, και μόλις συμπληρώσουν το τρίτο έτος της ηλικίας τους αποκόβονται βίαια από τις μητέρες τους. Εκεί δεν θα δεις παιδικά χαμόγελα και φωτισμένα δωμάτια, αλλά κάγκελα και θλιμμένα πρόσωπα.»

Το απόσπασμα αυτό της ανακοίνωσης φωτογραφίζει το θέμα. Ένα νήπιο-μωρό-παιδί, δεν μπορεί να βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα, διότι, απλούστατα 1ον: δεν παρανόμησε, 2ον: είναι ανήλικο, 3ον: έχουμε Δημοκρατικό Πολίτευμα και απαιτούμε περισσότερες δόσεις ανθρωπισμού και 4ον: βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Θα μπορούσα να προσθέσω και άλλες αιτίες για να υπερασπιστώ το αυτονόητο. Μπορεί το λαϊκό τραγουδάκι να ισχυρίζεται πως «της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες», αλλά τα νεογέννητα, τα μωρά και τα νήπια δεν έχουν καμία σχέση και κανενός είδους συναλλαγή με την… λεβεντιά. Το κλειστό και σκοτεινό περιβάλλον τής φυλακής, κατά την νηπιακή ηλικία, μόνο ψυχικά τραύματα προκαλεί και, τις περισσότερες φορές, καταγράφεται στον χαρακτήρα τού ανθρώπου. Είναι απαράδεκτο, από πάσης απόψεως, σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα να φυλακίζεις το παιδί μαζί με την μάνα, η οποία παρανόμησε. Και αν «ο νόμος το λέει», ας αλλάξει ο νόμος. Ώστε να διαφοροποιείται ένα δημοκρατικό πολίτευμα, από ένα δικτατορικό-απολυταρχικό-αυταρχικό-φασιστικό.
Η αναρχική Οργάνωση ορθώς πιέζει προς μια τέτοια εξέλιξη, για να σταματήσει η κρατική τιμωρητική πολιτική επί δικαίων και αδίκων, με νόμους και κιτάπια που έχουν μουχλιάσει από το πέρασμα του χρόνου, καθώς και η αδιαφορία τής κοινωνίας μπροστά σε ένα τόσο φλέγον θέμα. Στην ανακοίνωση της η Οργάνωση αναφέρει πως:
«Έχει φτάσει η ώρα, να τερματιστεί η φυλάκιση για μητέρες ανηλίκων παιδιών και να αντικατασταθεί με άλλες μορφές έκτισης της ποινής, όπως συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες.»
Όχι στη φυλακή, αλλά με άλλες μορφές ποινής, όσο το νήπιο έχει απόλυτη ανάγκη τη μάνα. Δεν έχουμε παρά να σεβαστούμε και να στηρίξουμε  αυτή την δικαιότερη, νομικά και ανθρώπινα, προτροπή. Κάθε δικονομική ένσταση ή επιχειρηματολογία περί του αντιθέτου, είναι πρόφαση και άρνηση αυτού του αυτονόητου δημοκρατικού (επαναλαμβάνω) δικαιώματος ελευθερίας ενός παντελώς αθώου πολίτη.

Δεν γνωρίζω πόσο θα εισακουστεί το πολιτικό μήνυμα της Αναρχικής Οργάνωσης, το δικό μου και όσων άλλων βάζουν το θέμα αυτό στο τραπέζι. Πολύ αμφιβάλλω, αλλά έλεος! Το θέμα αυτό δεν έχει σχέση με μνημόνια και αξιολογήσεις. Ούτε με φορολογικές λογικές, με προεκλογικές τακτικές, ούτε με τον «κακό» Σόιμπλε, τις ολλανδικές, γαλλικές και γερμανικές εκλογές, τον δύστροπο Τραμπ, το κυπριακό και το τουρκικό πρόβλημα. Αντιθέτως, έχει σχέση με τις δημοκρατικές συνειδήσεις, τον πολιτισμό, την προοδευτική πορεία τής χώρας, την σοβαρή και βαθιά αριστερή πλευρά τής ζωής, την ουσιαστική ελευθερία τού πνεύματος, καθώς και την ηθική συμπαράσταση σε κάθε νέο άνθρωπο που γεννιέται ή κυοφορείται και έχει το δικαίωμα να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται κάτω από όσο γίνεται φυσιολογικές συνθήκες…

Σας παραθέτω πιο κάτω τις διευθύνσεις των αναρτήσεων της Αναρχικής Οργάνωσης Αθήνας, για αυτό το σπουδαίο και ακανθώδες θέμα.

Νότης Μαυρουδής

http://www.hitandrun.gr/ekdilosi-kamia-mitera-ke-kanena-moro-sti-filaki/

http://pagiesdiarkeisanagkes.blogspot.gr/2017/01/tv.html

https://scontent-cdg2-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/16174517_688229358015023_5206897453548733119_n.jpg?oh=ea76769c5834b152014c546ede8bd49c&oe=5905092F

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 299 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (29/1/2017) 9,99

Το παραπάνω νούμερο δείχνει στην ουσία 10, αλλά σας ξεγελάει το πληθωρικό 9. Είναι το συχνότατο τρικ τιμών βιτρίνας και νομίζω πως άρχισε από τους κρεοπώλες στη Βαρβάκειο αγορά, για να παρασύρεται ο βιαστικός καταναλωτής ο οποίος κοιτάζει το μπροστινό νούμερο και όχι τη λεπτομέρειά του. Για του λόγου το αληθές, το ξεγελαστικό ,99 γράφεται με μικρότερα νούμερα… Η αγορά έχει εθιστεί πλέον με την …ανάπλαση και το παιχνίδι με το ευρώ και τα λεπτά, ώστε να δεσπόζει στην ταμπέλα το προηγούμενο νούμερο που μάλλον επηρεάζει τον αγοραστή, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για το μετά το κόμμα νούμερο που ακολουθεί (,99). Φαίνεται πως έτσι συμβαίνει, αφού όλα πλέον τα μαγαζιά στις βιτρίνες τους «παίζουν» με το κόμμα ,99 σε κάθε τιμή. Όχι 10 αλλά 9,99. Δείχνει διαφορετικό. Πιο φτηνό, πιο φανταχτερό, πιο συμφέρον, πιο προσιτό στο κάθε βαλάντιο και βέβαια πιο παραπλανητικό…
Πολλές φορές ήθελα να σχολιάσω αυτή την παλαιά προσπάθεια ψυχολογικής πλάνης τού εμπορίου προς τον καταναλωτή. Ως φαίνεται οι έμποροι έχουν προ πολλού ψυχολογήσει τη μάζα ότι έλκεται από το πρώτο νούμερο κι έτσι έχουν σχεδόν… θεσμοθετήσει αυτή τη συνήθεια.
Ούτε εγώ θα αναλύσω την ψυχολογία τής μάζας, αφού δεν κατέχω την ανάγκη τέτοιας πλάνης που στηρίζεται στην ανάγκη να βλέπουμε πεσμένες τιμές, έστω και αν στην πραγματικότητα το 9,99 παραμένει 10 (επειδή στις περισσότερες των περιπτώσεων ο έμπορας δεν διαθέτει το ένα λεπτό ως ρέστο κι ο καταναλωτής δεν καταδέχεται να το ζητήσει πίσω).
Αυτή η… πρόθεση της φτηνότερης κατά 0,01 λεπτά ταμπελίτσας, ίσως μας οδηγεί συνειρμικά και σε άλλα που «κρύβονται» επιμελώς στο καθημερινό «θέατρο» μιας λογικής τής παγίδας για επίτευξη στόχων… Είναι η προέκταση μια λογικής από πολύ παλιά, όταν στις δύσκολες στιγμές ο κόσμος έπρεπε να επινοεί διάφορα τεχνάσματα για να ξεπερνάει δυσκολίες.
Μου έρχεται στο νου η συναλλαγή με Ρομά (και τους παλαιότερους προσδιορισμούς: Γύφτοι, Τσιγγάνοι, Αθίγγανοι) κατά τη στιγμή της αγοράς ενός χαλιού. Υπάρχουν πολλές γνωστές εκδοχές παζαριού που προκαλούν και γέλιο… Εύκολα κανείς παρασύρεται και φτάνει στην «κουλτούρα» τής κομπίνας με το οικονομικό αλισβερίσι να προεκτείνεται στα φακελάκια και στα… γρηγορόσημα, για την εξυπηρέτηση σε νοσοκομεία, αιτήσεων στο Δημόσιο, συντάξεων, πολεοδομικών εξυπηρετήσεων κλπ. Με κατανοείτε συνέλληνες. Πρόσφατα διάβασα πως ανεβήκαμε στη 69η θέση στην διεθνή κατάταξη για τις χώρες με τη μεγαλύτερη διαφθορά και στην 2η , για τις χώρες τής Ευρώπης με τη μεγαλύτερη διαφθορά. Δεν χρειάζεται να μείνουμε περισσότερο στο θέμα αυτό επειδή δημιουργεί δυσφορία και στεναχώρια… Οι υποδιαιρέσεις στις τιμές των προϊόντων με τα αναγραφόμενα εννιάρια (,99) να προσπαθούν να προκαλέσουν τον καταναλωτή, ήδη τον έχουν εμπλέξει (ψυχολογικά) στη… λογική τού παζαριού με την… ανατολίτικη απόχρωση.
Στα διόδια με κατεύθυνση τον Βόλο, διαδρομή που την κάνω συχνά, υπάρχουν κάποιοι σταθμοί που έχουν την τιμή 3,95!!! Σε μια τέτοια χώρα, αυτή η αριθμητική ακριβολογία είναι ικανή να σπάσει νεύρα. Αυτό το 0,05λεπτο αποτελεί μια ισχυρή απόδειξη πως μας κάνουν χοντρή πλάκα. Όλοι αυτοί οι σταθμοί διοδίων που έχουν ξεφυτρώσει και μας τα παίρνουν ασύστολα, προσπαθούν ματαίως, μέσα από 0,05 και 0,06 λεπτά, να δείξουν σοβαρότητα… Απίστευτες τραγελαφικές καταστάσεις… Πας στο Μοναστηράκι κι εκεί, μεταξύ πλανόδιων πωλητών, άλλων που έχουν μαγαζιά και αγοραστών απολαμβάνεις την πιο γοητευτική θεατρική παράσταση. Πραγματικά θα πρέπει να κατέχεις καλά την τέχνη, την ψυχολογία, τα ανακλαστικά και τη φιλοσοφία τού παζαριού. Συνήθως, στο τέλος, νικάει ο πωλητής, που διαθέτει εκ των πραγμάτων μεγαλύτερη εμπειρία συναλλαγής…
Η λεπτομέρεια λοιπόν των 0,05 λεπτών στα διόδια, μου προκαλεί θυμό, όπως και στον φίλτατό μου Ευάγγελο που το συζητήσαμε τις προάλλες και με έβαλε σε σκέψεις τόσες, ώστε να μεταφερθώ σε παράλληλες σκέψεις για τη δική μας ψωροκώσταινα. Ιδιαίτερα σε ταπεινές και πτωχευμένες περιόδους, όπου κάθε αριθμητική λεπτομέρεια ανεβοκατεβάζει αδρεναλίνες και αναβοσβήνει λαμπάκια, οι ταμπελίτσες με τις τιμές των προϊόντων προκαλούν συζητήσεις επί συζητήσεων… Δεν θυμάμαι αν σε άλλες χώρες το 9,99 «παίζει» με την ίδια ένταση στις βιτρίνες των καταστημάτων, αλλά και να «παίζει», θεωρώ πως εμείς θα έπρεπε να κρατήσουμε μια σχετική σοβαρότητα…
Υπερβολές; Ίσως, αλλά αν είμαι εγώ υπερβολικός τότε ένα τέτοιο παιχνίδι για την παραπλάνηση τού ματιού τι είναι;…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε