Σχολιάκι 342 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (30/7/2017) Νέες γυναικείες παρουσίες στο τραγούδι.

Παρ’ όλο που η δισκογραφική κριτική έχει κοπάσει, λόγω της δραματικής κατάστασης που έχει βρεθεί η Ελληνική δισκογραφία (αποδυνάμωση, έως και εξαφάνιση Εταιριών δίσκων, περιορισμός εκδόσεων νέων παραγωγών, συρρίκνωση εμπορικού ενδιαφέροντος κ.ά.), κάποιες νέες, κυρίως γυναικείες,  παρουσίες μπαίνουν στο στόχαστρο του διαδικτύου με θετικές ή και με εκ διαμέτρου αρνητικές απόψεις.
Φυσικό είναι. Πάντα έτσι γινόταν κι όταν ακόμα η δισκογραφία ήταν στα καλύτερά της… Ιδιαίτερα στις νεότερες παρουσίες (νέοι συνθέτες-στιχουργοί, νέοι ερμηνευτές) η κριτική, από περιοδικά και εφημερίδες, ήταν το πρώτο στάδιο πορείας για τον πρωτοεμφανιζόμενο. Θαρρείς και περνούσε από τις Συμπληγάδες πέτρες, οι οποίες θα τον συνέθλιβαν ή θα τού επέτρεπαν το πέρασμα…
Έτσι και τώρα. Το διαδίκτυο είναι αμείλικτο στην κριτική. Ιδιαίτερα με όλους εκείνους οι οποίοι παρεμβαίνουν ανώνυμα ή με ψευδοϋπογραφές, μπορούν να κινήσουν θέματα, να προβάλλουν κρίσεις, επηρεάζοντας εντέλει κοινωνικές ομάδες.

Στις μέρες μας, στο επίκεντρο βρίσκονται οι συμπαθέστατες Μόνικα (η πιο παλιά από τις καινούργιες), η Μαρίνα Σάττι, που πολυσυζητήθηκε προσφάτως,

με μουσικές και εικαστικές εμφανίσεις τις οποίες χαίρομαι να ακούω και να βλέπω στα βιντεάκια τους, μαζί με άλλες συμπαθέστατες τραγουδιστικές παρουσίες. Τις βρίσκω γλυκιές, καλλίφωνες, αποπνέουν ευγένεια, νεότητα, με καλές σκηνοθεσίες που αφήνουν καλή εντύπωση στον θεατή… Δεν μπορώ να προβλέψω πόση επιτυχία θε έχουν προσεχώς, γιατί οι καιροί περιέχουν το στοιχείο τού απρόσμενου, τόσο, που δεν θα ξαφνιαστώ εάν γίνουν πρώτα ονόματα… Προφανώς και δεν τις βάζω όλες στο ίδιο επίπεδο. Κάποιες απ’ αυτές μου αρέσουν περισσότερο, άλλες λιγότερο, αλλά, τι σημασία έχει η προσωπική μου γνώμη;
Στις περιπτώσεις αυτών και άλλων κοριτσιών, η βασική μου σκέψη είναι η επιλογή τού μουσικού ιδιώματος το οποίο επέλεξαν να ακολουθήσουν. Αυτή η ε π ι λ ο γ ή και η έ ν τ α ξ η, σε συγκεκριμένο είδος τραγουδιού, είναι η β ά σ η η οποία θα καθορίσει την κάθε μονάδα μέσα σε ό,τι εννοούμε στιλ, ύφος, διαδρομή, αισθητική, γούστο. Να τοποθετηθούν σε εκείνη την πλευρά που η προσωπική τους αισθητική καθορίζει και συνεπώς κατατάσσει την παρουσία τους μέσα στο Ελληνικό τραγούδι. Το είδος τραγουδιού που υποστηρίζει συνεχώς φτηνά και άτεχνα στιχάκια για αγάπες, χωρισμούς και λουλούδια, δεν τα αντέχω πλέον. Πού τοποθετείσαι; Ποιο είναι το υλικό σου; Ποια είναι η περιγραφή τής εποχής σου; Του ψυχοδράματος μιας κοινωνίας; Πού εντάσεις τις επιλογές σου;

Δεν υπαινίσσομαι την ένταξη των κοριτσιών αυτών στο «πολιτικό τραγούδι». Όχι. Υπάρχουν και άλλα είδη, άλλα θέματα πέραν αυτού. Ερωτικά, και άλλα ελαφρά θεματάκια που κρατάν καλή παρέα στο κοινό. Καμία αντίρρηση. Το ερώτημα είναι πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα, έστω ανάλαφρα, ζητήματα; Ποια τα εργαλεία επεξεργασίας τους; Ποιο το γλωσσικό και μουσικό τους πλαίσιο; Τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν πλημμυρίσει και πάλι, από ανούσιο κουτόχορτο σε μορφή θεάματος. Θα με ρωτήσει ίσως κάποιος, γιατί, σώνει και καλά, περίμενα πως το μεγαλύτερο δείγμα των νέων ερμηνευτριών θα ήταν πιο κοντά στις συντεταγμένες τής μεγάλης ιστορίας τού Ελληνικού τραγουδιού…
Έλα ντε! Δεν αγνοώ, ούτε πρέπει να ξεχνάμε, πως ο όρος «Ελληνικό τραγούδι» έχει ήδη ανατραπεί, από τη στιγμή που οι περισσότερες εμπορικές τραγουδίστριες, εξ αιτίας τής πίστας, του θεάματος, του κέρδους και των αναγκών των ζωντανών εμφανίσεων, φλερτάρουν πολύ με τα μουσικά χαρακτηριστικά δημοφιλών ξενόγλωσσων τραγουδιών και γενικότερα των διεθνών επιτυχιών. Το παράδειγμα της Μόνικας είναι χαρακτηριστικό και καλά κάνει, αφού νιώθει την αγγλική γλώσσα και τα μουσικά αντίστοιχα ιδιώματα πιο κοντά της. Από τις υπόλοιπες, η κάθε μια ξεχωριστά, παρουσιάζουν μια άποψη που ποικίλει. Κάποιες επιλέγουν υλικό μέσα στο πλαίσιο ενός ελληνικού ιδιώματος, άλλες βασίζουν την ερμηνεία τους στην αλυσίδα τής παράδοσης Ελληνίδων ερμηνευτριών, άλλες απλώνονται σε παντός είδους διασκευές, από το παραδοσιακό στα ρεμπέτικα, στα Αστικά των δεκαετιών ’40, ‘50, ’60, σχεδόν αγνώριστα από την ενορχηστρωτική και τεχνολογική παρέμβαση, από την υπερβολική και αψυχολόγητη επεξεργασία. Η συμπαθέστατη Μαρίνα Σάττι, ακολουθεί μουσικούς δρόμους οι οποίοι δείχνουν το ενδιαφέρον της για την εγχώρια ατμόσφαιρα, αλλά ακόμη δεν έχει δώσει σαφές στίγμα για τον μουσικό προσανατολισμό της. Πολλές άλλες στηρίζονται κυρίως σε χαριτωμενιές και σκέρτσο. Συχνά η όλη επιτυχία έγκειται στην σκηνοθετική και εικαστική πρόταση τού βιντεοκλίπ όπου η δροσιά και η χάρη των νέων κοριτσιών γεμίζουν την εικόνα με… γοητεία. Η Ηλιάνα Τσαπατσάρη ακολουθεί με επιμονή και μονομέρεια την μουσική κατεύθυνση του στιλ swing που ακολουθεί σε κάθε τραγούδι του το γκρουπ Gadjo Dilo.

Πάντως, είναι λογικό η κάθε ερμηνεύτρια να ακολουθεί το δικό της στιλ και η προσπάθεια να τις εντάξουμε σε κατηγορίες δεν θα είναι εύκολη. Η σημερινή κατάσταση δεν ευνοεί τις κατηγοριοποιήσεις όπως παλαιότερα που αναφερόμασταν στις Αλεξίου, Γλυκερία, Μοσχολιού, Νταντωνάκη κλπ και συνεννοούμασταν ως προς το είδος και το ύφος. Η γενιά εκείνων των παλαιότερων πλέον ερμηνευτριών, είχαν ακόμα πάρε-δώσε με την παράδοση και τα μουσικά μας χνάρια, την ζωντανή ακόμα απήχηση των παλαιότερων Νίνου, Γεωργακοπούλου, Εσκενάζη, Χασκήλ, των Γκρέκα, Δανάη, Βέμπο κλπ. Τώρα, θαρρείς και το νήμα τής συνέχειας έσπασε! Η εξέλιξη της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας και στο τραγούδι, δημιούργησε μια κατάσταση κατά την οποία, οι συνδέσεις με το παρελθόν και τη μνήμη, να μην θεωρούνται αναγκαίες «υποχρεώσεις». Αποκόπηκαν θαρρείς από την ρίζα και την πηγή και θα εξελιχθούν σε μορφή που μάλλον δεν μπορούμε να γνωρίζουμε! Η πορεία, για μαζική φωνητική και ερμηνευτική ομοιογένεια, είναι πλέον ορατή, αφού δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχει ενδιαφέρον για να δημιουργηθεί φορέας-ρεύμα μιας ουσιαστικής και θετικής αισθητικής αξίας…
Μα, είναι δυνατόν; Θα αναρωτηθούμε εύλογα όσοι στηριζόμαστε στην αλυσιδωτή διαδικασία τής ζωής. Δηλαδή η θεωρία που λέει πως η ζωή είναι μια αλυσίδα εξελίξεων αδιάσπαστη και αέναη, ισχύει ή όχι;
Νιώθω αδύναμος να αναλύσω περισσότερο το συγκεκριμένο θέμα. Αντιθέτως, ακούγοντας πολλές από αυτές τις καλλίφωνες γυναικείες παρουσίες, αισθάνομαι την εικόνα τής ομορφιάς να με πλημμυρίζει. Ο ήχος τους όμως είναι κάτι που δεν μένει στο αφτί μου. Μου δημιουργεί μια αρχική ευχαρίστηση αλλά εντέλει νιώθω πως κυριαρχεί η ψευδαίσθηση τού video clip, η οποία προβάλλει το θέαμα τής ομορφιάς και το καθιστά πρώτη ύλη. Ένοιωσα πως, μέσα από την πλάνη, βρέθηκα αισθητικά περιπλεγμένος σε μια ανούσια και επιφανειακή μουσική, η οποία δεν «πατάει» παρά μόνο σε εξυπνακίστικα τεχνοπαίγνια…

Με το παράδειγμα αυτό τείνω να… αμφισβητήσω το ως τώρα αδιαμφισβήτητο, που, όπως γνωρίζω, το ωραίο δικαιούται να υπερισχύει στην Τέχνη! Άραγε η Τέχνη είναι μόνο ο χώρος τού ωραίου, τού καλαίσθητου και όχι ΚΑΙ τού ουσιώδους;;
Εδώ τώρα χρειάζεται πολλή συζήτηση και προβληματισμός. Διότι στην εποχή μας, όλα μπορούν και μεταμορφώνονται σε «ωραία»: μια γυναίκα, ένας άντρας, κάποιος χώρος, με τη συνδρομή των παρεμβάσεων τού μακιγιάζ, της μόδας, της επεξεργασίας, της τεχνολογίας… Η τεχνική ωραιοποίηση είναι το… όπιο τής εποχής μας, για να παραφράσω κι εγώ τον φιλόσοφο…
Έχει γίνει πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον κίνδυνο της πλάνης και της ψευδαίσθησης τού ωραίου, από την ουσία και το βάθος τού πραγματικά καλαίσθητου… Τα αρχαία γλυπτά δεν έγιναν διαχρονικά μόνο από τα ωραία πρόσωπα ή σώματα που αποκάλυπταν, αλλά από τους συμβολισμούς, την χάρη και τις καλαίσθητες εκφράσεις, καθώς και την εξαιρετικά λεπτομερή τους τεχνική επεξεργασία πριν από χιλιάδες χρόνια… Το όμορφο είναι σημαντικό στοιχείο, αλλά η φιλοσοφική διάσταση που βρίσκεται πίσω και μέσα στην τέχνη των αρχαίων γηραιών καλλιτεχνών, καθιστά τα αρχαία ευρήματα, οδηγούς σκέψεων και στοχασμών ανά τους αιώνες.

Ας επιστρέψω όμως στο θέμα των σημερινών φωνών. Μια ωραία φωνή, μια ωραία παρουσία, ένα ωραίο video clip, οι ωραίοι φωτισμοί, η ωραία σκηνοθεσία, δεν αποτελούν πάντα όλα αυτά στοιχεία ώστε να οριστούν ως μουσικό έργο τέχνης. Πάρτε παράδειγμα τις τόσες τηλεοπτικές εκπομπές διαγωνισμών τραγουδιού! Έχουν δημιουργηθεί καινούργιοι «κανόνες» στην αγορά των τεχνών. Το τραγούδι, το οποίο παρ’ όλη την κρίση ταυτότητας που διανύει, διατηρεί στο φιλοθεάμον κοινό, ακόμη την αίγλη του. Η ταύτιση του με το θέαμα, δηλαδή με τα αμέτρητα πλέον videoclipάκια που βλέπουμε καθημερινά στην παγκόσμια αγορά προϊόντων, έχουν την… ιμπεριαλιστική δύναμη να επιβάλλουν την αλλοίωση τής έννοιας του όμορφου, και του καλαίσθητου, αφού τις περισσότερες φορές βασίζονται στην εικόνα με την ελαφρότητα και τη διάχυτη σεξουαλικότητα που περιέχει απαραιτήτως το προϊόν-θέαμα!

Το ζήτημα και το πρόβλημα ενός τέτοιου θεάματος, ορίζει σήμερα αρκετά την αισθητική μας στο Ελληνικό τραγούδι. Η αναζήτηση, ενός νέου είδους τραγουδιού ουσιώδους περιεχομένου και αισθητικής, απαιτεί μάλλον χρονοβόρες διαδικασίες, αφού θα πρέπει να αποκτήσουμε, ως κοινωνία ή έστω ένα μέρος αυτής, μια νέα αισθητική που θα γεννηθεί μέσα από την κοινή μας μνήμη, αλλά κυρίως και μέσα από την συνειδητοποίηση του ψεύδους που εκπέμπουν όλα αυτά τα… προϊόντα τέχνης που προσπαθούν να μας επιβληθούν…

Νότης Μαυρουδής

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 340 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (21/7/2017) Αασίφρων ή μαλαστούπας;

Πάντα και καθημερινά θα συναντήσουμε κάποιον ο οποίος θα μας δυσκολέψει σ’ ότι αφορά την επικοινωνία και την συνεννόηση μαζί του σχετικά με οποιοδήποτε θέμα.. Είτε λόγω διαφορετικής σκέψης, είτε λόγω ιδεολογίας, άποψης, συμφερόντων. Συνήθη πράγματα δηλαδή. Εξάλλου, δεν θα ήταν δημιουργικό και φυσιολογικό να συμφωνούσαν όλοι σε όλα. Θα λειτουργούσε σαν τροχοπέδη, θα ήταν αναχρονιστικό, οπισθοδρομικό, δεν θα βοηθούσε τις ιδέες να εξελιχθούν, δεν θα ήταν καλός αγωγός για πρόοδο.
Εκείνο όμως που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις και να πολεμήσεις, εκείνο που σε καθιστά πάντα… ηττημένο και παραιτείσαι ακόμα και από κάθε απόπειρα συζήτησης, είναι κάποιος που αποδεικνύεται πως είναι βλαξ! Με έναν τέτοιον-τέτοιαν απέναντί σου, νιώθεις πως οι ορίζοντες σκοτεινιάζουν, το στομάχι σου επηρεάζεται από το νευρικό σου σύστημα: ταράζεται, ανακατεύεται, σε πιάνει κάτι σαν ναυτία και αρχίζεις να φθείρεσαι ψυχοσωματικά, όσο συνεχίζεις τον διάλογο μαζί του, πριν αντιληφθείς πως τελικά μιλάς σε έναν τοίχο από… μπετόν!

Η βλακεία δεν έχει σχέση με το… κενό του εγκεφάλου. Μην κάνετε το λάθος να μπερδέψετε τη βλακεία με την αμάθεια, την ανικανότητα και την ελαφρότητα. Μπορεί ο βλαξ να είναι εξειδικευμένος επιστήμονας της ιατρικής, των διαστημοπλοίων, των τραπεζών, της καλλιτεχνίας, των τεχνών, της μουσικής, του θεάτρου, της τεχνολογίας. Πλήθος καθηγητών Πανεπιστημίων, διαφόρων βαθμίδων δημόσιας και ιδιωτικής Εκπαίδευσης, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην πολιτική (!!!). Τους βλάκες θα τους συναντήσεις οπουδήποτε!
Όσο πιο εξειδικευμένος στο αντικείμενό του είναι κάποιος, τόσο περισσότερο διακινδυνεύει να κολυμπήσει στον ωκεανό τής αφέλειας και της βλακείας, εάν θελήσει να έχει γνώμη και άποψη πάνω και σε άλλα ενδιαφέροντα ζητήματα… Όσο περιορίζει τα ενδιαφέροντά του αποκλειστικά στο αντικείμενο της εξειδίκευσής του, τόσο περισσότερο θα τον απειλεί η άγνοια και θα εκτίθεται εντυπωσιακά με τις «απόψεις», τις βλακείες και τις κενές κουβέντες που θα ξεστομίζει προς πάσα κατεύθυνση, με ύφος υπεροπτικό.
Το ποσοστό των βλακών στον παγκόσμιο πληθυσμό είναι μεγάλο. Η βλακεία, μια απροσδιόριστη σύνθεση νευρώνων τού ανθρωπίνου σώματος, υποθέτω πως… παράγεται από την ανικανότητα εκσυγχρονισμού τής στοιχειώδους πνευματικής επεξεργασίας. Δεν είναι δυνατό να γνωρίζει κανείς τα πάντα. Αυτό θα ήταν το αποκορύφωμα τής καλλιέργειας και της γνώσης! Δεν είναι αναγκαίο ένας άνθρωπος να κατέχει το βραβείο… Γνώσης. Έχουμε ανάγκη τον φυσιολογικό άνθρωπο που μας έρχεται από τα βουνά, τις θάλασσες, τους κάμπους, τις γειτονιές. Με «μεσαίου επιπέδου» εγκυκλοπαιδική μόρφωση και γνώση, καθώς και γήινη συμπεριφορά. Να μπορούν να λαμβάνουν οι κεραίες του το κοινό ζητούμενο, το τελικό άθροισμα των ζυμώσεων παλαιότερων και πιο σύγχρονων κοινών προβληματισμών. Οι βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας και οι ικανότητες επιστημονικών ή παγκόσμιων πολιτικών αναλύσεων, ανήκουν εκ των πραγμάτων στον «ειδικό κόσμο». Δεν γίνεται να γίνει «λαϊκό κτήμα».

Ο βλαξ, στη σημερινή εποχή, ο οποίος διαθέτει τηλεόραση, ηλεκτρονικές-διαδικτυακές δυνατότητες, ευρύτατη πληροφόρηση και πολλές, άπειρες εικόνες, μπορεί, μέσα από μια τόσο καθημερινή «τηλεοπτική μάθηση», να βάλει στη νόησή του (όποιου επιπέδου) πολλά στοιχεία και να τα επεξεργαστεί. Βέβαια να σημειωθεί πως η ευρεία κοινωνική συνομοταξία τού βλάκα, του ανόητου, του ηλίθιου, είναι πολύ καλός αγωγός τής τηλεοπτικής επιρροής, εξάρτησης και… αποβλάκωσης. Ο παλαιότερος βλαξ όμως, πριν την εποχή τών προαναφερόμενων πλεονεκτημάτων, ήταν πιο εύκολο να γίνει… περισσότερο βλαξ! Όσο και να καταντάει αστείο το θέμα, δεν είναι. Είναι σοβαρό και δημιουργεί τεράστια αντιφατικότητα σε έναν κόσμο που διακρίνεται για τις μεγάλες επιστημονικές του κατακτήσεις, και συγχρόνως σκιάζεται από μεγαλύτερο φάσμα βλακείας και ανοησίας. Για σκεφτείτε το…

Ο κόσμος, εκτός από τα μεγάλα συμφέροντα στα υψηλά κλιμάκια τής πολιτικής, διαθέτει και μεγάλο ποσοστό βλακείας στα υψηλά κλιμάκια τής γραφειοκρατίας. Αυτό, μπορεί να φτάσει και σε καίρια σημεία αποφάσεων που-ως φαίνεται-μπορούν να καταλήξουν σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα. Ο πόλεμος και η εισβολή στο Ιράκ, καθώς και το μακελειό που ακολούθησε και εξακολουθεί να γίνεται, με εκατέρωθεν καταστροφές και αλληλοσκοτωμούς, ξεκίνησε από έναν σεσημασμένο βλάκα, πρώην πρόεδρο τής Αμερικής, με το όνομα: Τζωρτζ Μπους (ο νεότερος)…
Επειδή όμως δεν μπορώ να παριστάνω τον αναλυτή σε βάθος τής βλακείας, σκέφτηκα να ενσωματώσω στο κείμενό μου έναν κατάλογο με 351 συνώνυμα τού βλάκα! Απόδειξη πως το θέμα απασχολεί πάρα πολύ, σε σημείο να συγκεντρωθούν, ανά τους αιώνες, εκατοντάδες… «φιλικές» προς τον βλάκα λέξεις… Ψάξτε όμως και στον ιστότοπο: http://www.lexigram.gr/lex/enni/%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BE#Hist1  Θα βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα παράγωγα.
Αξίζει να πούμε πως την συγκομιδή αυτών των 351 συνωνύμων, την έκανε ο Μουσικομαθηματικός κος Νίκος Ανδρουλακάκης…

Νότης Μαυρουδής

351 συνώνυμα-παράγωγα του βλάκα.

Από τον Νίκο Ανδρουλακάκη,  (Μουσικομαθηματικός)

 

 

 

Αασίφρων,
αεσίφρων,
αβαθής,
αβδηρίτης,
αβέλτερος,
αβελτεροκόκκυξ,
άβουλος,
αγαθιάρης,
αγαθοβιόλης,
αγαθός,
βοσκηματώδης,
βουβάλι,
βουγάιος,
βουδουνάριος,
βούρλο,
βραδύνους,
βραδύς,
βραδυγνώμων,
βρέτας

γίδι (το),

κρετίνος,
κριομύξης,
κρονοληρος,
κύμβαλο,
κωθώνι,
κωφός,

λακαμάς,
λεβεντομ@λ@κ@ς
λειψός,
λεμφώδης,

πανίβλακας,
παπάρας,
παπαρδέλης,
παράκοπος,
παράορος,
πάραρος,
παρήορος,
πάρηρος,
πάφιλας,
παχύνοος,
αγρεύσιμος,
αδιανόητος,
ακαύκαλος,
ακέφαλος,
άκριτος,
άλαλος,
αλαφροκούκουλος
αλαφρόμυαλος,
αλαφρονούσης,
αλόγιστος,
γκα-γκα,
γκασμάς,
γρόθος,

δυσμαθής,
δύσνους,

έκφρων,
ελαφρόμυαλος,
ελαφρόνους,
ελαφρύς,
έμβαρος,

λευκηπατίας,
λάρος,
λήρος,
ληρώδης,
λιγόμυαλος,

μ@λ@κ@ς,
@αλ@κιστήρι,
μ@λ@κίων,
μαλακομ@λ@@ας
μαλακοπίτουρας,

Πετεινοκαύκας,
πετεινόμυαλος,
πίτουρο,
προβατώδης,
προβατόνους,
προκομμένος,
πυροβολημένος,

ραπάνας,
ρηχός,
ρηχόμυαλος,

άλογος,
αμβλύνους,
αμβλύς,
αμνοκών,
άμυαλος,
ανάβαθος,
αναίσθητος,
ανάσβολος,
ανεγκέφαλος,
ανέμυαλος,
ενεός,
ενεόφρων,
επιπόλαιος,
ερίφης,
ευήθης,
εύπιστος,

ζαβός,
ζεβζέκης,
ζουλάπι,
ζωντανό,

μαλακοπρόξενος,
μαλακοτρίφτης,
μάλαξ,
μαλαπέρδας,
μαλαστούπας,
μαλέας,
μαλθακός,
μανικός,
μάπας,
μαργίτης,
σαλός,
σερσέμης,
σίαλος,
σκαιός,
σκαρπέλο,
σκεπάρνι,
σκερβελές,
σκιμβόλος,
στειλιάρι,
στενόμυαλος,
άνετος,
ανοήμων,
ανόητος,
άνους,
ανώριμος,
απερίσκεπτος,
αποβλακωμένος,
αποκοιμισμένος,
αποχαυνωμένος,
αποχασκιασμένος,
ζωντόβολο,
ζώο,

ηδύς,
ηλέματος,
ηλεόφρων,
ηλίθιος,

θεοβλαβής,
θεομανής,
θεόργητος,
θεοσκοτωμένος,

μάταιος,
ματαιόφρων,
μικρόμυαλος,
μικρόνους,
μινάρας,
μισοκούντελος,
μοσχάρι,
μπαγλαμάς,
μπάζο,
μπέκος,
στόκος,
στομωμένος,
στυφεδανός,
συκομάμας,

ταρίχιον,
τάριχος,
τετράποδο,
τετυφωμένος,
τζαζ,
τιριτόμπας,

απτάλης,
αργός,
αργόστροφος,
αρχιβλάκας,
αρχιμαλάκας
άσκεπτος,
άσκεφτος,
άσοφος,
αστόχαστος,
ασυλλόγιστος,
ιδιώτης,

καθυστερημένος,
κακόφρων,
κάλος,
καπλαμάς,
κασέτης,
κενός,
κεφάλας,
κλούβιος,
κλουβιοκέφαλος,

μπουζούκι,
μπουζουκοκέφαλος,
μπουμπουνοκέφαλος,
μπούμστος,
μπουνταλάς,
μπούφος,
μυαλοφυγόδικος,
μωρός,
μωροθά
μαχτος,
τούβλο,
τούμπανο,
τρίχας,
τρόμπας,
τυφλόνους,
τυφώδης,

υδροκέφαλος,
ύπνος,

φελλός,
φλογέρα,

ανεμοκαύκαλος,
ασύνετος,
ασυνήμων,
ασύννους,
άφρων,
αφυής,
αχμάκης,
αχυρένιος,

βαθρακόμυαλος,
βαλάκας,

κοάλεμος,
κόθορνος,
κοιμήσας,
κοιμισμένος,
κόκκυξ,
κοκοβιός,
κοκορόμυαλος,
κολλημένος,
κολοκύθας,
κοντόθωρος,
μωρόπιστος,
μωρόχαυλος,

νενός,
νερόβραστος,
νήπιος,
νηπύτιος,
νταούλι,
ντενεκές,
ντεσμένος,
ντουβάρι,

φλούφλης,
φυρόμυαλος,

χάβαρο,
χαζός,
χαζοβιόλης,
χαζούλιακας,
χαζοχαρούμενος,
χαηλωμένος,
χαϊβάνι,
χαλές,

βαλβίδας,
βαρεμένος,
βαρυκέφαλος,
βερέσχεθος,
βερσέμης,
βλάκας,
βλακέντιος,
βλακίστατος,
βλακόμετρο,
βλακόμουτρο,
κοντόμυαλος,
κόπανος,
κούκος,
κουκουβάς,
κουμπούρας,
κουνενές,
κουρουνόμυαλος
κουτάβι,
κουτεντές,
κούτιος,
ντούλντας,
νωθής,
νωθρός,
νωθροκάρδιος,
νωθρώδης,
νωχελής,

ξεκαυκαλισμένος,
ξέμυαλος,
ξεπαρμένος,
ξυλόσοφος,

χαλβάς,
χαμένος,
χάννος,
χάπατο,
χαύνος,
χάχας,
χασκωτός,
χλιάρας,
χοντροκέφαλος,
χοντρομ@λ@κ@ς
βλαμμένος,
βλεννός,
βλήμα,
βληχρός,
βλίτο,
βλιτομάμμας,
βλιτώδης,
βλίτων,
βλογημένος,
βόδι,
κούτλας,
κουτορνίθι,
κουτός,
κουτούλιακας,
κουτσοκέφαλος,
κουφιοκέφαλος,
κούτσουρο,
κουφιοκέφάλος,
κραπαταλός,
κρεμάστρα,
ξωπαρμένος,

ολιγόφρων,
ολολυγών,
ολοχάσκωτος,
ορνιθόμυαλος,
όρνιο,
ούζο,
ούφο,

παλκάνας,
παλτό,

χοντρόμυαλος,

ψαροκέφαλος,
ψαρόμυαλος,
ψήσσα(η)
ψήττα,
ψωλοκοπάνας

 

 

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 341 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (25/7/2017) Ο Σαββόπουλος «κλέφτης» μουσικών προϊόντων;

Η καταγγελτική Επιστολή τής 14/7/17 του κου Γιάννη Ανδρουλιδάκη στον ιστότοπο http://zoornalistas.blogspot.gr/2017/07/blog-post_428.html περί συνεχόμενων πνευματικών μουσικών κλοπών τού Διονύση Σαββόπουλου (ΔΣ), δεν έμεινε απαρατήρητη από τους χρήστες των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η αφορμή, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν η πρόσφατη παρουσία του και ο σχετικός ντόρος από την πολυσυμμετοχική συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, στις 12/7, όπου ο Σαββόπουλος ηγείτο μιας στρατιάς Ελλήνων δημοφιλών τραγουδιστών. Εκείνες τις μέρες ήρθε και… κόλλησε το κείμενο του ΓΑ για τις μελωδικές-στιχουργικές και στιλιστικές «κλοπές» τού ΔΣ. Η αλήθεια είναι πως το κείμενο του Γιάννη Ανδρουλιδάκη θα μπορούσε να συμπεριφερθεί πιο σεβάσμια στον μεγάλο τροβαδούρο, ο οποίος επί πενήντα (και πλέον) χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με δίσκους, με δηλώσεις, με συναυλίες, με συμμετοχές, σίγουρα πάντως με δράσεις οι οποίες συντηρούν το όνομα και την προσωπική του μουσική ταυτότητα στις γενιές από το ’60 και δώθε…

Δεν είναι εύκολο να αγνοήσω και να προσπεράσω τις… καταγγελίες-αποκαλύψεις τού Γιάννη Ανδρουλιδάκη (ΓΑ), τις οποίες δεν θα χαρακτηρίσω σαν καινούργιες καταγγελίες, ούτε σαν «αποκαλύψεις». Από παλιά, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, (συγκεκριμένα οι γύρω από το ελληνικό τραγούδι), συνηθίζαμε να ψιθυρίζουμε στα διάφορα στέκια, τα μουσικά… ολισθήματα του ενός και του άλλου (όχι μόνο τού ΔΣ) ως πιο «ειδικοί» στις μελωδίες, στα στιλ και στους στίχους. Παρ’ όλο που στην εποχή τού ’60 δεν υπήρχε η διάχυση, η γνώση και η παγκοσμιοποίηση της δισκογραφίας που υπάρχει σήμερα, υπήρχαν πληροφορίες και κουτσομπολιά που αποκάλυπταν στοιχεία γύρω από «δάνεια» και «αντιγραφές». Δεν βάζω τυχαία εισαγωγικά στις λέξεις. Διότι, στο πέρασμα του χρόνου, συνέβησαν ταυτίσεις, συμπτώσεις και επιρροές που συμβαίνουν συχνά στην ιστορία, όχι μόνο τής Μουσικής, αλλά και άλλων λογοτεχνικών και παραστατικών τεχνών…
Ας μην ξεχνάμε και ας μην παρακάμπτουμε αυτό το ιστορικό στοιχείο, το οποίο είναι ανθρώπινο και διαχρονικό.

Θεώρησα αναγκαία την προηγούμενη αναφορά μου σε όλα αυτά, εν είδει προλόγου, επειδή θέλω να υποστηρίξω τον ΔΣ για τις δημιουργικές συνθετικές του παρεμβάσεις. Με αυτά τα τραγούδια, έστω, αν θέλετε, με πολλές επιρροές από άλλα, δημιούργησε το δικό του αξεπέραστο στιλ, την εκφραστική οντότητα που τον διακρίνει, καθώς και την ξεχωριστή ποιητική-στιχουργική του κατάθεση, έστω και αν κάποιοι τού τα χρεώνουν σαν… κλοπιμαία και αγύριστα δάνεια. Παρακολουθώ όσο μπορώ την πολεμική γύρω από το θέμα και πολλές φορές γελάω με την ευκολία ενός κοινού που δεν δυσκολεύεται να κρίνει και να κατακρίνει μια Τέχνη. Την Τέχνη τής Μουσικής και ιδιαίτερα του τραγουδιού, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ΓΑ πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει αρκετό υλικό για να στοιχειοθετήσει ένα κατηγορητήριο σε στιλ… λαϊκής δικαιοσύνης. Η συσπείρωση των χρηστών τού διαδικτύου δεν ήταν δύσκολη συνέχεια, αφού είναι κοινώς ομολογούμενο πως, κατά την εποχή τού φαίνεσθαι, το facebook συγκεντρώνει εύκολα τα πλήθη, τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο…
Αυτή τη φορά, το… λαϊκό δικαστήριο αντιμετώπισε ως κατηγορούμενο τον ΔΣ. Δεν αντιλήφθηκα κάποια αντίδραση δική του για το θέμα και καλώς πράττει, διότι ξεκαθαρίσματα ιδεολογικά, αισθητικά, μουσικά, στιλιστικά, ποιητικά, δεν αντέχουν στα κοινωνικά δίκτυα ή στα μίντια. Επί πλέον φθείρονται σε έναν ανοργάνωτο, ανώνυμο και κατώτερο τού θέματος, τις περισσότερες φορές, αντίλογο. Όταν πας εκεί με μαλλί, σίγουρα θα βγεις… κουρεμένος.

Σε πολλά από τα σημεία του κειμένου τού ΓΑ δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς γιατί, όντως, το στιλ ντυσίματος και άλλες λεπτομέρειες συμπεριφορών τού ΔΣ, συμπίπτουν με εκείνες του Ντύλαν, όπως αναφέρει ο ΓΑ στην καταγγελία του. Όμως ο γραφέας τού κειμένου ΓΑ, λόγω ηλικίας, δεν ζούσε το ’60 ώστε να θυμάται πως η επιρροή ένδυσης και αντίστοιχης συμπεριφοράς στην Ελλάδα, ερχόταν σαν… εμπόρευμα, ενίοτε και ως πρόταση κοινωνικής αντίδρασης στον επαρχιωτικό μας συντηρητισμό και βέβαια σαν προϊόν ηχητικό και ενδυματολογικό, ιδιαίτερα μετά την ιστορική συναυλία στο Γούνστοκ (15-18/8/1969), εποχή κατά την οποία η πλειοψηφία των νέων στη χώρα μας μπήκε στην αισθητική διαδικασία των… δανείων, ένδυσης, συμπεριφοράς, μουσικών επιρροών, ακόμα και κοινωνικής ανακατάταξης. Διαβάστε εκείνη την εποχή, παρακαλώ. Κάντε τις αναγνώσεις που θα πρέπει. Ο ΔΣ (και πολλοί άλλοι) ήταν παιδιά μιας απομονωμένης χώρας (περίοδος Βασιλείας-ακροδεξιάς ΕΡΕ, Χούντας) νέοι τότε, που διψούσαν να κάνουν τη δική τους αντίσταση στο ασφυκτικό περιβάλλον μέσα από τη Μουσική και τους εισαγόμενους τρόπους ζωής τών ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και γενεών, ώστε να προσεγγίσουν τα πρώτα στάδια ελευθερίας τους… Η δύναμη της Μουσικής και η ταχύτατη εξάπλωση της αγγλοσαξονικής ροκ σκηνής, με την δισκογραφία και την τηλεοπτική εικόνα, έφερε και ρίζωσε και στη χώρα μας, όχι ένα τραγούδι, αλλά μια ολόκληρη πανίσχυρη δυτική κουλτούρα! Αυτή η κουλτούρα διατηρείται και επαυξάνεται απλώνοντας τα φτερά της σε κάθε σημείο τής Ευρώπης. Όντως, είναι μια… «βαριά βιομηχανία» η οποία, ακόμα και σήμερα, αναπτύσσει ένα βιομηχανικό ελληνικό τραγούδι, με συντελεστές πρόθυμους υπηκόους μιας τραγουδιστικής τέχνης περιορισμένης, με μπόλικη αφέλεια, ημιμάθεια και, κυρίως, στιλιζαρισμένης στα πρότυπα της αμερικανιάς και της αντιγραφής τού κάθε σταρ που εναλλάσσεται κατά περιόδους… Όχι βέβαια πως σταμάτησαν και οι εισαγωγές δανείων εξ’ Ανατολάς…

Σημειώστε πως, αυτό που λέμε ’60, ήταν εποχή με πολλές αναγνώσεις. Θυμηθείτε πως πέρα από τις εισαγωγές των πρώτων ηλεκτρικών γκρουπ (ομάδες των τότε πιτσιρικάδων που εγκλωβίστηκαν στα τιτιβίσματα μιας ανάλαφρης μουσικής δυτικού προτύπου). Οι Beatles, οι Pink Floyd, ο Bob Dylan κ.α., έβαλαν βάσεις για σοβαρότερες εξελίξεις πάνω στο ύφος τής μπαλάντας με πάμπολλα στοιχεία ποιητικού λόγου. Παράλληλα, το λαϊκό τραγούδι συναντήθηκε και με την παραγωγή τού…Καζαντζίδειου ήχου, ο οποίος κατά διαστήματα επηρεαζόταν από… Ινδία μεριά, με κάτι μουσικά μοντέλα έκφρασης πραγματικά κλαυθμυρίσματα τα οποία κατέγραφαν στιλιστικά όλη τη δυστυχία τής Ανατολής… Μεγάλες επιρροές! Ορχήστρες που παίζανε άλλα μουσικά ιδιώματα με ινδόαιγυπτιακές φράσεις… Την ίδια εποχή, το λεγόμενο «αστικό τραγούδι» των δεκαετιών ’30, ΄40, ΄50, μεταμορφωνότανε σε ελαφρότατο είδος προς διασκέδαση στις καφετέριες και ρεστοράν των εποχών, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος τής αίγλης του.

Να φέρω παραδείγματα; Για ποιον λόγο; Νομίζω πως όλοι καταλαβαίνουμε πως η δήθεν ελληνική σκηνή τού λαϊκού, του ελαφρού, του ροκ, της ποπ και των παραλλαγών τους, είναι ένα κάκιστο αντίγραφο ξένο προς την εγχώρια κουλτούρα μας. Το πού θα μας πάει τελικά όλο αυτό το παγκοσμιοποιημένο συνονθύλευμα, δεν το γνωρίζω.
Γνωρίζω όμως πως ο δανειζόμενος ή «κλεπταποδόχος», όπως χαρακτηρίζει ο αυστηρός ΓΑ τον ΔΣ, λειτούργησε ως μέντορας των τότε και των μετέπειτα Ελλήνων ροκάδων, αλλά και πνευματικών ανθρώπων, ποιητών, φοιτητών τής εποχής λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Χούντας, στη Μεταπολίτευση, μέχρι και στα χρόνια μας… Γνωρίζει τον τρόπο να βάζει στα τραγούδια του τις δικές του πινελιές. Να δίνει προσωπικά χαρακτηριστικά. Να τα παρουσιάζει με τον πιο εύστροφο τρόπο, εξελισσόμενος σε έναν παραμυθά που όλοι τον είχαμε (και τον έχουμε) ανάγκη για την προσωπική μας παραμυθία και το δικό μας ψυχόδραμα… Του αναγνωρίζω πως όταν δεν έχει να πει κάτι νεότερο, απέχει από τη δισκογραφία και αυτό είναι μια καθαρή και έντιμη στάση.

Οφείλω να υπενθυμίσω πως το 1993, με τον Τάσο Σαμαρτζή (στίχους), τον Θανάση Γκαϋφίλια (τραγούδι) και τον Γιάννη Ιωάννου (ενορχήστρωση), έγραψα τη μουσική σε ένα τραγούδι διαρκείας 9,30 λεπτών με τίτλο: «Ωδή στον Διονύση»: https://www.youtube.com/watch?v=gpEts_bLRjQ
Το τραγούδι περιγράφει πράξεις και λεγόμενά του εκείνης τής εποχής (επαναλαμβάνω: 1993), τα οποία μας είχαν στεναχωρήσει τότε και εμπεριέχονται στο τραγούδι μου αυτό. Ήταν μια τραγουδιστική κριτική και αυστηρή ματιά πάνω στον ΔΣ. Όλοι βέβαια μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε. Πολύ πιθανόν, για τα ίδια θέματα, σήμερα να αντιδρούσα διαφορετικά… Επιστρέφοντας όμως στο συγκεκριμένο τραγούδι, η τότε άποψή μου δεν με αποστασιοποίησε ποτέ από την εκτίμηση που έτρεφα και τρέφω γι’ αυτόν. Τα δάνεια ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα βαγόνια τού μεγάλου τρένου τής πορείας τού ελληνικού τραγουδιού. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες δημιουργικές επιρροές. Το θέμα είναι το πώς χρησιμοποιείς το υλικό σου, καθώς και την υποχρέωσή σου να αναφέρεις την πηγή, την αφορμή, το κίνητρο…
Μια αναφορά στις τόσες και τόσες περιπτώσεις «αντιγραφικής τέχνης», θα με έκανε να δυσκολέψω φλυαρώντας ακόμα περισσότερο στη σελίδα μου και να κουράσω τους αναγνώστες μου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 339 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (18/7/2017) Εξομολογητικά…

Το καλοκαίρι δεν είναι η πιο κατάλληλη περίοδος για γραψίματα και καταθέσεις σκέψεων… Όχι γιατί δεν υπάρχουν ειδήσεις ή θέματα, κάθε άλλο! Εξάλλου, αυτή η χώρα, ποτέ δεν στέρησε από τους ανθρώπους της την ακατάπαυστη πανσπερμία μικρών ή μεγάλων γεγονότων, ειδικά για όλους όσοι ασχολούνται με την επικαιρότητα. Πολλές φορές νιώθω σαν να είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω ειδήσεις και τούτο γίνεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας, επειδή η πάγια καθημερινή συνήθεια δημιουργεί την αίσθηση πως είμαι «μέσα στο παιχνίδι» των γεγονότων που με επηρεάζουν και πολλές φορές με κινητοποιούν.
Ως παλαιός αριστερός νιώθω πως είμαι κάτι παρά πάνω από απλός πολίτης. Νιώθω πως είμαι (θαρρείς) δεσμευμένος να σκέφτομαι το κάθε τι που συμβαίνει και να σχολιάζω, πολλές φορές και πέρα από εκείνα τα οποία κατανοώ εις βάθος και πρέπει να διεισδύω σε αυτά, ώστε να σχηματίζω όσο γίνεται περισσότερο αντικειμενική γνώμη… Κι όμως, το πράττω με έναν, σχεδόν νεανικό, ενθουσιασμό, ο οποίος πολλές φορές καταλαμβάνει εμάς της γενιάς τού ’60… Ύστερα, μετά το πέρας τού κάθε γεγονότος, όταν η απόσταση χρόνου επιτρέπει πιο ψύχραιμη σκέψη, ξαναβλέπω το Σχολιάκι μου και συνεχίζεται μέσα μου η σκέψη και η αυτοκριτική.
Θα γνωρίζετε πως άλλο είναι το πριν και άλλο το μετά, όσοι λοιπόν δημοσιεύουμε κάτι (συνθέτες, στιχουργοί, μουσικοί, συγγραφείς, ποιητές, αρθρογράφοι, ζωγράφοι, γλύπτες κλπ), γνωρίζουμε πως το πόνημά μας μένει στο διηνεκές τού χρόνου, εκτεθειμένο στις εναλλαγές και την φθορά των αναπότρεπτων γεγονότων. Ό,τι καταγράφεται τη στιγμή τής δημιουργίας δεν επιδέχεται καμίας αλλαγής. Μας ακολουθεί σε όλη μας την πορεία. Όποια μικρολαθάκια, αμηχανίες, ακόμα και αρρυθμίες, θα συνοδεύουν το δημιούργημα εφ’ όρου ζωής. Ακόμα και ο ίδιος ο Χατζιδάκις, θεωρούσε αναγκαίο να «διαβάζει» (να διασκευάζει, να «πειράζει») εκ νέου τα παλαιότερα έργα του, επειδή θεωρούσε πως ήταν «αναγκαίες» οι αλλαγές στις παλαιότερές του ηχογραφήσεις.

Το κειμενάκι αυτό θεωρώ πως είναι κάτι σαν… απολογία, αφού αποφάσισα να μην έχω «θέμα» αυτή τη φορά, μέσα στη ραστώνη τού καλοκαιριού, όταν οι ψηλές θερμοκρασίες αποδυναμώνουν κάπως το συνεχές ενδιαφέρον μου να καταπιάνομαι με τα διάφορα θέματα. Σκέφτομαι πως είμαι ένας κατά βάση και κατά προέκταση μουσικός. Η κλασική κιθάρα, όσο να ‘ναι, δόμησε τη σκέψη και την όποια ευαισθησία μου. Παράλληλα, η ενασχόλησή μου με το ελληνικό τραγούδι και τους αισθητικούς προβληματισμούς του, η ραδιοφωνική μου εμπειρία (35 χρόνια ραδιόφωνο) μού δίδαξε την οικονομία τού προφορικού λόγου, οι επιφυλλίδες σε εφημερίδες και περιοδικά με οδήγησαν στην περιεκτικότητα του γραπτού λόγου, αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», οι δημοσιεύσεις (οι γραπτές ή ηχογραφημένες) από πολύ νεαρή ηλικία, με έβαλαν στο κάδρο των εκτεθειμένων. Ξεκίνησα να ηχογραφώ τραγούδια μου από το μακρινό 1964! Τι είναι αυτό; Η α π ό λ υ τ η έκθεση. Είναι κατάθεση ολοκληρωμένης σκέψης και της αισθητικής που τη συνοδεύει. Οι ηχογραφήσεις αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. 53 χρόνια μετά! Και αυτό θα με ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή μου! Τα δημοσιευμένα κείμενά μου, τα βιβλία μου, οι δίσκοι μου. Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει… Μένει και μάς χαρακτηρίζει…
Το προσωπικό μου παράδειγμα είναι ενδεικτικό για να διατυπώσω πως το «Verba volant, scripta manent», το οποίο στην ελληνική γλώσσα σημαίνει «τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν», θα ακολουθεί όλους μας…

Και, για να επιστρέψω στην αρχή τού κειμένου μου, να πω πως το καλοκαίρι, ομολογώ πως ατονούν μέσα μου τα μεγάλα θέματα, τα οποία, ούτως ή άλλως, τα μαθαίνουμε από την ειδησεογραφία, ενώ η ζωή συνεχίζεται παράλληλα με τους βαθμούς Κελσίου, που καθηλώνουν τους πολίτες…
Όχι πως θα σταματήσω τη γραφή, αλλά αναγνώστες και αναγνώστριές μου, σήμερα, μην έχοντας θέμα συγκεκριμένο, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ως τίτλο τη λέξη «Εξομολογητικά» στο σημερινό κείμενο. Μου πάει ειλικρινά!
Κάποιοι μου γράφουν πως χώνω τη μύτη μου παντού! Θα το προσέξω. Παρ’ όλο που αυτή η προσοχή ίσως μου κοστίσει σε αυθορμητισμό και πάθος, έννοιες που μου αρέσει να τροφοδοτούν και να ενυπάρχουν σε μια γραφή, η οποία δεν εποπτεύεται από κανέναν διευθυντή, εκδότη, ή οργανωμένο συμφέρον…
Οι ηλεκτρονικές μου σελίδες είναι ο προσωπικός μου χώρος και τον χαίρομαι. Τον υπερασπίζομαι, έστω απειλούμενος από ανυποψίαστες υπερβολές. Κρατώ όμως την απόλυτη ανάγκη της επικοινωνίας …

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Σχολιάκι 338 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (13/7/2017) Η ισχύς τού Πρωθυπουργού…

Κάθε επαγγελματικός κλάδος και το πρόβλημά του. Όλοι βιώνουμε έναν αγώνα ασταμάτητο, για την προστασία και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας τα οποία παραβιάζονται: με σαθρούς νόμους, διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις, από «συσκέψεις» «ειδικών επιτροπών» τού ποδαριού, αποφασίζοντας και διατάσσοντας περικοπές, καταργήσεις ταμείων και άλλα τέτοια ευτράπελα… Επί πλέον, κάποια από τα νομοσχέδια, που πρόκειται να ψηφιστούν οσονούπω, στριμώχνονται ανάμεσα σε άλλα με τη μορφή τού κατεπείγοντος!
Τα ίδια Παντελάκη μου δηλαδή. Αυτό το σύστημα ψήφισης νομοσχεδίων, τα οποία εν μια νυκτί γίνονται «Νόμοι τού Κράτους», είναι παλιά κοινοβουλευτική συνήθεια, η οποία ευδοκιμεί στη χώρα μας με κάθε κυβέρνηση κεντροδεξιοσοσιαλοαριστεράς αποχρώσεως ή κοπής. Όλοι στον ίδιο καμβά, στην ίδια κουτοπόνηρη λογική, ενός τύπου βαλκανικής βλαχιάς που βρίσκει τέτοιους τρόπους, για να ξεπερνάει τα ενοχλητικά θεσμικά εμπόδια…

Το νομοσχέδιο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, μας απασχολεί και το περιμένουμε τουλάχιστον έναν χρόνο, από τότε που ξεκίνησε η μάχη ορισμένων συνθετών-στιχουργών και των Σωματίων τους με την ΑΕΠΙ, η οποία μετατράπηκε σε πόλεμο με θύματα και θύτες, ενώ ένα άβουλο υπουργείο Πολιτισμού κάνει συνεχώς αφελείς και σπασμωδικές κινήσεις. Μετά τούς δημιουργούς τού ελληνικού τραγουδιού, να σου οι συγγραφείς και οι εκδότες, με τις Ενώσεις και τα Σωματεία τους, να κατηγορούν ευθέως την Υπουργό για κατάργηση των πνευματικών τους δικαιωμάτων και να αποτείνονται-όπως πριν από δυο μήνες και οι του τραγουδιού-στον Πρωθυπουργό (!!!) για να επιλύσει ο ίδιος το πρόβλημα της άδικης νομοθετικής ρύθμισης.
Οι συγγραφείς, οι οποίοι και αυτοί αδικούνται κατάφορα χάνοντας τα νόμιμα δικαιώματά τους, στέλνουν επιστολή-υπόμνημα στον Τσίπρα, με ημερομηνία 9/7/2017, και απαιτούν:
«να παρέμβει προσωπικά»
«να απαιτήσει προσωπικά»
«να μεριμνήσει προσωπικά»
«να ενισχύσει προσωπικά».
Σαν τον ναυαγό στην τρικυμισμένη θάλασσα… Παραθέτω τον ιστότοπο τής Εφημερίδας των Συντακτών, που καθημερινά αφιερώνει χώρο-άρθρα πάνω σε τέτοια ζητήματα:  http://www.efsyn.gr/arthro/nea-synnefa-sta-pneymatika-dikaiomata
Δεν νομίζω πως η καταφυγή προς τον Πρωθυπουργό είναι και η καταλληλότερη πρωτοβουλία για μια δικαίωση και αυτό ας μας απασχολήσει για λίγο…

Οι συγγραφείς αναφέρονται κυρίως στο άρθρο 55 παράγραφος 4 τού νομοσχεδίου, το οποίο ουσιαστικά καταργεί την υποχρέωση καταβολής δικαιώματος εκ μέρους των χρηστών. Πώς θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε στο αίτημα μιας τόσο αυτοδίκαιης διεκδίκησης; Αλλά, καλοί μας σύντροφοι συγγραφείς και εκδότες, υποθέτω πως τα σοβαρά νομοσχέδια που περνάνε από έναν υπουργό και τα επεξεργάζεται το επιτελείο του, δεν μπορεί παρά να είναι εν γνώσει τού επικεφαλής τής κυβέρνησης, ο οποίος, στην περίπτωση, ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, ώστε να υπάρχει και η απαραίτητη συνευθύνη. Δεν νοείται η υπουργός Κονιόρδου, η οποία θα μπορούσε και να στηριχτεί και στη νομική συμπαράσταση του ΟΠΙ (Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας), να δρα και να αποφασίζει μόνη. Αυτοτελώς. Θα ήταν μια πολιτική δυσλειτουργία με κόστος, αφού στην περίπτωση απόσυρσης τού νομοσχεδίου, από τον πολιτικό της προϊστάμενο, θα εκτίθετο ανεπανόρθωτα, σε σημείο π α ρ α ί τ η σ η ς λόγω α ν ι κ α ν ό τ η τ α ς… Ε λοιπόν, σε αυτή την κυβέρνηση, ό,τι και να συμβεί, από γκάφα, από λάθος πολιτικές, από λάθη διορισμών, από ψευδή στοιχεία, από ρεζιλέματα, δεν έχει καταλήξει ποτέ σε απόλυση! Αυτό το… αρραγές κυβερνητικό μέτωπο, καθιστά εξ’ άλλου έναν Πρωθυπουργό α λ ά ν θ α σ τ ο !!!
Είναι αυτές οι… λεπτομέρειες  που φτιάχνουν το image, το κάδρο, την αίγλη τού ηγέτη, ο οποίος επιλέγει πάντα τούς καταλληλότερους και τους άμεμπτους συνεργάτες συγκυβερνήτες !
Έτσι, η προσφυγή στον Πρωθυπουργό, θα σκοντάψει κατά πάσα πιθανότητα, στην καθορισμένη από τον ίδιο δεοντολογία τής μη αποπομπής τού-τής υπουργού. Ας σκεφτούν οι συγγραφείς πως και οι συνθέτες-στιχουργοί, στον ίδιο πρωθυπουργό αποτάθηκαν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε (λέει) το πράσινο φως για να λυθούν τα προβλήματα με την ΑΕΠΙ μέσω τού νομοσχεδίου Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Βεβαίως τώρα, τα Σωματεία των συνθετών-στιχουργών έχουν βάλει στο στόχαστρο την υπουργό που αθέτησε τις υποσχέσεις και τις πρωθυπουργικές εντολές…

Πιθανολογώ πως στο πρωθυπουργικό γραφείο οι γραπτές αιτήσεις, από πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, για βοήθεια, ώστε τα προβλήματά τους να λυθούν από τον πρωθυπουργό, θα είναι βουνό !!! Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι δείγμα δυσλειτουργίας ενός κράτους, όταν δηλαδή ο πολίτης, απελπισμένος, δεν μπορεί να βρει το δίκιο του μέσα στην οργανωμένη (λέμε τώρα…) πολιτεία. Όταν οι θεσμοί και οι επικεφαλής τους, υπουργοί-γραμματείς-τομεάρχες, εκ τού νόμου υπεύθυνοι, αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους προς τον πολίτη, όταν εντέλει το κράτος είναι ένα μπάχαλο, ο πολίτης θα καταλήξει στον πρωθυπουργό, ελπίζοντας και προσευχόμενος να δεήσει…
Δηλαδή, για όλους μας, είναι και ζήτημα ηθικής αξιοπρέπειας ή εκείνου τού πολυσυζητημένου «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς», που τόσο πολύ προβάλλει ο επικεφαλής με τους επιλεγμένους συνεργάτες του…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 337 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (10/7/2017) 2004:Συμβολική Ποδοσφαιρική Επέτειος

Έχουμε το μυαλό μας σε άλλα. Σ’ εκείνα που μας απασχολούν κάθε μέρα και περιστρέφονται γύρω από την χιλιοειπωμένη κρίση τής οικονομίας και του πολιτικού-κομματικού ανταγωνισμού, αλλά ξαναθυμηθήκαμε εκείνες τις… λυτρωτικές μέρες τού 2004, στις 4 Ιουλίου, που ο Θεός (του ποδοσφαίρου) υπέστη βραχυκύκλωμα, έχασε προς στιγμή την «πανταχού παρουσία Του», ξεχάστηκε, αφαιρέθηκε, ολιγώρησε, και μέσα στην αναμπουμπούλα, Του… ξέφυγε το τρόπαιο του Euro! Η Εθνική μας Ποδοσφαίρου πήρε το Πανευρωπαϊκό κύπελλο, σαρώνοντας τους Γίγαντες (Γαλλία, Τσεχία, Δανία, Πορτογαλία κλπ). Ακόμα και τώρα, δεκατρία χρόνια μετά, μοιάζει με όνειρο…
A, μην το ξεχάσω, λίγες μέρες πριν, γιορτάσαμε και τη μεγαλειώδη νίκη της Εθνικής Μπάσκετ των Νίκου Γκάλη, Γιαννάκη και των άλλων «παιδιών» του 1987 στο Γιουρομπάσκετ! Ε ρε γλέντια!!!

Ετούτες όμως τις μέρες, διαβάζοντας τα επετειακά άρθρα για εκείνον τον αναπάντεχο ποδοσφαιρικό θρίαμβο του 2004, αντί να χαρώ, όπως θα ήταν το αυτονόητο, θλίβομαι για την παραδοχή πως το άθλημα ποδόσφαιρο, αντί να πάει μπροστά και να υποστηριχτεί από τους θεσμούς και τις αθλητικές ηγεσίες της χώρας μας, εγκαταλείφθηκε και πνίγηκε μέσα στον βάλτο που δημιουργήθηκε από τους τυχάρπαστους, τους ακατάλληλους διοικητικούς, την ζοφερή «ανάπτυξη» των ΠΑΕ, τις παντός είδους  συναλλαγές, την παντοκρατορία των νταβατζήδων, την αναίτια κυριακάτικη βία και την επακόλουθη απομάκρυνση των οικογενειών από το θέαμα της μπάλας, αγορές παικτών αμφιβόλου ποιότητας και ποσά που συχνά διακινούνται στην σφαίρα τού μαύρου χρήματος, τα στημένα ματς, τις «παράγκες», τον στοιχηματικό… οίστρο που παρασύρει την κοινωνία, τις άφραγκες και ανοργάνωτες αθλητικές Ομοσπονδίες, τον πλουτισμό ημετέρων και τόσα άλλα νοσηρά, ποικίλα και σκοτεινά…
Όλα αυτά εκφράζονται και… αισθητικά, αρκεί να δεις, να ακούσεις, να νιώσεις την ατμόσφαιρα που εκπέμπει ο χώρος τού ποδοσφαίρου, ο οποίος επιπλέον έχει σχηματίσει κι ένα περίεργο «είδος» «μάγκα» νεοέλληνα, με ιδιαίτερη εκφορά ιδιωματικής ελληνικής γλώσσας και αντίστοιχη σωματική συμπεριφορά…
Το 2004 θα μπορούσε να λειτουργήσει και στη χώρα μας ως έναυσμα εξέλιξης και προόδου ενός από τα ωραιότερα λαϊκά σπορ τού κόσμου. Αντ’ αυτών, είδαμε (και βλέπουμε) κατάπτωση και απανωτά σκάνδαλα. Απαξίωση ομάδων, νοσηρά πρωταθλήματα, ρατσιστικά φαινόμενα, παρουσία φασιστικών στοιχείων στις εξέδρες, εξάπλωση του φόβου και της επικινδυνότητας, αλητείες μέσω ακόμα και τηλεοπτικών εκπομπών, δήθεν αθλητικών, μετάδοση μίσους και οπαδισμού, εγκατάλειψη κτηριακών εγκαταστάσεων και άλωσή τους από πάσης φύσεως ληστές μπουκαδόρους…

Πού είναι λοιπόν το σύμβολο τού 2004 και η λάμψη του; Ποια κληρονομιά και ποια παρακαταθήκη άφησε; Με ποιον τρόπο το… ποιοτικό επίπεδο τού Ελληνικού ποδοσφαίρου, που εκτίθεται στις εξέδρες και στις οθόνες μας, μπορεί να δικαιολογήσει την ένταξή του στο  υπουργείο Α θ λ η τ ι σ μ ο ύ και Π ο λ ι τ ι σ μ ο ύ; Πώς δικαιολογείται η επί επτά συναπτά χρόνια και η ηγεμονία στο σύνολο σαράντα τεσσάρων (44) χρόνων Πρωταθλητή Ολυμπιακό; Λυπάμαι που προβάλλω μια τέτοια άποψη αλλά η σημερινή μορφή-ποιότητα-θέαμα-αποτέλεσμα-νοοτροπία-ανταγωνιστικότητα-ηθική, που απορρέει από το συγκεκριμένο άθλημα, το οποίο συγκαταλέγεται στα σπορ μεν, αλλά στα καθ’ ημάς έχει παραμορφωθεί απειλητικά, δεν του επιτρέπει να κατέχει περίοπτη θέση στον πολιτισμικό εκσυγχρονισμό και στην προσπάθεια για πρόοδο της χώρας.
Αναζητάμε όλοι να προσδιορίσουμε και να κατανοήσουμε τις ρίζες των προβλημάτων μας αλλά συγχρόνως να βρούμε και τις κατευθυντήριες δυνάμεις, για να ξεπεράσουμε τις επί μέρους κρίσεις ή παραμορφώσεις στις οποίες ο χρόνος και η ανοησία μάς οδηγούν, κλείνοντάς μας σε πολυποίκιλες παγίδες. Συχνά αναφερόμαστε στην ανάγκη υγιούς πολιτικού πολιτισμού, στις παράνομες συναλλαγές, στον ξαφνικό πλουτισμό, στην πολιτική ανηθικότητα και τις πελατειακές σχέσεις, στη σκοτεινή διαπλοκή, η οποία εξαπλώνεται συνεχώς, στα πάντα επίκαιρα νέα τζάκια που ορίζουν τη διαδρομή χρήματος σε νέους κατόχους, στην αναζήτηση αναγκαίων και π ρ α γ μ  α τ ι κ ώ ν μεταρρυθμίσεων, σε μια σώφρονα πολιτική δίκαιης μοιρασιάς τού χρήματος, στις άγριες και συνεχείς περικοπές των συντάξεων, στην άγρια ληστεία των συνταξιοδοτικών Ταμείων από το Κράτος, κα.
Βρισκόμαστε σε εποχή που ΟΛΑ θα πρέπει να ανανεωθούν και να ανασυνταχθούν. Μέσα σ’ αυτά, ας δούμε και το Ποδόσφαιρο ως μια τέχνη των Σπορ, ζηλευτή στα Ευρωπαϊκά κράτη. Ένα Ελληνικό Ποδόσφαιρο, όπως έχει αφεθεί να εξελιχθεί (ή να… καταντήσει), με τόσες και τόσες εγγενείς αρρώστιες, δεν χρειάζεται να το προστατεύουμε, να το καλύπτουμε και με αυτό τον τρόπο να το ενισχύουμε και να κρύβουμε τα χάλια μας κάτω απ’ το χαλί, αλλά να τιμωρείται συνεχώς με σκληρές-σκληρότατες κυρώσεις, όταν και όποτε υπάρχει υποτροπή. Σκληρή, σκληρότατη πολιτική δηλαδή και όχι δόλιες νομικές προστασίες από κυκλώματα δικηγόρων συνεργαζόμενων με τις ΠΑΕ.

Το ποδοσφαιρικό… έπος του 2004, μην ξεχνάμε πως συνέπεσε με τους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στη χώρα μας επιτυχώς. Ήταν μια σελίδα θριάμβου που πλέον δεν μπορούμε να την επικαλούμαστε, παρά μόνο ως παλαιό λάφυρο. Μια επίσκεψη όμως στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, θα μας πείσει για την εμφανή εγκατάλειψη… Εμείς, ένας λαός που τον ελκύουν οι δάφνες τού αρχαίου (και όχι μόνο) κάλλους και δόξας του παρελθόντος, δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να τρεφόμαστε (και να επαναπαυόμαστε) με τα περασμένα μεγαλεία. Φτάνει πια! Η χώρα έχει ανάγκη από νέες ανανεωτικές δυνάμεις πνευματικές, αθλητικές, τεχνολογικές, πολιτικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές κλπ.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο, ως μη εξελισσόμενο στη σύγχρονη εποχή σπορ, ας ανακαλύψει επί τέλους τις αιτίες των πληγών και των κακοδαιμονιών του. Οι περισσότερες είναι εμφανείς. Οι θεσμικοί υπεύθυνοι και οι παράγοντες, ας βρουν τρόπους βελτίωσης και ας σεβαστούν την ποιότητα του θεάματος που προσφέρουν άλλες χώρες. Ας κατανοήσουν πως το ποδόσφαιρο είναι άθλημα συλλογικό, με πολλούς συμβολισμούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον άνθρωπο, τον πολίτη, τον φίλαθλο.
Τα σύμβολα (όπως εκείνο του 2004) πρέπει να χρησιμεύουν μόνο για εκκίνηση, για δημιουργική μνήμη και όχι για πένθιμα εμβατήρια και μνημόσυνα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 336 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (6/7/2017) Πτωχοποιημένη κοινή πορεία…

Άλλο είχα προγραμματίσει και άλλο προέκυψε τελευταία στιγμή για δημοσίευση.
Έχει να κάνει με την σκληρή πραγματικότητα των πνευματικών δικαιωμάτων η οποία βρίσκεται στο pic, στην προτεραιότητα των Σωματείων-Συλλόγων των πνευματικών δημιουργών των συνθετών-στιχουργών του ελληνικού τραγουδιού.
Το διαχειριστικό σκέλος της ΑΕΠΙ (Ανώνυμης Εταιρίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας) που έχει εδώ και 70 χρόνια αναλάβει την προστασία της οικονομικής και ηθικής μας… προστασίας, έγινε γνωστό με τα απίστευτα μαντάτα που βγήκαν στην επιφάνεια τα σχετικά με τις σκανδαλώδεις μισθοδοσίες των μετόχων της οικογένειας, που διευθύνει και διαχειρίζεται τις εισπράξεις από τα δικαιώματα των πάσης είδους εισπράξεων από πωλήσεις δίσκων, ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων, συναυλιών, χρήσης σε μαγαζιά (ταβέρνες, εστιατόρια, μπαρ, καφετέριες, δημόσιους, επαγγελματικούς χώρους κλπ) ηλεκτρονικών αναρτήσεων, διαφημίσεων κλπ. Ως απεδείχθη, ο έλεγχος της τεράστιας αγοράς της μουσικής διακίνησης στις αρχές του 21ου αιώνα, ήταν ανεπαρκής από μέρους της ΑΕΠΙ, τόσο ώστε να σταθεί αδύναμη στις υποχρεώσεις της προς τους συμβεβλημένους με αυτήν, ώστε να τους εκπροσωπήσει ως όφειλε. Τα αναμφισβήτητα οικονομικά στοιχεία πλουτισμού που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας από τον δικαστικό Επίτροπο, ύστερα από τις δημόσιες πιέσεις των νέων Σωματείων «Άσμα 450+», ΟΠΙ, «Μέτρον», ΣΩΜΣΕ, καθώς και αγωγών, μηνύσεων και κινητοποιήσεων μεμονωμένων συνθετών-στιχουργών, έφεραν ως αποτέλεσμα τις θλιβερές οικονομικές αποκαλύψεις και την απαξίωση της ΑΕΠΙ ως εισπρακτικού φορέα.

Σήμερα, η υπό στενή επιτροπεία ΑΕΠΙ, εδέησε να ανακοινώσει (μετά από συνεχόμενες καταγγελίες των προαναφερόμενων Σωματείων) τις οφειλόμενες αμοιβές προς τους δημιουργούς του Β εξαμήνου του 2016! Πάλι καλά, θα πούμε… Δεν γνωρίζουμε βέβαια το ύψος των ποσών και το αν θα κατατεθούν ολόκληρα στους δικαιούχους, αυτό είναι μια άλλη αγωνία η οποία θα λυθεί όταν θα δούμε τα ποσά στον λογαριασμό μας. Ουδείς είναι ενημερωμένος για το τι «δικαιούται» αφού, παρόλα τα αιτήματα των Σωματίων να ανακοινωθεί ενημερωτικά στον κάθε δικαιούχο το ποσόν του, η ΑΕΠΙ (προσοχή: η εποπτευόμενη από επιτροπεία ΑΕΠΙ (!!!)) αδιαφόρησε και δεν το έπραξε! Μένει πια στον κάθε δικαιούχο να περιμένει στο… ακουστικό του και να παίξει ξανά τον ρόλο του… κομπάρσου.

Το θέμα «είσπραξη πνευματικών δικαιωμάτων» έχει σημαδέψει τον χώρο και τη χώρα μας. Παρ’ όλη τις διαβεβαιώσεις της υπουργού Πολιτισμού, αλλά και του ιδίου Πρωθυπουργού, παρά την Επίτροπο που βρίσκεται πλέον μέσα στο επιτελικό γραφείο της ΑΕΠΙ για τους ελέγχους, η συμπεριφορά παραμένει άχρωμη, άγευστη και άοσμη… Κατά πάσαν περίπτωση έχουν στη συνείδησή τους πως οι δημιουργοί (συνθέτες-στιχουργοί-συγγενικά δικαιώματα) είναι κοινοί υπάλληλοι ιδιωτικών επιχειρήσεων που το… αφεντικό τους πληρώνει «όποτε λάχει ναούμ…»
Το όλον έχει ενδιαφέρον ΚΑΙ φολκλορικά… Με τέτοιες πράξεις, ενέργειες, οι αποστάσεις μεταξύ των Σωματείων, του ΥΠΠΟ, της Κυβέρνησης, της ΑΕΠΙ, όλο και περισσότερο μεγαλώνουν. Έχουν ήδη δημιουργηθεί αντιπαλότητες, με αποτέλεσμα την παντελή έλλειψη ε μ π ι σ τ ο σ ύ ν η ς προς τους θεσμικούς φορείς, που, υποτίθεται πως, έχουν αναλάβει την ευθύνη της ομαλής διεκπεραίωσης των οικονομικών υποχρεώσεων προς όλους εκείνους που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της τέχνης του ελληνικού τραγουδιού… Ελπίζοντας πως τα Σωματεία θα διατηρήσουν στενές σχέσεις μεταξύ τους για τους περαιτέρω αγώνες που σίγουρα θα χρειαστούν και με την αναμονή πως το κοινό αυτό θέμα της οικονομικής αδιαφορίας από τους φορείς θα ευαισθητοποιήσει όλους (μα ΟΛΟΥΣ τους δημιουργούς) ώστε να συμπαρασταθούν, θα προχωρήσουμε στο αβέβαιο μέλλον.

Όλα είναι εδώ. Μπροστά στα μάτια μας. Η αναμφισβήτητη πτωχοποιημένη κοινή πορεία μας, θα έχει σημειώσει ήδη ιστορικό προηγούμενο…

Νότης Μαυρουδής

(ΥΓ. Όσοι ενδιαφερόμενοι, ας ψάξουν στους συνδέσμους των αναφερόμενων Σωματείων: «Άσμα 450+», «Μέτρον», ΣΩΜΣΕ, για να ενημερωθούν.)

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε