Σχολιάκι 333 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (25/6/2017) «Λαϊκό» και λαϊκό (τραγούδι).

Η Ελένη Βιτάλη είναι εκρηκτικός άνθρωπος και όταν «τα παίρνει» καλό είναι να πας να κρυφτείς… Τη γνωρίζω από τότε που ξεκίνησε τη δισκογραφία της και η γνωριμία μας αυτή κατέληξε σε ηχογράφηση δικών μου τραγουδιών, συναυλίες και-κυρίως-αλληλοεκτίμηση… Τώρα, μου δίνει αφορμή να ασχοληθώ με τα λεγόμενά της γύρω από θέματα του ελληνικού τραγουδιού και της κατάστασης στην οποία έχει… περιέλθει στις μέρες μας.
Συνήθως, οι βολές προς τραγουδιστές-συνθέτες κλπ αποφεύγονται, ώστε να μη δημιουργούνται μεταξύ μας κόντρες, αντιπάθειες και εμπλοκές. Απέναντί μας, μη ξεχνάμε, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που μάς παρακολουθεί και του αρέσει να σχολιάζει… Δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτό βολεύει τις συντεχνίες τού τραγουδιού, το οποίο λαϊκό τραγούδι, ως μουσικό είδος, από καιρό θεωρώ πως είναι… τελματωμένο και παρουσιάζει ολοφάνερα σημάδια γήρανσης, μέσα στην «άνυδρη εποχή» που ζούμε, όπως αρέσει να γράφουν οι ποιητές… Αναφέρομαι στο είδος εκείνο του ελληνικού τραγουδιού που συνηθίζουν να το ονομάζουν «νεολαϊκό», δίχως να εξετάζεται ούτε η έννοια του «νέου», ούτε και του «λαϊκού».
Η ερμηνεύτρια Βιτάλη είναι χαρακτηριστική και εξαιρετική φωνή του λαϊκού τραγουδιού, άξια των παλαιών (Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Γεωργακοπούλου κα). Έχει διανύσει χιλιάδες φωνητικά χιλιόμετρα, έχει δουλέψει σε νυχτερινά μαγαζιά, πανηγύρια και σκληρή πιάτσα επαγγελματικής πραγματικότητας. Έχει γνωρίσει αυτό τον κόσμο, τα γούστα, τις αντιφάσεις, την ψυχοσύνθεση και τις συμπεριφορές του. Έχει συνεργαστεί με πλήθος παλαιών και νεότερων συνθετών, αποκτώντας γνώση και εμπειρία όσο λίγες στο είδος της. Με λίγα λόγια, «δικαιούται δια να ομιλεί»…
Έτσι λοιπόν, την τελευταία μέρα του Μαΐου, στις 31, υποστήριξε πως: «Δεν μου αρέσει καθόλου η σημερινή λαϊκή σκηνή. Κινδυνεύει να χαθεί τελείως η ελληνική μουσική. Δεν έχει να κάνει καθόλου με τις ρίζες μας. Έχει να κάνει με την εκάστοτε μόδα από όπου κι αν έρχεται από τη Δύση. Είναι μια μίμηση. Πες μου τι σφυρίζεις να σου πω τι ψηφίζεις!»
Μμμμμμ… Για να δούμε λίγο το βαθύτερο νόημα των λόγων της.

Όταν λέει «η σημερινή λαϊκή σκηνή» αναφέρεται σε μια «σκηνή» λαϊκής πίστας, που παρουσιάζει μια άποψη του λαϊκού, μέσα από πλειάδα νέων ερμηνευτών, έτσι όπως έχει εξελιχθεί το είδος, ολοκληρωτικά απομακρυσμένο από την παλαιότερη μήτρα-πηγή ήθους και ύφους του λαϊκού τραγουδιού, όπως αυτό έγραψε ιστορία στον τόπο μας, το οποίο αποτείνεται πλέον σε ένα διαφορετικό κοινό, με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Αυτή η «νέα σκηνή» ερμηνευτών δεν έχει καμία σχέση με το ηχόχρωμα του παλαιότερου ήχου που άφησε το ανεξίτηλο ίχνος του και χαρακτήρισε το λαϊκό μουσικό ύφος με απτά παραδείγματα-σημεία αναφοράς, τις ηχογραφήσεις και τις καταγραφές του 1940, ’50, ’60 κλπ.
Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, το ελληνικό λαϊκό τραγούδι (μεταπολεμική μετεξέλιξη του ρεμπέτικου) διαμόρφωσε έναν ήχο (και ήθος, επαναλαμβάνω) το οποίο έφτιαξε τη δική του ταυτότητα-σφραγίδα. Η Βιτάλη, για παράδειγμα, δεν απέχει από την «παρέα» των Καζαντζίδη, Μαρινέλα, Περπινιάδη, Χασκήλ, Μπέλλου, Λύδια, Νίνου, Μπιθικώτση, Μητσιά, Πόλυς και Άκη Πάνου, Μοσχολιού, Αλεξίου, Γλυκερία, Νταλάρα, Παπάζογλου, Δημητράτο, Κορακάκη, κα. Εν γνώση μου αναφέρομαι σε παλαιότερους και νεότερους ερμηνευτές που κράτησαν τον ήχο-ύφος σε μια νοητή εξελικτική αλυσίδα. Δεν αποκόπηκαν ποτέ από το μουσικό «σώμα» εκείνου του τραγουδιού που μοιάζει με το παλαιό καλό κρασί που συνεχίζει να ευφραίνει όχι μόνο τις καρδιές νοσταλγών, αλλά και άλλων πολλών που κρατάνε ζωντανές τις ηχητικές μνήμες και οι συνθέσεις τους συνεχίζουν να αντλούν ήθος και ήχο από την πηγή τής λαϊκής παράδοσης…
Ας μην υποβαθμίζουμε αυτές τις μνήμες. Είναι εκείνες που κάνουν να διατηρούνται οι αξίες τού παρελθόντος χρόνου. Είναι ό,τι γλυτώνει από τη «λήθη» τής ιστορίας, αφού είναι αυταπόδεικτο πως κυρίως η μνήμη κρατάει το νήμα της ιστορίας και της παράδοσης. Οι προαναφερόμενοι τραγουδιστές και πολλοί άλλοι, είναι δημοφιλείς προσωπικότητες ακριβώς επειδή μπόρεσαν, με τη φωνή και το συναίσθημά τους, να ρίξουν γέφυρες και να συνδέσουν τον κόσμο με τη δεξαμενή του παλαιού λαϊκού στοιχείου.

Και, εδώ είμαστε. Οι νέοι τραγουδιστές του «λαϊκού», όπως τους ορίζει η Βιτάλη μέσα από την αναφορά της στον Ρέμο και την Πάολα, είναι το πλήθος τραγουδιστών που αποτείνεται σε ένα διαφορετικό πλέον κοινό, εθισμένο στο αγοραίο συναίσθημα ενός σημερινού τραγουδιστικού μορφώματος. Μιας σουρεαλιστικής κιτσάτης μορφής, βουτηγμένης μέσα στην κολυμβήθρα τής υπεραπλούστευσης και απομάκρυνσης από κάθε πνευματική… «υποχρέωση». Από την… ιστορική περίοδο της Καραμανλικής  αντιπαροχής (δεκαετίες ’60, ‘70) όταν η αστυφιλία έδιωξε τον κόσμο από την ύπαιθρο, τον έκλεισε σε διαμερίσματα, σε πόλεις τσιμεντένιες. Εκεί που άρχιζε ο κύκλος του μαύρου χρήματος και της έλξης από λαϊκίστικα ρεύματα. Εκεί μέσα, πλάστηκε ένα άλλο είδος «λαϊκού» παραεφθαρμένου τραγουδιού που έμελλε να επικρατήσει στις κοινωνικές μάζες. Με λίγα λόγια, έχουμε στα αφτιά μας τον πιο ακραίο λαϊκισμό που, όντως, τον ακολουθούν μεγάλα ρεύματα κόσμου.
Οι νεότεροι αυτοί τραγουδιστές σπανίως εμφανίζονται με παλαιό υλικό, διότι το αγνοούν παντελώς! Ασχολούνται, αδαείς και ανίδεοι, με νέες «συνθέσεις» οι οποίες εμφανώς παράγονται (κατασκευάζονται είναι η σωστή λέξη) μέσα από τις μηχανικές ατμόσφαιρες των πλήκτρων ηλεκτρονικής επεξεργασίας. Στίχος με περισσή αφέλεια, απαλλαγμένος από οποιονδήποτε… προβληματισμό. Επιφανειακός «πόνος», «μεράκι», «καημός», «νταλκάς», ένα τραγούδι ουσιαστικά τής εικόνας (θέαμα). Δεν αντέχει στη βάσανο μιας ακρόασης, αλλά συνδυάζεται πάντα με έναν κόσμο που αναζητά την επιδερμίδα και ουδόλως το βάθος…

«Θεά από εδώ, θεά από εκεί… Η Πάολα βγάζει τον πισινό της…» συνεχίζει η Βιτάλη. Απλά, νιώθω πως διατυπώνει με οξύτερο τρόπο την παρά πάνω αναφορά μου…
Και συνεχίζει απτόητη και πάντα εν βρασμώ η Ελένη: «Βγαίνει ο Ρέμος και τα ρεμάκια του… Δεν έχω τίποτα με το παλικάρι αλλά κακά τα ψέματα, ούτε καλός τραγουδιστής είναι, τίποτα δεν είναι!» Βεβαίως, αν παρακολουθεί κάποιος από την αρχή τα Σχολιάκια μου, θα επιβεβαιώσει πως δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω αναφορά στην κατάπτωση της νεότερης σκηνής αυτού του «λαϊκού» τραγουδιού. «Ο Ρέμος και τα ρεμάκια του…» το λαμβάνω ως σημείο αναφοράς ενός αγοραίου αντιαισθητικού τραγουδιού, που βρήκε χαραμάδα και χώθηκε, εδώ και χρόνια, στον ανυπεράσπιστο χώρο τού λαϊκού τραγουδιού, μόνο και μόνο επειδή παρουσιάζει την φθαρμένη εκδοχή τού «πονεμένου» και «πληγωμένου ερωτικά» μέσου Έλληνα. Προσφιλές θέμα στον επεξεργασμένο ηλεκτρονικά ήχο του, που διαθέτει τη νεοελληνική μαγκιά και-επαναλαμβάνω-ικανοποιεί την πάντα παρούσα οφθαλμολαγνεία, με τις λικνιζόμενες και ποθητές… οδαλίσκες, οι οποίες συνθέτουν, εν είδει… μουσικής γλάστρας, το απαραίτητο σκηνικό… Θέαμα, που λαμβάνει χώρα μπροστά σε πορτοφόλια γεμάτα μαύρο χρήμα σε τόπους που συνδέονται με «σπάταλη ζωή», κάνοντας δύσκολο τον έλεγχο των εφοριακών κομάντος…

«Ο Ρέμος και τα ρεμάκια του…» δεν είναι παρά το σήμα κατατεθέν εκείνης τής τραγουδοποιίας που απευθύνεται σε εθισμένους στην ελαφρότητα και στην παραμόρφωση του είδους. Όχι, το ελληνικό λαϊκό τραγούδι δεν ταυτίζεται με τον συγκεκριμένο τραγουδιστή-σύμβολο. Όμως το… φαινόμενο διαρκεί πάνω από μια εικοσαετία και δεν λέει να κοπάσει. Δηλαδή, δεν είναι πια «φαινόμενο»… Ίσως επειδή συνεχίζει να εκφράζει και να χαρακτηρίζει ένα μεγάλο κομμάτι τού κοινού τής διαφήμισης, των εκατοντάδων ραδιοφώνων, των σκορποκάναλων της επαρχίας, της ελαφρ’οτητας και της πολιτιστικής κατάπτωσης των μαζών και των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών, τα οποία έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, την ουσία τού ελληνικού τραγουδιού…
Η καλή μας τραγουδίστρια Βιτάλη  είπε αλήθειες, απλώς με οξύ και επιθετικό καταγγελτικό λόγο. Ίσως θα έπρεπε να αναλύσει λίγο περισσότερο ένα τόσο διαρκές φαινόμενο του «τίποτα» και να μην περιοριστεί αποκλειστικά στην ονοματολογία τού φαινομένου. Όλα αυτά είναι στοιχεία τής πραγματικότητας και δεν είναι εύκολο να χωρέσουν σε ένα σχολιάκι, ειδικά αν ο γράφων θέλει να εμβαθύνει στο θέμα.

Οι αλήθειες για την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού είναι πικρές, όχι μονάχα για την απώλεια των πνευματικών δικαιωμάτων και την ντροπή τής ΑΕΠΙ. Όχι τόσο για την πτώχευση των δημιουργών τού τραγουδιού. Όχι μόνο για την απουσία μιας «πολιτιστικής πολιτικής» των πολιτικών φορέων. Όχι για το μπάχαλο των όποιων, ανύπαρκτων στην ουσία, δισκογραφικών «Εταιρειών». Ούτε για την παντοκρατορία του διαδικτύου επί του πτώματος του ελληνικού τραγουδιού. Αυτά και άλλα πολλά, όντως υπάρχουν.
Αυτό που «καίει» και μας κρατάει ανήσυχους, είναι η απουσία συνείδησης και υποστήριξης του καλού περιεχομένου τού τραγουδιού, θέμα που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 322 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (21/6/2017) «Συντρόφισσες και σύντροφοι…»

«Συντρόφισσες και σύντροφοι»! Αυτή ήταν θυμάμαι η προσφώνηση του Πάνου Καμμένου στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, στις 13/10/2016, με τους σύνεδρους να καταχειροκροτούν τον ομιλητή…
Δεν θα σταθώ καθόλου στα λεγόμενα τού… συντρόφου Πάνου, αλλά στο στιλ μπουρλέσκ επιθεώρησης που παίζεται μπροστά στα μάτια μας, στα τσιτωμένα νεύρα μας και σε όλους όσοι σεβάστηκαν αυτή τη δημοκρατία και τις παραξενιές μιας ιδιόμορφης κυβερνώσας Αριστεράς, η οποία άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για να μπουν «προσωπικότητες» πολλοί απ’ αυτούς αμφιβόλου επιπέδου, αριβίστες σε στιλ πολιτικών τρωκτικών, σε ένα μίγμα απροσδόκητο και αποπροσανατολιστικό…
Η προσβολή είναι πολύ βαριά για να την αντέξουμε. Έρχεται να προστεθεί σε τόσα άλλα που έχουν συσσωρευθεί τα τελευταία χρόνια και πιστεύω πως έχει εξαντληθεί πλέον η ανάλυση στα «μύρια όσα συμπτώματα πολιτικής κατάπτωσης», έχοντας περάσει πλέον στην… αισθητική τής τρέχουσας ιστορικής περιόδου, του παρόντος «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς, το οποίο αποφάσισα πια να γράφω μέσα σε εισαγωγικά…

Δεν μου αρέσει να παίζω με τέτοιες λέξεις, που δεν είναι απλώς λέξεις αλλά φορτισμένες έννοιες ιστορικού βεληνεκούς, οι οποίες σηματοδότησαν εποχές και έπη. ‘Όσες φορές στο παρελθόν βρέθηκα σε κομματικές συνάξεις, το «Συντρόφισσες και σύντροφοι» ήταν στην ημερήσια χρήση, δίχως να χρειαστεί να πολυσκεφτούμε το βάθος και τη σημασία του. Το χρησιμοποιούσαμε αντί το πιο απλό «φίλες και φίλοι». Βρίσκαμε πως ήταν καθαρά αγωνιστικός και κομματικός όρος και «όρος» αναγνώρισης και αποδοχής, μόνο και μόνο επειδή μας συνέδεαν έννοιες και ιδεολογικές ταυτίσεις παλαιότερων εποχών, όταν όλα ήταν διαφορετικά… Συνήθως δεν γνωρίζαμε τον κάθε «σύντροφο», παρά μόνο στις συνάξεις, άντε και σε κανένα καφενείο όπου συναντιόμασταν για την απαραίτητη… ζύμωση. Ωστόσο, το «Συντρόφισσες και σύντροφοι» εξελίχθηκε σε σύνδρομο, ιδιαίτερα από τότε που το ακούγαμε και σε άλλους όμορους πολιτικούς χώρους, όπου υπήρχαν ψήγματα της Αριστεράς, όπως για παράδειγμα στο ΠΑΣΟΚ… Αν το άθροιζε κανείς θα γινόταν κατανοητό πως, σε όλο το φάσμα των προς τα αριστερά πολιτικών τάσεων, η προσφώνηση έδενε και έπαιρνε.

Δεν γνωρίζω τη σημερινή πορεία τής λέξης, γιατί έχω κάποια χρόνια που ο κύκλος τού κομματικού ενδιαφέροντος έχει κλείσει μέσα μου. Πάντως, το «Συντρόφισσες και σύντροφοι»  και το χειροκρότημα των 2.700 μελών αυτής τής… Αριστεράς, προς τον συγκεκριμένο πολιτικό, από το 2ο Συνέδριο, με τάραξε. Εκείνη τη στιγμή, ομολογώ πως με σάρωσε ένα ρεύμα από τα παλιά! Δεν έχω πρόθεση να γίνω μελό, αλλά ήρθαν και πάλι νεκροί, φυλακισμένοι, εξόριστοι, βασανισμένοι, πεινασμένοι, ακρωτηριασμένοι, όλοι σε ένα κινηματογραφικό φόντο και το πρόσωπο του Πάνου Καμμένου, με ένα ειρωνικό χαμόγελο γεμάτο ιστορία και χολή να απλώνεται σε όλο το πλάνο… Ανατριχιάζω στη σκέψη. Όταν οι 2.700 σύνεδροι επιβραβεύουν αυτή τη συγκεκριμένη προσφώνηση, τότε η ιστορία γίνεται καπνός που εξατμίζεται… Είμαι πεισμένος πως κάποιος μας κάνει πλάκα! Δεν μπορεί τόοοοοοση συσσωρευμένη ιδεολογική απαξίωση να μην είναι ορατή και να εξατμίζεται.
Κρατήστε την ημερομηνία: 13 Οκτωβρίου 2016. «Συντρόφισσες και σύντροφοι» από τον Καμμένο! Ένα βασικό στέλεχος-συγκυβερνήτης αυτής της κυβερνητικής Αριστεράς, το οποίο έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη τού Πρωθυπουργού. Ένας αδίσταχτος ακροδεξιός, δίχως ίχνος πολιτικού πολιτισμού, ούτε κατ’ επίφαση, μόνιμα προκλητικός και απίστευτα φανφαρόνος, νάρκισσος που αυτοθαυμάζεται με τις στρατιωτικές στολές και τις παρελάσεις, επιρρεπής στον λαϊκισμό και πάντα πρόθυμος να επιδείξει την θρησκοληψία του, πάντα στο πλευρό τής σκοταδιστικής εκκλησιαστικής ακροδεξιάς, αρνητής κάθε προοδευτικής μεταρρυθμιστικής τάσης, ομοφοβικός (απουσίασε από τη Βουλή όταν ήρθε προς ψήφιση το σύμφωνο συμβίωσης με επέκταση τού δικαιώματος και στα ομόφυλα ζευγάρια. Δεν διστάζει να ακολουθεί δική του πολιτική ατζέντα, να συντηρεί ατμόσφαιρα έντασης και να έχει επαφές με ισοβίτες, ως μη όφειλε, για να πετύχει ποιος ξέρει ποιους στόχους και πάντως να συναγελάζεται με άτομα γνωστά για την περιφρόνησή τους στην ηθική και τις αρχές της.

Θα αναφερόμαστε ποιος ξέρει για πόσο ακόμα σ’ αυτή τη μελαγχολική σελίδα αυτού τού… συγκυβερνήτη, ο οποίος, με άνεση και χωρίς αιδώ, δεν διστάζει να αναφωνεί «σύντροφοι και συντρόφισσες» και οι απερίσκεπτοι αριστεροδεξιοί(;) σύνεδροι, σε ρόλο κλακαδόρων, να χειροκροτούν και να επεφημούν… Δεν θα πάψουμε να αναφερόμαστε σε αυτή την ανιστόρητη τερατογένεση, καθώς και στην πολιτική μετάβαση προς ένα θέατρο της γελοιότητας, που, στις μέρες μας, θρέφεται και συντηρείται από το πολιτικό γραφείο τού «νεαρού ηγέτη», ο οποίος δίνει ευκαιρίες σε ανθρωπάρια τα οποία κηλιδώνουν το παλαιό και πλέον θολό σύνθημα που ακούει στο… πώς το λένε, πώς το λένε;
Α, το θυμήθηκα:
«Ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 6 Σχόλια

Σχολιάκι 331 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (16/6/2017) Όπλα παντού…

Το ότι υπάρχουν αρρώστιες μεταδοτικές, δεν είναι κάτι που το μαθαίνουμε τώρα. Απλώς, τώρα, αποκαλύπτεται πως κάποιες από τις μεταδοτικές αρρώστιες είναι και η οπλοκατοχή και μόνο σε συντηρητικές, αντιδραστικές και οπισθοδρομικές κοινωνίες επιτρέπεται ο… κάθε σαλταρισμένος να κατέχει όπλα και να τα χρησιμοποιεί στις χαρές, αλλά και στις λύπες του. Όποτε θέλει το χρησιμοποιεί και όποιον πάρει ο χάρος… Συμβαίνει από πολύ παλιά… Η οπλοκατοχή είναι μια παλιά ιστορία θρήνου, εκδίκησης, ανδρισμού(!), μαγκιάς, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, ορίων οικοπέδων, περιουσιών, μοιχείας, μέθης, κυνηγίου και χαράς σε γάμους, βαφτίσια και θλίψης σε κηδείες…
Ο Γιάννης Ρίτσος, στη Ρωμιοσύνη του που τόσο τραγουδήσαμε, για άλλους λόγους βεβαίως, έγραφε:
«Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό…»
Και κρατάω αυτές τις φράσεις, που γράφτηκαν όμως για να υπογραμμίσουν μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση σε κατάσταση εμφυλίου…

Το κακό είναι πως, αυτό το μικρό απόσπασμα, θα μπορούσε να φωτογραφίζει, ξεχνώντας για μια στιγμή την αιτία και το πότε γράφτηκε το ποίημα, το μεγάλο ποσοστό των κουμπουροφόρων πολιτών στις πόλεις, τα χωριά, την επαρχία… Ασφαλώς μην ξεχνάμε πως η αθώα οπλοκατοχή σχετίζεται και με την επιλογή δώρου στα αγοράκια των οικογενειών, αφού πρώτα η τηλεόραση με τις διαφημίσεις νέας τεχνολογίας όπλων εισάγει τη δημιουργία ψυχοσύνθεσης και αποδοχής τής οπλοκατοχής και «οπλοχρησίας» μέσα στα παιδικά δωμάτια και κατά συνέπεια, στις ψυχές των… πολεμοκάπηλων πιτσιρικάδων που «βιώνουν» με τον δικό τους τρόπο τον αμείλικτο πόλεμο εναντίον τού… κακού «εχθρού»…
Η… αθώα και αθρόα οπλοφορία των λιλιπούτειων δεν μπορεί να μην έχει κόστος. Δεν είμαι παιδοψυχολόγος και γνωρίζω πως η… ανάλυσή μου ίσως να είναι επιπόλαιη, δίχως επιστημονική βάση. Παρατηρώ όμως πως η παράνομη οπλοκατοχή δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας. Πως η πολιτεία με τους νόμους της δεν ασχολείται ιδιαιτέρως με το θέμα. Δεν έχω αντιληφθεί, ως τώρα τουλάχιστον, ότι εφαρμόζονται και τηρούνται νόμοι που-ενδεχομένως-θα μπορούσαν να εμποδίσουν και να μειώσουν την εμμονή τής οπλοκατοχής. Όταν αφήνεις το τέρας να μεγαλώνει και να γιγαντώνεται, μετά είναι δύσκολο να ανακόψεις την κατακτητική και αδηφάγο μανία του. Και το τέρας είναι εδώ!

Τώρα, μετά και το επεισόδιο στο Μενίδι, συζητιέται πως το επιτελείο τής… «Προστασίας του πολίτη» (πόσο γελάω όταν ακούω αυτή την ονομασία…) συνεδριάζει για να πάρει μέτρα κατά τής οπλοκατοχής! Μέτρα εναντίον μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης, η οποία αφέθηκε στο έλεος της μανίας τού κάθε είδους πιστολέρο, ο οποίος χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον διαρρήκτη, τον δολοφόνο, τον βιαστή, την εκδικητική μανία, και άλλα αμέτρητα ανθρώπινα συναισθήματα των παθών και των ενστίκτων. Δεν θα επικαλεστώ και πάλι πως προηγούνται αυτών των καταστάσεων η έλλειψη Παιδείας και Γνώσης. Θα γελούσαν εις βάρος μου όλοι όσοι εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με την οπλοκατοχή. Όμως, η θεατρική παράσταση της «συνεδρίασης για το θέμα», της οποίας ηγείται ο πολιτικός προϊστάμενος, τής παρούσας κυβέρνησης, τής «Προστασίας του πολίτη» (ε ρε γέλιο…), δεν χωράει καμία αμφιβολία πως είναι ένας απόλυτος εμπαιγμός προς όλους εμάς που παρακολουθούμε ενεοί την εξέλιξη αυτής τής επιδημίας.
Που σημαίνει ότι, ο «προστάτης μας» υπουργός, θεωρεί πως όλες οι αμέτρητες συμμορίες που λυμαίνονται την Αττική, την επαρχία, τις πόλεις [τους διάφορους κίλερ με τα μαγαζιά τής νύχτας, τους χρυσαυγίτες, τους παντός είδους τρομοκράτες, χαβαλετζήδες, ψευτόμαγκες, αριστεροδεξιούς μπαχαλάκηδες, περιθωριακούς, νταβατζήδες], ένα τεράστιο βουνό παραβατικότητας και ανομιών, όλο αυτό το σύμπλεγμα παρακμιακού κόσμου, ο οποίος δρα εις βάρος μιας ομαλής και ειρηνικής κοινωνικής ζωής, μπορεί να τον ελέγξει και να του επιβληθεί!!!
Σαν γελοίο σενάριο μου μοιάζει αυτό.
Ο Υπουργός διατάσσει: «Παίδες, παραδώστε τα όπλα σας!»
Ένα μακρόσυρτο γέλιο ακούγεται από την άλλη μεριά…
Οι Κρητίκαροι με τα ακονισμένα μαχαίρια τους και τα τουφέκια, πώς θα χάσουν τη λεβεντιά τους;
Οι Μανιάτες πώς θα απωλέσουν την αυστηρότητά τους στις παραδόσεις τιμής;
Οι νταβατζήδες και οι διακινητές πώς θα διατηρήσουν τις περιοχές, τη σωματεμπορία και τις εξουσίες τους;
Οι λογής-λογής μαφιόζοι, ημεδαποί και αλλοδαποί, πώς θα επιβάλλουν τους νόμους της σιωπής (omerta);
Ο υπόλοιπος λαός πώς θα γιορτάζει την Ανάσταση, τους γάμους, τις βαπτίσεις, στα γήπεδα, στις κατακτήσεις τίτλων, κλπ.; Πώς θα… αμύνεται σε περιπτώσεις κινδύνου καταπάτησης ιδιοκτησιών, οικιών, οικοπέδων, ακόμα και βοσκοτόπων;
Η οπλοχρησία και η οπλοκατοχή είναι αναμφισβήτητα σημάδι βίας και ένδειξη ενός εναπομείναντος υπόγειου φασισμού, που κατοικοεδρεύει στο υπογάστριο της ελληνικής κοινωνίας από τα πολύ παλιά χρόνια. Δύσκολα μπορώ να προσδιορίσω τη χρονική του προέλευση… Η αντίληψη «παίρνω το νόμο στα χέρια μου» εξακολουθεί να έχει ισχύ στα λαϊκά στρώματα και τα επεισόδια είναι τόσα ώστε να αποδεικνύουν με τον πιο τραγικό τρόπο αυτή την αντίληψη… Γράφοντας αυτές τις γραμμές, φτάνει και η είδηση πως θα φωταγωγηθεί το Μενίδι και θα υποχρεωθούν τα παιδιά των Ρομά να πηγαίνουν Σχολείο! Ας ξεκινήσουμε από κάτι, επιτέλους όσο και να μοιάζει με… ασπιρίνη. Όμως:

Το ότι ο υ δ ε μ ί α κυβέρνηση μπήκε στον κόπο να σκύψει, με την αρμόζουσα σοβαρότητα, πάνω από το πρόβλημα, μη θεωρώντας το ίσως πρόβλημα, δείχνει πως θα σερνόμαστε πάντα στη διάσταση μιας εν δυνάμει «εμπόλεμης» κατάστασης. Θα εξαμερικανιζόμαστε αενάως και το βάθος τής ψυχής μας, ως κοινωνία, θα αλληλοεπηρεάζεται από τα κύματα της παγκοσμιοποίησης των εξοπλισμών! Τα συνήθη κενά, των δικαστικών αποφάσεων, θα γεμίζουν πάντα από εκδικητές που θα υποκαθιστούν τα όργανα της ευταξίας. Η πολιτεία, οι πολιτείες όλου του κόσμου, θα υποτάσσονται συνεχώς σε κάθε εν δυνάμει τζιχαντιστή-φονταμενταλιστή-εκδικητή-μισαλλόδοξο-δολοφόνο-μαφιόζο-πολεμοκάπηλο…

Να είναι αυτό το μέλλον τού κόσμου, ή, τουλάχιστον στα καθ’ ημάς, ο… «Προστασίας του πολίτη» (!!!!!) θα μάς βγάλει από αυτό το απάνθρωπο τέλμα; Ποιος εμπιστεύεται;

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 329 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (11/6/2017) Και πάλι Γλέζος…

Ο Μανώλης Γλέζος και πάλι μάς… προκαλεί, με τις πράξεις του, να αναφερθούμε σε πολιτικές συμπεριφορές βαθύτατου περιεχομένου, οι οποίες γίνονται αντικείμενο προσοχής και μάς προσφέρει μαθήματα ώριμης πολιτικής διαπαιδαγώγησης μεστής νοημάτων.
Το διαδίκτυο βοά και πάλι για την πρωτοβουλία του να αντιμετωπίσει την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου για την απαράδεκτη, από πάσης απόψεως, συμπεριφορά της να εμποδίσει τον Γερμανό Πρέσβη στην κατάθεση στεφάνου για την επέτειο της σφαγής τού Διστόμου! Οι σκηνές γνωστές, έλαβαν χώρα στις 10/6 όταν η εν λόγω κυρία παρενέβη τη στιγμή που ο Πρέσβης ετοιμάστηκε να καταθέσει στεφάνι στη μνήμη των θυμάτων τής Γερμανικής θηριωδίας στο μνημείο των εκτελεσθέντων. Τα σώφρονα, έμπειρα, πνευματικά ανακλαστικά τού Γλέζου αντέδρασαν. Σηκώθηκε ο άνθρωπος που είχε κατεβάσει τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, σε πραγματικά δύσκολους καιρούς, πήρε από το χέρι τον Πρέσβη και τον οδήγησε στο μνημείο προσπερνώντας σιωπηλά την κυρία…
Η κυρία, η οποία πήγε εκεί οργανωμένη με τους οπαδούς της, την κλάκα εκείνων των στενόμυαλων που βρίσκουν «ηρωική» και «αγωνιστική», μια τέτοια και τόσο κατάπτυστη ενέργεια, που την παρουσιάζουν ως «αντιστασιακή», ζητωκραυγάζοντας και επευφημώντας το κενό…

Ας κρατήσουμε τέσσερα τουλάχιστον σημεία:
1ο) Την πράξη τής κυρίας, η οποία θέλησε να κάνει επίδειξη πατριωτισμού και αντιγερμανισμού, με ολίγη σάλτσα από αντιμνημονιακό πελτέ και αρχηγιλίκι σε ένα αριστερό μόρφωμα που καταντάει, αργά και σταθερά, έως και… λούμπεν. Η κυρία είναι επί κεφαλής κόμματος και πρέπει να αποδείξει και να επιδείξει στο πόπολό της (βλέπε: πελάτες της) τους λόγους για τους οποίους  «θα πρέπει» να κρατάμε (μετά από 73 χρόνια) αποστάσεις και εκδικητική στάση προς τις σημερινές γενιές των Γερμανών θεσμικών παραγόντων. Σε μια εποχή κατά την οποία οι συνεργασίες μεταξύ των χωρών έχουν αποδειχτεί αναγκαίες όσο ποτέ…
2ο) Την καινούργια συμφιλιωτική πράξη Γλέζου (μετά από εκείνη της επίσκεψης Μητσοτάκη με το κόκκινο τριαντάφυλλο). Οι πρωτοβουλίες τού παλαίμαχου και αειθαλούς ενενηντατριάρη αγωνιστή, στηρίζουν τις ειρηνικές και συμφιλιωτικές ενέργειες όπως και την αντιπαράθεση με πολιτικούς όρους και όχι με ενέργειες που δυναμιτίζουν την πολιτική ατμόσφαιρα, όπως πράττει η σαρανταδυάχρονη κυρία, τέως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και νυν αρχηγός κόμματος αντιμνημονιακού μικρού τμήματος της σημερινής ελληνικής Αριστεράς (!!!).
3ο) Την παρατήρηση πως ένα από τα κομμάτια (κόμματα) τής Αριστεράς, συνεχίζει να συμπεριφέρεται διχαστικά και επιζήμια σε εποχές κατά τις οποίες χρειάζεται να αντιμετωπιστεί από τη ρίζα της η διχόνοια… Αμετανόητα εγκλωβισμένο στην εποχή όπου το διεθνές τοπίο ήταν διαφορετικό και διαιρεμένο από τα έντονα πάθη που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τον φασιστικό ολοκληρωτισμό, ο οποίος ήταν αναγκαίο να παταχτεί ριζικά και με αποφασιστικότητα!
4ο) Η φράση τού Γλέζου πως: «Το παιδί τού εγκληματία όσα εγκλήματα κι αν έχει κάνει ο πατέρας και η μάνα του, δεν ευθύνεται για αυτά», την ασπάζομαι και την κρατώ κι εγώ για καλά στο μυαλό μου. Είναι εξάλλου και ο τρόπος σκέψης μου για το σύγχρονο πολιτικό σκηνικό που μάς περιβάλλει…

Δεν θα επεκτείνω το σημερινό μου Σχολιάκι (329) περισσότερο. Θα παρακαλούσα όμως τους αναγνώστες μου να ψάξουν στο διαδίκτυο, να διαβάσουν, να δουν τα περί του θέματος και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Τα δικά μου τα διατύπωσα και μην «ξεχάσω» να τονίσω την αποστροφή μου προς ένα τέτοιο δείγμα τυφλής Αριστεράς, έτσι όπως την διατυπώνει και την οραματίζεται αυτή η εριστική κυρία (το κάπα όχι κεφαλαίο)…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 328 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (9/6/2017) Αναίτιος «προδότης»

Αχ, αυτά τα κατάλοιπα των γεροντότερων, των παλαιότερων γενεών, που δίνουν συμβουλές στους νέους, άκριτα, απερίσκεπτα, αστόχαστα και αψυχολόγητα «για το καλό τους», με ύφος πεπειραμένου Δασκάλου τής προπολεμικής εποχής, που εκφράζει τον… ηρωισμό των γενεών τού Μεσοπολέμου. Ο οποίος, όμως, έχει μέσα του μπερδεμένη και θολή την έννοια του «προδότη» και γι’ αυτό αποδίδει αυτόν τον βαρύ χαρακτηρισμό, με περισσή ευκολία, σε όλους τους νέους που σήμερα μεταναστεύουν στο εξωτερικό, για να παλέψουν μια νέα ζωή και αναζήτηση νέων οριζόντων…
Ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος, γαλουχημένος στο πνεύμα μιας οξειδωμένης πλέον ιδεολογίας, δίχως ίχνος ρεαλισμού, σε στενότατες σχέσεις με το αειθαλές ΚΚΕ και τους παρωχημένους στόχους τής ήττας τού καπιταλισμού, καθώς και της παγκόσμιας ισότητας, δικαιοσύνης και άλλα παρόμοια, συμβουλεύει με αγωνιστικό ύφος τους νεότερους:
«Ό,τι θέλει ο νέος, ό,τι επιθυμεί, δουλειά, σπίτι, οικογένεια πρέπει να τα παλέψει και να αγωνιστεί να τα κερδίσει στον τόπο του»
Χμμμ, καλά τα λέει ο γέροντας, για τον απλούστατο λόγο πως είναι εύκολο, μα πάρα πολύ εύκολο να συμβουλεύεις εκ του ασφαλούς… Προφανώς η δική του εμπειρία, το ότι δεν έφυγε για το εξωτερικό λόγω του επαγγέλματος τού ηθοποιού με το θέμα της ελληνικής γλώσσας που δεσμεύει, δεν έχει θέση στη σημερινή πραγματικότητα της αθρόας μετανάστευσης των νέων, οι οποίοι αναγκάζονται να φεύγουν από την πτωχευμένη Ελλάδα…

«Έφυγαν και πάνε και δουλεύουν στις ξένες χώρες. Και ο τόπος τι θα γίνει; Αυτό είναι στην ουσία προδοσία» (!!!!!!!!! Τα θαυμαστικά, δικά μου).
Πολύ βαριά κουβέντα ξεστόμισε ο βετεράνος ηθοποιός, διευθυντής τού ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και αυτό τον εκθέτει…
Η, κατά Καζάκον, «Προδοσία» δημιούργησε σάλο στο διαδίκτυο και αυτό είναι δικαιολογημένο. Οι παλαιότεροι λέγανε πως: «Δεν πρόκειται να παρεξηγηθείς από λόγια που δεν είπες», γι’ αυτό, όταν αποφασίζεις να μιλήσεις, βούτηξε καλά τη γλώσσα μέσα στο μυαλό, κάνε πρόβες, προσευχές…, ευχέλαια… και μετά κάντο, πανάθεμά το… Εάν επαφίεσαι στη συσσωρευμένη… σοφία τής ηλικίας σου, μην είσαι και τόσο σίγουρος για την αποτελεσματικότητα των λόγων σου.
Το συναντάμε πολύ συχνά στο χώρο τής καθημερινής πολιτικής με δηλώσεις, απόψεις, ευφυολογήματα, συνεντεύξεις, κι αμέσως μετά τις κοινότοπες πομφόλυγες, οι δηλώσαντες μπαίνουν στη διαδικασία να ανακοινώσουν πως: «παραποιήθηκαν τα λεγόμενά μου» και άλλες τέτοιες αφέλειες και χαζομάρες…

Αυτή τη φορά λοιπόν ήταν η σειρά τού Καζάκου να μιλήσει και να συμβουλέψει α ψ υ χ ο λ ό γ η τ α τους νέους στην κάμερα της εκπομπής Happy Day. (Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο: http://www.gazzetta.gr/plus/article/1092362/o-kostas-kazakos-eipe-prodotes-toys-neoys-poy-feygoyn-sto-exoteriko-pics-vid). Η εποχή μας είναι συνδεδεμένη με τις, απέλπιδες πολλές φορές, αναζητήσεις των νεότερων να διερευνήσουν την πιθανότητα για επαγγελματικές και κοινωνικές λύσεις έξω από τη χώρα τους, που είναι αδύναμη και ανίκανη να συμπαρασταθεί οικονομικά και ηθικά σε οποιονδήποτε προσανατολισμό. Το πεδίο δημιουργικότητας, για τις νέες γενιές (που τις συμβουλεύει  ο Καζάκος), είναι ανύπαρκτο, παντελώς ευτελισμένο και απαξιωμένο, ήδη από την περίοδο των σπουδών με τα φροντιστήρια να συνεχίζουν να πλουτίζουν εις βάρος τους. Η οικονομία των οικογενειών δεν επαρκεί για να προσφέρουν στα παιδιά τους συνθήκες ικανές για υγιή συναγωνισμό και επαγγελματική αποκατάσταση. Η δοκιμασία, τής αναζήτησης εργασίας στην αλλοδαπή και στη διεθνή αγορά, είναι πλέον απαραίτητη για χιλιάδες οικογένειες.

Οι παροτρύνσεις του Καζάκου δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη, από όλους όσοι έχουν το δίλημμα: Να φύγω; να μην φύγω; Όλοι όσοι βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα τής έλλειψης ορίζοντα. Μέσα στο σκοτεινό τούνελ όλοι αναζητούν ένα τόσο δα φωτάκι μήπως και δουν την έξοδο προς το βάθος…
Γνωρίζω πολύ τέτοιον κόσμο. Έχω πολλούς μαθητές στο Ωδείο, που με ρωτάνε με αγωνία επί του θέματος. Δεν τολμάω να συμβουλέψω… Νιώθω εγκλωβισμένος κι εγώ μέσα σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Σκέφτομαι τον εαυτό μου ως νέο, όταν πήρα την απόφαση να δοκιμάσω την τύχη μου στην Ιταλία το 1968… Βλέπω συναδέλφους, μαθητές μου, τα παιδιά μου και τους φίλους τους. Ένας ολόκληρος κόσμος τού αγώνα και της αγωνίας. Τα αδιέξοδα στη φάση τής νεότητας πάντα υπήρχαν. Το ενδιαφέρον, για νέες εμπειρίες καθώς και την αναγκαιότητα να γνωρίσουν έναν «άλλον κόσμο», είναι αυτονόητο και επιβεβλημένο! Επί πλέον, θεωρώ πως είναι και απαραίτητο για ένα νέο αγόρι, νέο κορίτσι, να δοκιμάσουν την αναμέτρηση με ένα άλλο περιβάλλον, διαφορετικές συνήθειες, παραδόσεις, νοοτροπίες, αντιλήψεις. Δεν χαρακτηρίζεις «προδοσία» προς την πατρίδα αυτές τις ανάγκες. Απλώς είναι λάθος εκτιμήσεις που προκύπτουν μέσα από μια αντίληψη η οποία μπερδεύει τα παλαιά στερεότυπα των «λαϊκών αγώνων» και της έννοιας «προδοσία». Δυσκολεύεται να διαχωρίσει τα αυτονόητα και να αντιληφθεί τις κοσμογονικές ανατροπές και τις διαφορές των εποχών μιας απελευθερωτικής περιόδου, από τη σημερινή πραγματικότητα μιας χώρας η οποία το μόνο που προσφέρει και ποιος ξέρει για πόσο, είναι τα απανταχού αδιέξοδα των νεότερων γενεών…

Κρίμα. Θα περιμέναμε από τους παλαιότερους Δασκάλους περισσότερη σύνεση. Ο ηθοποιός, ο οποίος διατηρεί και την διδασκαλική του ιδιότητα στη θεατρική τέχνη, κατέχει πολύχρονη και συσσωρευμένη εμπειρία. Επί χρόνια βρίσκεται μπροστά στην μεγάλη ευθύνη να διδάσκει και να συμβουλεύει τους νεότερους… Να πάρουμε ως δείγμα διδασκαλίας την απόδοση τού χαρακτηρισμού «προδότη», σε όσους μεταναστεύουν στην εποχή μας;
Θα ήταν πολύ βαρύ για τον ηθοποιό να τον κατατρύχει μια τέτοια άποψη… Ας πούμε πως ήταν μια ατυχής, αφελής και απερίσκεπτη κουβέντα εν τη ρύμη του λόγου του…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 327 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (1/6/2017) Μάθημα Γλέζου…

Οι καλές και ευγενικές συμπεριφορές πρέπει να λέγονται και να προβάλλονται. Να κυριαρχούν ως παραδείγματα και να σηματοδοτούν ήθος και σύνεση, κυρίως όταν σήμερα, εκατέρωθεν τοποθετήσεις απερίσκεπτων πολιτικών λόγων και λογυδρίων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, «διδάσκουν» στους νεότερους  και διαδίδουν τον διχασμό και τα ανεξέλεγκτα εμφύλια πάθη, σε μια κοινωνία εθισμένη παλαιόθεν στον διχασμό…
Στέκομαι στην σπάνιας ευγένειας, για τον πολιτικό κόσμο, πράξη τού παλαίμαχου αγωνιστή Μανώλη Γλέζου, να επισκεφτεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να τιμήσει την μνήμη τού επίτιμου προέδρου τής Ν.Δ. με ένα κόκκινο γαρύφαλλο και με ένα γράμμα που ξεκινούσε με το ακόλουθο απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι 63-65: «Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος έστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (ακοινώνητος, άγριος και άπατρις είναι αυτός που τον εμφύλιο πόλεμο αγαπά).
Ο Μανώλης Γλέζος προχώρησε συνειδητά σε αυτή την χειρονομία, ανήμερα μάλιστα τής 76ης επετείου τής ημέρας κατά την οποία, μαζί με τον συναγωνιστή του Απόστολο (Λάκη) Σάντα, κατέβασαν τη ναζιστική γερμανική σημαία από τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης το 1941! Ο συμβολισμός τής κίνησης Γλέζου είναι αρκετός ώστε το ενεργό πολιτικό προσωπικό ό λ ω ν των π α ρ α τ ά ξ ε ω ν να παραδειγματιστεί και να αναλογιστεί πάνω σε θέματα συναινέσεων, αλληλοκατανόησης της πρόσφατης και παλαιότερης ιστορίας, συμπεριφοράς προς τον πολιτικό αντίπαλο, σεβασμό τής ατομικής οντότητας και των πολιτικών διαφορών.
Ο αγέρωχος Γλέζος βίωσε την πολιτική ζωή από πολύ νεαρή ηλικία και οργανώθηκε σε αντιστασιακές ομάδες. Γεννημένος στις 9/9/1922, δεν έπαψε να κινείται πολιτικά μέσα από βιώματα φυλακίσεων, βασανιστηρίων, εξοριών, αποτυχιών και επιτυχιών σε διάφορες δράσεις, μέσα κι έξω από κόμματα και φορείς. Πλήρους δράσης, επίμονα ρομαντικός τής ανθρώπινης πορείας, έπαιζε πάντα ενεργό ρόλο, άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε αποτυγχάνοντας στις εκτιμήσεις του… Δηλαδή, ως ένας κανονικός δραστήριος πολίτης, με όλα τα στοιχεία ενός ανθρώπου που πορεύεται, δρα και σκέφτεται πάντα στο φως, ενώ η αποδοχή του ξεπερνά τα στενά κομματικά και ιδεολογικά κριτήρια… Η συγγραφική και εκδοτική του δράση δεν είναι αμελητέα. Πλήθος ποιημάτων, διηγημάτων, μυθιστορημάτων, έρευνες και απόψεις επί ιστορικών γεγονότων, θα βρει κανείς στο πλούσιο έργο του. Με λίγα λόγια, ο Μανώλης Γλέζος είναι μια εμβληματική προσωπικότητα που δεσπόζει στον Ελληνισμό και αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο τόσο από φίλους, όσο κι από ιδεολογικούς αντιπάλους, από δεξιά και αριστερά…
Γι’ αυτό το λόγο, η συναινετική του πράξη και η απότιση φόρου τιμής στη μνήμη τού παλαιού του φίλου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αν μη τι άλλο, θα πρέπει να μας βάλει Ο Λ Ο Υ Σ σε σκέψεις και συμπεράσματα.
Πόσα πια είναι τα απομεινάρια τής οξείας πολιτικής αντιπαλότητας και αντιπαράθεσης, τόσης δε, ώστε να είναι… απαγορευτική η προσέγγιση των αντίθετων ιδεολογικά, πλην όμως δημοκρατικών πολιτικών φορέων, στις μέρες μας; Πόσο μπορεί να είναι συσσωρευμένος ο θυμός, για τις κατάφωρες πολιτικές αδικίες εις βάρος τής μιας πλευράς, που καταγράφηκαν στη σύγχρονη ιστορία, μετά από μισό αιώνα; Τι εμποδίζει πλέον την, ιστορικής σημασίας, υπέρβαση και λήθη των αντιπαλοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν νέες συνθήκες πολιτικών δεδομένων στο πλαίσιο τής ευρωπαϊκής κοινότητας, δίχως την αρρώστια των προσβολών, των αντιποίνων, των αντεγκλήσεων και του ξεκαθαρίσματος των «παλαιών λογαριασμών»;
Η πράξη του Γλέζου τονίζει ακόμα μια φορά την ανάγκη, όχι της λήθης με την έννοια «να ξεχάσουμε», αλλά της ιστορικής κατανόησης πως ο κόσμος αλλάζει ραγδαία και όσοι εμμένουν σε εκατέρωθεν ιστορικά λάθη, υπερβολές, λαθεμένη ανάγνωση του κόσμου και του χρόνου, αμοιβαία μίση, αντιπαλότητες και παλιό τρόπο σκέψης, θα πρέπει να καταλάβουν πως οι κοινωνίες δεν μπορούν να πορευτούν με τον ίδιο τρόπο! Υπάρχει επιτακτική ανάγκη να αλλάξει ο κόσμος και-επαναλαμβάνω-αλλαγή δεν σημαίνει «ξεχνώ», αλλά χρησιμοποιώ την ιστορία, τις παραμορφώσεις και τις τραυματικές της σελίδες, ως πηγή κατανόησης και νηφάλιων σκέψεων… Όποιος είναι εξαρτημένος από θυμό και εκδικητική μανία, να παραιτηθεί. Δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο, που θα βοηθήσει τη χώρα να βγει στο ξέφωτο και τέτοιοι τύποι ανθρώπων, δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί (συναντώνται κατά πλήθη και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) και δεν τους βρίσκονται μόνο στη Χρυσή Αυγή…

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε οριστικά από την πολιτική ζωή. Το σκηνικό τής αναχώρησής του… στολίστηκε, κατά τη γνώμη μου, από την ευγενή πράξη συναίνεσης του Μανώλη Γλέζου.
Παρακαλώ να κατανοήσουμε το γεγονός σε όλο του το εύρος…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 326 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (30/5/2017) Κισμέτ…

Με αφορμή το αναπάντεχο και τραγικό τέλος ζωής τού τραγουδιστή Κρίς Κορνέλ (Chris Cornell) (20/7/1964-18/5/2017) στα 52 του χρόνια, καθώς και του Γκρεγκ Όλμαν (Gregg Allman) (8/12/1947-27/5/2017) στα 69 του χρόνια, αξίζει τον κόπο να δούμε βαθύτερα τις αιτίες των πρόωρων θανάτων στο χώρο των ροκ τραγουδιστών, τραγουδοποιών, μουσικών, ιδιαίτερα της γενιάς του ’60 και του ’70. Ας θυμηθούμε πρόχειρα μερικά ονόματα διάσημων πρωταγωνιστών τής ροκ σκηνής που «αναχώρησαν» πρόωρα: Kurt Donald Cobain, Janis Lyn Joplin, Jimi Hendrix, Robert Leroy Johnson, James «Jim» Douglas Morrison, Kristen Pfaff, Ronald Charles McKernan «Pigpen», Mia Zapata, Brian Jones, Pete Ham, Richey James Edwards, Jeremy Michael Ward, Chris Bell, David Alexander, John Simon Ritchie, Amy Jade Winehouse και άλλοι πολλοί…
Πάντα ήταν ένα βαθύ ερώτημα το τέλος τέτοιων προσωπικοτήτων με παγκόσμια αναγνώριση, δημοτικότητα και πλούτο…

Ο πρόωρος θάνατος ή η αναχώρηση για το επέκεινα νωρίτερα από το προσδόκιμο ζωής των πρωταγωνιστών, δεν είναι πλέον εξαίρεση αλλά τείνει να γίνει κανόνας! Να φταίει γι’ αυτό ο «τρόπος ζωής»; Να είναι η προς έναν άλλον νοητό κόσμο πιο «ξέγνοιαστο», μέσω ουσιών και αλκοόλ; Να είναι η συνειδητοποίηση πως η φανταχτερή πραγματικότητα, της οποίας αποτελούν μέρος, ζουν και βιώνουν καθημερινά, είναι μια κατάσταση αναντίστοιχη με αυτό που θα επιθυμούσαν; Να είναι η τεράστια πίεση, που συνήθως υφίστανται, από το σκληρό star system με τους μάνατζερ, τα γραφεία παραγωγής και προβολής; Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς σχετικά μ’ έναν «παράλληλο φαντασιακό κόσμο», όπου επιδιώκουν να βρεθούν οι stars έστω για κάποιες ώρες ή και μέρες… Το όλο σύστημα, μέσα στον κόσμο τής εκμετάλλευσης του τρελού marketing της ροκ σκηνής, είναι πολύ σκληρό και, σε πολλές περιπτώσεις, αβάσταχτο, αγχωτικό, ψυχοφθόρο… Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι μάνατζερ, οι παραγωγοί, οι σύμβουλοι, οι χορηγοί, οι δισκογραφικές βιομηχανίες, τα διαφημιστικά γραφεία, οι προετοιμασίες των συναυλιών, οι εξαντλητικές περιοδείες, για μια μπίζνα με ξέφρενους ρυθμούς, το αδηφάγο κοινό και οι «δημοσιογραφικές» κλειδαρότρυπες, χρειάζεται… γερό συκώτι από τον πρωταγωνιστή και την ομάδα του. Δίχως ίχνος χιούμορ, υποστηρίζω πως είναι ένα επάγγελμα που ανήκει στα… βαριά ανθυγιεινά και όποιος θεωρεί πως υπερβάλλω, απλώς βρίσκεται μακριά από την επίγνωση και την κατανόηση μιας τέτοιας καλλιτεχνικής πραγματικότητας, ειδικά σε αυτές τις ροκ διαστάσεις (και τα παράγωγά τους).

Είναι ίσως η στιγμή να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία από την δισκογραφική μου διαδρομή. Έχω συνηθίσει να ηχογραφώ το υλικό που αποφασίζω και επιλέγω στιχουργικό υλικό που με εκφράζει και με εκπροσωπεί πνευματικά. Το τήρησα αυτό στην πορεία μου. Όμως, κάποια στιγμή, μου προέκυψε μια αφόρητη πίεση από έναν παραγωγό, ο οποίος επέμενε να μελοποιήσω κάποιους στίχους φιλικού του προσώπου που όμως εμένα δεν μου άρεσαν. Ζύγισα τα πράγματα και δέχτηκα να τα μελοποιήσω. Από τότε (1990) ποτέ δεν άκουσα ξανά αυτά τα τραγούδια. Με το κοντρόλ ρυθμίζω να ακούω μόνο τα κομμάτια που μου αρέσουν και αν κάποιες φορές τα ακούω από τα ραδιόφωνα, νιώθω την ανάγκη να… κρυφτώ από αμηχανία!
Το παράδειγμα έχει σχέση με το θέμα μας, με την έννοια πως οι υποχωρήσεις, οι πιέσεις, οι συμβιβασμοί, οι σκοπιμότητες, οι τακτικισμοί, είναι οδοστρωτήρας που δεν αντέχεται εύκολα από τους, κατεξοχήν ευαίσθητους, δημιουργούς…
Επιστρέφοντας στα φαινόμενα αυτοκαταστροφής σημαντικών μουσικών, πάντα δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε μια τέτοια «παράδοση», ένα τέτοιο θανατικό σύνδρομο, ένα τόσο δραματικό τέλος από ναρκωτικά, αλκοολισμό, αυτοχειρία, αδιευκρίνιστες αιτίες, ακόμα και δολοφονίες, όλα μαζί σε υπερθετικό βαθμό, θαρρείς και στοιχειώνουν τον χώρο τής ροκ παγκόσμιας σκηνής (με τα παράγωγά της). Σ’ αυτά, να προστεθεί και ο χώρος των ηθοποιών, πολλοί από τους οποίους έχουν την ίδια κατάληξη, βάζοντας τέλος στη ζωή τους και στην εποικοδομητική πορεία τους…
Για να κατανοηθεί βαθύτερα το πρόβλημα της αυτοχειρίας, μιας τέτοιας περίπτωσης καλλιτεχνικής συνομοταξίας, ίσως χρειάζεται η συνδρομή τής ψυχαναλυτικής επιστήμης. Δεν την διαθέτω. Προτίμησα να γράψω περί του θέματος από την προσωπική μου εμπειρία, η οποία, ομολογώ, είναι μικρογραφία σε σχέση με το τεράστιο και στενάχωρο αυτό ζήτημα.

 

Είναι γεγονός πως μέσα από την συμμετοχή σε μια τέτοια αγορά εργασίας στο σύγχρονο καπιταλιστικό τοπίο, όπου πολλοί τραγουδοποιοί εκφράζονται μέσα από τραγούδια, που τις περισσότερες φορές το καταγγέλλουν, παράγεται πολύ χρήμα και δόξα, ακριβώς από αυτόν τον καταγγελτικό λόγο. Ναι, είναι αντιφατικό, αλλά, όπως βλέπουμε, το ίδιο το σύστημα αμείβει ακόμα και τη διαμαρτυρία εναντίον του… Αρκεί να βρίσκεται μέσα στην παραγωγή, στην αγορά και στην παγκόσμια πώληση των προϊόντων. Κάποιοι από τους ροκ σταρ που αυτοκτόνησαν, υπήρξαν παθιασμένοι αντισυστημικοί και κριτικοί ως προς τις μορφές τού καπιταλισμού.
Έτσι, οι ροκ σταρ με τις μπάντες τους, τον ανατρεπτικό τους λόγο, τις εξαιρετικές μελωδίες, τον ιδιοφυή, πολλές φορές και ιδιόμορφο σκηνικό και ρυθμικό χαρακτήρα που εξέπεμπαν, ιδιαίτερα οι Αγγλοσάξονες, άπλωσαν τη φήμη τους και το είδος τού τραγουδιού τους στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα, με μυθικά κέρδη για παραγωγούς, ερμηνευτές και δημιουργούς…
Οι συνέπειες μιας τέτοιας ζωής, ενός τέτοιου επαγγέλματος, ενός τέτοιου κόσμου, ενός τέτοιου περιβάλλοντος, έχουν τεράστιο κόστος για τα όποια ψυχικά αποθέματα. Και, οι συμμετέχοντες στη δημιουργία τής ροκ σκηνής, που αυτοχειριάζονται, απ’ ό,τι έχω καταλάβει νιώθουν… φυλακισμένοι σε κάστρο απροσπέλαστο, που όχι μόνο τους εγκλωβίζει αλλά ορίζει και τη ζωή τους. Ναι, υπάρχουν και εκείνοι που γλυτώνουν τη δοκιμασία και παραμένουν σχετικά αλώβητοι, συνεχίζοντας τη μουσική τους παρουσία, διευρύνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη μεγάλο κοινό τους.

Οι αυτόχειρες δεν άντεξαν τον σκληρό ανταγωνισμό, την εσωτερική τους ερημιά και τα ερείπια του συναισθηματικού τους κόσμου, την εκμετάλλευση και το ψέμα τού περίγυρου, τους αμείλικτους, πολλές φορές, διαφημιστικούς κανόνες προβολής και έβαλαν τέλος στη ζωή τους. Στο άγριο περιβάλλον που έζησαν, ένιωσαν πως θα πρέπει να διαλέξουν την κόλαση ή τον παράδεισο, αλλά, τελικά, νομίζω πως και αυτό δεν τους ενδιέφερε…

Αφού χαθήκανε απ’ τη ζωή, καταφύγανε στο θάνατο, πολλές φορές οικειοθελώς, ακολουθώντας το… Κισμέτ των υπαρξιακών αδιεξόδων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε