Σχολιάκι 364 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (18/11/2016) Ο Γάλλος προπομπός…

Διάβασα πως η αστυνομία συνέλαβε έναν πολίτη, γαλλικής υπηκοότητας , επειδή τον έπιασε επ’ αυτοφώρω να καταστρέφει κάμερες ασφαλείας γύρω από την περιοχή Πολυτεχνείου-Εξαρχείων στις 14/11. Προκαλεί εντύπωση, αλλά δεν είναι περίεργο. Φαντάζει λογικό και προφανές πως ο Γάλλος είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα προετοιμασίας σχεδίου, ώστε να μην καταγραφούν τα πρόσωπα των «ηρώων» που θα ακολουθήσουν τις «αποφάσεις» τού «επιτελείου» των όποιων εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων έχουν το πάνω χέρι στο ανώτατο αυτό εκπαιδευτικό ίδρυμα, δηλαδή των πάντων εκτός από τους αρμόδιους Πρυτάνεις και Καθηγητές…
Υπάρχει μια συνηθισμένη αναμονή τής ετήσιας συνταγής των συγκρούσεων, κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων για την εξέγερση τού Πολυτεχνείου, οι οποίες πάντα αφήνουν καταστροφές πίσω τους και αποψιλώνουν τη σημασία και το νόημα των αιματηρών γεγονότων τού 1973… Ιδιαίτερα εφέτος, με την πρωτοφανή κατάληψη τού ιστορικού ιδρύματος, όσοι ήθελαν να τιμήσουν τους αγώνες και τους νεκρούς τού Νοέμβρη θα έπρεπε να ελεγχθούν(😉 από πρωτότυπες «επιτροπές» σε στιλ «λαϊκών δικαστηρίων» ή και «πόρτας» νυχτερινών κέντρων! Ευτυχώς, η ασέβεια δεν προχώρησε έως αυτό το σημείο…

Πάω ξανά στον Γάλλο καταστροφέα των καμερών. Δυσκολεύομαι να μπω σε ένα θέμα που έχει εισχωρήσει για τα καλά στον καθημερινό μας βίο. Δεν είναι παλαιά η ιστορία με τις κάμερες. Οι ανάγκες ύπαρξής τους σε πάρα πολλές κατοικίες, Σχολεία, Ιδρύματα, καταστήματα, τράπεζες, δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, δρόμους, λεωφόρους, πλατείες, σε κάθε γειτονιά, δείχνει και την μεγάλη ανάγκη ελέγχου και αστυνόμευσης της καθημερινής παραβατικότητας που υπάρχει στην πόλη. Έχει καταστεί το χρήσιμο εργαλείο που θα μας αποκαλύψει τον ένοχο.
Έτσι, ο Γάλλος καταστροφέας καμερών, έκανε μια απαραίτητη… εξυπηρέτηση στους ανεγκέφαλους που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο κι έτσι να γλυτώσουν οι παντός είδους οργισμένοι περιθωριακοί, μπαχαλάκηδες καταστροφείς, τυχάρπαστοι, τυχοδιώκτες, προορισμένοι να ροκανίζουν το Δημοκρατικό πολίτευμα.
Να τονίσω πως οι αντιεξουσιαστές αυτοί, θυμωμένοι και χωρίς προοπτική, αποφάσισαν πως μόνο αυτοί ενσαρκώνουν το μήνυμα τής εξέγερσης τού Πολυτεχνείου κι έτσι προσπάθησαν να αποκλείσουν πολιτικούς και φοιτητικές οργανώσεις από τις εκδηλώσεις… Κι αν το γεγονός δεν πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, αυτό οφείλεται στην λήξη τής κατάληψης και στην τραγωδία που έπληξε την δυτική Αθήνα, με τους 19 μέχρι τώρα νεκρούς και τις ανυπολόγιστες καταστροφές από τις φονικές πλημμύρες…
Η κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έγραφε: «τα όσα συμβαίνουν στο Πολυτεχνείο, με την κατάληψή του από μειοψηφική ομάδα ατόμων και την παρεμπόδιση του τριήμερου εορτασμού για την εξέγερση του 1973, αποτελούν προσβολή της ιστορικής μνήμης». Η αλήθεια είναι πως περίμενα μια πιο αυστηρή και θυμωμένη ανακοίνωση, που να εμπεριέχει αυστηρή κριτική, τουλάχιστον, σε τέτοιες αποφάσεις μειοψηφιών που αποφασίζουν και διατάσσουν προκαλώντας το κοινό αίσθημα ερήμην των συλλογικοτήτων, των φοιτητικών παρατάξεων και της πολιτείας.
Οι καταληψίες έχουν ήδη παραβιάσει την έννομη τάξη και τους δημοκρατικούς κανόνες ενός πολιτικού συστήματος που παρέχει α ν ο χ ή στην α ν ο μ ί α τους και με βάση αυτήν μπορούν και ταμπουρώνονται οπλισμένοι, έχοντας όλους τους υπόλοιπους απέναντί τους.
Ουδείς, απ’ όλους εμάς, επιθυμεί την καταστολή γιατί πολλές φορές δεν ελέγχεται η βία και η εξάρθρωση. Ουδείς επιθυμεί θύματα και ζημιές, ιδιαίτερα σε ένα αφιερωματικό τριήμερο μνήμης πρόσφατων ιστορικών σελίδων τής χώρας μας. Με δεδομένο πως η επέτειος των σαράντα τεσσάρων χρόνων τής εξέγερσης τού Πολυτεχνείου είναι μια πολύ σοβαρή ιστορία, της οποίας θα πρέπει να διατηρηθούν οι μνήμες και οι αξεπέραστοι συμβολισμοί που ακόμα και σήμερα διδάσκουν, δεν μπορούμε να την αφήνουμε σε έναν κόσμο που καλεί σε εξέγερση, a priori σύγκρουση με τις αστυνομικές δυνάμεις και αντίστοιχες ανόητες συμπεριφορές συμμοριών…

Εν τέλει, όλοι έχουμε καταλάβει πως το «παιχνίδι» στα ΑΕΙ παίζεται από τις νεολαιίστικες οργανώσεις και τα διάφορα ποικιλόμορφα γκρουπούσκουλα, τα οποία αν τα ψάξεις θα βρεθείς μπροστά σε εκπλήξεις…
Από τους καθ΄ ύλην αρμόδιους της Συγκλήτου, τους Πρυτάνεις ή τους καθηγητές, ας μην περιμένουμε πρωτοβουλίες πλέον, αφού οι απειλές για τη ζωή τους και τις οικογένειές τους είναι (όπως δηλώνουν οι ίδιοι) καθημερινές.
Οι «ήρωες», «μπροστάρηδες», «πρωτοπόροι», «επαναστάτες» καταληψίες τού Πολυτεχνείου, έζησαν για κάποιες ώρες το δικό τους… έπος, με τη μολότοφ παρά πόδα και την κουκούλα ως σύγχρονο σύμβολο πολιτικής και καταστροφικής αγκιτάτσιας… Θελήσανε να σπρώξουν τη φετινή Επέτειο σε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αποκλείοντας και απομονώνοντας τους… αστούς και βολεμένους με το καπιταλιστικό καθεστώς πολίτες και πολιτικούς. Να γίνει (το Πολυτεχνείο) τόπος και σύμβολο «δικό τους», ιστορικό στοιχείο που αφορά όχι όλους τους Έλληνες, αλλά επιλεκτικά κάποιους «επαναστάτες» και να ενταχθεί μέσα στο δικό τους ιστορικό ιδεολόγημα μιας πολιτικής που, από τις ανακοινώσεις και προκηρύξεις τους, εξάγεται το συμπέρασμα πως διέπεται από οργή, δίχως ειρμό και ρεαλιστική σκέψη.

Αν κάτι πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα, αυτή είναι η βαθύτατη ποικιλόμορφη κρίση τής Εκπαιδευτικής κοινότητας και κυρίως των ΑΕΙ. Μια κρίση η οποία διαρκεί χρόνια και σέρνεται με την ανοχή τής κεντρικής εξουσίας. Κακοδαιμονίες που ρίζωσαν και έβγαλαν παρακλάδια τα οποία, πλέον, για να τα κόψεις χρειάζεται χρόνος και πολιτικές επιλογές που στοιχίζουν σε ψήφους και… συμπάθεια. Μεταρρυθμιστικές αποφάσεις που είναι χρονοβόρες και απαιτούν ιδεολογικές θέσεις, κι όχι σαθρά ιδεολογήματα από παλαιά ξεπερασμένα κιτάπια…

Ο Γάλλος… προπομπός, καταστροφέας καμερών, σήμερα, θα ήταν, ενδεχομένως, ένας χάρτινος «ήρωας» των εξεγερμένων καταληψιών των 70 νοματαίων του Πολυτεχνείου. Πολύ φοβούμαι πως αν η κυβερνητική εξουσία δεν συγκρουστεί πολιτικά και στρατηγικά με τις περιθωριακές νεολαιίστικες ομάδες δρόμου, θα βρει μπροστά της τεράστια εμπόδια στις επόμενες συγκρουσιακές «ευκαιρίες» που θα υπάρξουν στο μέτωπο των φοιτητικών διεκδικήσεων…
Η φετινή τριήμερη 44η Επέτειος του Πολυτεχνείου, έτσι όπως έγινε, συρρικνωμένη και λαβωμένη από τον ακατάπαυστο κλεφτοπόλεμο, ευχόμαστε να γίνει τουλάχιστον θέμα συζητήσεων, προβληματισμού και μνήμης, γιατί ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως έτσι όπως κύλησε, με καταστροφές, φωτιές και πλιάτσικο, ήταν υπόθεση όλων των Ελλήνων πολιτών.
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, ο φοιτητικός κόσμος, ήταν κατώτερος των περιστάσεων…

Νότης Μαυρουδής

Advertisements
Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 363 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (11/11/2017) Η ύπαρξη ενός διαφορετικού κόσμου…

Σε όλα τα θέματα ενυπάρχει και η υπερβολή. Όπως τώρα με τον σάλο που έχει ξεσπάσει γύρω από την σεξουαλική παρενόχληση. Η περίπτωση του ηθοποιού Κέβιν Σπέισι είναι μια καλή αφορμή για να σταθώ και να σχολιάσω ένα ιδιαίτερο σημείο, το οποίο συγχρόνως εκφράζει και αποδίδει μια κάποια «μομφή» σε πολύ κόσμο.
Η κριτική για την συμπεριφορά ενός ανθρώπου (στην περίπτωσή μας, εμβληματικής προσωπικότητας στο χώρο τής υποκριτικής τέχνης) θα πρέπει να περιέχει και άλλα «σημεία» τής πορείας του. Με λίγα λόγια, εάν θελήσει κάποιος να χαρακτηρίσει την διαδρομή τού  πολυβραβευμένου Αμερικανού ηθοποιού, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού, σίγουρα δεν θα τον ενέτασσε στους… ελαφριούς και… εμμονικούς τής σεξουαλικής παρενόχλησης. Αντίθετα! Θεωρείται ένας θεατρικός και κινηματογραφικός αστέρας, με πλούσια πορεία σε σοβαρούς ρόλους-σταθμούς σπουδαίων συγγραφέων τού παγκόσμιου ρεπερτορίου. Ποιος θα διαφωνούσε σε μια τέτοια αναμφισβήτητη αποδοχή για τον Σπέισι ;

Όμως! Μετά την χιονοστιβάδα αποκαλύψεων και κατηγοριών, η πραγματικότητα αποφάσισε διαφορετικά, ως προς την εξέλιξη τής καλλιτεχνικής του δράσης. Για να γίνει κατανοητή η αναφορά μου στην περίπτωσή του, θα σταθώ σε δημοσίευμα των εφημερίδων τής 6ης 11ου, σύμφωνα με το οποίο το δίκτυο Netflix, που προβάλλει την δημοφιλή σειρά “House of Cards”, αποφάσισε και προετοιμάζει την αποχώρηση τού ηθοποιού από το σενάριο, σταματώντας ακόμα και τα γυρίσματα! Να τον «κόψει» δηλαδή από την σειρά, ώστε η Εταιρία να εκφράσει τον σεβασμό της, όχι μόνο προς τις παραδοσιακές ηθικές αξίες τής χώρας, αλλά και στο ευρύτερο κοινό που έχει πληγεί η «ηθική του υπόσταση» από την αήθη και ανήθικη συμπεριφορά τού ηθοποιού…
Αυτό και μόνο, μας δίνει την αφορμή για περεταίρω σχόλια και απόψεις γύρω από το θέμα τής α κ ε ρ α ι ό τ η τ α ς και της ε ν τ ι μ ό τ η τ α ς, ενός δημοφιλούς καλλιτέχνη. Αυτός, θα «πρέπει» να είναι άμεμπτος, υπεράνω κάθε υποψίας και ηθικής παράβασης, να μην δίνει αφορμή για οποιαδήποτε κριτική και σχολιασμό, να βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από κάθε παραβατικότητα, να μετράει κάθε του πράξη, κάθε του κουβέντα, κάθε του αυθορμητισμό και λεπτομέρεια σε ό,τι πράττει και σε ό,τι λέει…
Νιώθω πως οι… απαιτήσεις του κόσμου πάνω στο θέμα, πώς να το πω, αναφέρονται σε υπεράνθρωπο και το κοινό είναι αμείλικτο, περίπου α π ά ν θ ρ ω π ο !
Υπενθυμίζω πως ο κάθε Σπέισι, όλος αυτός ο καλλιτεχνικός κόσμος ο Μέγας, ο κόσμος των Τεχνών και της φαντασίας, των ονείρων και των κοινωνικών παρεμβάσεων, αποτελείται από ανθρώπους με χέρια, πόδια, καρδιά, νόηση, συναισθήματα, αισθήσεις, ιδιαίτερο τρόπο ζωής, επιθυμίες, σεξουαλικές επιλογές… Μην μπερδευόμαστε, δεν θα τους παραχωρήσω το ελεύθερο για οποιαδήποτε παράβαση λόγω της ιδιαιτερότητάς τους. Τα ατομικά δικαιώματα είναι μια πολύ σοβαρή πραγματικότητα, για να τα αφήσουμε να παραμορφωθούν και να αλλοιωθεί η έννοιά τους. Ουδείς νομιμοποιείται να τα προσβάλλει, να τα παραβιάζει και να τα καταργεί.

Όλοι είμαστε όντα ανθρώπινα, προορισμένα να συμβιώνουμε μέσα σε κοινωνικά σύνολα, υποσύνολα, ομάδες, γειτονιές, σχολικούς χώρους, συντεχνίες, επαγγελματικούς κύκλους, κλπ. Όλοι ζούμε μέσα σε ένα περιβάλλον που δίνουμε και παίρνουμε απ’ αυτό. Επιλέγουμε συμπεριφορές, επιμόρφωση, επιρροές, πνευματικές εξαρτήσεις, πρωτοβουλίες, ανατροπές. Δημιουργούμε σκέψεις, ιδέες, αισθητικές επιλογές, όχι μόνο για το δημιουργικό μας οπλοστάσιο, αλλά και για τις προσωπικές ιδέες-αισθήσεις-απολαύσεις-εκτονώσεις…
Πολλές φορές βρέθηκα σε θέση άμυνας, προσπαθώντας να αιτιολογήσω κι όχι να δ ι κ α ι ο λ ο γ ή σ ω  «απρέπειες» διάσημων ανδρών και γυναικών, οι οποίοι «έκαναν» αυτό ή εκείνο, «είπαν» εκείνο ή το άλλο. Έχω κατανοήσει εδώ και πολύ καιρό πως οι απαιτήσεις τού κοινού τού θεάματος, ακροάματος, αναγνωστών βιβλίων, ποιητικών πονημάτων κλπ, απαιτούν την άψογη, από κάθε άποψη, συμπεριφορά από τους δημιουργούς.
Όλα μέσα στην επήρεια θρησκευτικών συντηρητικών ηθικών κανόνων. Όλα κάτω από το πρίσμα μιας αντίθετης ηθικής στάσης, η οποία έχει ρίζες σε έναν διαφορετικό «ηθικό κώδικα» ενός άλλου κόσμου, διαφορετικής διαδρομής, τέλος, ενός εκ διαμέτρου διαφορετικού τρόπου ζωής. Ένας τέτοιος κόσμος λοιπόν, αδυνατεί να συμβαδίσει με τον τρόπο ζωής τού αντίθετου από εκείνον, γι’ αυτό και πολλές φορές οι δυο αυτοί κόσμοι έρχονται σε αντίθεση με ό,τι συνεπάγεται αυτό…

Συχνότατα παρατηρούμε ένα κομμάτι τού κόσμου της δημιουργίας να αυτοκαταστρέφεται με αυτοκτονίες, ναρκωτικά, χάπια, αλκοολισμό και άλλους ποικίλους εθισμούς. Πολλοί απ’ αυτούς, πάμπλουτοι, διάσημοι και χορτασμένοι, δίνουν τέλος στη ζωή τους σε νεαρή ηλικία. Θα περίμενε κανείς να ζουν ευτυχείς, αλλά συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Καταλήγουν σε βαριάς μορφής καταθλίψεις, σχιζοφρένειες, διαταραχές και απέραντη απελπισία… Όντως, είναι ένας διαφορετικός κόσμος που σκέφτεται και δρα διαφορετικά. Αυτόν τον «διαφορετικό» κόσμο για να τον ερμηνεύσεις, θα πρέπει να τον  κατανοήσεις, να «μπεις» και στον δικό του μικρόκοσμο… Δεν είναι απλή αυτή η διείσδυση.
Ωστόσο, αυτός ο κόσμος τής δημιουργίας μάς προτείνει, έξω από την ατομική διάσταση των δημιουργών, έναν πολιτισμό, ο οποίος είναι αναγκαίος και απαραίτητος. Μας τροφοδοτεί με οξυγόνο. Μας έρχεται από κάθε πλευρά τής Γης. Έρχεται με το αεράκι, τις θάλασσες και τα βουνά. Τα ραδιοκύματα, τις εικόνες, τους δορυφόρους, με τις σελίδες των βιβλίων και τα ποικίλα ηχογραφήματα. Γεννιέται από δημιουργούς σκορπισμένους στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα.

Πάρτε αυτό που λαχταράει η ψυχούλα σας και κάντε το κτήμα σας. Να γνωρίζετε πως αυτός ο κόσμος τής δημιουργίας, τώρα πια που δεν ζει σε αυλές, παλάτια και εκκλησιαστικούς ναούς υπό τας διαταγάς Βασιλέων, Καρδιναλίων και Ιεραρχών, τώρα, στον 21ο αιώνα που ζει μέσα σε μια παγκόσμια αγορά τής προσφοράς και της ζήτησης, τώρα που η ελευθερία τού ατόμου είναι κυρίαρχο στοιχείο διαμόρφωσης, στις λεγόμενες δυτικές και ευρωπαϊκές χώρες, θα δεσπόζει η προσωπικότητα του καθενός. Αυτό το τελευταίο, θα περιέχει ασφαλώς και τις σκοτεινές πλευρές τών ανθρώπινων χαρακτήρων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 362 (Μετά πάσης ειλικρίνειας…) (4/11/2017) Χόλυγουντ…

Ας το παραδεχτούμε. Θαρρείς και άνοιξε ο Ασκός του Αιόλου και διανύουμε την περίοδο που τα σκάνδαλα τής… Αυτοκρατορίας τού Χόλυγουντ, σχετικά με κατηγορίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις (ακόμα και για βιασμούς), ξέσπασαν σαν καταιγίδα, σαν ανεμοστρόβιλος από εκείνους που χτυπάνε τις ακτές τής Αμερικής και της Ασίας… Εν αρχή ην ο παντοδύναμος στην κινηματογραφική βιομηχανία Χάρβεϊ Γουάϊνστιν, ο οποίος θεωρείται… Πρύτανης του «συστήματος» της πρόσληψης μιας υποψήφιας γυναίκας ηθοποιού, η οποία ακολουθούσε αναγκαστικά την ίδια διαδρομή: συνάντηση στο γραφείο του-κρεβάτι-πλατό… Τουλάχιστον αυτό συνάγεται από τις καταγγελίες που έχουν κατατεθεί από τις ίδιες τις παθούσες, οι οποίες με πόνο ψυχής αφηγούνται, την εμπειρία τής βίας που υπέστησαν, έστω και μετά από πολλά χρόνια και αυτές δεν είναι λίγες (πάνω από 85) και είναι και από τα πρώτα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Λυπηρές καταγγελίες, οι οποίες εκθέτουν ανεπανόρθωτα έναν λαμπρό και παραγωγικό χώρο Τέχνης. Έναν χώρο που ποτέ δεν πιστέψαμε πως το αρσενικό στοιχείο, μαζί με την… τεστοστερόνη του, θα παρέμενε ηθικά «άψογο» μπροστά σε όμορφες και σαγηνευτικές γυναίκες… Η φαντασία τών απλών ανθρώπων οργιάζει και φαντασιώνεται διάφορα σκάνδαλα και σκανδαλάκια… Άλλο όμως είναι να το υποθέτεις και να φαντασιώνεσαι διάφορα και άλλο να τα διαβάζεις, ως πραγματική μαρτυρία σε παγκόσμια μάλιστα θέαση, μέσα από συγκεκριμένες καταγγελίες πανέμορφων και καταξιωμένων ηθοποιών…
Το όλο θέμα δεν τελειώνει εδώ. Ανάμεσα στους κρίκους τής αλυσίδας, προστίθενται απρόσμενες καταθέσεις πρωταγωνιστών ενός παρελθόντος σαράντα και πενήντα χρόνων, φανερώνοντας πως, το μεγάλο διάστημα τού χρόνου που μεσολαβεί, δεν σκεπάζει αναγκαστικά σαν την άμμο τής ερήμου Σαχάρας, τα, για πολλούς ανθρώπους επώδυνα, συμβάντα…
Κι όμως, ξαναβγήκε στην επιφάνεια και πάλι η περίπτωση του παλαίμαχου Ρομάν Πολάνσκι με τις ερωτικές του παρορμήσεις και τις επιθέσεις σε νεαρές και ενίοτε ανήλικες υπάρξεις.
Ο πολυβραβευμένος, ταλαντούχος και εμβληματικός για την γενιά του ηθοποιός, Κέβιν Σπέισι, αποδέχθηκε την καταγγελία τού Άντονι Ραπ πως τον είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά, όταν ήταν νέος, ενώ αποκάλυψε πως είναι ομοφυλόφιλος.
Ο Ντάστιν Χόφμαν, ο οποίος μέχρι σήμερα δεν είχε απασχολήσει τον τύπο για ζητήματα εκτός τής ιδιότητάς του, μπήκε κι αυτός στο στόχαστρο δεχόμενος κατηγορία για σεξουαλική παρενόχληση, που είχε συμβεί πριν από πολλά χρόνια.

Τί να συμβαίνει άραγε στο βάθος τού τούνελ αυτής τής άλλοτε αδιαπέραστης και συμπαγούς συντεχνίας, η οποία συνήθιζε να καλύπτει τα πάντα κάτω από λαμπρότητα, χρυσόσκονη, οικονομική ισχύ, εξουσία επί των ΜΜΕ, αλλά και μέσα από τα ΜΜΕ! Κι αν κάποιος αναρωτηθεί, πώς και τώρα, μετά την πτώση τού μεγιστάνα παραγωγού Χάρβεϊ Γουάϊνστιν, έβρεξε ο ουρανός τής σόου μπίζ αναδρομικά και θαρρείς «χρεωστούμενα» σκάνδαλα, τα οποία δεν μπόρεσαν (?) να αποκαλυφθούν σε κανονικό χρόνο, υπάρχει απάντηση. Διότι το ερώτημα βεβαίως είναι ρητορικό. Η εξήγηση, για παράδειγμα, πως τα θύματα ήταν νέοι και άσημοι ηθοποιοί και δεν είχαν την παραμικρή δυνατότητα και αξιοπιστία για να μπορέσουν να καταγγείλουν τον διάσημο θύτη, είναι μια ρεαλιστική απάντηση για την κατανόηση αυτού του παρακμιακού φαινομένου, συχνότατο στους χώρους τού θεάματος, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, της διαφήμισης, του θεάτρου, της μουσικής κλπ…
Δεν θα υποστήριζα ποτέ πως, τώρα που έγινε… βούκινο σε παγκόσμια κλίμακα, παρόμοια συμβάντα περί σεξουαλικής παρενόχλησης θα πάψουν, ως δια μαγείας, να συμβαίνουν. Η γυναίκα ως ον, παρόλη την μαχητικότητα κατά περιόδους τού φεμινιστικού κινήματος και την σεξουαλική επανάσταση, συνεχίζει να είναι το βασικό στοιχείο τής κραταιάς αντίληψης στην κοινωνία. Παράλληλα μια εύρωστη βιομηχανία, κι όχι μόνο εκείνη τού θεάματος, εκμεταλλεύεται την γυναικεία μορφή, με τεράστια κέρδη, βασισμένα στην εικονική πραγματικότητα τής όμορφης, προκλητικής και μοιραίας femme fatale. Μην παραμελούμε και το γεγονός της γυναικείας παρουσίας, από πολλές απόψεις, πως είναι το κεντρικό είδωλο εκμετάλλευσης μεγάλου μέρους της καπιταλιστικής βιομηχανίας. Για σκεφτείται, το γυναικείο μοντέλο περιέχει την ακατανίκητη μορφή τής «Γυναίκας-τρόπαιο».
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο. Στην πλειοψηφία τους, οι οικογένειες, ενισχύουν τις κορασίδες και τα μπουμπούκια τους προς την με κάθε κόστος κατάκτηση της ομορφιάς.
Σε αυτή την παγκόσμια αντίληψη περί τής γυναίκας-αντικείμενο, ή αν το θέλετε τού σώματος-αντικείμενο, η ομορφιά, η θηλυκότητα, ακόμα και το άδολο τής παιδικότητας και της νιότης, σε συνδυασμό με την απουσία εκπαίδευσης και γενικότερης μόρφωσης των ανθρώπων, οι οποίοι παραμένουν σε χαμηλό πνευματικό επίπεδο, θα συνεχίζουν να βρίσκονται στην κορυφή τής σωματικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης. Ο θαυμασμός, η εκτίμηση και ο σεβασμός τού ωραίου είναι άλλο ζήτημα, είναι φυσικό επακόλουθο. Το αληθινά ωραίο και καλόγουστο θέαμα, προκαλεί τις αισθήσεις όλων των ανθρώπων, όλων των τάξεων, των φτωχών, των πλουσίων, και όλων των πολιτικών και ιδεολογικών τάσεων… Το ζήτημα είναι ο ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο αντιμετωπίζει κάποιος την ομορφιά τού σώματος. Νοιώθω πως ο ισχυρός, είτε μυϊκά είτε κοινωνικά, εκείνος που νέμεται και επιβάλλει την εξουσία του, εκείνος που εκμεταλλεύεται τα μέσα που διαθέτει και τα χρησιμοποιεί για την καταδυνάστευση τού άλλου, εκδηλώνει απεχθή και βίαιη συμπεριφορά. Έχουμε και πάλι, σε ένα άλλο κοινωνικό πεδίο, την γνωστή και τραυματική σχέση μεταξύ θύτη και θύματος. Τον ισχυρό και τον αδύναμο. Τον βιαστή και τον βιασθέντα…
Όπως και να ‘χει, η θέση μας έχει προ πολλού κατατεθεί. Θα υπερασπισθούμε το θύμα με κάθε τρόπο και θα αντιμετωπίσουμε τον θύτη, όπως τού πρέπει: Νομικά, ηθικά, ιδεολογικά και κοινωνικά…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 361 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (29/10/2017) Παλιές ξεχασμένες ιστορίες ;

Αυτές τις μέρες, που περιείχαν μνήμες από την Εθνική επέτειο τού Έπους τού ’40, κόλλησα στο ραδιόφωνο και σε ειδικά αφιερώματα-ντοκουμέντα τής τηλεόρασης με περιεχόμενο εξαιρετικά ενδιαφέρον, γύρω από την άκρως ηλεκτρισμένη και τραυματική ατμόσφαιρα των χρόνων από το 1938 έως το 1945. Βέβαια τα δραματικά γεγονότα δεν περιορίστηκαν σε αυτό το χρονικό διάστημα. Οι μαύρες σελίδες ξεκίνησαν αρκετά πριν το ’38 και για πολλούς λαούς συνέχισαν αρκετά μετά το ’45…
Πολλές τραγικές, ματωμένες σελίδες, γεγονότα που καθιστούν την περίοδο ως μία από τις πιο αιματηρές και συνάμα ηρωικές στην ιστορία των Εθνών. Η άνοδος του Φασισμού, στρατιωτικές εισβολές και κατακτήσεις κρατών, αφανισμός μειονοτήτων με φυλετικά, θρησκευτικά και σοβινιστικά κριτήρια, η αποκορύφωση του ρατσισμού, εξόντωση ανθρώπινου δυναμικού ανεξαιρέτως γενεών, αποτρόπαιες μαζικές εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις, πειράματα σε ανθρώπους και αμείλικτες μέθοδοι θανάτωσης, οι οποίες ακόμα και τώρα προκαλούν φρίκη στην παγκόσμια μνήμη-συνείδηση και σε όλες τις γενεές, με άμεση ή έμμεση εμπειρία.
Εάν η επέτειος του ’40 αξίζει να μνημονεύεται, είναι για τις ευκαιρίες διδαχής και μάθησης της ιστορίας, είναι για την ενότητα και το πάθος που επέδειξαν οι Έλληνες στις μάχες στο αλβανικό μέτωπο και λίγο αργότερα στην σχεδόν παλλαϊκή αντίσταση κι όχι για να πραγματοποιούνται παρελάσεις με την επίδειξη τής φαντασίωσης ισχύος τού φαλιρισμένου ελληνικού κράτους.

Στην ιστορική αυτή βουτιά τής μνήμης, δεν περνάει απαρατήρητος ο από ραδιοφώνου σχολιασμός τού ιστορικού «ΟΧΙ», από τον Μάνο Χατζιδάκι στο Τρίτο πρόγραμμα.
Σας παραθέτω από τον ιστότοπο Press Publica το αντίστοιχο βίντεο: http://www.presspublica.gr/vinteo-7/
αλλά και το κειμενάκι του μια που είναι σύντομο:
«Επειδή είμαστε, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση αλλά την έναρξη του πολέμου, τιμώντας ουσιαστικά έναν φασίστα δικτάτορα, ο οποίος υπό διαφορετικές συνθήκες θα έφτιαχνε μια Ελλάδα κατ’ εικόνα και ομοίωση της ναζιστικής Γερμανίας.

Γιατί είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά… Οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κ.τλ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί και αν λέγαμε ΝΑΙ; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα-δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν είμαστε πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;– κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Άσε και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων.
Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Τάδε Έφη ο σπουδαίος δημιουργός. Θα έλεγα πως είναι ένα παράδειγμα αριστερού και σαφώς προοδευτικού λόγου από έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει επανειλημμένως λοιδορηθεί ως… δεξιός αστός…
Θα έλεγα πως μέσα σε λίγες αράδες ο ΜΧ συνοψίζει την ελληνική ιστορία, όπως εξελίχθηκε μετά τον πόλεμο τού ’40, με τα τραγικά γεγονότα τού εμφυλίου, τα οποία έμελλε να παίξουν μεγάλο ρόλο στην πολιτική ιστορία τής χώρας μας.
Η πολιτική σκέψη στριφογυρίζει συχνότατα γύρω απ’ αυτά τα δίσεκτα χρόνια που βίωσε η Ελλάδα καθώς και η κεντρική-ανατολική Ευρώπη.
Τι να σκεφτούμε όμως σήμερα, 77 χρόνια μετά ; Πως όλο εκείνο που συνέβη είναι παλιά ιστορία και μπορούμε να την ξεχάσουμε ; Να την βάλουμε στο… χρονοντούλαπο της Ιστορίας ; Να θεωρήσουμε πως πλέον αφορά αποκλειστικά τους ιστορικούς μελετητές ;
Πώς θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε εκείνα τα γεγονότα και τις συμπεριφορές κρατών και λαών, σε μια σύγχρονη ιστορική φάση, τώρα, όπου αναβιώνουν πρακτικά, ρεαλιστικά, πραγματικά, νεοναζιστικές δυνάμεις και κυβερνήσεις που σχηματίζονται σε συνεργασία με ακροδεξιά σχήματα μέσα στα σπλάχνα τής Ευρωπαϊκής «οικογένειας» ; Τι παράξενο… Στις ίδιες χώρες (Γερμανία-Αυστρία-Τσεχία-Ουγγαρία-Πολωνία) σήμερα, αναβιώνουν οι ιδέες και οι απόγονοι των παλαιότερων φασιστοτεράτων. Το πολιτικό παράδειγμα, είναι οι παππούδες των σημερινών νεοναζί, οι οποίοι έγιναν η αιτία να μετράμε 85.000.000 (!!!) θανάτους… Τα δεδομένα αυτά έκαναν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την πιο θανατηφόρα σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία. Χρονολογικά, άρχισε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945.

Να θεωρήσουμε λοιπόν την παλιά Ιστορία, εκείνων των αιματηρών ημερών και εξοντώσεων, ως λήξασα ;
Απεναντίας, θα έλεγα. Με άλλα δεδομένα, έστω και αν θεωρητικά «ανήκουμε στην Ευρώπη», η ιστορία, έστω και ως… «φάρσα», μπορεί να επαναληφθεί ως ιστορικό παιχνίδι, μέσα σε σημερινούς καουμπόηδες Αμερικής, Β. Κορέας, Τζιχαντιστών, αμετανόητων μακελάρηδων, από εμπόλεμες περιοχές τής φλεγόμενης Ασίας και της Αφρικής, αλλά και ανεξέλεγκτων γειτόνων…
Τουλάχιστον να μην χάσουμε την συλλογική μνήμη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει εκπαιδευτικά!
Η σπουδαιότερη λοιπόν προσφορά που θα μπορούσε να παραχωρήσει η πολιτεία προς τις νεότερες γενιές, μέσω Εκπαίδευσης, είναι η γνώση τής Ιστορίας και οι μαρτυρίες των τραγικών εκείνων γεγονότων.
Η άγνοια θα μας οδηγήσει στην απόλυτη παράδοση στις δυνάμεις εκείνες, οι οποίες έχουν βγει πλέον από το αυγό τού φιδιού, ενώ νομίζαμε πως είχαν ηττηθεί από τον Κόκκινο στρατό και τα αντιστασιακά κινήματα των χωρών…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 360 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (25/10/2017) Το θολό τοπίο της Κεντροαριστεράς…

Εκεί, στον πολιτικό χώρο όπου συνωστίζεται η ποικιλόμορφη και πολύχρωμη Κεντροαριστερά, παρατηρώ πως υπάρχει μια στενάχωρη ατμόσφαιρα ανταγωνισμού, μεταξύ των υποψηφίων, περί διαφόρων θεμάτων και κυρίως περί της αρχηγίας τής παράταξης. Το σχετικό κλίμα το διαβάζουμε μέσα από ανακοινώσεις άκομψες, ακόμα και επιθετικές από ορισμένους, ακόμα και από εκείνους που δεν θα το περιμέναμε…
Ο πάντα πράος, σώφρων και σοβαρός Σπύρος Λυκούδης για παράδειγμα, μάς στέλνει πρόσκληση στις 16/10 γράφοντας επί λέξει:
«Αγαπητέ φίλε, αγαπητή φίλη, ανταποκρινόμενοι θετικά στο αίτημα του Σταύρου Θεοδωράκη για συνάντηση με τους ΜΕΤΑρρυθμιστές της Αριστεράς, σε καλούμε την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου, στις 6,30μμ, στο ξενοδοχείο ΣΤΑΝΛΕΥ (σταθμός ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο).»
Ξαφνιάστηκα, μαζί με φίλους, ως προς τη σύνταξη της πρόσκλησης ή με την αφελή (;) υποτίμηση προς το πρόσωπο τού Σταύρου Θεοδωράκη (ΣΘ). Γιατί, τι άλλο από υποτίμηση «κρύβει» αυτό το… «αίτημα για συνάντηση»; Για ποιο λόγο «έπρεπε» να φανεί πως ο ΣΘ ζήτησε (αναρωτιέμαι: γραπτώς 😉 να μιλήσει στους ΜΕΤΑρρυθμιστές τής Αριστεράς; Θεωρώ πως είναι… πρωτότυπο να συντάσσεται έτσι μια πρόσκληση σε έναν όμορο πολιτικά χώρο καλώντας ως ομιλητή, κατόπιν αιτήματός του μάλιστα, τον επικεφαλής τού κόμματος με το οποίο συνεργάζεσαι …

Παράλληλα, στις 20/10, όταν ο ΣΘ αναρωτήθηκε αν ο Γιώργος Καμίνης θα έχει την ευχέρεια να υπηρετήσει την Δημαρχία και την Προεδρία ενός κόμματος, στην περίπτωση που εκλεγεί, ξαφνιαστήκαμε με την απάντηση του δημάρχου. Συγκεκριμένα ο Σταύρος Θεοδωράκης είπε, μεταξύ άλλων: «… Το να δημιουργήσεις ένα νέο κόμμα, δεν μπορεί να είναι απογευματινή εργασία. Δεν είναι θέμα τυπικού ασυμβίβαστου. Πρέπει όλη μέρα -θα έλεγα και όλη νύχτα- να συνεργάζεσαι, να δουλεύεις, να μελετάς, να χτίζεις. Πώς μπορείς λοιπόν να είσαι και δήμαρχος της πρωτεύουσας; Μιας πόλης με συνεχή νέα προβλήματα; Δεν το έχω καταλάβει αυτό».
Λογικό για πολλούς το ερώτημα, αλλά η απάντηση Καμίνη μας έκανε να αναρωτηθούμε για το πώς θα εξελιχθεί ο ανταγωνισμός έως τις 12/11. Ο δήμαρχος Αθηναίων απάντησε πικρόχολα, υποβαθμίζοντας πλήρως τον αντίπαλό του, λέγοντας μεταξύ άλλων: «… δεν ηγείσαι εδώ πέρα με κύριο προσόν το life style και την εικόνα. Πρέπει να έχεις ένα βαθύ περιεχόμενο από κάτω, πρέπει να υπάρχει ένα υπόστρωμα όπου να μιλάμε για την ουσία των πραγμάτων». Προς το παρόν έχουν βγει τα στιλέτα. Θα ακολουθήσουν τα σπαθιά και μετά τα… γιαταγάνια;!

Ο έτερος συνυποψήφιος και πρώην υπουργός τού ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ραγκούσης, στις 23/10 με βίντεο που ανάρτησε, κατηγόρησε τέσσερις συνυποψηφίους του, Νίκο Ανδρουλάκη, Γιώργο Καμίνη, Σταύρο Θεοδωράκη και Φώφη Γεννηματά, ότι δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης και δουλεύουν για να στείλουν την παράταξη στους κόλπους τής Ν. Δημοκρατίας τού Μητσοτάκη… Και στο μήνυμά του καταλήγει: «Είναι ολοφάνερο τι πάει να γίνει. Μόνο εσύ μπορείς να το εμποδίσεις. Έλα να ψηφίσεις 12 Νοεμβρίου.»
Το θέμα εδώ ξεφεύγει από κάθε πολιτικό πολιτισμό και θολώνει εντελώς το τοπίο των συναινετικών διαδικασιών. Η Κεντροαριστερά βρίσκεται σε μεγάλη δοκιμασία, ιδίως με τον ίδιο της τον εαυτό…

Η κατάσταση είναι πλέον συγκεχυμένη και βλέπουμε μπροστά μας το γνωστό φαινόμενο της πολυγλωσσίας, αντί της δημοκρατικής και αναγκαίας πολυφωνίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει το αναφαίρετο, κατά τ’ άλλα, δικαίωμα έκφρασης τής αλήθειας, των σκέψεων και των απόψεων των συμμετεχόντων. Η δημοκρατία και οι απαραίτητες συναινέσεις σε έναν πολιτικό χώρο, είναι δύσκολες υποχρεώσεις και πρέπει να τις διαχειριστούν με σεβασμό εκείνοι που ανέλαβαν να τις ακολουθήσουν, να τις κρατήσουν αναλλοίωτες και να τις τηρήσουν.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μοιάζει σαν να περπατάς επάνω σε μια κλωστή. Οι ισορροπίες είναι πολύ εύθραυστες. Οι πράξεις, σε συνδυασμό με τον λόγο, επιτρέπουν να χτιστεί ή να γκρεμιστεί το οικοδόμημα. Είναι αναγκαίο να υπάρξει ανθρώπινο δυναμικό, υψηλού πνευματικού και ηθικού επιπέδου, το οποίο θα επιτρέψει σε πνεύμα και αξίες να απλωθούν και να διαχυθούν στο κοινωνικό περιβάλλον που στοχεύει ο κάθε συμμετέχων. Η ισότητα, η απουσία διακρίσεων, η αναγνώριση από το κράτος των άξιων πολιτών, η θολή και φθαρμένη έννοια τής συντροφικότητας, είναι ζητήματα τα οποία βρίσκονται σε διαφορετική διάσταση από τον τρόπο αντίληψης των εννοιών αυτών σε παλαιότερες εποχές … Όλα είναι διαφορετικά! Όλα έχουν ανατραπεί μέσα στο χρόνο κι εμείς, στο πέρασμα από την μια εποχή στην άλλη, χάνουμε την ικανότητα αντίληψής μας καθώς και την συνειδητοποίηση των αλλοιώσεων, των αλλαγών, ακόμα και της προσωπικής μας φθοράς σε πνευματικό επίπεδο. Δεν είναι διόλου παράξενο. Συντηρείται η λογική τού παρελθόντος χρόνου, που  κυλάει και επιβαρύνει τις γενεές… Αυτά όλα έχουν να κάνουν με τις συμμετοχές μας σε ομάδες, σε κόμματα, σε κοινωνικά σύνολα, τέλος, σε πολιτεύματα! Και αφού ο καθένας από εμάς είναι μονάδα μέσα σε ένα σύνολο, η δική μου σιωπηλή φθορά, από το πέρασμα τού χρόνου, θα έχει αντίκτυπο ενδεχομένως και στο υπόλοιπο σώμα τού συνόλου. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να παλέψουμε να αποκτήσουμε εκείνο που είναι αναγκαίο για την πολιτική μας οντότητα και αυτό είναι η κ ο υ λ τ ο ύ ρ α των συνεργασιών και των συναινέσεων!
Δίχως αυτή την προϋπόθεση και αυτά τα στοιχεία, θα είμαστε απροετοίμαστοι και… ακρωτηριασμένοι, σε έναν ευρωπαϊκό κόσμο που συνεννοείται, προς το παρόν, με συναινέσεις.

Για να επανέλθω στο θέμα των κεντρικών υποψηφίων της Κεντροαριστεράς, παρατηρώ πως είναι άνθρωποι με μεγάλη, ή και σχετικά μικρότερη, εμπειρία ο ένας από τον άλλον. Υπάρχει μπροστά τους ένας κόσμος τού οποίου θα πρέπει να ανακαλύψουν το μέγεθος, τόσο το αριθμητικό, όσο και το ποιοτικό… Είναι σημαντικά και τα δυο μεγέθη, σε αυτή την συγκυρία με το συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον, μέσα στην οικονομική δυσφορία που κυριαρχεί, στη γενική κατάσταση της χώρας μας, αλλά και στο δύσκολο ευρωπαϊκό τοπίο, που συνεχώς «παράγει» ακροδεξιά σχήματα με εύθραυστες κυβερνήσεις, οι οποίες αμφιβάλλω εάν μπορέσουν να διατηρήσουν μια… ελεύθερη και φιλοπρόοδη Ευρώπη.
Επιστρέφοντας στα εσωτερικά μας, έχουμε λοιπόν μια αριστεροδεξιά κυβέρνηση με αλλοπρόσαλλες πολιτικές, με απροσδιόριστους στόχους ονειρικής ανάπτυξης, με πλάνα (πολλά πλάνα) ακατέργαστα και παράλληλα μια αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία αδυνατεί να πορευτεί με τον βηματισμό τής εποχής και να αφουγκραστεί τα βαθύτερα μηνύματα των καιρών, για πρόοδο και ανανέωση, παραμένοντας εξαρτημένη από συντηρητικές ιδεολογικές προκαταλήψεις.
Όλα αυτά (και άλλα πάρα πολλά) υποχρεώνουν το πολιτικό προσωπικό τής κεντροαριστερής αντιπολίτευσης να αντιμετωπίσει με παρρησία και ειλικρίνεια το Πριν, το Τώρα, το Αύριο και να σηκώσει στους ώμους του την μεγάλη ευθύνη και την σοβαρότητα που απαιτούν οι συνθήκες. Τα καπρίτσια και τα καμώματα του κάθε υποψηφίου, τον καθιστούν υπεύθυνο για οτιδήποτε δημιουργήσει τροχοπέδη στον νέο φορέα, ο οποίος θα εκφράσει την καινούργια κεντροαριστερή πολιτική υπόσταση, για τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας που θα έχει επίκεντρό της τον άνθρωπο, και την προοδευτική πορεία τής χώρας και των πολιτών της.

Ο χώρος αυτός, εάν δεν λάμψει τώρα και αν δεν δώσει παραδείγματα πολιτικής κουλτούρας συνεργασιών, δεν θα μπορέσει να πείσει τις χιλιάδες πολιτικοποιημένων ψηφοφόρων, νέων και παλαιότερων. Αυτή θα είναι και η δοκιμασία, η οποία εάν δεν είναι έτσι «όπως πρέπει», θα απογοητεύσει τον αριστερό κεντρώο κόσμο και θα σβήσει οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο κεντροαριστερό εγχείρημα.
Θα συνεχίσουμε να παρατηρούμε με πολύ ενδιαφέρον τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Ίσως εκείνοι που κινούνται επιθετικά και υπεροπτικά να μην έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα των καιρών και των καταστάσεων της πολιτικής μας απορρύθμισης…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε

Σχολιάκι 359 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (22/10/2017) Αποτέφρωση τώρα!

Και τώρα ήρθε η στιγμή τής Αποτέφρωσης!
Δεν είναι άσχημα. Αρχίζουμε να συζητούμε όλα τα αυτονόητα που ευχόμασταν να πραγματοποιηθούν, σε μια χώρα που περίμενε προ πολλού να τακτοποιήσει εκκρεμότητες, τις οποίες άλλες χώρες τής ΕΕ έχουν, χρόνια τώρα, νομοθετήσει και εντάξει στο Σύνταγμά τους.
«Είναι αρχή ακόμα» υποστηρίζουν αρκετοί συμπολίτες μου. Διαφωνώ κάθετα. Θυμάμαι επί χρόνια να μας απασχολεί το θέμα τής καύσης των νεκρών, να το συζητάμε, να μας κεντρίζει το ενδιαφέρον σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο και να ερχόμαστε φυσικά σε «πνευματική σύγκρουση» με τη μόνιμη άποψη τής Εκκλησίας τής Ελλάδος η οποία διαφωνεί και αντιδρά άκομψα και άγαρμπα σε τέτοια σπουδαία και ουσιώδη θέματα, που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και την πρόοδο τής ελληνικής κοινωνίας. Αλλά μην ξεχνάμε και τους επαγγελματίες της αντίρρησης για πολιτικούς λόγους, που ξέρουν να ανακατεύουν την τράπουλα…
Όποιος ισχυρίζεται πως ακούει για πρώτη φορά το θέμα, περί αποτεφρώσεως, είναι βαθιά νυχτωμένος και απομακρυσμένος από εκείνους τους παράγοντες που βοηθάνε τη χώρα να βγει από το πνευματικό… λουμπάγκο στο οποίο έχει περιπέσει. Δηλαδή, από τους αργούς ρυθμούς ανάπτυξης (σε στιλ σαλιγκαριού) σε όλα τα επίπεδα.
Η πρόσφατη σημαντική νομοθετική μεταρρύθμιση, περί ταυτότητας φύλου, ομολογουμένως τάραξε τα νερά τού βαθύτερου ελληνικού κοινωνικού συντηρητισμού και με έκανε να νιώσω πως θαρρείς και άναψε πράσινο φως για παραπλήσιες αλλαγές, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ανατροπή αυτών των πνευματικών αγκυλώσεων στις οποίες αναφέρθηκα ακροθιγώς παρά πάνω…

Συμβαίνει πολύ συχνά. Ένα νομοθέτημα, που είτε αφορά μειονότητες είτε το σύνολο της κοινωνίας, απασχολεί σίγουρα την πλειοψηφία τού πολιτικού και πνευματικού κόσμου, αφού τα σημαντικά θέματα, τα οποία αφορούν τις σύγχρονες κοινωνίες, δεν παύουν να παράγουν προβληματισμό και ιδεολογικές ζυμώσεις, έστω και αν όλα αυτά απαιτούν χρονοβόρες νοητικές διαδικασίες.
Πώς θα μπορούσε η αποτέφρωση να μην απασχολεί τον άνθρωπο, αφού πρόκειται για την απόφασή του σχετικά με την τελευταία κατοικία του; Την τελική κατάσταση τού σώματός του; Του σαρκίου του; Της ακολουθίας στην πράξη των ιδεών του, οι οποίες συνέθεσαν και την ηθική υπόσταση της προσωπικότητάς του; Τα τρία στάδια του περάσματος από τον… μάταιο τούτο κόσμο, είναι η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος. Στάδια που όλοι τα γνωρίζουμε και αργά ή γρήγορα, φαντάζομαι το έχουμε κατανοήσει αυτό, κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουν οι λογαριασμοί και κανείς μας δεν γλυτώνει απ’ αυτή τη διαδρομή. Το περιβόητο «τέλος» έχει να κάνει με επιλογές και τώρα ήρθε η ώρα, η πολιτεία, να προχωρήσει στην υλοποίηση τού υπάρχοντος νόμου καύσης νεκρών και να δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια σε όλη την Ελλάδα, για να δώσει στον πολίτη το δικαίωμα, εκτός από την κλασική-θρησκευτική ταφή και την επιλογή τής εναλλακτικής πολιτικής ταφής, που απλά σημαίνει: α π ο τ έ φ ρ ω σ η.

Η πρώτη, διαρκεί σε χρόνο. Ταφή, Σαράντα, Μνημόσυνα, Ενοικίαση ή αγορά τάφου, εννοείται επί πληρωμή, η επώδυνη εκταφή, οστεοφυλάκια, συμφωνίες με γραφεία κηδειών, συναλλαγές με το αζημίωτο με την Εκκλησία, τους ιερείς, τελετές με πολυελαίους, δίχως πολυελαίους, με κεριά, χορωδίες, συμμετοχή θεσμών, Δημαρχιακών Επιτροπών, με στεφάνια, με καφέδες, κονιάκ της πιο φτηνής κατηγορίας, όλα «έτσι όπως πρέπει». Όλα καθορίζονται από τις θρησκευτικές παραδόσεις και από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, των εν ζωή συγγενών τού εκλιπόντος, θεός σχωρέστον…
Τη δεύτερη θα την ονόμαζα: απέριττη! Χωρίς φιοριτούρες  και καμώματα, η εναπομείνασα τέφρα θα σκορπιστεί-συνήθως-στους πέντε ανέμους, στη θάλασσα ή σε έναν τόπο βουνήσιο, σε κάποιο σημείο τής Εθνικής οδού όπου έγινε το δυστύχημα… Τίποτ’ άλλο. Με ταπεινότητα και με απλή κατάθεση ψυχής και σώματος.
Η δυνατότητα που θα δοθεί ας ελπίσουμε πως δεν θα συγκεντρώσει ξανά τους πάγιους αρνητές τής εξέλιξης τέτοιων θεσμών, οι οποίοι απελευθερώνουν τις κοινωνικές ομάδες από τη δύναμη των αραχνιασμένων αρνητικών παραδόσεων, παραδόσεις οι οποίες βαλτώνουν, κάθε σκέψη αλλαγής τού τρόπου επιλογής τού οριστικού και αμετάκλητου τέλους μας.
Αρκεί να σκεφτούμε πως μετά από το τέλος αυτό, δεν υπάρχει παρά μόνο ό,τι καταγράψαμε στις συνειδήσεις όσων μεταγενέστερων επιζούν… Ας έχουμε την τελευταία επιλογή όλη δική μας.

Η επιλογή τής αποτέφρωσης ελπίζω πως θα λειτουργήσει απελευθερωτικά για την κοινωνία μας και την αξιοπρέπειά της. Όχι πως θα σταματήσουν να αντιδρούν οι γνωστοί τής… σιωπηλής πλειοψηφίας, οι οποίοι κάθε φορά σε τέτοιες αποφάσεις ρίχνουν χολή και ανάθεμα. Τους γνωρίζουμε και είναι γνωστά και τα πρόσωπα και η προέλευσή τους. Δεν θα ξαφνιαστούμε, αλλά, αν καταφέρουν να εμποδίσουν και πάλι την όλη διαδικασία, θα χρονοτριβήσουμε για άλλη μια φορά, ώσπου να πειστούν οι περισσότεροι άνθρωποι πως οι πολίτες, οι μάζες, είναι πάντα ένας άνεμος που δεν αστειεύεται όταν φυσάει…

Νότης Μαυρουδής

 

ΥΓ
Μόλις το 2006 η Ελλάδα επέτρεψε, επί τέλους, την αποτέφρωση των νεκρών καθυστερώντας… μερικές δεκαετίες, όταν αυτό γινόταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Σήμερα, 11 χρόνια μετά την νομιμοποίηση και μετά πολλών βασάνων, ανακοινώθηκε η κατασκευή αποτεφρωτηρίου στην Πάτρα, από την Δημοτική αρχή τής πόλης, μέσα στο 2018 και τώρα στον Ελαιώνα, από τον Δήμο τής Αθήνας σε δική του έκταση. Η αρμόδια αντιδήμαρχος του Δήμου τής Αθήνας κα Παπαχελά, δήλωσε πως 1.000 Έλληνες πολίτες καταφεύγουν σε αποτεφρωτήρια της Βουλγαρίας, ξοδεύοντας 3.000 ευρώ για την καύση και τη διαδικασία, ενώ εδώ θα στοιχίζει μόλις 500 ευρώ!
Ελπίζω το νούμερο αυτό να κρατηθεί πριν παρέμβουν τα γνωστά «κοράκια» σ’ αυτές τις περιπτώσεις…

Posted in Από 4/2010 και μετά | 1 σχόλιο

Σχολιάκι 358 (Μετα πάσης ειλικρίνειας…) (16/10/2017) Πόλη τρόμου η Αθήνα;

Είναι ή δεν είναι η Αθήνα πόλη τού φόβου και τού τρόμου; Ιδιαίτερα μετά την εν ψυχρώ δολοφονία τού δικηγόρου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου, ακούω από πολλές ραδιοφωνικές συχνότητες πως η Αθήνα είναι πλέον πόλη «τρομοκρατών, δολοφόνων», «παρανομίας» και τόπος ανεξέλεγκτης δράσης συμμοριών…
Δεν είμαι σίγουρος αν θα πρέπει να υιοθετήσω έναν τέτοιον μιντιακό παροξυσμό, για τον οποίο εύκολα διαπιστώνω πως οφείλεται στην παραγωγή «μηνύματος» που περιέχει κατ’ εξοχήν αντιπολιτευτική πρόθεση. Όντως, οι ζοφερές περιγραφές του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε, στην ίδια την πόλη, δημιουργεί άμεση ψύχωση και αρνητικά συναισθήματα για τις αρμόδιες υπηρεσίες τού κράτους (την ελληνική Αστυνομία επί του προκειμένου και τον πολιτικό της προϊστάμενο), που έχουν προορισμό να προστατεύουν τους πολίτες από το οργανωμένο έγκλημα, αλλά και την παραβατικότητα. Είναι εκ του μη όντος τέτοιες αναφορές, σε μια συγκυρία όπως αυτή που διανύουμε; ‘Όχι θα έλεγα… Είναι όμως υπερβολικές, όταν απεικονίζεται η Αθήνα με χρώματα… μαφιόζικα, κολομβιανά και μεξικάνικα!
Δεν θα ισχυριστώ πως η Αθήνα αποπνέει τη γαλήνη και την ηρεμία που βίωνε σε παλαιότερες εποχές. Απεναντίας, με συγκεντρωμένο στην Αττική τον μισό πληθυσμό τής χώρας και εκατομμύρια τουρίστες, οι οποίοι σταματάνε και συγκεντρώνονται σε πρώτη φάση στο λεκανοπέδιο, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καμία πόλη εν ειρήνη… Επί πλέον, η ριζωμένη κυβερνητική αντίληψη πως δεν ενοχλούμε και πολύ τους «επαναστατημένους», τους «εξεγερμένους», τους, διαφόρων ειδών, «μπαχαλάκηδες», ρουβίκωνες, το… φοιτηταριό των μολότοφ και των «τιμωρών πρυτάνεων», των πέριξ των Εξαρχείων εξαχρειωμένων από τα ναρκωτικά, των «ειδικών δυνάμεων» ναζιστών χρυσαυγιτών, που δρουν πάγια εναντίον μεταναστών, ακόμα και εκείνων των, πνευματικά κυρίως, εξαθλιωμένων  «στρατευμάτων των ΠΑΕ», που δεν χάνουν την ευκαιρία να επιδεικνύουν την τζάμπα μαγκιά τους με τον σκληρότερο τρόπο…
Από παλιά πιστεύαμε πως αυτή η ύποπτη… κάλυψη (τις περισσότερες φορές ανοχή) της Αστυνομίας και της αδράνειας που συχνά επιδείκνυε και συνεχίζει να δείχνει, ως προς την επιβολή τού νόμου, στους πάσης φύσεως παραβάτες-τρομοκράτες-μπαχαλάκηδες-δολοφόνους, θα άλλαζε άρδην με τη δημιουργία μιας διαφορετικής Αστυνομίας, η οποία θα προστάτευε τον πολίτη, τις γειτονιές, τις συνοικίες, την πόλη… Φανταζόμασταν, εμείς οι αδαείς, πως θα αρκούσε να αλλάξει η… κυρίαρχη μήτρα. Η πολιτική αντίληψη των μηχανισμών τού κράτους περί «προστασίας του πολίτη»! Για άλλη μια φορά δεν το βλέπουμε να πραγματοποιείται…

Είναι γεγονός πως συνεχίζουν να πυρπολούνται αυτοκίνητα-τρόλεϊ σε κεντρικότατα σημεία τής πόλης, πως η διακίνηση ναρκωτικών εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα σε κεντρικά σημεία, μπροστά στα μάτια όλων των περιπατητών πολιτών. Το Πεδίο του Άρεως δεν σταμάτησε ποτέ να μαστίζεται από παιδόφιλους, εμπόριο σαρκός και εγκατάλειψη, οι επιθέσεις καταστροφής ηλεκτρονικών μηχανών εισιτηρίων του ΜΕΤΡΟ συνεχίζεται… απρόσκοπτα και ουδείς φαίνεται μπορεί να τις σταματήσει, ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Άγγελος Συρίγος δέχθηκε επίθεση από ομάδα φοιτητών και επειδή αντέδρασε στοχοποιήθηκε, μέσω τοιχοκολλημένης αφίσας, χαρακτηριζόμενος ως «Φασίστας», με την Αστυνομία να κάνει πως δεν την αφορά το θέμα… Οι απαγωγές επίσης δεν μάς λείπουν. Όσον αφορά τους  Χρυσαυγίτες, εξακολουθούν να βιαιοπραγούν ματώνοντας μετανάστες. Ο Ασπρόπυργος, το Μενίδι, κλπ, καταγράφονται πλέον ως… «αυτόνομες» περιοχές πιστολέρο, συμμοριών, παρανόμων και-κυρίως-απλησίαστων περιοχών από την Αστυνομία, που αδυνατεί να αντιδράσει αποτελεσματικά, αφήνοντας όλες τις περιοχές, σαν ξέφραγο αμπέλι, στις ορέξεις τής κάθε συμμορίας…
Παράλληλα οι επιθέσεις αναρχικών ομάδων εναντίον κομματικών γραφείων, αστυνομικών τμημάτων, ακόμα και της Ισπανικής Πρεσβείας και άλλα πολλά, συνεχίζονται άφοβα, κάτω από την συνηθισμένη ομπρέλα ανοχής τής πολιτείας.

Αυτά όλα είναι υπαρκτά, αναμφισβήτητα και ανήκουν στην σχετική δυσλειτουργία τής μεγαλούπολης των Αθηνών. Στις πόλεις όμως, δεν δραστηριοποιείται μόνο το σκοτεινό τους πρόσωπο, υπάρχει το σύνολο τής ανθρώπινης κοινωνίας εν πλήρη λειτουργεία… Οι παράλληλοι βίοι των κατοίκων τής πόλης είναι εδώ, όλοι σε δράση και σε διαρκή κινητικότητα. Ας τις φανταστούμε σαν μηχανές εν λειτουργία που δεν σταματούν ποτέ! Απέναντι από τον κουκουλοφόρο που σπάει τη βιτρίνα, υπάρχει το βιβλιοπωλείο όπου θα μιλήσει ο Ποιητής για την πρόσφατη συλλογή του, ο συνθέτης που θα παρουσιάσει τον τελευταίο του δίσκο… Η εναλλαγή των γεγονότων, των συμβάντων, είναι αέναη και το μαύρο με το άσπρο βρίσκονται πάντα σε διαρκή ανταγωνισμό και παρουσία, για την ζωτική ύπαρξη της ανθρώπινης κοινωνίας. Σε κάθε πόλη, σε κάθε χώρα, σε ένα καπιταλιστικό status quo του οποίου οι κανόνες είναι απαράβατοι και προβάλλουν το μότο τής σκληρής εκμετάλλευσης, της αδιάκοπης και ανεξάντλητης εργασιακής πάλης, αλλά συγχρόνως και την δημιουργική πορεία μέσα στο χρόνο… Το γνωστό αμείλικτο κυνηγητό τού χρόνου, τού χρήματος, του ανταγωνισμού, αλλά και της βαθιάς ανάγκης για δίκαιη και προοδευτική κοινωνία.
Τι κι αν κατοικούμε όλοι εδώ, η ιδιότητα και η δράση τού καθενός, στον ιδιωτικό του χώρο, σκεπάζει το γεγονός ότι, στο διπλανό διαμέρισμα, μια συμμορία ίσως να προετοιμάζει συγχρόνως την ληστεία τού αιώνα…
Η Αμερική, πρότυπο παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας, με μετρήσιμα μεγέθη αποκλειστικά τις χρηματιστηριακές αξίες, είναι εκ παραδόσεως γνωστή για τις συμμορίες, τις σπείρες, το οργανωμένο έγκλημα, και τον πανταχού παρόντα αμείλικτο οικονομικό- κοινωνικό ανταγωνισμό. Συγχρόνως είναι πρότυπο της κοινωνίας των Πανεπιστημίων, της κοινωνικής ανέλιξης, των επιχειρήσεων, των τεχνολογιών, της ηλεκτρονικής επιστήμης, των συγγραφέων, των ποιητών, της μουσικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας…

Αντιθέσεις, αντιφάσεις, αντιδιαστολές θα σας προκαλούνται σίγουρα με αυτά που παραθέτω ως παραδείγματα. Το κατανοώ. Όμως, δεν θα ήταν δυνατό να απομονώσουμε σε μια πόλη τους «καλούς» από τους «κακούς». Η κοινωνία των… καλών δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί και να λειτουργήσει αν έλλειπαν οι… απέναντι «αντίθετοι». Ίσως το υλικό που σπέρνουν οι μεν χρησιμεύει στους δε. Αυτή η, ίσως υπερβολική, άποψη, κατά την οποία δεν υπάρχει το καλό χωρίς το κακό και πως η μια πλευρά τροφοδοτεί την άλλη, έστω και αν οι δυο δεν συναντώνται σε ηθικό και ιδεολογικό επίπεδο, δημιουργεί στις πόλεις (ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις όπως η Αθήνα) τις αντιθέσεις, τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι δυο αυτές διαφορετικές διαστάσεις συμβιώνουν και… «εργάζονται» η κάθε μια για τον δικό της μικρόκοσμο…
Η Αθήνα είναι μια μεγαλούπολη που διαρκώς διευρύνει τα όριά της και την οικοδόμησή της. Η πόλη, παρόλη την οικονομική κρίση, δεν παύει να προσθέτει στα εδάφη της ξεχωριστές αίθουσες καλλιτεχνικής δημιουργίας, βιβλιοθήκες, Μουσεία, να βελτιώνει το παραλιακό της μέτωπο, να δημιουργεί νέους χώρους πρασίνου και να προγραμματίζει μεγάλες οικιστικές επεκτάσεις.
Όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν στην ίδια πόλη, παράλληλα με τις περιοχές που υποφέρουν από την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική υποβάθμιση (Κυψέλη, Παγκράτι, Ζωγράφου, Καλλιθέα, Νίκαια, Κορυδαλλός, Δραπετσώνα κά.)

Η Βαλκανική-Μεσογειακή μας καταγωγή μάς δείχνει το δρόμο τής δημιουργικής μας λειτουργικότητας. Όλα μαζί, όλα εδώ, όλα παράλληλα. Οι πόλεις θα εμπεριέχουν όλα τα ωραία και τα άσχημα της κοινωνίας και των ανθρώπινων παθών. Νιώθω πως, παρόλα τα προβλήματα, η Αθήνα δεν έχει αλλάξει την ανθρώπινη φυσιογνωμία της. Μπορεί οι κάτοικοί της να κλειδαμπαρώνονται με νέα συστήματα ασφαλείας στα διαμερίσματά τους, αλλά το πνεύμα που επικρατεί επιτρέπει τα ξενύχτια, τα θέατρα, τις συναυλίες, τα ταβερνάκια, τις παραλίες και τις απολαυστικές φεγγαράδες της έμφυτης ανάγκης και έκφρασης του λυρισμού μας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Από 4/2010 και μετά | Σχολιάστε